Het gebeurt weleens dat een echtpaar dat al heel lang getrouwd is, de vraag krijgt of ze broer en zus zijn, omdat ze zoveel op elkaar zijn gaan lijken. Daar is wel wat voor te zeggen, toch? ‘Waar je mee omgaat, word je mee besmet.’ Hetzelfde zou voor jou moeten gelden in je wandel met Christus.

Weet je wat Gods doel is met jouw leven? Hij wil dat je steeds meer op Zijn Zoon gaat lijken. Laat dat eens tot je doordringen. Overpeins de menselijke volmaaktheden van Jezus eens en besef dat je Zijn beeld zult gaan vertonen! Dit is voor God heel belangrijk. Hij heeft beloofd dat Hij dit werk ‘voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus’ (Filippenzen 1:6). Waar is God vandaag mee bezig? Dat kun je eenvoudig als volgt samenvatten: Hij zorgt dat we meer op Christus gaan lijken.

Veel mensen kennen Romeinen 8:28 uit hun hoofd, de verzekering dat ‘voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn’. Maar het volgende vers vertelt wat dit ‘goede’ is waar de almachtige God in alle aspecten van ons leven naartoe werkt: ‘om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te zijn’.

Voor God is jouw Christus-gelijkvormigheid veel belangrijker dan je comfortabele leven. Vaak boek je meer geestelijke voortgang door teleurstelling en mislukking dan door succes en plezier. Ook al moet je het lijden niet opzoeken, besef dat je Vader het beter weet en dat niets Hem verrast. Als je te maken hebt met ‘onverhoorde’ gebeden of wanneer je moeilijkheden en pijn veel langer aanhouden dan je zou willen, put dan hoop uit de wetenschap dat God Zijn eeuwige voornemen aan het uitwerken is in en door het leven van Zijn kinderen.

Jij en ik zijn niet de enigen die na lange perioden van stille wanhoop of voortdurende teleurstelling geneigd zijn te vragen: ‘Waar is God nu toch mee bezig?!’ Waar was Hij mee bezig toen Stefanus’ vervolgers hun mantels neerlegden en hem stenigden (Handelingen 7:58)? Waar was Hij mee bezig toen Paulus de stad Damascus uit werd gesmokkeld en in een mand over de muur werd gezet (9:25)? Waar was Hij mee bezig toen koning Herodes Agrippa Petrus gevangenzette (12:3)? Al zie je er misschien weinig van, Hij was en is bezig met de uitvoering van Zijn eeuwige voornemen: terwijl Zijn volgelingen onderweg zijn naar huis, naar Jezus, vormt Hij hen steeds meer naar Zijn gelijkenis.

Dit is de bron van je hoop wanneer je ’s morgens opstaat. Wat deze dag ook zal brengen, weer of geen weer, blijdschap of teleurstelling, God zal zonder twijfel Zijn plannen in jouw leven ten uitvoer brengen. Je hemelse Vader heeft een plan en een doel voor iedereen die Hij de Zijne noemt. Misschien zie je Zijn hand in bepaalde gebeurtenissen direct, misschien pas maanden later en misschien niet voordat je in de eeuwigheid bij Christus bent. Maar weet dit: ook vandaag is een dag waarop jouw Vader je meer aan Zijn Zoon gelijkvormig zal maken.

Dit een voorpublicatie uit Leven in overvloed, een dagboek van Alistair Begg dat Geloofstoerusting najaar 2026 hoopt te publiceren – vertaling: Th. van Eijzeren

Het bericht Op Jezus gaan lijken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toen belden ze een jongeman uit Schotland. Hij was nog erg jong en kwam met angst en beven. De mensen hebben waarschijnlijk gedacht: ‘Nou, als hij het niet haalt, maakt het niet uit, want het gaat toch nergens meer heen.’ Nou, hij was geraakt in zijn hart, en hij ging naar Wales. Dit is ongeveer rond 1905. Hij vertrok naar Wales, omdat hij had gehoord van de opwekking daar en het werk door deze jonge man, Evan Roberts. Hij kwam terug van Wales, naar Edinburgh. Toen hij verslag uitbracht over wat hij had gezien, en wat hij had gehoord, was dit één van de dingen die hij zei: ‘De Heilige Geest was aanwezig in hun gezang.’ In hun gezang!

Opwekking resulteert niet in een soort van antinomianisme, waar ons geestelijk enthousiasme iedere notie van gerechtigheid en waarheid wegvaagd.

Met dit in gedachten, en met dit verhaal als een manier om af te ronden, las ik de afgelopen dagen opnieuw enkele verslagen van die opwekking. Ik deel je slechts een paar citaten. Iemand die aanwezig was toen deze gebeurtenissen plaatsvonden.

Aan alle kanten was er de ernstige blijdschap van mannen en vrouwen, en in hun ogen was de schittering van een nieuwe dag gedaald, waarvan zij de heerlijkheden genoten, in een levendig gevoel van gemeenschap, en een gretige, blijde ijver voor gerechtigheid, en de vreugde van het leven.

Trouwens, opwekking, zoals wij daarvan lezen in de geschiedenis, komt niet voor zonder een opwekking van heiligheid. Het resulteert niet in een soort van antinomianisme, waar ons geestelijk enthousiasme iedere notie van gerechtigheid en waarheid wegvaagd. Nee, ze hebben een ijver voor gerechtigheid en de vreugde van het leven.

‘Driekwart van de eredienst bestond uit zingen, en niemand gebruikte een liedboek. Als iemand spreekt of bidt, is er stilte. Als daarentegen, zoals meestal gebeurt, de mensen besluiten te zingen, zwelt het refrein aan in volume dat al het andere geluid overstemt.’ Jozef kwam terug uit Wales en zei: ‘Mijn vrienden, ik ben hier iets tegengekomen, dat helemaal niets met instrumenten te maken heeft. Het heeft helemaal niets te maken met aanbiddingsteams. Het heeft maar één aanbiddingsleider, namelijk Jezus Christus, de Heilige Geest. Het heeft niets te maken met organisatie, maar alles met goddelijke vernieuwing.’ Nou, ik leg het u voor, het is het overwegen waard, toch?

Als de Geest van de Heere over de gemeente komt, dan woont het Woord van Christus in de gemeente.

Kolossenzen 3 is uiteraard het meest nuttige commentaar hierop dat we waar ook maar in de Schrift hebben. Het is, zo u wilt, het parallelle gedeelte van wat Paulus zegt als hij aan de Efeziërs schrijft: ‘Word niet dronken van wijn, maar word vervuld met de Heilige Geest, en spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing en loof de Heere in uw hart, dankbaar en elkaar onderdanig in de vreze Gods.’

Vervolgens schrijft hij aan de Kolossenzen. Wat zegt hij daar? Nou, hij zegt: ‘Laat het woord van Christus in rijke mate in u wonen.’ Zie je, de Geest en het Woord werken samen. Als de Geest van de Heere over de gemeente komt, dan woont het Woord van Christus in de gemeente. Dan is dat de bron van hun onderricht en hun vermaning van elkaar. Het is wijsheid die de wereld niet begrijpt. En zo zingen zij psalmen en lofzangen en geestelijke liederen, en zij doen het met dankbaarheid in hun hart aan God. Mag ik het je vriendelijk zeggen: ‘Wij hebben echt helemaal niemand nodig die ons vertelt waarom we moeten geloven in de kracht van het Woord van God. We moeten geloven in de kracht van het Woord van God.

Het bericht De Heilige Geest en de kracht ** van het Woord van God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En zij volhardden in de leer van de apostelen en in de gemeenschap, in het breken van het brood en in de gebeden. En er kwam vrees over iedereen; en er werden veel wonderen en tekenen door de apostelen gedaan. En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alle dingen gemeenschappelijk; en zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had. En zij bleven dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen, en terwijl zij van huis tot huis brood braken, namen zij gezamenlijk voedsel tot zich, met vreugde en in eenvoud van hart; en zij loofden God en vonden genade bij heel het volk. En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe. (Handelingen 2:42-47)

Ze volhardden in de leer van de apostelen

Het eerste wat we over deze vroege christelijke gemeente leren, is hun toewijding aan het onderwijs van de apostelen. Deze vroege gelovigen hoorden de apostelen hoogstpersoonlijk spreken, maar wij vinden hetzelfde onderwijs in onze Bijbel. Een goede gemeente is daarom een gemeente waar de Bijbel in het middelpunt staat. Niets is zo belangrijk als dit – niet een grote gemeente, een gevatte voorganger of tastbare ervaringen van de Heilige Geest. Voor deze eerste gelovigen was een persoonlijke ervaring nooit de toetssteen van hun geloof. Dat is tegenwoordig een vaak gemaakte fout. De Bijbel is echter Gods beste middel om Zijn volk te vernieuwen naar het beeld van Jezus. Als je het boek Handelingen eens doorleest, zul je ontdekken dat de prediking er een centrale plaats inneemt.

Helaas zijn er veel te veel predikers die Gods Woord verdraaien. Soms komt dit voort uit een oprecht verlangen om harde harten te verzachten, maar door compromissen wordt een hart niet veranderd. Een prediker kan in de verleiding komen om de waarheid over de zonde en de noodzaak van bekering af te zwakken of de moeilijke aspecten van de menswording en de verzoening te vermijden, en deze te vervangen door misleidende beloften van persoonlijke welvaart of een focus op politieke kwesties. Of hij adopteert een anekdotische preekstijl, waarbij hij de Bijbel loslaat en wat vermakelijke verhaaltjes vertelt. Het eerste kenmerk waar je in een gemeente op moet letten, is dus haar toewijding aan de gezonde leer.

Ze volhardden in het breken van het brood en in de gebeden

De Bijbel vertelt ons over twee sacramenten, of instellingen, die de Heere Jezus Zelf aan ons heeft gegeven. Deze sacramenten – de doop en het avondmaal – hebben een plaats in elke goede gemeente. Ze zijn niet optioneel, hoewel deelname aan deze sacramenten niemand redt. De zaligheid wordt alleen in Christus Zelf gevonden. Het afdalen in een doopbad maakt ons niet zalig; het is een teken van de reiniging door Jezus. Zo vinden we evenmin geborgenheid in Christus door te eten van het brood en te drinken uit de beker, maar duidt dit eten en drinken erop dat we reeds in Hem geborgen zijn. Een goede gemeente zal duidelijk uitleggen wat de sacramenten zijn en hoe men daaraan deelneemt.

Naast de sacramenten is ook het gebed onmisbaar in een gezonde gemeente. Een goede gemeente neemt het gebed op in de samenkomsten en zal zowel aandringen op gezamenlijk als op persoonlijk gebed.

Er kwam vrees over iedereen

We moeten onder ogen zien dat ieder die Christus wil volgen, een prijs moet betalen. Blijdschap, eerbied en een gevoel van ontzag kenmerkten de eredienst van de gelovigen in de nieuwtestamentische gemeente. Ze hadden een besef van Gods hoogheid en heiligheid (Zijn transcendentie) en van het feit dat Hij in de Zijnen woont (Zijn immanentie). Een goede gemeente hecht daarom waarde aan een eerbiedige eredienst.

Eerbied betekent echter niet dat we beperkt zijn tot een bepaalde liturgie of muziekstijl. Integendeel, elke eredienst moet een vreugdevolle viering zijn van Gods machtige daden door de Heere Jezus Christus. Hoewel erediensten waardig behoren te verlopen, is het niet goed als ze saai zijn. Het kan gebeuren dat waardigheid saaiheid veroorzaakt en dat uitingen van vreugde oneerbiedig zijn, maar de vroege kerk plaatste waardigheid en vreugde niet tegenover elkaar, zoals in evangelische kring tegenwoordig maar al te vaak gebeurt.

In de vroege kerk was iedereen vervuld met ontzag omdat de Heere Jezus er met Zijn tegenwoordigheid was; er was eerbied en verheuging, formaliteit en informaliteit, structuur en de afwezigheid daarvan. Bazuinen en cimbalen klonken, andere instrumenten voegden zich erbij, de mensen verhieven hun stemmen in lofprijzing voor de Heere en zongen. Deze gelovigen werden niet meegesleept door heftige emoties; ze verkondigden een theologie. In een goede gemeente zal de aanbidding zich op Gods waarheid richten en het hart van de aanwezigen raken. De dienst kan ook emotioneel zijn, in zoverre die emotie een weerspiegeling is van harten die worden meegevoerd in verwondering en aanbidding.

Ze volhardden in de gemeenschap. En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alle dingen gemeenschappelijk; en zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had. En zij bleven dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen

Als we aan het Engelse woord ‘fellowship’ denken, wat hier vertaald is als ‘gemeenschap’, denken we al snel aan gezellige ontmoetingen met gelijkgestemden. Bijbelse gemeenschap is echter veel meer dan gezelligheid. Gelovigen delen hun leven, want we delen ons geloof in de ene Zaligmaker, Die ons met God de Vader heeft verzoend. Gemeenschap in de gemeente functioneert ongeveer zoals de onderlinge omgang in een gezin. Dat betekent onder andere dat een confrontatie soms noodzakelijk is. In de kerk krijgt dat vorm in de tucht. Een goede gemeente zal de tucht in praktijk brengen omwille van het welzijn van heel de gemeente, en bovenal met het oog op het geestelijke welzijn van de dwalende gelovige.

Ware gemeenschap doet een beroep op onze vrijgevigheid. In Handelingen zien we dat er geld werd ingezameld en overhandigd aan mensen in nood. Een goede gemeente is er dus een die haar middelen met offerende vrijgevigheid uitdeelt aan medemensen in nood, altijd en in alle omstandigheden.

En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe

Terwijl deze vroege gelovigen leerden, samenkwamen en uitdeelden, ging dat niet ten koste van evangelisatie. We lezen hier in Handelingen dat deze gemeente dagelijks in aantal toenam. Maar wie zorgde daarvoor? Christus Zelf. Hij is het Hoofd van de gemeente; daarom is Hij Degene die mensen aan de gemeente toevoegt. Dat doet Hij gewoonlijk door de prediking van het Woord, de eredienst en de stem van gelovigen die het goede nieuws van het evangelie bekendmaken.

Tegenwoordig zien we veel mensgerichte pogingen om bekeerlingen te winnen. Deze kerken vertrouwen meer op gelikte methoden, programma’s, pakketjes, ideeën en schema’s dan op het verkondigen van een gezonde leer. Het is niet mijn bedoeling om het juiste gebruik van goedbedoelde programma’s te ontmoedigen. Echter, in een goede gemeente willen de leden leven als ambassadeurs van de Heere Jezus Christus.

Als jij een gemeente zoekt, zoek er dan een waar het Woord wordt verkondigd, waar de sacramenten en het gebed in ere worden gehouden en waar de eredienst een eerbiedig karakter heeft. Zoek een gemeente waar de onderlinge gemeenschap wordt gekenmerkt door vreugde en vrijgevigheid en waar het evangelie krachtig wordt verkondigd. Zo simpel is het.

Het bericht Naar welke gemeente ga jij? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch schieten deze drie verklaringen voor het lijden allemaal tekort. Gelukkig geeft de Bijbel ons zelf antwoord. Hier zijn vijf bijbelse verklaringen voor ons lijden.

1. Lijden is onderdeel van ons mens-zijn

Onze wereld is onvolmaakt. Het kan niet anders of de zonde veroorzaakt lijden. We raken gewond. We worden ziek. We sterven.
Daarom hoeven we niet in al ons lijden een grote kosmische bedoeling te zoeken en ons af te vragen: ‘O, ik heb zo’n hoofdpijn. Welke plek zou dit hebben in God eeuwige plan?’ We leven in een gevallen wereld. Als je op een hark trapt en de steel tegen je hoofd slaat, hoef je jezelf niet af te vragen wat God jou daarmee wil leren. Kijk de volgende keer gewoon uit waar je loopt!
Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen zien de zon. Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen voelen de regen. Zo leven zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen met lijden als gevolg van de val.

2. God gebruikt lijden als een kastijding

In Psalm 119:67 schrijft de psalmist: ‘Voordat ik verdrukt werd, dwaalde ik, maar nu neem ik Uw woord in acht.’ Wanneer alles goed lijkt te gaan, kan de verleiding groot zijn om onze eigen weg te gaan. Op zulke momenten hebben we vaak Gods kastijding nodig om Hem weer te gehoorzamen.

Deze gedachte komt terug in het boek Hebreeën, dat God beschrijft als een genadige Vader Die Zijn kinderen bestraft om hen terug te brengen op het rechte pad van Zijn Woord. Ieder van ons zal inzien dat ons lijden en onze pijn soms het gevolg zijn van Gods goede, genadige opvoedingsstrategie.

Pijn, hoe vreselijk ook, en leegheid, hoe echt ook, worden een zegen wanneer we erop vertrouwen dat God ze gebruikt om onze gedachten, houding en daden te corrigeren.

3. God gebruikt lijden om ons karakter te vormen

In Romeinen 5:3-4 schrijft Paulus: ‘Wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop.’

Hoe worden we hoopvol? Hoe hebben onze grootmoeders zulke liefdevolle, tedere ogen gekregen? Hoe hebben onze vrienden geleerd om mee te leven in pijn, gebrokenheid en afdwalingen? Hoe worden mensen zo? Hoogstwaarschijnlijk omdat God lijden gebruikt om ons karakter te vormen.

Velen van degenen die we bewonderen, zouden niet zijn geweest wie ze zijn als God geen beproevingen had gebruikt – niet om hen te straffen, zelfs niet om hen te corrigeren, maar om hen op te bouwen.

4. God gebruikt lijden tot Zijn eer

Misschien is er wel niemand in de Bijbel wiens leven deze waarheid beter illustreert dan Jozef. Vanaf het moment dat we hem als zeventienjarige jongen ontmoeten totdat hij op dertigjarige leeftijd in Egypte een machtspositie ontvangt, zien we hoe hij jaloersheid, verraad, slavernij, valse beschuldigingen en gevangenschap verdraagt – dat is meer lijden dan de meeste mensen in hun hele leven te dragen krijgen. Toch zegt hij aan het einde van zijn leven tegen dezelfde broers die hem vroeger hebben verraden en verkocht: ‘Jullie weliswaar, jullie hebben kwaad tegen mij bedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht, om te doen zoals het op deze dag is: een groot volk in leven te houden’ (Genesis 50:20).

Jozef had geleerd Gods voorzienigheid op te merken, ook wanneer hij gevoelig in aanraking kwam met de slechtheid van de mens. In alle onrechtvaardigheid en al die jaren gevangenschap leefde hij bij de theologie die de apostel Paulus veel later onder woorden zou brengen: ‘Wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn’ (Romeinen 8:28).

Als ook wij lijden, zal niets ons beter helpen dan een herontdekking van de leer van Gods voorzienigheid en het inzicht dat God alle dingen regeert, boven alle dingen staat en in alle dingen tegenwoordig is, tot Zijn eer en ons ten goede.

5. Lijden kan van kosmische betekenis zijn

Het verhaal van Job is het meest diepgaande en gedetailleerde voorbeeld van deze waarheid. Jobs onnoemelijke lijden was bedoeld om satan en de engelen te laten zien dat een mens God kan liefhebben en vertrouwen om Wie Hij is, en niet louter vanwege de vele bezittingen die hij van Hem ontvangt. Daarom is het niet verwonderlijk dat God soms lijden in ons leven toelaat om de wereld te laten zien dat Zijn genade, barmhartigheid en kracht Zijn volk in staat stellen lijden te verdragen en zelfs meer op Hem te gaan vertrouwen.

Wij hebben in deze 21e eeuw een heel gebrekkige theologie van het lijden. ‘Beroemde’ evangelisten en leraars verkondigen vaak de gedachte dat het christendom gaat over gezondheid, rijkdom en voorspoed. Feit is dat we weliswaar zegen mogen verwachten op onze gehoorzaamheid, maar de soevereine God niet kunnen manipuleren. Dezelfde God Die ervoor kiest ons vandaag te zegen met een schitterende zonsondergang kan ervoor kiezen ons morgen te zegenen met lijden.

De vraag is: ben je bereid Hem te vertrouwen? Geloof je Hem en verheerlijk je Hem? Onderwerp je je eigen gedachten aan die van Hem, in de wetenschap dat Hij jouw liefhebbende Vader is?

Het bericht 5 redenen waarom we lijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Die bewering is eenvoudig te weerleggen, want de enige Jezus Die ons geloof waard is, is de Jezus van de Schriften, en de Jezus van de Schriften is een opgestane Jezus. Iedereen kan christelijke dingen waarderen en zelfs christelijke dingen doen, maar om daadwerkelijk een christen te zijn, moet je geloven in de Jezus van het Nieuwe Testament – de Jezus Die leefde in de geschiedenis, de Jezus Die opstond uit de dood.

In heel het Nieuwe Testament hoor je de hartenklop van deze waarheid: de opstanding is van levensbelang. Als je haar ontkent, heeft dat rampzalige gevolgen. Paulus noemt zeven van deze gevolgen in 1 Korinthe 15:12-20.

Zonder opstanding is Jezus dood

Paulus begint zijn betoog in 1 Korinthe 15:12 door de mensen aan te spreken aan die de mogelijkheid van een lichamelijke opstanding ontkennen. Misschien geloofden zij best in de onsterfelijkheid van de ziel. Maar het lichaam? Onmogelijk!

Paulus reageert dat wie de lichamelijke opstanding ontkent, ook de opstanding ontkent van Hem Die alle opstandingen mogelijk maakt. Paulus gebruikt hier een eenvoudige logische redenatie: als er geen lichamelijke opstanding is, ‘dan is Christus ook niet opgewekt’ (vers 13). Deze wezenlijke implicatie roept allerlei andere gevolgen op. Paulus benoemt er zes.

Zonder opstanding is de prediking vergeefs

Als Jezus niet zou zijn opgewekt, zegt Paulus, is de prediking vergeefs en volkomen nutteloos. Hij heeft het hier niet over het prediken op zichzelf. Hij doelt niet op een goede of een slechte preek. Nee, hij zegt dat de inhoud van het evangelie zélf krachteloos zou zijn. Want als je de opstanding eruit haalt, hebben noch de apostelen, noch predikers in de 21e eeuw iets waardevols te zeggen.

Eerder in deze brief erkende Paulus dat het evangelie ‘voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid’ is (1 Korinthe 1:23). En toch gebruikt God die schijnbaar dwaze boodschap om Zijn volk te verlossen en nieuw leven te geven. Voor degenen die God soeverein heeft geroepen, is deze boodschap ‘kracht’ en ‘wijsheid’ (vers 24). Zonder een opstanding is deze boodschap echter een mythe, die geen enkele goddelijke kracht heeft.

Zonder opstanding is het geloof nutteloos

Als Christus niet is opgewekt, is de prediking van het evangelie vergeefs, en daarom is ons geloof nutteloos (1 Korinthe 15:4). Als het evangelie niet waar is, is ook het geloof daarin een schijnvertoning.

Kijk eens hoe Paulus eerder in dit hoofdstuk het evangelie omschreef: ‘Ik heb u ten eerste overgeleverd wat ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, overeenkomstig de Schriften, en dat Hij begraven is, en dat Hij opgewekt is op de derde dag, overeenkomstig de Schriften’ (vers 3-4).

Sommige mensen zeggen: ‘Wat in onze tijd belangrijk is, is dat we geloof hebben.’ Met ‘geloof’ bedoelen ze dan een soort algemene aangenaamheid – een goed gevoel, een goede sfeer. Het probleem daarmee is dat geloof een voorwerp nodig heeft. We moeten in iets geloven.

Het bijbelse geloof wil zeggen dat je vertrouwt in een geopenbaarde waarheid. Het berust op een objectieve werkelijkheid. Zoals Luther het zei toen hij over de Bijbel schreef: ‘Het is niet het kenmerk van een christelijke geest om geen vreugde te scheppen in verzekering. (…) Met verzekering bedoel ik – opdat we elkaar goed begrijpen – een standvastig aanhangen, verzekeren, belijden, beschermen, en een onwrikbaar volharden.’ We moeten ons vertrouwen stellen op de waarheid van de gekruisigde en opgestane Jezus Christus. Geloof in Christus betekent dat we ons toewijden aan Hem als Degene Die stierf en opstond uit de dood. Alles minder dan dit is minder dan wat het Nieuwe Testament ‘christelijk geloof’ noemt.

Zonder opstanding geven we een vals getuigenis

Als er geen opstanding is, zijn de apostelen en allen die hen volgen valse getuigen: ‘Dan blijken wij ook valse getuigen van God te zijn. Wij hebben namelijk van God getuigd dat Hij Christus heeft opgewekt, terwijl Hij Die niet heeft opgewekt als inderdaad de doden niet opgewekt worden’ (1 Korinthe 15:15).

Paulus zegt eigenlijk: ‘Als er geen opstanding is, dan is Jezus niet opgestaan. Als Jezus niet is opgestaan, loog Petrus in de straten van Jeruzalem alsof het gedrukt stond. En dan gold hetzelfde voor mij in Athene, die grote pluralistische cultuur, toen ik die afgoden voor de onbekende god zag en tegen de Atheners zei: “Luister, mensen: God heeft een bewijs gegeven van wat ik jullie vertel door Jezus op te wekken uit de dood.” Zonder de opstanding hebben we allemaal God gelasterd.’ (Zie Handelingen 2:24, 17:31.)

Toen de apostelen voor het eerst over de opstanding predikten, hadden ze menselijkerwijs gesproken niet veel te winnen. Ze werden er niet populair mee. Ze verdienden er geen geld mee. Integendeel, ze werden achtervolgd, mishandeld, opgejaagd, in elkaar geslagen, gevangen gezet en uiteindelijk vermoord. Wat motiveerde hen om te volharden? Dat was hun hartgrondige geloof in deze woorden: ‘Want als wij, toen wij vijanden waren, met God verzoend zijn door de dood van Zijn Zoon, hoeveel te meer zullen wij, nu wij verzoend zijn, behouden worden door Zijn leven’ (Romeinen 5:10).

Zo’n geloof hadden ze overigens niet meteen. Meteen na Golgotha waren de apostelen ervan overtuigd dat Jezus dood was. Aanvankelijk geloofden ze ook niet in Christus’ opstanding. Toen de vrouwen terugkwamen van het lege graf en zeiden: ‘Daar is Hij niet meer; Hij is opgestaan, precies zoals Hij had gezegd’ (zie Mattheüs 28:6), reageerden deze mannen ongeveer als volgt: ‘Je hebt je verstand verloren!’ (zie Lukas 24:11). Op dat moment waren ze er niet van overtuigd dat Hij leefde; ze waren ervan overtuigd dat Hij dood was. Hoe gingen ze dan ooit de straat op om het absolute tegendeel te verkondigen?

Welke betere verklaring hebben we dan deze: het graf was inderdaad leeg. Jezus Christus is opgestaan uit de dood.

Zonder opstanding zitten we gevangen in onze zonden

Paulus trekt zijn redenering nog wat verder door en laat ons zien: als er geen opstanding is, bent u nog in uw zonden (1 Korinthe 15:17). Anders gezegd, al onze slechte dingen op deze aarde – al onze zondige gedachten, al onze opstandigheid, al ons bedrog, al onze hoogmoed, al onze vergeefse streven naar eigengerechtigheid – dit alles kleeft ons nog aan en we kunnen op geen enkele manier rein worden.

Los van Christus zijn we niet zomaar misleid. Nee, dan bevinden we ons in een nog veel hachelijkere situatie: we zitten vast in onze zonden en kunnen daar niet van loskomen. Sterker nog, we begraven onszelf elke dag dieper. Paulus zegt: voor Christus was u dood ‘door de overtredingen en de zonden, waarin u voorheen gewandeld hebt’ (Efeze 2:1-2). Als er geen opstanding is, zitten we hopeloos gevangen in onze zonden en we kunnen onszelf op geen enkele manier daaruit bevrijden.

Zonder opstanding zijn de doden voor eeuwig verloren

Als er geen opstanding is, zijn we niet alleen op dit moment dood in onze zonden, maar moeten we ook zonder hoop verloren gaan (zie 1 Korinthe 15:18.) Op veel begrafenissen hoor je deze woorden van Jezus: ‘Jezus zei tegen haar: Ik ben de Opstanding en het Leven; wie in Mij gelooft, zal leven, ook al was hij gestorven, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven in eeuwigheid’ (Johannes 11:25-26). Als er geen opstanding is, zijn deze woorden hooguit een complexe leugen.

Als er geen opstanding is, valt de gelovige bij zijn sterven niet in slaap om vervolgens zijn ogen op te slaan en de glimlach op Jezus’ gezicht te zien. (Zie Psalm 17:15, 2 Korinthe 5:8.) Zonder opstanding is de dood een keiharde bevestiging van onze verlorenheid. Zonder opstanding betekent de dood onze verdoemenis. Als je de opstanding loochent, is ons hele bestaan – verleden, heden en toekomst – helemaal niets waard.

Zonder opstanding zijn we beklagenswaardig

Tot slot: als er geen opstanding is, en als Christus Zelf niet uit de dood is opgestaan, dan ‘zijn wij de meest beklagenswaardige van alle mensen’ (1 Korinthe 15:19). Als we hebben geloofd in de toekomst terwijl er in werkelijkheid helemaal geen toekomst ís, hebben we onze dagen in nutteloosheid doorgebracht. Als er geen hoop is voor de toekomst, is het heden onbelangrijk, het verleden dood en voorbij en de dag van morgen onbetekenend. Uiteindelijk gaan we dan nergens heen. Dat is de vergetelheid. Dan houden we op te bestaan. Als je dood bent, ben je weg, dus alle ‘hoop’ die we in dit leven hebben, is slechts bedacht om ons te troosten totdat we in het niets verdwijnen.

Reden tot vreugde

Deze zeven consequenties zouden je moeten verontrusten. Volslagen hopeloosheid is een grote verschrikking! Maar lees dan ook 1 Korinthe 15:20, de tekst die een eenvoudige maar o zo wonderlijke en grootse waarheid uitbazuint: Jezus Christus leeft!

Als je de opstanding belijdt, worden deze zeven onheilspellende consequenties onmiddellijk tenietgedaan. Dan is er weer hoop. Als Christus is opgestaan, dan zul jij, gelovige, op een dag opstaan met Hem. Dat verbazingwekkende feit vult je hele leven – verleden, heden en toekomst – met een doel. Als Christus is opgestaan – en God zij geprezen, dat is Hij! – dan heb je een onwankelbare hoop op Hem. Zijn opstanding is de vaste grond voor de eeuwige vreugde.

Dit artikel is ontleend aan de preek ‘If Christ Has Not Been Raised, Then What?’ door Alistair Begg.

Het bericht 7 consequenties van het ontkennen van de opstanding verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dus om terug te komen op die oude vraag: ‘Wat als je vanavond zou sterven en je zou toegang krijgen tot de hemel, wat zou je dan zeggen?’ Als jij en ik dat beantwoorden in de eerste persoon, dan zijn we flink de mist in gegaan.

‘Omdat ik geloofde, omdat ik geloof heb, omdat ik dit ben, omdat ik volhard.’ Geliefden, de enige juiste antwoorden zijn in de derde persoon: ‘Omdat Hij!’

Denk aan de moordenaar aan het kruis … Ik kan niet wachten om die kerel op een dag te ontmoeten en hem te vragen:

‘Hoe is dat nou met jou gegaan? Want je was samen met je vriend de Man aan het uitschelden. Je bent nooit naar een bijbelstudie geweest, je bent niet gedoopt, je wist niets van lid zijn van een kerk. En toch heb je het gehaald. Je hebt het gehaald. Hoe heb je het voor elkaar gekregen?’

Zoiets moet de engel bij de poort ook gezegd hebben.
‘Wat doe je hier?’
– Nou, dat weet ik niet.
‘Wat? Wat bedoel je, je weet het niet?’
– Nou, ik weet het niet.
‘Excuseer me, laat me even mijn baas erbij halen.’

Ze gaan hun baas halen.

‘Hier zijn een paar vragen voor je. Ten eerste, hoe denk je over de rechtvaardiging door het geloof? De kerel antwoordt: ‘Daar heb ik in mijn hele leven nog nooit over gehoord.’

‘Laten we dan meteen naar de schriftleer gaan.’ En de man zit ze verdwaasd aan te staren. Uit frustratie vragen ze uiteindelijk: ‘Maar op welke grond ben je hier dan? En hij zegt: ‘De Man aan het middelste kruis zei dat ik mag komen.’

Dat is het, dat is het enige antwoord!

Als ik niet de hele dag en elke dag het evangelie tegen mezelf predik, dan zal ik ontdekken dat ik op mezelf ga vertrouwen, op mijn ervaring als een gevolg van mijn zondige staat.

Als ik mijn ogen van het kruis afhaal, geloof ik slechts met m’n woorden terwijl ik ondertussen leef alsof mijn redding van mijzelf afhangt. Zodra je die kant op gaat, zal het je ofwel leiden tot rampzalige wanhoop, ofwel tot een afschuwelijk soort arrogantie.

Het is alleen het kruis van Christus dat afrekent met zowel de vreselijke diepten van wanhoop, als de zelfingenomen arrogantie van de trotse mens die zegt: Weet je, ik kan dit zelf wel uitvogelen en ik doe het wonderbaarlijk goed. Nee, alleen ‘omdat de zondeloze Zaligmaker stierf, wordt mijn zondige ziel vrij gerekend, want de rechtvaardige God is tevreden met Hem en mij te vergeven.’

Daarom zegt Luther: ‘Het grootste deel van je christelijk leven ligt buiten je, in die zin dat we weten dat we niet gered zijn door goede werken. We zijn niet gered als resultaat van onze daden. Maar we zijn gered als gevolg van wat Christus heeft gedaan.’

Het bericht Het enige juiste antwoord bij de hemelpoort verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zoals wij allemaal weten, is verandering iets heel moeilijks voor de meeste mensen. Paulus vergeleek zijn bediening zelfs met een hardloopwedstrijd (1 Korinthe 9:24-27). Verandering is niet gemakkelijk – en gemeenten zijn vaak niet de beste voorbeelden als het over verandering doorvoeren gaat. Maar als we willen zien hoe God door ons heen grote dingen doet voor het evangelie, moeten we ‘jagen naar het doel’ (Filippenzen 3:14) en iets doen aan dat verzet tegen verandering.

Als een hulpmiddel om constructief over verandering na te denken, noem ik acht redenen waarom gemeenten zich verzetten tegen verandering en acht manieren waarop gemeenteleiders die weerstand kunnen overwinnen. Wat nu volgt, is grotendeels praktische wijsheid die misschien voor de hand liggend lijkt. Maar soms hebben we het eenvoudigweg nodig om te worden opgewekt door aan iets herinnerd te worden, zoals Petrus zegt (2 Petrus 1:13, 3:1).

Acht redenen waarom iemand zich tegen verandering verzet

Waarom verzetten mensen zich tegen verandering? Waarom verzetten we ons tegen veranderingen wanneer we daar niet zelf het initiatief toe hebben genomen?

1. We vinden onze eigen ideeën goed

Als wij niet zelf het initiatief hebben genomen voor een bepaalde verandering, als we die niet zelf hebben bedacht, zijn we niet de ‘eigenaar’ ervan en daarom keuren we haar af. Verandering is prima als het ons eigen idee is – maar als we op het plan van een ander moeten vertrouwen, vergeet het dan maar! Een manier om deze barrière te overwinnen, is de inbreng van anderen te vragen en hen zo ver te krijgen dat ze een idee omarmen alsof het van henzelf is. Als ze er in zekere mate eigenaar van zijn, is de kans groter dat ze erin zullen meegaan.

2. Verandering verstoort onze routine

Wij zijn gewoontemensen. Iedereen die de manier waarop wij dingen doen verstoort, zien we als een bedreiging. Als we op onze routine zijn gesteld en als die ons meer aanspreekt dan de potentiële verandering zullen we ons tegen die verandering verzetten. Routine kan heilig worden.

3. We zijn bang voor het onbekende

We weten wat we hebben zolang we vasthouden aan onze routines en tradities. Die zijn voorspelbaar. Als besluitvaardige leiders met nieuwe ideeën, benaderingen of concepten komen, halen ze ons uit onze comfortzone en trekken ze ons mee naar het onbekende. Dan worden we gedwongen een stap te zetten die we niet goed kunnen overzien.

4. We zijn bang om te falen

We zijn vaak zo bang om te falen dat we gewoon helemaal niets willen veranderen. Dit kan een verlammende factor zijn, zowel voor leiders als voor volgers. Maar op zeker moment moeten we God op Zijn Woord geloven wanneer Hij zegt: ‘Wees niet bevreesd, want Ik ben met u’ (Jesaja 41:10), en vertrouwen dat Hij ons erdoorheen zal helpen – zelfs als er iets mislukt (wat onvermijdelijk weleens zal gebeuren).

5. We geloven dat het niet de moeite waard is

We verzetten ons tegen verandering omdat we denken dat de beloning niet de moeite waard zal zijn. Anders gezegd, wat we eruit halen, lijkt niet goed genoeg voor wat we erin moeten steken. Soms is zo’n aarzeling zeer terecht. In andere situaties moeten leiders echter doen wat ze kunnen om zo overtuigend mogelijk de duidelijke voordelen van de verandering te schetsen.

6. We zijn tevreden met de status quo

We kunnen simpelweg tevreden zijn met de manier waarop de dingen gaan. De status quo is natuurlijk niet altijd slecht; we horen dankbaar te zijn als de dingen voorspoedig verlopen. Maar als we eerlijk zijn, weten we allemaal dat we te gemakkelijk achteroverleunen en genoegen nemen met de stand van zaken, zelfs als die om verbetering smeekt.

7. We hebben te weinig respect voor leiders

Het is zeker waar dat nieuwe leiders soms al snel na hun aantreden dingen veranderen voordat er genoeg tijd is geweest om vertrouwen op te bouwen. Net zo goed is het waar dat God de gemeente beveelt: ‘Gehoorzaam uw voorgangers en wees hun onderdanig’, opdat ze hun herderlijke taak ‘met vreugde en niet al zuchtend’ kunnen vervullen. (Hebreeën 13:17). Maken onze woorden en daden het gemakkelijker voor onze voorgangers om hun leidersambt met vreugde te vervullen?

8. We houden vast aan tradities

Tot slot, we zijn geneigd stevig vast te houden aan tradities in de gemeente – soms wat té stevig. Zeker, sommige tradities zijn het bewaren waard. We zouden er zelfs goed aan doen om in bepaalde opzichten meer aan de traditie vast te houden. Maar tradities overstijgen niet altijd de culturele veranderingen die in de loop der jaren plaatsvinden. Het is nodig dat we onze gezamenlijke gewoonten van tijd tot tijd evalueren.

Acht manieren waarop leiders verzet tegen verandering kunnen overwinnen

Als je ooit een leiderspositie hebt bekleed, weet je dat het niet lang duurt voordat je belangrijke lessen leert – soms door schade en schande. Iedere gemeenteleider zal af en toe schipbreuk lijden. Maar God is getrouw om ons erdoorheen te helpen en ons te doen volharden in onze inspanningen om anderen mee te krijgen in zaken die ten dienste staan van Gods koninkrijk.

De volgende acht beginselen kunnen daarbij behulpzaam zijn.

1. Identificeer wat er precies moet veranderen

Evangeliedienaars moeten goed doordenken welke verandering precies noodzakelijk is. Als onze gretigheid om veranderingen door te voeren de overhand neemt, vergeten we vaak alle aspecten daarvan goed te doordenken en in onze voorbereiding mee te nemen. Als we niet nauwkeurig en zorgvuldig genoeg te werk gaan, kunnen we chaos veroorzaken in plaats dat we een overtuigende visie presenteren.

2. Neem de tijd om vertrouwen te winnen

Gemeenteleiders – met name voorgangers – moeten hun gemeente kennen en haar vertrouwen winnen. Leiders zijn geneigd om te snel te veel te veronderstellen, wat een hoop narigheid kan veroorzaken. Om veranderingen door te voeren, is vertrouwen en relationeel kapitaal nodig. Dat wordt slechts geleidelijk aan opgebouwd.

3. Blijf voorwaarts streven

De noodzaak van vertrouwen kan ervoor zorgen dat je wat gas terugneemt. Dat moet echter in evenwicht zijn met de behoefte aan leiders die daadwerkelijk verandering tot stand kunnen brengen. Als ondanks grote inspanningen alles precies blijft zoals het is, is er iets mis. Verandering ten goede is niet optioneel, maar noodzakelijk. Hoewel dat vaak langzaam en stukje bij beetje gaat, behoren goede leiders over het algemeen voorwaarts te blijven streven.

4. Identificeer de influencers

Gemeenteleiders moeten in hun gemeente de mensen identificeren die invloed kunnen uitoefenen op anderen. Vervolgens is het zaak dat de visie voor verandering aan hen wordt uitgelegd, zodat zij kunnen helpen deze te verspreiden. Als jij een voorganger bent, probeer dan niet in je eentje leiding te geven en invloed uit te oefenen in de gemeente, maar doe dat samen met je medevoorgangers of oudsten. Daarnaast kunnen zij jouw ongebreidelde enthousiasme beteugelen en je visie bevragen en aanscherpen.

5. Laat de voordelen zien

Laat de gemeenteleden zien hoe een bepaalde verandering iets zal opleveren. Ze moeten begrijpen dat een verandering zal helpen om gestelde doelen te bereiken en de overkoepelende visie te realiseren. Elke plaatselijke gemeente heeft een duidelijke visie en duidelijke doelen nodig, en voorgangers moeten de belangrijke beginselen van het Nieuwe Testament vertalen naar herkenbare, duidelijke doelen.

6. Verander stukje bij beetje

Verandering moet in stapjes worden gerealiseerd, met een langetermijnplanning in gedachten. Er is tijd nodig voor het voorbereidende werk en nog meer tijd voor de reactie daarop. Vaak wordt er meer geluisterd dan gesproken. Dit lijken basisbeginselen, maar zoals vaak wordt gezegd, veel leiders overschatten wat in een jaar kan worden gedaan en onderschatten wat in vijf of tien jaar tijd bereikt kan worden.

7. Communiceer duidelijk en vaak

Als mensen een leider gaan volgen, willen ze weten waarheen die op weg is. Leiders moeten duidelijk uitleggen wat ze doen, waarom ze dat doen en wanneer ze het willen doen. Je kunt te snel te veel vertellen – voordat je vertrouwen hebt opgebouwd, een zorgvuldig plan hebt gemaakt, enzovoorts. Toch kun je beter te vaak communiceren dan te weinig.

8. Creëer een gezonde ontevredenheid

Tot slot, voorgangers en leiders moeten streven naar een gezonde ontevredenheid over de huidige stand van zaken. De oudsten van de gemeente hebben de verantwoordelijkheid om toezicht te houden op het gehele proces. Dat moet niet op een bedreigende of tirannieke manier gebeuren, maar zodanig dat de huidige situatie wordt verfijnd en vernieuwd omwille van Gods koninkrijk; biddend, en op zo’n manier dat zowel leiders als gemeenteleden het als een bemoediging ervaren.

We weten allemaal dat verandering een prijs heeft. Verandering is echter een noodzakelijk onderdeel van het christelijk leven. Gezonde christenen veranderen. We hopen niet dat we morgen op dezelfde plaats zullen zijn als gisteren. We verlangen dat God ons voortdurend doet toenemen in heiligheid en bruikbaarheid voor Christus. Hetzelfde geldt voor onze gemeenten: we willen dat ze steeds rijkere vrucht dragen voor het koninkrijk, en dat zal onvermijdelijk verandering vragen – soms zelfs een grote verandering.

Dat is moeilijk, maar omwille van Jezus zetten we door. Zijn koninkrijk is het waard.

Dit artikel is ontleend aan de preek ‘Tackling Opposition to Change’ door Alistair Begg.

Het bericht Waarom we ons tegen verandering verzetten – en hoe we toch vooruitgang kunnen boeken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We kunnen het ons echter niet veroorloven om de vragen van het geloof te negeren; we moeten stilstaan bij de betekenis, het voorwerp, de inhoud en het belang ervan. Het geloof is een urgente kwestie die geen uitstel duldt, want zonder geloof is het onmogelijk God te behagen (Hebreeën 11:6). Wanneer we dus overdenken wat het geloof is, stel jezelf dan steeds deze vraag: ‘Ben ik een gelovige?’

Wat geloof niet is

Mensen spreken op allerlei manieren over het geloof. Als iemand een vriend wil bemoedigen die door een zware tijd heengaat, kan je hem horen zeggen: ‘Je moet er geloof in hebben!’ Of misschien heb je weleens horen zeggen dat iemand gelooft dat een politicus of een wetenschappelijke doorbraak eindelijk de verandering gaat brengen die onze maatschappij nodig heeft.

Omdat het woord ‘geloof’ op zoveel manieren wordt gebruikt, moeten we duidelijk maken wat het ware, bijbelse geloof niet is. Terwijl we beschrijven wat het geloof niet is, komen we al dichter bij wat het wel is. Bovendien zullen we ontdekken dat sommige dingen die we als geloof beschouwen, dat in werkelijkheid helemaal niet zijn.

Er zijn drie gangbare misvattingen over het bijbelse geloof die we moeten weerleggen.

1. Geloof is geen godsdienstig gevoel

Veel mannen en vrouwen zeggen dat ze gelovig zijn, maar als je vraagt waarom, antwoorden ze: ‘Nou, ik heb gewoon een sterk gevoel vanbinnen dat ik een christen ben.’ Op die manier kan iemand de Godheid van Jezus Christus loochenen, Zijn verzoeningsdood ontkennen, niet geloven dat Hij lichamelijk uit de dood is opgestaan en nog steeds een christen worden genoemd, enkel en alleen omdat hij dat zo voelt.

De Schrift leert ons echter dat het geloof geen subjectief godsdienstig gevoel is dat losstaat van de objectieve waarheid die God heeft bekendgemaakt. Het is geen vage innerlijke ervaring die in ons eigen binnenste ontstaat.

Kunnen we iemand een christen noemen op grond van zijn onderbuikgevoelens? Kan een christen alles zijn wat we willen dat een christen is, op grond van de kracht van een subjectieve overtuiging? Zeker niet! Waarom niet? Omdat de Bijbel dat zegt! Gods Woord wijst ons herhaaldelijk op het gevaar dat we ons laten misleiden door onze gevoelens. In het Spreukenboek schrijft Salomo: ‘Wie op zijn hart vertrouwt, die is een dwaas, maar wie in wijsheid zijn weg gaat, die zal ontkomen’ (Spreuken 28:26). De profeet Jeremia gaat nog een stap verder en zegt: ‘Arglistig is het hart, boven alles’ (Jeremia 17:9).

Dit betekent niet dat het geloof nooit ons hart raakt of geen sterke gevoelens veroorzaakt. Integendeel! Het evangelie is verblijdend nieuws. Maar het ware geloof is niet alleen gevoel. De sterke gevoelens die het oproept, staan nooit los van de objectieve waarheid die de Bijbel ons voorhoudt. Wat dat gevoel ook is, het is geen bijbels geloof.

2. Geloof betekent niet dat je iets aanneemt zonder bewijzen

Een andere gangbare opvatting is dat het christelijk geloof van ons vraagt dat we onze hersens uitschakelen – dat we stoppen met denken. Daarachter ligt de veronderstelling dat iemand die het bewijs voor het christendom zou onderzoeken, zou ontdekken dat dit flinterdun is, en dat je dus alleen christen kunt zijn als je niet meer nadenkt. Dan wordt het geloof een sprong in het duister en denk je: ‘Als ik maar genoeg geloof en enthousiast genoeg ben, kan iets dat niet waar is, waar worden.’

Ook nu werpt de Schrift licht op de waarheid. De apostel Johannes schreef dat hij getuigenis gaf van ‘wat wij gezien hebben met onze ogen, wat wij aanschouwd hebben en onze handen getast hebben van het Woord des levens’ (1 Johannes 1:1). Later, in 1 Korinthe 15, schrijft de apostel Paulus over de honderden mensen die, net als Johannes, getuige waren van de dingen die Jezus na Zijn opstanding deed (vers 5-8). En het geloof rust niet alleen op dat wat wij zien, maar ook op het getuigenis van de Schriften. Het boek Handelingen, bijvoorbeeld, prijst de gelovigen in Berea omdat zij niet zomaar geloofden wat Paulus zei, maar de Schriften onderzochten om te zien of hij de waarheid sprak (Handelingen 17:10-12).

Het bijbelse geloof vraagt dus niet van ons dat we onze hersens buiten laten. Het is niet: ‘Geloof, want anders …!’ maar: ‘Geloof, want …’

3. Geloof is geen positieve levenshouding

In zijn boek The Power of Positive Thinking geeft Norman Vincent Peale het volgende advies over de manier waarop we de dag zouden moeten beginnen: ‘Voordat je ’s morgens opstaat, zeg je eerst driemaal hardop: Ik geloof.’ Hij vertelt niet in wat of in wie je moet geloven, omdat dat volgens hem niet van belang is. Het gaat erom dat je gewoon gelooft. Of je daadwerkelijk in iets gelooft – en dan vooral in iets buiten jezelf – is niet relevant.

Opnieuw, Gods Woord laat ons iets anders zien. Volgens het Nieuwe Testament is het de cruciale vraag wat wij geloven. Het is het voorwerp van het geloof dat betekenis verleent aan dat geloof. Het bijbelse geloof is geen positieve geesteshouding waarmee je de dingen waarin je gelooft tot stand probeert te brengen. Het is inderdaad goed om positief te denken. Het is zelfs goed als je liever met positieve mensen omgaat dan met negatieve mensen. Maar positief denken op zichzelf is niet het bijbelse geloof.

De auteur van de Hebreeënbrief schrijft: ‘Zonder geloof is het echter onmogelijk God te behagen. Want wie tot God komt, moet geloven dat Hij is, en dat Hij beloont wie Hem zoeken’ (Hebreeën 11:6). Het ware geloof is geloof in God, Die volkomen betrouwbaar is.

Wat geloof wél is

Als het geloof niet een sterk gevoel is, geen wensdenken en geen positieve geesteshouding, wat is het dan wel? De schrijver van de Hebreeënbrief geeft ons een duidelijk en ontwijfelbaar antwoord: ‘Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet’ (Hebreeën 11:1). Anders gezegd, geloof – het ware, bijbelse geloof – zorgt voor een zekerheid aangaande de onzichtbare dingen waar wij, volgelingen van Jezus Christus, op moeten hopen. Maar dat is niet alles. De apostel Paulus brengt ons in herinnering: ‘Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God’ (Efeze 2:8).

Vraag jij je ooit af, gelovige, waarom je gelooft wát je gelooft? Als je neerknielt en bidt, alleen in je kamer, hoe kan je dan weten dat God al je gebeden hoort? Waar komt die zekerheid vandaan? Ze ontstaat wanneer God genadig onze ogen opent voor de waarheid van Wie Hij is. Zulk geloof leidt tot een vaste overtuiging. Zulk geloof is een gave van God, een geschenk dat we mogen ontvangen en genieten. Dat is wat Hij wil.

Onmisbare elementen van het geloof

Het bijbelse geloof heeft drie onmisbare elementen: kennis, toestemmen en vertrouwen.

1. Kennis

Geloof rust op dat wat we over God kunnen weten. Het Nieuwe Testament leert ons zelfs dat geloven onder andere betekent dat we God Zelf leren kennen. In Johannes 17:3 zegt Jezus: ‘Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en Jezus Christus, Die U gezonden hebt.’

Hoe kunnen wij God kennen? In de Persoon van Zijn Zoon, de Heere Jezus Christus! Over Hem zegt Johannes 1:18: ‘Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, Die in de schoot van de Vader is, Die heeft Hem ons verklaard.’ Daarom is het zo belangrijk dat we onderzoeken wat Jezus over Zichzelf heeft gezegd. Want wie Hem kent, kent God. En het is deze kennis van God die de grond is voor ons geloof.

2. Toestemmen

In het bijbelse geloof moet onze kennis van God worden gevolgd door toestemmen. Als we erkennen dat bepaalde dingen waar zijn en dat we ze moeten geloven, moeten we dat ook daadwerkelijk doen! Het bijbelse geloof is absoluut meer dan toestemmen – maar het is nooit minder.

Wanneer we de Bijbel lezen en overdenken wat Jezus Christus over Zichzelf zegt, ontdekken we in Christus Iemand Die mensen ervoor wint om in Hem te geloven – soms zelfs tegen hun wil. Wij kunnen bij onszelf zeggen: ‘Ik wil niet in Jezus geloven. Ik wil niet dat Hij het voor het zeggen heeft in mijn leven. Ik wil niet dat er iemand boven mij staat.’ Maar als we ons leven openleggen voor Christus, als we Hem zien aan het kruis, als we begrijpen dat Hij al onze zonde en opstandigheid heeft gedragen, dan beweegt Hij ons ertoe te geloven. Als we Christus zó zien, wordt ons geloven gevolgd door toestemmen.

3. Vertrouwen

Tot slot, het oprechte geloof impliceert vertrouwen. Kennis en toestemmen alleen is nog geen oprecht geloof. Jakobus 2:19 zegt dat ‘ook de demonen geloven’. Demonen zijn geen atheïsten. Ze hebben zelfs een orthodoxe opvatting over God. Als geloven simpelweg betekent dat we God goed begrijpen, moeten we logischerwijze concluderen dat de demonen zaligmakend geloof hebben. We weten echter dat dát niet waar is.

Het feit dat we bepaalde dingen weten, is nog geen geloof. Er moet een voortgang zijn van kennis naar toestemmen, die vervolgens uitmondt in vertrouwen.

Een oproep om op Christus te vertrouwen – actief, niet passief – vind je in al Zijn nodigingen. In Mattheüs 11 zegt Hij bijvoorbeeld: ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel’ (vers 28-29). Let op de werkwoorden: ‘kom’, ‘neem’, ‘leer’, ‘rust vinden’. Dit zijn allemaal actieve woorden; je doet iets. Het geloof is geen passieve overgave. Nieuwtestamentisch geloof begint met kennis, leidt tot toestemmen en loopt uit op vertrouwen op grond van de kennis die we hebben toegestemd.

Een illustratie

Een nuttige illustratie van het bijbelse geloof vinden we in het huwelijk. Net als het geloof kent het huwelijk verschillende fases. Eerst moet je de ander leren kennen; jullie gaan uit eten, wandelen door het park, luisteren naar elkaar en observeren elkaars omgang met familie en vrienden. Naarmate je meer te weten komt, vraag je jezelf af: ‘Zou ik de rest van mijn leven met [naam] kunnen doorbrengen? Ben ik bereid mezelf aan [naam] te wijden?’ Wanneer je een bevredigend antwoord op deze vragen hebt gevonden, zeg je tegen jezelf: ‘Op grond van de kennis die ik heb verworven, wil ik mezelf aan de ander wijden. Ik wil verder gaan dan kennen en toestemmen; ik wil mezelf aan [naam] toevertrouwen. Ik wil mezelf helemaal aan [naam] geven. Ik wil [naam] kennen op het diepst mogelijke niveau.’

Dit is de ervaring van allen die in Jezus geloven. Is dit ook jouw ervaring? Ben jij een gelovige?

Dit artikel is ontleend aan de preek ‘Wat is geloof?’ door Alistair Begg.

Het bericht Wat is geloof – en wat is het niet? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als we zien waar deze jonge mannen zich bevonden, waar ze zich mee bezig hielden en welke nieuwe namen ze hadden gekregen, begrijpen we dat hun voedselwetten het laatste draadje vormden dat hen nog met hun Joodse wortels verbond. Daniël zei: Dit kan ik doen en dat kan ik overnemen, maar verder kan ik niet gaan. Ik moet een grens trekken en die zal ik niet overschrijden. Hier sta ik voor.

Wees vastberaden, niet onhebbelijk

Je mag Daniël en zijn vrienden niet aanzien voor oproermakers die anderen voortdurend last bezorgden. Verwar godvrezendheid niet met onhebbelijkheid.

Nee, ‘God gaf Daniël genade en barmhartigheid bij het hoofd van de hovelingen’ (Daniël 1:9). Later, toen ze voor de koning stonden, bleken zij de meest wijze en verstandige studenten van hun lichting, zelfs in vergelijking met degenen die afkomstig waren uit de Babylonische elite (vers 19-20). Ze hadden een helder verstand, zagen er goed uit en werkten hard. Ze kwamen op tijd, letten goed op en waren uitstekende studenten. En toch was er een grens die ze niet zouden overschrijden.

Ze hadden een ruggengraat. Daarom waren ze vastberaden. Dat zorgde ervoor dat ze deze positie innamen en het ongenoegen van de koning riskeerden – terwijl de gevolgen daarvan dodelijk konden zijn.

Een crisis laat zien wat er in ons hart woont

Zo’n voornemen is geen bevlieging. Het ontstaat niet op een achternamiddag; het komt niet op in een moeilijk moment. Een crisis brengt aan het licht wat er in ons hart woont. En zodra deze mannen met dit voedsel worden geconfronteerd, kunnen ze zeggen: ‘Nee, op dit punt geven we niet toe.’

Laat de tijdskloof, het cultuurverschil en de geografische afstand tussen hen en ons je niet blind maken voor de grootsheid van hun beslissing.

Het moet verleidelijk zijn geweest voor de ballingen om te denken: We zijn ver weg van Jeruzalem. De dingen gaan nu anders. We leven in een andere tijd. De heersende wind is te sterk om er weerstand tegen te kunnen bieden, en dat zal ook geen verschil maken of iets goeds uitwerken. We zijn nu in Babel en we moeten er in Babel maar het beste van maken. Die dingen die onze vaderen zo belangrijk vonden, zijn eigenlijk niet zo belangrijk, toch? (Denk niet dat zo’n manier van denken alleen in de oude geschiedenis van Juda voorkwam. Ze is in iedere generatie springlevend, niet in het minst in het huidige evangelicalisme.)

Daniël, Hananja, Misaël en Azarja weigerden op deze manier te redeneren. Een dode vis drijft met de stroom mee; alleen een levende vis zwemt tegen de stroom in. Zij gaan tegen de stroom in zwemmen. Ze hebben hun grenzen getrokken, ze kennen deze grenzen en zullen ze niet overschrijden.

Gods soevereiniteit geeft kracht

Waarom waren deze vier mannen bereid en in staat om deze grens te trekken, vastberaden stelling te nemen en te weigeren deze grens te overschrijden toen ze intens onder druk werden gezet – zo intens dat de meesten van ons het zich nauwelijks kunnen indenken? Vanwege hun kennis van God.

Driemaal in het eerste hoofdstuk van het boek Daniël wordt ons verteld dat ‘God / de Heere gaf …’ en deze woorden zijn de sleutel om dit hoofdstuk te begrijpen. God regeert. Hij staat boven de grote geopolitieke gebeurtenissen; de Babylonische invasie en overwinning vonden plaats omdat God de overwinning aan Nebukadnezar gaf.

De God Die hen rijk had gezegend in de geschiedenis van Juda en in hun eigen leven was ook de God Die hun vijanden de overwinning had gegeven. God was verantwoordelijk voor de ballingschap van Zijn volk; God was verantwoordelijk voor de verwoesting van Zijn tempel. Nebukadnezar zou met de eer strijken, maar de Heere stond erboven. God staat boven menselijke interacties en de gevolgen daarvan voor ieder afzonderlijk mens.

Dit artikel is ontleend aan het boek ‘Brave by Faith’ van Alistair Begg (The Good Book Company, 2021). De inhoud van dit boek is met toestemming gebruikt. Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door The Good Book Company.

Het bericht Waar trek je de grens? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wij willen in ons spreken over welk onderwerp dan ook uitgesproken bijbels zijn, maar de folklore rondom satan is des te meer reden om te spreken met een geopende Bijbel wanneer we onderzoeken wie de duivel is en wat hij en zijn trawanten willen bereiken.

Waar satan vandaan kwam

De Bijbel vertelt ons misschien niet alles wat we over satans ontstaan willen weten, maar onthult wel dat de duivel een gevallen engel is die een hogere positie en meer macht had dan alle andere gevallen engelen. Jezus Zelf vertelt dat Hij de satan als een bliksem uit de hemel zag vallen (Lukas 10:18). Judas en 2 Petrus 2:4 bevestigen het bestaan van opstandige engelen. Beide teksten beschrijven deze gevallen wezens die God ‘voor het oordeel van de grote dag met eeuwige boeien in de duisternis in verzekerde bewaring [heeft] gesteld’ (Judas 1:6).

In Ezechiël 28:11-19 beschrijft de profeet Ezechiël de satan in zijn profetie tegen de koning van Tyrus. De tekst beschrijft de duivel als een geschapen wezen (vers 13) dat een ‘toonbeeld van volkomenheid’ was (vers 13) en ‘als een onheilig ding’ (vers 16, naar de ESV) door God werd verbannen vanwege zijn hoogmoed en verdorvenheid (vers 17).

Als we satans verleden kennen, kunnen we beter begrijpen wat hij vandaag doet.

Het belangrijkste punt hier is dat de duivel een gevallen geschapen wezen is. Dan is er nog steeds veel wat we niet weten, maar we moeten ons tevreden stellen met de waarheid dat God ons heeft geopenbaard wat we moeten weten – niet meer, niet minder – en dat sommige ‘verborgen dingen’ (Deuteronomium 29:29) alleen voor Hem zijn.

Satans listen

Als we satans verleden kennen, kunnen we beter begrijpen wat hij vandaag doet. Openbaring 12:9 identificeert satan als degene ‘die de hele wereld misleidt’. Hij vermomt zich ‘als een engel van het licht’ (2 Korinthe 11:14) en verblindt de gedachten van de ongelovigen, ‘opdat de verlichting met het evangelie (…) hen niet zou bestralen’ (2 Korinthe 4:4).

Voor Gods volk is satan een meedogenloze beschuldiger die zich door niets laat tegenhouden om ons te veroordelen (Openbaring 12:10). Het Griekse woord voor duivel betekent ‘lasteraar’. Als de ‘mensenmoordenaar van het begin af’ en ‘de vader van de leugen’ (Johannes 8:44) is het zijn aard om ‘te stelen, te slachten en verloren te laten gaan’ (Johannes 10:10).

1 Petrus 5:8 roept gelovigen op: ‘Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden.’ Deze kwaadwilligheid is de reden waarom Paulus de Korintiërs waarschuwt elkaar te vergeven, ‘opdat de satan op ons geen voordeel zou behalen’ (2 Korinthe 2:10).

De Bijbel bespreekt niet tot in detail hoe de duivel en zijn demonen precies te werk gaan, maar het is duidelijk dat ze een spoor van onenigheid, boosheid, teleurstelling, bitterheid, leugens en allerlei zondige kwaadsprekerijen nalaten.

Kan een christen door een demon bezeten zijn?

Als de duivel en zijn demonen zo wreed en zo slecht zijn, kan een christen dan door een demon zijn bezeten? De bijbelse bewijzen lijken zich op te stapelen tot een krachtig nee. Hoewel we satans bedrieglijke listen nooit mogen onderschatten, maakt de Schrift ondubbelzinnig duidelijk dat hij verslagen is.

In de eerste plaats heeft de duivel geen macht over de Heere Jezus Christus. Tijdens Zijn aardse bediening verklaarde Jezus: ‘Nu zal de vorst van deze wereld buitengeworpen worden’ (Johannes 12:31). Deze overwinning vond plaats aan het kruis, waar Christus ‘de overheden en de machten [heeft] ontwapend, die openlijk te schande gemaakt en daardoor over hen getriomfeerd’ (Kolossenzen 2:15). De apostel Johannes zegt zelfs dat ‘de Zoon van God [is] geopenbaard [op]dat Hij de werken van de duivel verbreken zou’ (1 Johannes 3:8).

Het getuigenis van het Nieuwe Testament is helder: de duivel is een verslagen vijand. In zijn kosmische schaakspel met God staat hij allang schaakmat.

Aan deze teksten kunnen we Efeze 1:20-21 toevoegen, waar Paulus vertelt hoe Christus een troon heeft ontvangen boven de demonische machten. In Hebreeën 2:14 lezen we dat Hij ‘hem die de macht over de dood had’ teniet heeft gedaan. Zie ook de belofte in Romeinen 16:20: ‘De God van de vrede zal de satan spoedig onder uw voeten verpletteren.’ Het getuigenis van het Nieuwe Testament is helder: de duivel is een verslagen vijand. In zijn kosmische schaakspel met God staat hij allang schaakmat.

Hoewel Christus en de apostelen tijdens hun bediening demonen uitwierpen, wordt nergens in het Nieuwe Testament tegen gelovigen gezegd dat zij satan of demonen moeten uitwerpen. 1 Johannes 5:18 vertelt ons zelfs dat de boze geen vat heeft op ieder die uit God geboren is. En in 2 Thessalonicenzen 3:3 lezen we: ‘De Heere is getrouw, Die u zal versterken en bewaren voor de boze.’ Als we dit alles naast de teksten leggen waarin staat dat de duivel reeds is verslagen, kunnen we ons toch niet voorstellen dat een van satans trawanten zijn intrek kan nemen in ‘een tempel van de Heilige Geest’ (1 Korinthe 6:19) – dat wil zeggen, in een gelovig hart.

Hoe gelovigen tegen de duivel strijden

De duivel is niet in staat om helemaal te infiltreren in het leven van een gelovige. Toch heeft hij nog een zekere mate van invloed, en wij moeten heel goed opletten dat we hem geen ruimte geven in ons leven. Paulus waarschuwt de gelovigen in Efeze: ‘Laat de zon niet ondergaan over uw boosheid, en geef de duivel geen plaats’ (Efeze 4:26-27). Als wij satanische eigenschappen laten zien zoals boosheid, bitterheid, oneerlijkheid enzovoort zetten we de deur open voor de duivel, zodat hij ons verder kan meelokken op het pad van de zonde.

Paulus spoort ons aan om afstand te doen van de zonde. Daaruit blijkt dat wij niet de kracht missen om satan te weerstaan. Door de kracht van de Geest kunnen we de zonde weerstaan en ook de duivel zelf. Dat is precies waartoe de apostelen Jakobus en Petrus het volk van God oproepen: ‘Bied weerstand aan de duivel en hij zal van u wegvluchten’ (Jakobus 4:7); ‘Bied weerstand aan hem, vast in het geloof’ (1 Petrus 5:9).

Satan is niet almachtig (en evenmin alwetend of alomtegenwoordig). Als wij vast staan in de kracht van het evangelie – in het volbrachte werk van Christus – zullen we met het schild van het geloof alle vurige pijlen van de boze kunnen uitblussen (Efeze 6:16).

Satans lot

Hoe hevig we ons ook verzetten, uiteindelijk is het niet ons verzet dat de duivel ten onder brengt. We zagen al eerder dat satan de doodsklap al heeft gekregen toen Christus aan het kruis hing, maar dat zijn laatste stuiptrekkingen nog vol leugen en bedrog zijn. Hij heeft echter niet lang meer.

De dag komt spoedig waarop satan en zijn demonische bendes niet langer de macht zullen hebben om te verblinden en te misleiden. Openbaring 20:7-10 beschrijft hoe satan op een dag een laatste aanval zal uitvoeren op God en Zijn volk. Deze keer eindigt de misleiding van de duivel echter niet in wijdverspreide blindheid en zonde, maar in zijn eigen verdoemenis: hij wordt ‘in de poel van vuur en zwavel geworpen’ en zal ‘dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid’ (vers 10).

Ieder die in Christus gelooft, geniet nu al in zekere mate de overwinning over de duivel. Maar vanaf de jongste dag zullen we nooit meer door hem worden belaagd. Op die dag zullen we volkomen triomferen en samen met God en Zijn volk voor eeuwig de zoete overwinning genieten.

Dit artikel is ontleend aan de preken ‘Your Enemy the Devil’ en ‘The Devil and Demons’ door Alistair Begg.

Het bericht Wat jij moet weten over wat de duivel doet vandaag verscheen eerst op Geloofstoerusting.