In deze lezing over Hooglied, neemt ds. Van der Toorn je mee in een zoektocht naar “de diepste liefde” die bezongen wordt in “het hoogste lied”. Hij opent met Efeze 5 om het kader te schetsen: het huwelijk is een geheimenis met het oog op Christus en de gemeente. “Het gaat dus niet óf over menselijke liefde, óf over hemelse liefde,” benadrukt hij, “maar over beide. Ze horen onlosmakelijk samen.”

De bruid in Hooglied spreekt vol verlangen: “Laat hij mij kussen met de kussen van zijn mond, want uw uitnemende liefde is beter dan wijn.” Ze mist haar geliefde. Ze verlangt naar zijn nabijheid, zijn geur, zijn stem. Dat diepe verlangen weerspiegelt het verlangen van een gelovige ziel naar Christus. Zijn Woord zijn “de kussen van zijn mond”, zegt Van der Toorn, en het avondmaal zelfs “de kussen die je kunt proeven”.

Tegelijk is de bruid onzeker: “Donker van huid ben ik.” Maar de bruidegom bevestigt haar schoonheid. Zo bevestigt Christus zijn liefde aan zijn kerk — niet ondanks onze gebrokenheid, maar in genade. Zijn liefde is eeuwig, veilig en zeker. En daarin mogen wij rusten, verlangen, groeien en liefhebben.

Het bericht De diepste liefde ** in het hoogste lied verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat ik me wel herinner is dat ik uit ons appartement in Vail (Colorado) naar buiten ben gestormd en op de parkeerplaats lang met de Heere in discussie ben geweest. Toen ik er met Hem uit was, kon ik weer naar binnen gaan om haar mijn excuses aan te bieden. Belangrijker is dat ik me toen vast heb voorgenomen nooit meer weg te lopen als ik ruzie met Lisa zou krijgen, maar er alles aan te doen wat nodig is om de dingen op te lossen, hoeveel tijd het ook zou kosten.

De liederen uit het Hooglied waarbij we in dit hoofdstuk stilstaan, vertellen een soortgelijk verhaal. Niet lang na hun trouwen – misschien waren ze nog op huwelijksreis – kregen deze pasgetrouwden uit Israël ruzie. Terwijl we luisteren naar hun lied en horen over hun pijnlijke scheiding, ontdekken we dat hun huwelijk niet bepaald een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ was. Als we zien wat er voor nodig was om hen weer bij elkaar te brengen, leren we iets wat nog belangrijker is: hoe we dapper moeten vechten voor de romantische vriendschap die God het huwelijk noemt.

Vanavond niet, schat

De scène in Hooglied 5 opent met de bruid, die alleen in bed ligt. Ze slaapt half. Dat verklaart waarom dit gedeelte wel een droom lijkt. Haar man is blijkbaar weggeweest, we weten niet precies waarom. Hij komt laat thuis en vindt de deur van zijn slaapkamer op slot. Als zijn vrouw hem op de deur hoort kloppen, zegt ze: ‘Ik sliep, maar mijn hart waakte. De stem van mijn liefste, die aanklopte’ (Hooglied 5:2).

Terwijl zijn vrouw in bed ligt, probeert haar geliefde echtgenoot haar over te halen de deur open te doen:

Doe mij open, mijn zuster, mijn vriendin,
mijn duif, mijn volmaakte,
want mijn hoofd is vol dauw,
mijn haarlokken vol druppels van de nacht. (5:2)

De echtgenoot spreekt vol genegenheid en gebruikt dezelfde koosnamen die hij in het Hooglied al eerder gebruikte. Wat hem betreft, is hun huwelijksreis nog lang niet voorbij. De bruidegom is thuisgekomen met een hart vol liefde en hij verwacht duidelijk dat zijn bruid net zo sterk naar seksuele intimiteit zal verlangen als hij. Zijn tedere woorden bevatten meer dan genoeg toespelingen om zijn bedoelingen duidelijk te maken.

Helaas voor hem is seks wel het laatste waaraan zijn vrouw denkt. Ja, uren geleden was ze er klaar voor. Ze was in bad geweest en had iets uitdagends aangetrokken. Nu is het geschikte moment voorbij. Het enige wat ze nu nog wil, is lekker blijven liggen. Ze geeft de lezers een rechtvaardiging voor haar passief-agressieve gedrag. Het is maar een slap excuus: ‘Ik heb mijn onderkleed uitgetrokken. Waarom zou ik dat weer aantrekken? Ik heb mijn voeten gewassen. Waarom zou ik ze weer vuilmaken?’ (5:3).

Ondertussen blijft haar echtgenoot aan de deurknop rammelen. Ze is toch wel zo verliefd op hem dat het niet lang duurt, voordat ze hem niet langer laat smeken:

Mijn liefste trok zijn hand uit de opening van de deur
en mijn binnenste werd onrustig om hem.
Ik stond op om mijn liefste open te doen,
en mijn handen dropen van mirre
en mijn vingers van vloeiende mirre
over de handgreep van de grendel. (5:4-5)

Met andere woorden, de jonge bruid stapte uit bed, deed nog meer parfum op en ging open doen, in de verwachting dat haar geliefde in haar armen zou vallen en ze opnieuw naar bed zouden gaan. Maar toen ze de deur opendeed, kreeg ze de schrik van haar leven: haar man was nergens meer te bekennen.

Komt zo’n liefdesruzie je bekend voor? Iedereen die ooit verliefd is geweest, weet dat Shakespeare gelijk heeft: ‘Het pad van de ware liefde is nooit een gladde baan’ (A Midsummer Night’s Dream). Hij heeft zijn verwachtingen, zij de hare. Als verwachtingen niet overeenkomen, wordt er iemand boos. De een is klaar voor intimiteit, de ander niet. Het doet pijn om weggeduwd te worden, dus op het moment dat de onwillige partner zover is, wil de beledigde partij het betaald zetten door dezelfde soort pijn te veroorzaken.

Wat de geliefden in het Hooglied overkwam, is zoals het geliefden eigenlijk altijd vergaat. Het duurde niet lang voordat de bruid haar armen weer opende voor haar geliefde bruidegom, maar hij was te egoïstisch om te wachten. ‘Ik zal het haar weleens duidelijk maken!’ zei hij. ‘Als ze de deur niet opendoet en me nu binnenlaat, ga ik ergens anders heen.’ In plaats van te blijven om dingen uit te praten, ging hij boos weg.

De ruzie tussen de geliefden in Hooglied 5 kan ons helpen de egoïstische patronen in onze eigen conflicten te zien. Als ik boos word, is dat vaak omdat ik een verwachting had waaraan iemand anders niet voldoet, of waaraan het leven zelf niet voldoet. Om met mijn boosheid om te gaan, helpt het me na te gaan wat mijn verwachtingen waren en me af te vragen of ze gericht waren op de heerlijkheid van God of niet. Het helpt me ook als ik nadenk over de verwachtingen die anderen hadden, want dan zal ik waarschijnlijk meer begrip kunnen opbrengen voor hun standpunt. Dat kan ons helpen om samen uit te zoeken hoe we het goed kunnen maken. Als we onze verwachtingen niet onderzoeken in het heldere licht van Gods Woord, zullen we steeds weer dezelfde ruzies hebben. Dan houden we het misschien niet vol in onze relatie.

Lees verder in:

Lees meer in: Voor eeuwig verbonden

Het bericht Liefdesruzie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als je denkt dat het Hooglied zo populair was omdat het over seks gaat, dan zou je weleens gelijk kunnen hebben. Misschien waren die eerbiedwaardige theologen uit die eeuwen wel nieuwsgierig naar de menselijke anatomie. Of misschien waren ze vooral enthousiast over dit boek omdat ze het op allerlei manieren symbolisch konden uitleggen. Ze konden de beelden zo ongeveer alles laten betekenen wat ze maar wilden en zo laten zien hoe groot hun vaardigheden in de uitleg van de Schrift waren. Predikanten en priesters moesten tenslotte een manier vinden om het boek geschikt te maken om het in de kerk te lezen. De middeleeuwse Bijbeluitlegger Nicolaas van Lyra was niet de enige die vond dat het Hooglied ‘bepaalde oneervolle en ongepaste kanten’ had, tenzij je het volledig als beeldspraak las.

Toch denk ik dat er nog iets diepers meespeelde. We zijn gemaakt om lief te hebben en dit lied wekt een verlangen op naar een intimiteit die alleen door een persoonlijke relatie met de levende God kan worden bevredigd. Onze diepe behoefte aan Gods liefde verklaart waarom christenen door de eeuwen heen naar dit boek hebben gegrepen en waarom het nog altijd de moeite waard is dat we het lezen.

Als onze liefde minder begint te worden, kan het Hooglied ons helpen.

Geestelijk gesproken leven de meesten van ons alsof we vrijgezel zijn in plaats van getrouwd. Getrouwde mensen moeten altijd rekening houden met hun man of vrouw. Singles kunnen veel meer hun eigen beslissingen nemen over hun tijd, hun geld en de grote en kleine dingen in hun leven. Helaas leven velen van ons geestelijk op die manier. Af en toe herinneren we ons dat we verloofd zijn met Jezus Christus, de hemelse Bruidegom. Maar meestal gaan we onze eigen gang. We hebben het te druk met onze eigen dingen om veel tijd voor Jezus vrij te maken, net als een student die zegt dat hij of zij het te druk heeft met studeren om ook nog een vriend of vriendin te hebben. In zijn commentaar op Hooglied legt Iain Duguid de vinger bij onze prioriteiten en roept ons op tot bekering:

Als je met Christus bent getrouwd, staat die relatie dan ook in het middelpunt van je denken? Zit je soms zomaar wat aan Hem te denken en kun je je verliezen in verwondering over hoe geweldig Christus is, hoe ongelooflijk het is dat Hij jou liefheeft en verlang je naar meer van Zijn aanwezigheid? Vermoei je je vrienden en bekenden steeds weer met je eindeloze verhalen over hoe geweldig je Geliefde is? Als je ook maar een klein beetje op mij lijkt, zal het antwoord doorgaans ‘nee’ luiden. Ik moet toegeven dat ik geestelijk gesproken het grootste deel van de tijd feitelijk als een vrijgezel leef. Zo nu en dan loop ik Christus tegen het lijf, om zo te zeggen, en dan herinner ik me weer dat we getrouwd zijn. (…) Vaak nemen mijn eigen aardse verlangens en projecten me zo in beslag dat ik tot mijn schaamte moet toegeven dat ik helemaal niet aan Hem denk.

Jezus roept ons op een nauwere band met Hem aan te gaan. Toen Augustinus na een leven zonder God eindelijk besefte wat Jezus te bieden had, betreurde hij het dat hij zo veel tijd had verspild door voor zichzelf te leven. In zijn Belijdenissen schrijft: ‘Pas laat ben ik van u gaan houden, schoonheid, oud en toch zo nieuw! Pas laat ben ik van u gaan houden.’ Het geloof in Christus kwam laat voor Augustinus, maar niet te laat. Toen hij terugkeek, besefte hij dat Jezus hem al die tijd had achtervolgd en dat dit de liefde was waarnaar hij zijn hele leven had verlangd: ‘Geroepen hebt U en geschreeuwd, door mijn doofheid bent U heen gebroken. Gestraald hebt U, geschitterd en mijn blindheid verjaagd. Heerlijk was Uw geur, ik heb hem ingeademd en ik snak naar U. Ik heb geproefd, en nu honger en dorst ik naar U. U hebt me aangeraakt en ik kwam in vuur en vlam te staan voor Uw vrede’ (vertaling Wim Sleddens).

Het Hooglied laat ons onze grotere en diepere honger zien naar de liefde van God, die alleen kan worden bevredigd door de schitterende persoon van Jezus Christus.

Kun je die geestelijke passie van Augustinus meemaken, ook al is het misschien maar een klein beetje? Ik vraag dit, omdat een verlangen naar liefdevolle intimiteit met Jezus Christus een van de beste indicaties is voor onze algehele geestelijke gezondheid. Als onze liefde minder begint te worden, kan het Hooglied ons helpen. Terwijl dit boek zich beweegt van onvervuld verlangen naar (gedeeltelijk) bevredigd verlangen, leert het ons heel wat over liefdesrelaties op menselijk niveau. Maar het laat ook onze grotere en diepere honger zien naar de liefde van God, die alleen kan worden bevredigd door de schitterende persoon van Jezus Christus.

Lees meer in: Voor eeuwig verbonden

Het bericht Geestelijke passie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De Bijbel gebruikt het huwelijk herhaaldelijk als beeld voor de liefdesrelatie tussen God en Zijn volk. Het Hooglied is de soundtrack daarbij.

Het Hooglied is de soundtrack bij dat verhaal. De liefde daarin is niet alleen menselijk, maar ook goddelijk. Dit betekent niet dat we het boek moeten lezen als een allegorie waarin alles eigenlijk iets anders betekent, alsof het om een soort geheime code gaat. Het beroemdste voorbeeld van deze benadering is die van Cyrillus van Alexandrië, die (onder andere) beweerde dat de vergelijking in het Hooglied van de geliefde met ‘een bundeltje mirre dat tussen mijn [twee] borsten overnacht’ (Hooglied 1:13), verwijst naar ‘Christus in de ziel van de gelovige, die ligt tussen de twee grote geboden van het liefhebben van God en je naaste’. We moeten sympathie hebben voor predikers die het Hooglied op deze manier hebben gelezen, vooral voor Bernardus, die voor de kuise en misschien wat verbaasde monniken van Clairvaux maarliefst zesentachtig preken over dit boek heeft gehouden.

Het Hooglied is geen allegorie, maar het maakt deel uit van een groter mysterie – het geheim van de liefde van de Vader in Jezus Christus voor Zijn geliefde en prachtige bruid. Het lied gaat dus niet alleen over een man die van een vrouw houdt. Het gaat ook over de diepste liefde. Dat betekent dat er in dit verhaal een plaats is voor ons allemaal. Het beeld van de bruid staat in de Bijbel om ‘de onbevangen vreugde en tedere intimiteit van de gemeenschap tussen God en mensen te laten zien die de Zoon van God ons allen aanbiedt’ (Ray Ortlund). Een oude rabbijn, Rabbi Saadia, beschreef het Hooglied als ‘een slot waarvan de sleutel is zoekgeraakt’. Maar de sleutel is niet kwijt: de sleutel is de openbaring van Jezus Christus als de liefhebbende Echtgenoot van het volk van God!

Jezus wil Zijn liefde delen met ieder van ons, of we nu man of vrouw zijn, alleen of getrouwd. Door de genade van God ontdekken we dat Zijn naam een uitgegoten zalfolie is en Zijn kruis de aangename geur van de verlossing (Efeze 5:2). We zijn mooi gemaakt, maar we aarzelen omdat we weten dat ons leven donker is geworden door de zonde, inclusief alle ontregelde verlangens van onze gebroken seksualiteit. Gods bevestiging aan ons is het evangelie, dat verklaart dat Jezus ons heeft liefgehad en zichzelf voor ons heeft overgegeven (Efeze 5:25). Deze liefdesgeschiedenis is de ultieme werkelijkheid.

Laten wij Uw uitnemende liefde in herinnering roepen.

Jezus wil het verlangen van onze ziel bevredigen om intiem om te gaan met de levende God. De Heiland die zelf ‘geheel en al begeerlijk’ is (Hooglied 5:16), wil ons mooier maken dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Met dit doel voor ogen is Hij heengegaan om een plaats gereed te maken waarheen Hij ons tot zich wil nemen, om voor altijd bij Hem te zijn.

Terwijl we verlangen naar Zijn aanwezigheid – met een verlangen naar liefde dat de Heilige Geest aanwakkert tot een hevig verlangen – vertellen we aan iedereen dat we Hem die wij willen, hebben gevonden, degene die ons liefheeft meer dan wie ook. Net als de geliefde vrouw in het Hooglied, stemmen we in met het volk van God dat zich verheugt in Zijn eeuwige liefde: ‘Laten wij ons verheugen en ons in U verblijden, laten wij Uw uitnemende liefde in herinnering roepen’ (1:4).

Lees meer in: Voor eeuwig verbonden

Het bericht Het geheim van het geestelijke huwelijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Schoonste Heer Jezus,
Heer aller sferen,
Zoon van God, Maria’s Zoon!
U wil ’k beminnen,
U wil ik eren,
Gij mijner ziele vreugd en kroon.
(Zangbundel Joh. de Heer, nr. 738)

Wat die vrouw toen deed, verraste me. Ze legde haar liturgie neer, een beetje ongeduldig, alsof ze er op een of andere manier last van had. Toen zong ze de rest van het lied uit haar hoofd mee. Tegelijkertijd gebruikte ze haar handen om de woorden in Amerikaanse Gebarentaal uit te drukken. Ze wilde God loven met heel haar persoon, met lichaam en ziel.

Ik zag hoe haar gebaren de woorden van het lied tot leven wekten. Toen we het verder zongen, was het alsof ik zelf door die beemden en bossen liep, alsof ik opkeek naar ‘de maanglans’, ‘het zonlicht, en de sterren altemaal’. Bovenal kon ik het gezicht zien van Jezus, ‘mijn schoonste Heer’, en Zijn handen, die voor mijn overtredingen zijn doorboord.

Terwijl mijn geestelijke zuster de lof en eer zong van de ‘Heer aller sferen’, straalde haar gezicht en haar zichtbare woorden waren van een gracieuze schoonheid. Ze wekte de onmiskenbare indruk dat ze helemaal verliefd was. Het verlangen dat het leven van deze vrouw beheerste, was haar Heere Jezus Christus. Ze had geen ‘handicap’, zoals sommigen zouden zeggen, maar ze zat vol met goddelijke kracht om te aanbidden. Ze was ook geen vrijgezel, zoals ik eerst dacht, ook al droeg ze geen ring aan haar vinger. Integendeel, ze was verloofd, onderweg naar haar bruiloft. De schoonheid van haar aanbidding kwam op uit een hart dat met de Zoon van God was verloofd.

Zo’n relatie wil God met ons allemaal hebben, of je nu man bent of vrouw, alleenstaand of getrouwd. Hij wil een exclusieve relatie met ons, zoals een bruid intens veel houdt van haar aanstaande man, vanuit de blijvende zekerheid die voortkomt uit de belofte van haar bruidegom, die heeft beloofd dat hij trouw zal zijn tot in de dood.

Van deze geestelijke relatie heeft God ons een afbeelding gegeven in aardse liefdesrelaties. Als we een voorbeeld van een hartstochtelijke, duurzame, aardse liefdesrelatie willen zien, kunnen we terecht bij het beroemdste liefdeslied uit de Bijbel, de ideale romance waarover we lezen in het Hooglied.

Het Hooglied is natuurlijk niet het gemakkelijkste boek. Om te beginnen valt moeilijk vast te stellen hoe we de boodschap van dit boek precies met het leven van koning Salomo moeten verbinden. In het eerste vers wordt hij duidelijk genoemd, maar kan hij wel de auteur ervan zijn geweest? Verder spreekt het Hooglied zonder gêne over de menselijke seksualiteit en dat vinden sommige lezers ervan een beetje lastig. Het boek is zo ‘naakt’ dat sommige christenen het liever wat zouden wegstoppen. Dan is er nog de lastige vraag hoe je de menselijke relatie in het boek moet verbinden met de liefde die God met Zijn volk wil delen.

Volgens mij heeft onze cultuur het Hooglied nodig. Als rector van een christelijk college hoor ik dat studenten vaak vragen om meer leiding bij het begrijpen van de menselijke seksualiteit. Ze zijn niet slechts op zoek naar wat er volgens de Bijbel nu wel en niet mag (hoewel ook zo’n overzicht nuttig zou kunnen zijn), maar ze willen de verbluffende schoonheid van Gods ontwerp leren begrijpen en wat Zijn hogere doel is met onze romantische relaties. We leven in een wereld waarin seksualiteit door zonde is bedorven en haar schoonheid door onze gebrokenheid is verduisterd. We hebben een goddelijke kijk op de bedoeling van seks nodig, een evangelie dat vergeving biedt voor seksuele zonde en een genade die ons kracht geeft om te leven in de seksualiteit die God ons wil geven. We hebben ook een dieper begrip nodig van de intimiteit die God met ieder van ons wil hebben en hoe die intimiteit zich verhoudt tot ons vrijgezellenbestaan of tot ons bestaan als man en vrouw, net in welke situatie we ons bevinden.

De beste manier om Gods kijk op iets te ontdekken, is eenvoudigweg een relevant gedeelte van de Bijbel door te werken en zo Gods Geest door middel van de Schrift de richting te laten bepalen. Als je je in het Hooglied gaat verdiepen, kom je een liefdesverhaal tegen dat wordt verteld in de vorm van een liefdeslied dat deel uitmaakt van het grootste liefdesverhaal dat ooit is verteld.

Lees meer in: Voor eeuwig verbonden

Het bericht Onderweg naar de bruiloft verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De huwelijksliefde behouden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de conservatieve christelijke kringen waar ik mij veel begeef is nauwelijks discussie of de Bijbel het toestaat dat een vrouw als predikant of oudste kan worden aangesteld. De mensen waar ik mee omga zijn overtuigde complementaristen. Dat betekent dat zij (wij) geloven dat God man en vrouw geschapen heeft, gelijk in waarde maar met verschillende rollen in het gezin en de gemeente. Op z’n minst betekent dit dat een oudste of predikant een man is. De kern van het complementarisme staat niet ter discussie.

Hoe wij over complementarisme praten wel.

En hoe wij er praktisch mee omgaan ook.

Is het probleem dat wij moed tekort komen of dat wij compassie missen? Zijn wij te zacht geworden? Of zijn wij juist te streng geworden? Heeft complementarisme een nieuw imago, een reformatie, een opwekking of een herontdekking nodig?

De discussie kan scherp en verhit raken. En toch, dat er een discussie gaande is, is een teken van relatief succes binnen de beweging. Die beweging is groot genoeg om te bestaan uit een flinke waaier van verschillende mensen en persoonlijkheden. De aanwezigheid van meningsverschillen en de noodzaak voor goede definities is geen verrassing. Het scherpen van elkaar is geen probleem, zolang wij niet onnodig scherp zijn tegenover elkaar.

Dus hoe ziet een gezonde complementarist eruit? Ik heb zeker niet het laatste woord over dit onderwerp maar hier zijn negen belangrijke kenmerken:

Schepping, geen compromis

De verschillen tussen mannen en vrouwen zijn geworteld in een goddelijk ontwerp. Dat is duidelijk te lezen in 1 Timotheüs 2 en Genesis 1-2. Complementarisme gaat absoluut niet over Paulus die zich aanpaste aan de patriarchale cultuur in de eerste eeuw, laat staan dat wij een compromis met onze cultuur moeten sluiten binnen of buiten de gemeente. God heeft iets te zeggen over man- en vrouw-zijn. En wat God te zeggen heeft ligt gefundeerd in Zijn schepping.

Functionaliteit en niet slechts een regel

Het eerste punt lijkt misschien zo klaar als een klontje, maar het is een hele belangrijke basis voor dit tweede punt. Als mannen en vrouwen verschillen vanuit de geschapen natuur, kunnen wij niet het voorschrift apart stellen en zeggen dat man- en vrouw-zijn geen invloed heeft op taken in de gemeente zo lang de oudsten en de predikant maar mannen zijn. Het gaat niet om titels of labels of het uitspreken van de zegen. Het is iets heel praktisch. Zeker, complementaristen zijn het niet altijd eens als het gaat over grenzen die getrokken moeten worden bij bijvoorbeeld bijbelstudiegroepen en de zondagschool. Maar als startpunt van deze discussies moeten wij onthouden dat wij het hebben over het goddelijke ontwerp dat tot bloei komt en niet over het houden van een paar strenge en willekeurige regels.

Omhelzen en niet afvinken

Er is een verschil tussen het bevestigen van complementarisme als een intellectuele manier van keelschrapen – ‘Kijk, ik denk ook dat vrouwen geen oudste zouden moeten zijn, maar…’ – en vol vreugde bevestigen dat deze visie goed, mooi en het beste is.

Overtuigd en niet per se traditioneel

Ook is er een verschil tussen een doordacht complementarisme, gebaseerd op solide exegese en de toepassing van de Schrift, en complementarisme gebaseerd op wettische culturele traditie.

Liefdevol en niet triomfantelijk

Zonder twijfel is het soms nodig de troepen bij elkaar te roepen. In de seksuele waanzin van vandaag de dag is de roep om moed zeker gepast. Maar wij moeten ons realiseren dat er allerlei verschillende mensen mee kunnen luisteren wanneer wij praten over bijbels man- en vrouw-zijn. Sommigen twijfelen en anderen zijn wolven; maar sommigen dragen pijn met zich mee en reageren meer met hun gebroken hart dan met spandoeken. Wij moeten oppassen voor een gesprek waar de caps lock continu aan staat. Laten wij overtuigers zijn en geen boksers.

Principieel en niet persoonlijk

Het is de menselijke natuur: wij betrekken alles op onszelf als wij luisteren en generaliseren als wij spreken. Omdat wij gestreden hebben tegen liberalen denken wij dat de oorlogsmodus altijd de beste manier is. Of omdat wij een slechte predikant of een beestachtig vriendje hebben gehad, schoppen wij altijd tegen het complementarisme aan, waar wij van zeggen dat wij erin geloven. Beoordeel de hele complementaristische wereld niet op basis van jouw meest pijnlijke ervaringen.

De Bijbel en theologie beamen en niet vrouwen kleineren

Wij willen dat de vrouwen in onze gemeenten de Bijbel lezen, de Bijbel bestuderen en anderen helpen om de Bijbel te begrijpen. Ik vind het fantastisch dat de vrouwen in mijn gemeente hun harten onderzoeken en hongerig zijn naar goede theologie. Ja en amen voor vrouwen die de Bijbel bestuderen. Ga je gang en praat zowel over Deuteronomium als over luiers. Laten we de vrouwen die praten over luiers niet belachelijk maken! Voor de meeste vrouwen geldt, op een bepaald punt in hun levens en vaak voor een groot deel van hun levens, dat hun identiteit (na het zijn van een kind van God, geschapen naar Zijn evenbeeld) ligt in het zijn van een vrouw en in het bijzonder een moeder. Dieper in het Woord zijn betekent niet dat zij verder wegraken van Titus 2.

Voorzichtig met woorden

Wij gebruiken allemaal labels. Het is moeilijk om over onze onmetelijk gecompliceerde wereld te praten zonder deze labels. Maar als wij negatieve -isten gebruiken, laten wij dan vertellen wat wij ermee bedoelen. Laten wij niet te makkelijk anderen een stickertje opplakken als ‘feminist,’ ‘liberaal,’ ‘patriarch,’ of ‘hiërarchisch,’ tenzij de situatie er duidelijk om vraagt en wij duidelijk maken wat wij bedoelen. Een gemeente waar een vrouw de tekst van de preek voorleest (een gebruik waar ik niet voor ben) is niet automatisch getrouwd met de tijdsgeest, evenals dat een gemeente waar alleen mannen de Bijbelstudie-avonden en de kringen mogen leiden niet onderdrukkend of middeleeuws is.

Leunen tegen de cultuur in, in plaats van leunen op de cultuur

De kern overtuigingen van het complementarisme zullen niet op een magische manier onze kinderen en gemeenten binnen sijpelen. De culturele wind waait simpelweg te hard tegen. Bijbels man- en vrouw-zijn moet zowel geleerd als begrepen worden. Wanneer het aankomt op de goedheid van Gods goddelijke ontwerp voor man en vrouw zullen wij, tenzij wij tegenstand bieden tegen de kracht van sport, media, politiek, zaken en entertainment, afdwalen in de verkeerde richting.

Geloof betekent niet het maken van zoveel mogelijk vijanden, maar het betekent wel dat in het belang van het goede, de waarheid en de schoonheid, wij het prima vinden tegenstand te doorstaan als het onmogelijk is dit te vermijden.

Ik kan me een predikant herinneren van een paar jaar geleden die zijn positie beschreef rond homoseksualiteit als theologisch conservatief en sociaal progressief. Ik kon aan zijn manier van spreken horen dat alles in hem meewaaide met de wind. Hij hield zich met een heel dun draadje vast aan de rechte leer. Een paar jaar later was ik dan ook niet verrast toen hij bekendmaakte dat hij anders over homoseksualiteit was gaan denken en nu niet inzag wat er mis is met relaties van twee mensen van hetzelfde geslacht. Op dezelfde manier moeten wij voorzichtig zijn zodat ons complementarisme diep, doordacht, geworteld en bijbels is en volkomen gewend aan laster, onbegrip en het haaks staat op de cultuur. Geloof betekent niet het maken van zoveel mogelijk vijanden, maar het betekent wel dat in het belang van het goede, de waarheid en de schoonheid, wij het prima vinden tegenstand te doorstaan als het onmogelijk is dit te vermijden.

Het bericht Negen kenmerken van gezond bijbels complementarisme verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is een ondeugende maar goed getimede kritiek op een cultuur waarin we verwachten dat alles – inclusief onze huwelijken – aan onze behoeften zal voldoen.

Wanneer we het huwelijk benaderen in de verwachting dat aan onze behoeften wordt voldaan, begrijpen we de ware aard van liefde niet en zaaien we zaadjes ter vernietiging van ons huwelijk. God heeft het huwelijk niet ontworpen als een middel om in onze persoonlijke behoeften te voorzien. Aannemen dat het huwelijk draait om het voldoen aan behoeften is om minstens twee redenen gevaarlijk.

1. Omdat het geen echte liefde is

Een naar binnen gericht huwelijk is geen echte liefde, omdat het ons aanmoedigt om zelfzuchtig te denken over seks en huwelijk. ‘Als u hen liefhebt die u liefhebben, wat voor dank komt u daarvoor toe?’ vroeg Jezus (Lukas 6:32). Liefde die alleen maar bewonderend in de ogen kijkt van een ander die dol is op ons, is helemaal geen liefde.

Jouw huwelijk: een mooi masker voor jouw egoïsme?

Eén van de meest angstaanjagende dingen in Jezus’ gelijkenis van de rijke man en Lazarus (Lukas 16:19-31) is dat de rijke man een goed familie-mens lijkt te zijn geweest. Zelfs in de plaats van de doden maakt hij zich zorgen om zijn broers. Maar zijn zogenaamde liefde is helemaal geen liefde, want ze strekt zich nooit uit tot Lazarus, de arme man die bij zijn poort ligt. Hij zorgt voor zijn familie, maar zijn zorg reikt niet verder naar behoeftige mensen buiten zijn eigen kringetje.

Huwelijk en gezin kunnen gemakkelijk een respectabele vorm van egoïsme worden. Als we voornamelijk trouwen om in onze eigen behoeften te voorzien, dan zijn onze huwelijken precies dat: mooie maskers voor ons egoïsme.

Het is een korte stap van ‘van jou houden’ naar ‘van mezelf houden en jou willen.’ En het is te gemakkelijk voor christenen om het huwelijk te beschouwen als een gebied waar navolging van Christus niet relevant is. Buiten het huwelijk houden we ervan om te praten over opoffering, ons kruis opnemen, enzovoort. Maar binnen het huwelijk praten we vaak over hoe we beter kunnen communiceren, hoe we intiemer kunnen zijn, hoe we betere seks kunnen hebben en hoe we gelukkig kunnen zijn.

Als een huwelijk God niet dient, zal geen enkele persoonlijke of seksuele vervulling het goed maken. Immers, voor zover we kunnen zien hadden Ananias en Saffira een huwelijk met uitstekende communicatie en gedeelde waarden. Ze begrepen elkaar perfect, maar toch ondergingen ze een verschrikkelijke dood onder het rechtvaardige oordeel van God (Handelingen 5:1-11).

2. Omdat het huwelijken en de samenleving vernietigt

Een egocentrische kijk op seks en huwelijk vernietigt het huwelijk en de samenleving. In een tijd waarin onze verwachtingen van wat het huwelijk te bieden heeft hoger zijn dan ooit, brokkelen huwelijken af als nooit tevoren.

We kunnen deze vernietiging ontdekken door te kijken naar hoe samenlevingen werken. Samenlevingen waarin seks en huwelijk worden gezien als een middel tot persoonlijke vervulling, moedigen een man en een vrouw aan elkaar in de ogen te kijken. Moedigen hen beiden aan om in de ander alles te vinden wat ze nodig hebben, om alles voor de ander te zijn. Zulke culturen promoten wat we een ‘religie van het één-paar-zijn’ zouden kunnen noemen, waarin het doel van elke man en vrouw is om in zo’n prachtige eenheid te leven. Het woord ‘relatie’, het verkorte woord voor ‘seksuele relatie’, onthult deze manier van denken. Als je geen ‘relatie’ hebt, ben je vermoedelijk eenzaam. En als het waar zou zijn dat ‘relatie’ voornamelijk in een seksuele relatie wordt gevonden, dan zouden we ten koste van alles seksuele intimiteit moeten zoeken. Maar we hoeven deze leugen niet te slikken.

Te veel nadruk leggen op koppels als paren isoleert hen ook van de ondersteunende invloeden van een bredere familie en de samenleving. De tijd dat ze alleen in de slaapkamer zijn, wordt bepalend geacht, niet wanneer ze als een nieuwe sociale en familie-eenheid dienen. Historicus Lawrence Stone schrijft:

Het is een ironische gedachte dat juist op het moment dat sommige denkers de komst van het perfecte huwelijk aankondigen, gebaseerd op volledige bevrediging van de seksuele, emotionele en creatieve behoeften van zowel man als vrouw, het aandeel huwelijksproblemen… snel stijgt.

Christopher Brooke, een andere historicus, merkt op:

Terwijl we worden geconfronteerd met het schouwspel van gebroken huwelijken, zijn we (door een vreemde paradox die echter zeer diepgeworteld zit in dit onderwerp) veel meer van een gelukkig huwelijk gaan verwachten.

Toch stelde een theoloog: ‘Zelfs het kleinste huisje van de gelukkigste geliefden kan niet bewoonbaar zijn tenzij het ten minste een deur en een paar ramen naar buiten heeft.’

We zijn niet gemaakt om voor altijd in de ogen van een ander mens te kijken en daarin alles te vinden wat we nodig hebben. Als we dat wel denken, zullen we zeker teleurgesteld raken. Als mijn lieve vrouw ooit dacht dat ik alles voor haar kon zijn, weet ze nu wel beter! En natuurlijk, als ik denk dat het huwelijk er is om aan mijn behoeften te voldoen, wat moet ik dan doen als het er niet aan voldoet?

Deze ironie – dat we zoveel van het huwelijk verwachten maar het teleurstellend vinden – is een ironie die de Schrift perfect begrijpt. Het wordt afgoderij genoemd. Als ik een doel nastreef boven de eer van God, aanbid ik een afgod. Op het moment dat ik mijn ‘relatie’ tot het doel van mijn leven maak, veroordeel ik mezelf tot teleurstelling.

Verrassend genoeg is de sleutel tot een goed huwelijk niet om een ​​goed huwelijk na te streven, maar om de eer van God na te streven.

Noot redactie: Dit is een aangepast uittreksel van het boek van Christopher Ash, Married for God: Making Your Marriage the Best It Can Be  (Crossway, 2016).

Het bericht Het huwelijk is niet bedoeld om aan jouw behoeften te voldoen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dus, op diezelfde dag, nu tien jaar geleden, werd zowel de iPhone als ons huwelijk gelanceerd. We beloofden elkaar trouw ‘Tot de dood ons scheidt’, en dachten dat onze maandelijkse telefoonrekening met gemak langer zou bestaan dan deze nieuwe iPhone. We zullen zien. De iPhone mag dan na een decennium nog steeds sterk staan, maar onze levenslange geloftes aan elkaar staan veel steviger dan een op-winst-gerichte verbintenis met een product, zelfs al zijn er van het product meer dan een miljard toestellen in tien jaar verkocht.

Eén eenvoudig, onmogelijk vers

Efeziërs 5:22-33 is het klassieke Bijbelgedeelte over het huwelijk. Het is voor christelijke stellen een wezenlijke plaats om iedere keer weer naar terug te keren om zich te heroriënteren op het huwelijk. Het wordt vaak gelezen op bruiloften, en er wordt vaak naar verwezen in artikelen, preken en boeken over het huwelijk. Toch is het in de afgelopen tien jaar van ons huwelijk niet het belangrijkste Bijbelgedeelte voor ons geweest. Als ik er een zou moeten kiezen, dan zou het een paar verzen eerder zijn, voordat de focus zich naar het huwelijk keert. Het is maar één, eenvoudig versje:

‘Maar wees ten opzichte van elkaar vriendelijk en barmhartig, en vergeef elkaar, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.’ (Efeziërs 4:32).

Als we terugkijken op de afgelopen tien jaar, dan is datgene wat we het meest nodig hebben gehad niét de nadrukkelijke instructie om elkaar lief te hebben en zich aan elkaar te onderwerpen (hoe belangrijk ze ook zijn!), en ook niet de populaire blik op de liefde uit 1 Korinthe 13 (hoe heerlijk zij ook is!). Wat we het meest nodig hebben gehad waren niet de praktische tips en technieken van ervaren mentors en bekende christelijke stellen. Wat we het meest nodig hebben gehad, is te leren christenen te zijn – met alles wat dat inhoudt – samenlevend binnen een verbond.

Ook al gaat Efeziërs 4:32 niet expliciet over het huwelijk, toch is het voor ons het belangrijkste vers geweest, omdat het een diepgaande oproep is om christen te zijn op een manier die vooral treffend is in de dagelijkse perikelen van het huwelijk.

Wees vriendelijk naar elkaar toe

Als het gaat over tips en technieken: nieuw onderzoek begint de kracht van wat Efeziërs 4:32 al bijna tweeduizend jaar verkondigt te ontdekken. De afgelopen vier decennia heeft psycholoog John Gottman getrouwde stellen bestudeerd – en dan zowel de ’tops’ als de ‘flops’, zoals hij ze noemt. Waarin verschillen een goed en een slecht huwelijk van elkaar? Als Gottman het in een woord moet samenvatten, dan is het ‘vriendelijkheid’.

Gottman en zijn vrouw hebben de geregelde ‘aanvragen voor aandacht’ opgemerkt die stellen elke willekeurige dag aan elkaar doen – noem ze ‘bestellingen’. Dit zijn de onderonsjes die we hebben als we samen in de auto zitten, een wandeling maken, of samen eten. Elke bestelling biedt de gelegenheid om de ‘verbinding te maken, ook al is het maar eventjes’. Echtgenoten kunnen reageren op deze ‘bestellingen’ voor emotionele verbinding door ‘zich naar elkaar toe te keren’ of ‘zich van elkaar af te keren’.

Mensen die zich in het onderzoek naar hun partners keerden, gingen op de bestelling in door interesse te tonen in de bestelling en deze aan te moedigen. Degenen die dat niet deden – degenen die zich van elkaar afkeerden – reageerden niet of amper, en gingen door met wat ze aan het doen waren, zoals televisie kijken of de krant lezen. Soms reageerden ze ook met openlijke afkeer, door bijvoorbeeld iets te zeggen als ‘’Onderbreek me niet langer, ik ben aan het lezen’.

Maar hoe kweken we vriendelijkheid als er geen eenvoudig knopje bestaat dat we aan kunnen doen? De raad van de Gottmans reikt niet verder. Zij raden manieren aan om vriendelijkheid te oefenen: ‘wees ruimhartig over de intenties van je partner’ of ‘zoek verbinding in het goede nieuws van de ander’ (‘gedeelde vreugd’ najagen), maar de onderzoekers kunnen niet verder doorsteken dan meer gerichte uiterlijke daden.

Wat mist is een pad naar innerlijke herschepping. Hoe kan een onvriendelijk hart veranderen?

Toegenegen

Waar wereldlijk onderzoek eindigt, daar komt God met meer dan alleen ‘wees vriendelijk’. Efeziërs 4:32 laat ons niet bij het gedragsniveau. Zijn vriendelijke woorden en handelingen essentieel? Absoluut. Maar waar gaan zij van uit? Niet uit pure wilskracht, maar vanuit een toegenegen hart.

Wij kozen Kolossenzen 3:12 uit om gelezen te worden op onze bruiloft:

‘Kleedt u zich dan, als uitverkorenen van God, heiligen en geliefden, met innige gevoelens van ontferming, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid, geduld.’

God roept ons niet alleen tot vriendelijk gedrag en woorden, maar tot een bepaalde hartsgesteldheid: een vriendelijk hart, een toegenegen hart – wat Kolossenzen 3:12 ‘innige gevoelens van ontferming’ noemt. God wil niet dat wij slechts vriendelijk gedrag vertonen, maar dat het voortkomt uit ons hart.

Het woord voor ’toegenegen’ in Efeziërs 4:32 komt twee keer in het Nieuwe Testament voor. De andere plek is 1 Petrus 3:8-9: ‘Ten slotte, wees allen eensgezind, vol medeleven, heb de broeders lief, wees barmhartig en vriendelijk. Vergeld geen kwaad met kwaad of laster met laster, maar zegen daarentegen, omdat u weet dat u daartoe geroepen bent, opdat u zegen zult beërven.’

Dit is opnieuw een schitterend gedeelte over het huwelijk dat niet alleen over het huwelijk gaat, maar over het hele christelijke leven. Om het eens om te keren: volgens Gottmans is het meest voorkomende probleem in ‘flop’ huwelijken minachting. En minachting komt vanuit het hart. Achter het onvriendelijke, of ‘gemene’ gedrag (om het maar over een veelvoorkomende huwelijksklacht te hebben), zit een gevoel van diepe frustratie en bescheiden woede dat minachting heet. Een ’toegenegen hart’ is echter het tegenovergestelde van zulke innerlijke verharding tegenover elkaar. Minachting brengt gemeenheid voort, maar een ’toegenegen hart’ of een ‘ontfermend hart’ brengt oprechte vriendelijkheid voort.

Vraag jezelf eens af of je hartsgesteldheid richting je echtgenoot/echtgenote ontferming of frustratie is.

Elkaar vergevend

Het huwelijk in dit tijdperk is altijd een huwelijk met een andere zondaar. Het erkennen, belijden en vergeven van zonden is hoe dan ook een regelmatig onderdeel van ieder goed huwelijk. Ga er vanuit een onvergeven daad te vinden achter een hart van huwelijkse minachting.

Vergeving is niet hetzelfde als vertrouwen. Het huwelijk is de meest intieme menselijke relatie, en heeft dan ook explosief potentieel voor ontrouw en emotionele verwonding. De oproep om te vergeven is niet een oproep om vertrouwen te veinzen. Zonde heeft gevolgen; vertrouwen kan snel verloren zijn en langzaam hersteld. Maar voor een christen is er nooit een reden om vergeving te weigeren.

Geen enkel mens, zelfs niet onze echtgenoot/echtgenote, heeft ons zoveel onrecht aangedaan als wij God onrecht hebben aangedaan. En als we de naam van Christus dragen, dan beweren we dat Hij ons heeft vergeven.

Een onderdeel van wat het voor mij betekent om als echtgenoot het hoofd van ons huwelijk te zijn, is dat God me oproept om vooruit te gaan en als eerste mijzelf te verontschuldigen. Ik kan me geen enkel geval herinneren in de afgelopen tien jaar waar een conflict compleet haar fout was. In ons gekibbel, onze spanningen en onze ruzies waren we niet altijd in dezelfde mate schuldig, maar we waren allebei gebrekkig en zondig op een bepaalde manier. Ik vind het altijd lastig om mezelf te identificeren en iets toe te geven. Mijn roeping als een echtgenoot is niet om mijn imago te redden, maar om als eerste voor schut te staan.

Wat we het meest nodig hebben gehad

Wat de zienswijze in Efeziërs 4:32 zo typisch christelijk maakt, zijn de laatste zes woorden: ‘zoals ook God in Christus u vergeven heeft’. Het begint allemaal met het hart van onze Vader en Zijn daden van vergeving voor ons. Vriendelijkheid voor elkaar begint met Gods vriendelijkheid voor ons in Christus. God heeft mij vergeven, dus ik kan haar nu vergeven. Daarom kan mijn hart toegenegen en ontfermend zijn – niet alleen in het algemeen, maar in het bijzonder naar haar toe. Daarom kan ik mezelf vriendelijk gedragen.

Uiteindelijk is het de vriendelijkheid van God die een onvergeeflijk hart kan smelten, een hard hart kan verzachten, en onvriendelijk gedrag kan veranderen.

Wat wij het meeste nodig hebben gehad in onze tien jaar samen, was om christen te zijn naar elkaar. En het meest beslissende is vriendelijkheid. Het is voor mij groter om te horen dat ik vriendelijk moet zijn tegen mijn vrouw dan dat zij hoort dat ze mij onderdanig moet zijn. Dat is zo vanwege de mate waarin God vriendelijk voor mij is geweest.

Het bericht Het belangrijkste Bijbelgedeelte over het huwelijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik kan me nog herinneren dat ik dankbaar was voor haar openheid, maar ik voelde ook dat haar verhaal niet echt van toepassing was voor mij. Mijn romantische geschiedenis kan verteld worden in zestig seconden en het psychische aspect van deze relaties zelfs in anderhalve minuut. En wat betreft de geschiedenis van diegene die ik zou gaan trouwen? Dat is makkelijk: ik zou hem gewoon vergeven. En dan geldt: gedaan is gedaan. Dat is afgesloten.

Nadat ik getrouwd ben, kwam die naïviteit niet als een donderslag bij een heldere hemel. Het kwam langzaam, na reeksen van moeilijke gesprekken, gemengde gevoelens en aarzelende bekentenissen. Ik werd heel dankbaar voor de eerlijkheid van die vrouw, en voor het voorbeeld van haar sterke, tientallen jaren durende huwelijk. Ik heb geleerd dat er verschillende zonden zijn waar ik tegen moet vechten op mijn zoektocht naar een gezonde relatie met mijn man.

1. Vecht tegen trots

Toen ik een tiener was heb ik veel gehoord over het wapenen en beschermen van je hart. Ik werd gewaarschuwd dat het hebben of vormen van te veel romantische relaties en gebeurtenissen voor het huwelijk ook wel gezien kan worden als het weggeven van kleine stukjes van mijn hart. ‘Als je niet oppast als het gaat om je man, heb je geen stukjes meer om te geven.’

Hoewel dit goed bedoeld en wijs is, wenkte de waarschuwing uit Spreuken (Spreuken 4:23) me om mijn zekerheid te plaatsen in een hartgrondige toekomst met mijn man. Maar ik moet ook geïnstrueerd worden om de verlangens en genegenheden van mijn hart te wortelen in de Enige die het echt kan vervullen (Mattheus 22:37).

Ontucht is de vijand van een oprecht hart (Galaten 5:19) maar trots staat ook hoog op de lijst, en ik ben vaak schuldig aan het laatste. Het is gemakkelijk om onze seksuele reinheid op een voetstuk te plaatsen en de toestand van ons hart te vergeten. Uiteindelijk komt onze voldoening niet uit het feit dat we maagden zijn als we gaan trouwen, maar in de rust in de gerechtigheid van onze Heiland en om elkaar aan te sporen in het licht te leven van die waarheid.

2. Vecht tegen apathie

Als het bloed van Christus genoeg is om onze zonden te bedekken, kan de Heiland mijn hart wat gebroken is in duizend stukjes dan niet herstellen? Ik weet dat het antwoord ‘ja’ is. In het licht van Christus’ vergeving van mijn zonden ben ik bereid om de zonden van mijn echtgenoot te vergeven, wat die ook zijn (Efeze 4:32). Het is gebeurd. Het heeft geen zin om er over bezig te blijven. Laten we gewoon verder gaan.

Terwijl het verleden van je wederhelft snel vergeven kan worden, kan het je relatie meer kwaad doen dan goed om snel voorbij de betekenis heen te leven. Er is een tijd om te rouwen over de zonde (2 Korinthe 7:10), en om te bepraten hoe de zonde jullie verdere relatie kan beïnvloeden. Of er nu maatregelen genomen moeten worden over de interactie met je ex, hoe je pornografie uit huis kan houden of hoe je je kinderen kan leren over relaties in de toekomst: het is belangrijk om te beseffen dat je het gesprek niet kan stoppen met ‘Ik vergeef het je. De zaak is gesloten.’

3. Vecht tegen afgunst

De wortel van trots kan ook een andere snaar raken: afgunst. Je hebt je hart beschermd. Je hebt het huwelijksbed rein gehouden. Je hebt alles voor je echtgenoot bewaard. Je had zelfs je eerst kus op het altaar! Maar wat als je echtgenoot dat niet heeft gedaan? Er kan boosheid en bitterheid zijn om er mee om te gaan, maar de gevaarlijkste emotie is wel afgunst.

Ik begreep dit niet voor dat ik ging trouwen. Ik was in zo’n onstuimige, roze waas over mijn toekomstige echtgenoot dat het nooit bij me opgekomen was om te vragen wie zijn hand eerder had vastgehouden, of ‘ik hou van jou’ tegen hem had gezegd, of zelfs zwakke knieën had gegeven door de blikken die hij je kan geven. Het was pas na de intimiteit van het huwelijk dat ik kleine rimpelingen van angst en vergelijking ging voelen.

Afgunst is moeilijk vast te stellen bij pasgetrouwden omdat we, in zekere zin, het recht hebben om jaloers te zijn op onze echtgenoten. Ze zijn van ons. We zijn een vlees geworden. We zijn er niet toe geroepen om hem te delen met een andere vrouw. Eigenlijk, de opdracht om niet te begeren is geuit tegen andere vrouwen (Exodus 20:17). We moeten ons huwelijk beschermen tegen seksuele onreinheid (Spreuken 7). Echter, het vinden van de lijn tussen ijverige bescherming en kleine jaloersheid over het verleden wat de Heere heeft vergeven is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Niemand is onschuldig

Vaak is het heel gemakkelijk gezegd ‘Ik ben ook een zondaar’, ‘Jezus vergeeft jou en ik ook’, dan om ook in die werkelijkheid te leven. Het ding met het huwelijk is echter dat het heel duidelijk onthult of we een afgezaagde spirituele band aanbieden of dat we echt worstelen tegen ons vlees. We kunnen een glimlach op ons gezicht plakken voor de toekijkende wereld en doen alsof alles prima is, maar vaker wel dan niet weten onze echtgenoten de waarheid.

De strijd tegen de brokstukken van zonden uit het verleden van je echtgenoot brengt met zich mee dat je gaat vechten tegen de zonden van je eigen hart. Niemand is onschuldig in de zoektocht naar de liefde die de waarheid van het evangelie verkondigt (Efeze 5:22). Gelukkig ben je bedekt met het bloed van Jezus (1 Johannes 1:7), die ons niet alleen heeft opgeroepen om deze opofferende liefde te geven (Johannes 15:3) maar heeft ons een voorbeeld gegeven en toegerust door zijn genade (Hebreeën 13:21).

Het bericht Hoe moet je omgaan met het seksuele verleden van je partner? verscheen eerst op Geloofstoerusting.