Op het eerste gezicht lijkt Jona weinig geleerd te hebben. Hij beleed: ‘Het heil is van de Here’, en wist dat God ‘genadig en barmhartig’ is, maar toch bleef hij boos. Als je alleen de tekst leest, kun je zeggen: we weten het niet. Het verhaal blijft open.

Toch klinkt er een overtuigende gedachte: misschien heeft Jona het later wél begrepen. Want wie heeft dit verhaal verteld? De eerlijkheid waarmee zijn eigen koppigheid zichtbaar wordt, wijst op iets moois. Alsof Jona zelf laat zien: kijk hoe geduldig en genadig God met mij is geweest.

De kern wordt treffend samengevat: ‘wij zijn zondiger… dan we ooit durfden te geloven, maar tegelijkertijd meer geliefd… dan we ooit durfden te hopen.’

Daarmee wordt het persoonlijk. Deze bijbelstudie nodigt uit tot een open en kwetsbaar geloofsleven. Niet jezelf beter voordoen, maar leven van genade – en die genade ook doorgeven. Zoals het klinkt: ‘We wijzen naar God, want Hij heeft mij niet losgelaten.’

Het bericht Durf jij te leven van genade? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Juist daar raakt deze bijbelstudie de kern. God legt bloot hoe vreemd Jona’s hart reageert. Hij heeft medelijden met een boom, maar niet met een stad vol mensen. Daarom zegt God: ‘U ontziet die wonderboom waarvoor u niet gezwoegd hebt … Zou Ik dan die grote stad Ninevé niet ontzien?’ De boodschap is ontroerend: Gods liefde is niet koel of afstandelijk, maar diep bewogen. Zoals het in de studie klinkt: ‘Jona, jij huilt om je boom, maar Ik huil om 120.000 mensen.’

Daarmee wordt ook de lijn naar de Heere Jezus getrokken. Hij is de Profeet Die wél vol ontferming is. In Hem komen Gods recht en genade samen aan het kruis. Deze bijbelstudie nodigt uit tot verwondering: Gods karakter is ‘eindeloos mooi’, en Zijn barmhartigheid is groter dan wij vaak beseffen.

Het bericht Gods hart voor een verloren stad verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Juist daar ontmoet God hem, met opvallende mildheid. Geen verwijt, maar een vraag: ‘Bent u terecht in woede ontstoken?’ Die vraag is vol liefde. God wil Jona niet breken, maar hem helpen eerlijk naar zijn hart te kijken. Zoals het gezegd wordt: God slaat als het ware ‘met zijn liefdeshamer’ het evangelie steeds dieper in ons hart.

De kern is dat Jona nog denkt vanuit een soort verdienmodel, terwijl God hem wil leren wat genade echt is. Daarom die spiegel: kijk naar jezelf – ‘Wat heb jij dan verdiend?’ En tegelijk dat raam: kijk naar Gods hart. Want God is ‘rijk in barmhartigheid’ en zijn verlangen is om te sparen, niet om te straffen.

Wat zo raakt, is dat Gods barmhartigheid geen koude theorie is, maar diepe bewogenheid. Hij zegt als het ware: ‘Zou Ik die niet sparen, zoals Ik jou spaar?’

Deze bijbelstudie nodigt uit tot overgave. Niet langer boos of jaloers, maar verwonderd: Gods goedheid voor anderen is dezelfde genade die Hij ook aan ons geeft.

Het bericht ‘Is jouw boosheid terecht?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing van Paul Visser, gehouden tijdens een toerustingsavond in Ermelo, wordt Mattheüs 22 ineens een verhaal dat dichtbij komt. Niet als een ingewikkelde puzzel over uitverkiezing, maar als een indringende en tegelijk hoopvolle vertelling.

Hij begint bij de verwarring die velen kennen. Die ene zin – ‘velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren’ – kan je vastzetten. Je kunt er bang van worden, onzeker, alsof het uiteindelijk toch buiten je om beslist wordt. En precies daar legt hij de vinger op: ‘De duivel kan met deze tekst je lelijk om de oren slaan’. Niet om de Bijbel verdacht te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk woorden verdraaid worden.

Langzaam ontvouwt zich dan het verhaal. De eersten die uitgenodigd waren – de verkorenen – willen niet komen. Ze slaan er geen acht op. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de deuren gaan wijd open voor iedereen. ‘Zowel slecht als goede mensen’ worden binnengebracht. De zaal loopt vol. Het feest gaat door.

En midden in dat alles klinkt die warme, dringende uitnodiging: ‘Kom, alle dingen zijn nu gereed.’ Het gaat niet om wat jij meebrengt. Zelfs het bruiloftskleed ligt al klaar. Je hoeft je alleen te laten aankleden – leven van genade, niet van jezelf.

Zo wordt deze gelijkenis geen bedreiging, maar een open deur. Een God die roept, meent het echt – en ziet ernaar uit dat zijn huis vol wordt.

Het bericht Verkorenen gaan verloren, geroepenen worden gered verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. M. Messemaker over het thema: ‘Heeft Jezus al tot jouw hart gesproken?’ Die vraag raakt de kern van het christelijk geloof – het gaat uiteindelijk om leven of verloren gaan. Vanuit Psalm 19 laat hij zien dat Gods Woord zelf kracht heeft: ‘De wet van de HEERE is volmaakt, zij bekeert de ziel.’ Het zijn de woorden van God die het hart raken en vernieuwen.

Daarbij wijst hij op de belofte van Jezus in Johannes 10: ‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij en Ik geef hun het eeuwig leven.’ Wie Zijn stem hoort, ontvangt leven. Tegelijk schetst hij eerlijk de ernst van de zonde: de mens staat van nature schuldig voor God. Maar juist daarin schittert het evangelie, want ‘hierin is de liefde van God geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.’

De woorden uit Johannes 6 – ‘Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader hem trekt’ – zijn volgens de spreker geen dreiging, maar troost. Als iemand verlangt naar Christus, is dat al Gods werk. ‘De Vader trekt niet met ijzeren kettingen, maar met de koorden van de liefde.’

God spreekt tot het hart door Zijn Woord. Zoals bij Augustinus, die geraakt werd toen hij las: ‘Bekleed u met de Heere Jezus Christus.’ Wanneer dat gebeurt, komt er rust en zekerheid. Dan klinkt het mee met Romeinen 8: niets ‘zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is.’

Het bericht Heeft God al tot jouw hart gesproken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing neemt Marcel Vroegop ons mee in een ontdekkingstocht langs de Bijbel om te laten zien waar Kerst écht begint. Niet bij de Kerstverhalen alleen, zegt hij, want dan mis je ‘het hele Oude Testament… al die beloftes’. Sterker nog: zelfs de bekende profetie van Jesaja is al ‘veels te laat’. Wie ‘het begin van Kerst niet wil missen’ moet naar Genesis 1:1. Daar begint het al: ‘In het begin schiep God de hemel en de aarde.’ En Johannes haakt precies daar aan: ‘In het begin was het Woord…’ tot aan het hart van het evangelie: ‘En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond’ (Joh. 1:14).

De grote kern is dat Jezus tegelijk God en mens is: ‘Hij werd wat Hij niet was… mens, en Hij bleef wat Hij altijd al was: God.’ Dat is volgens Marcel het fundament: ‘Als dit niet waar is, is Kerst niet werkelijk Kerst… dan valt Goede Vrijdag, Pasen, Pinksteren allemaal weg.’ Om te laten zien dat dit niet alleen ‘Johannes-taal’ is, haalt hij Paulus aan: Christus is ‘het beeld van de onzichtbare God’ en ‘door Hem zijn alle dingen geschapen; alle dingen bestaan tezamen door Hem’ (Kol. 1:15–17). Kerst is dus niet alleen een sfeervol verhaal, maar het is het onvoorstelbare: de Schepper wordt deel van Zijn eigen schepping.

Daarna trekt Marcel de lijn door Genesis heen. Meteen na de zondeval klinkt de belofte die hij ‘de moeder van alle beloften’ noemt (Gen. 3:15): er zal een nageslacht komen dat het kwaad niet het laatste woord laat; ‘het kind in de kribbe zit eigenlijk al verpakt in Genesis 3 vers 15.’ Dat ‘uitzien naar de Koning’ begint dus al ‘in… hoofdstuk 3’. Vervolgens laat hij zien hoe in Noach (Gen. 6:8–9) dezelfde evangelielijnen oplichten: God neemt de zonde ‘bloedserieus’ en laat onrecht niet eindeloos bestaan; er is een oordeel. Maar tegelijk is er genade: God ‘voorziet in een ark van behoud’ waardoor redding mogelijk is ‘dwars door het oordeel heen.’ En dan trekt hij de typologie door naar Christus: ‘Jezus is de betere Noach’ die ons redt van een veel groter oordeel dan een zondvloed.

Ook Abraham maakt dat uitzien zichtbaar. In Genesis 12:2–3 klinkt de belofte die de wereld raakt: ‘in u zullen alle geslachten gezegend worden.’ Dat wekt hoop: ‘U heeft het zelf gezegd… en als U het zegt dan kan het niet stuk.’ Maar dan komt de schok van Genesis 22: Abraham moet zijn zoon offeren. Hier wordt de spanning scherp duidelijk: als Izak sterft, lijkt niet alleen Abrahams toekomst te sterven maar ook Gods betrouwbaarheid. En juist daar schittert het evangelie: God zegt eigenlijk: ‘Niet Izak,’ want ‘ik heb een plaatsvervanging.’ De ram in de struiken is een vooruitwijzing naar het grotere: ‘dat ultieme lam, dat wordt geboren in de kribbe’ en bereikt zijn hoogtepunt in ‘die wonderlijke ruil daar op Golgotha‘s kruis’ waar Christus de plek inneemt van de zondaar. Wat in Genesis al begint, staat dus niet los van Kerst, maar draagt ernaartoe.

Om te laten voelen hoe verwachting werkt, maakt hij een opvallende uitstap naar C.S. Lewis en Narnia. Hij vertelt dat hij eerst afkerig was: ‘Altijd dat magische gedoe…’ Tot iemand zei dat hij misschien te snel oordeelde, omdat Lewis ‘meer van de Bijbel in dat rare verhaal gestopt’ zou hebben. Dan schildert hij Narnia’s wereld: winter, donker, een witte heks, alles ‘versteend in angst en wanhoop.’ En dan dat ene gerucht dat alles verandert: ‘Aslan is on the move. Aslan is onderweg.’ Het mag eigenlijk niet hardop gezegd worden, maar wie het hoort weet: hierin ligt de hoop. En zodra die boodschap binnendringt, verandert de wereld nog vóór alles zichtbaar anders is: ‘de sneeuw is nog steeds sneeuw, maar het knispert anders onder je voeten’… er ‘tintelt hoop in de lucht.’ Als Aslan komt, ‘zet de dooi in.’ Precies zo, zegt hij, werkt de komst van Christus: wie werkelijk gelooft dat Hij komt en dat Hij redt, kan niet onbewogen blijven. Je leven wordt een getuigenis, niet omdat je jezelf oppept, maar omdat verwachting je hart in beweging zet.

Na Genesis pakt hij lijnen uit andere Bijbelboeken. Bij Hanna in 1 Samuël 1:19–20 klinkt die ontroerende zin: ‘de Heere dacht aan haar.’ Dat is persoonlijk troostend, maar ook groter dan Hanna: haar onvruchtbaarheid staat symbool voor de geestelijke onvruchtbaarheid van Israël. God antwoordt niet alleen een gebed, Hij laat zien dat Hij zijn volk niet vergeten is: via Samuel zal Hij het volk terugroepen en uiteindelijk koningen laten zalven. Saul (die teleurstelt), David (beter maar niet volmaakt). Zelfs de mislukkingen maken het verlangen scherper: ‘geef ons een koning die werkelijk volmaakt U dienen zal… een Davidzoon.’ Dan trekt hij een prachtige parallel naar het Nieuwe Testament: Zacharias en Elisabeth, ook kinderloos, krijgen een kind – de wegbereider van de Messias. En zelfs de naam Zacharias predikt het thema: ‘De Heere denkt eraan.’ Zo wordt de Bijbelse samenhang een uitnodiging om te vertrouwen.

Daarna gaat hij naar 2 Kronieken 6:18, Salomo bij de tempel. Salomo jubelt niet, maar is onthutst: ‘Zou God werkelijk bij de mensen op de aarde wonen?… de allerhoogste hemel kan U niet bevatten, hoeveel te min dit huis.’ God is te groot en wij te klein – we zijn niet alleen te klein, ook te zondig. En juist daar wordt het evangelie zichtbaar: je hebt gelijk Salomo, maar Gods naam is Immanuel: ‘God met ons.’ Zijn grootheid blijkt juist in Zijn neerbuigen: Hij ‘wordt klein… om ons te redden.’

Vanuit Jesaja 9 laat hij zien hoe profetie en vervulling elkaar omhelzen. Jesaja belooft: ‘Het volk dat in duisternis wandelt zal een groot licht zien,’ en Jezus zegt: ‘Ik ben het licht van de wereld’ (Joh. 8:12). Dan klinkt de bekende Kerstbelofte: ‘een Kind is ons geboren…’ met namen als ‘Wonderlijke Raadsman, Sterke God, Vredevorst’ – jawel, hier is de ware Koning.

Tot slot pakt hij Micha 5 erbij: Bethlehem is klein, bijna onbeduidend – maar juist daar komt de Heerser vandaan. En die Koning heeft ‘eeuwige papieren,’ ‘Zijn oorsprongen zijn van oudsher.’ Hij zal Herder-Koning zijn die veiligheid en vrede brengt: ‘Hij zal vrede zijn.’ In onzekere tijden, zegt hij, hebben wij geen zelfbestuur nodig maar leiding: ‘Jij kunt jezelf niet wijden… je hebt een ware Herder-Koning nodig.’

Waarom staat dit alles in de Bijbel? Zodat je diep doordrongen raakt dat God betrouwbaar is. Het doel is dat je gaat buigen en aanbidden, dat je je verzet opgeeft en leert rusten in die ene vaste grond: ‘Hij maakt altijd waar wat Hij heeft beloofd.’

Het bericht Uitzien naar de Koning verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht neemt dominee C.J. (Corjan) Rijsdijk de jongeren mee naar het kruis, naar Mattheüs 27. Niet alleen om stil te staan bij het lijden van Jezus, maar om een indringende vraag te stellen: ‘Is dát mijn Koning?’

Hij schildert het rauw en eerlijk: Jezus kronkelde op en neer aan het kruis, happend naar adem. En dan klinkt die aangrijpende roep: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Het is geen romantisch plaatje. Allesbehalve. Het is vernedering, spot en duisternis. Boven Zijn hoofd staat: ‘Dit is Jezus, de koning van de Joden.’ En juist dat bordje maakt alles scherper.

We spreken vaak over Jezus als offer, als Lam. Maar, zegt Rijsdijk, wat betekent het dat Hij daar hing als koning? ‘Anderen heeft Hij verlost. Zichzelf kan Hij niet verlossen.’ Dat spotwoord blijkt de kern te zijn. Hij redt nu juist door Zichzelf niet te redden.

Als koning verslaat Hij de vijand, niet met geweld maar door Zich te laten breken. Als rechtvaardige koning gaat Hij voor jou, in jouw plaats de gevangenis in. Hij draagt de straf om zondaren welkom te heten in Zijn rijk.

Welke koning doet dat? Daarom eindigt de avond verwonderd en persoonlijk: ja, dát is mijn Koning.

Het bericht Is dát mijn Koning? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Ermelo stond ds. A. (Arie) Simons niet bepaald zelfverzekerd voor de zaal, maar veel meer kwetsbaar. Hij vertelt hoe hij naar deze avond had uitgezien, hoe hij ‘heel de week in mijn hart en in mijn gedachten bezig geweest’ was met de bezoekers en met het Woord. Maar vlak voor hij moet spreken, ervaart hij iets heel anders. Het voelt als ‘een soort vuistslagen in mijn ziel, in mijn hart’.

Naast de innerlijke strijd, werd hem een preek doorgestuurd waarin de dominee de waarschuwing deed aan zijn hoorders: ‘Pas op, je wordt bedrogen voor de eeuwigheid.’ Tegen die achtergrond toch het evangelie preken deze avond: ‘Ik voel er niks van. Ik ervaar het op dit moment helemaal niet. Alleen maar het tegendeel.’

Die ervaring staat niet op zichzelf, maar illustreert iets van de boodschap deze toerustingsavond. Want meteen voegt hij eraan toe: ‘Ik moet het van mijn Meester hebben en die zal het ook vanavond geven.’ Niet je gevoel, maar Gods belofte is beslissend!

Dat onderstreept hij met een aangrijpend beeld uit zijn eigen leven. Zijn dochter kreeg te horen: ‘Je hebt misschien nog twee weken te leven. Je mag naar huis om te sterven.’ Ze hield haar bijbeltje zo stevig vast dat ‘de vingerafdrukken in de kaft van de Bijbel’ stonden. In die herinnering wordt het zichtbaar: ‘Zoveel waarde heeft het Woord. Niet jouw gevoel.’ In het Woord; dáár ligt je houvast.

Vanuit Romeinen ontvouwt hij wat dat betekent. Het evangelie is volgens Paulus dat Gods rechtvaardigheid wordt aangeboden aan mensen die ‘de eeuwige dood hebben verdiend’. ‘Het is niet waar omdat ik het ervaren heb, maar het is waar omdat God het beloofd heeft.’ Wie door het geloof Christus omhelst, is rechtvaardig voor God. ‘In de ogen van God een rechtvaardige. En wie zijn we dan in onszelf? Een goddeloze.’

Dat spanningsveld moet je leren verdragen. ‘Het geloof gaat soms dwars tegen het gevoel in.’ Ons gevoel en onze bevinding kunnen zelfs ‘grote vijanden’ zijn van Gods belofte. Daarom zegt hij: leef ‘door het geloof uit de Schrift, uit het Woord. Op Uw Woord heb ik gehoopt.’

Vervolgens spreekt Simons over vrijheid in Christus. In Romeinen 6 krijgt de zonde ‘een knak’. De macht is gebroken, ook al ervaar je dat lang niet altijd. Maar Romeinen 7 laat zien dat we ook bevrijd zijn van de wet. Met het beeld van een huwelijk maakt de apostel Paulus dat duidelijk. De wet is als een man die telkens zegt: ‘Doe dat.’ De vrouw wil gehoorzamen, maar faalt steeds. Dan hoort ze van een andere man die zegt: ‘Ik zal het voor je doen.’ Dat is Christus. Maar zolang ze met de eerste man getrouwd is, kan ze niet naar Hem toe. ‘Er is maar één oplossing. De dood.’

En dan klinkt het bevrijdende woord: ‘Jullie zijn ook gestorven… door het lichaam van Christus.’ De wet is niet gestorven, maar wij zijn door het geloof gestorven aan de wet. ‘De wet kan niks meer van je eisen.’ Dat is vrijheid. Niet wetteloosheid, maar uit genade een nieuw huwelijk met Christus. ‘Waarom ben je met Christus getrouwd? Omdat ik God vruchten zou dragen. Niet maken, niet presteren, maar dragen.’

Daarom zegt hij: ‘Je mag alles, maar je wil niet alles meer.’ Niet omdat de zweep nog boven je hangt, maar omdat ‘de liefde van Christus in mijn hart is uitgestort.’ Vrijheid is leven uit liefde, niet uit dwang.

Steeds weer keert Simons terug naar de kernvraag: ‘Ben je rechtvaardig voor God?’ Want wie in Christus is, ‘die is rechtvaardig, heilig en verlost.’ Dat is geen gevoel dat komt en gaat, maar een belofte die vastligt in Gods Woord. En daarin ligt de ware vrijheid.

Het bericht Ben je vrij? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Ik wil graag een teken.’ Het klinkt zo eerlijk. Wie verlangt er niet naar een duidelijk bewijs, een wonder, ‘gewoon eens iets aparts mee te maken’? Een handschrift in de lucht. Een stem. Iets dat alle twijfel wegneemt. Maar de vraag is: waarom wil je dat teken? Vanuit ongeloof – of vanuit vertrouwen?

In deze lezing laat ds. A.Th. (Anne) van Olst op een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht zien hoe verschillend die vraag kan klinken. Gideon vraagt om een teken, maar zelfs een nat schapenvachtje neemt zijn twijfel niet weg. Zacharias vraagt: ‘Hoe zal ik dat weten?’ – en moet zwijgen. Gesloten twijfel, noemt Van Olst dat: ‘meer geloof hechten aan je eigen vraagtekens dan aan Gods uitroeptekens.’

Maar er is ook een andere toon. Maria vraagt: ‘Hoe zal dat mogelijk zijn?’ Geen verzet, maar overgave. En haar antwoord wordt een gebed: ‘Zie, de dienares van de Heere. Laat met mij geschieden overeenkomstig Uw woord.’ Dat is open aarzeling, ruimte voor God.

Vervolgens wijst Van Olst op het grootste teken door God gegeven. Niet spectaculair. Geen vuur uit de hemel. ‘Dit zal voor u het teken zijn: u zult het kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe.’ Zó gewoon. Zó kwetsbaar. Maar daarin ligt Gods hart.

Wil je een teken? ‘Ga en vind.’ Ga naar Jezus. Hij laat Zich vinden. Dat is genoeg.

Het bericht ‘Ik wil graag een teken’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing neemt dominee C. (Kees) Budding ons mee in de vraag: ‘Wat geeft mijn leven zin?’ Hij begint met het aangrijpende verhaal van een jonge vrouw die haar leven beëindigde. Een meisje ‘vol levenslust’, en toch zo wanhopig leeg. Daarmee maakt hij meteen duidelijk: dit is geen theoretische vraag, maar een zaak van leven en dood.

Aan de hand van Het verlaten individu van Esther van Fenema schetst hij onze tijd. De zeven hoofdzonden – hoogmoed, hebzucht, lust, woede en meer – zijn springlevend. We zijn, zegt zij, ‘onszelf als God gaan zien’. Het gevolg is een achtste zonde: leegte. We scrollen, vergelijken, blazen onszelf op als een ‘blaasbalg’, maar vanbinnen blijft het leeg.

De kern ligt volgens ds. Budding bij hoogmoed. Paulus’ woorden klinken krachtig: ‘Laat daarom niemand roemen in mensen.’ Onze identiteit kan niet rusten op waardering van anderen.

Het echte antwoord vinden we in Christus. Zoals Tim Keller benadrukt: bevrijding komt niet door jezelf op te knappen, maar door genade. ‘Wie mij echter beoordeelt, is de Heere.’ Wanneer Christus het middelpunt wordt, hoef je dat zelf niet meer te zijn. Dan ontstaat er, zoals hij het noemt, ‘heerlijk rumoer’ in je hart; en ben je werkelijk de leegte voorbij.

Het bericht Hoe krijgt mijn leven zin? verscheen eerst op Geloofstoerusting.