Wat is nu mijn boodschap? Ik nodig je uit om naar deze wateren te komen (zie Ezechiël 47:9-12). Als je dorst hebt, kom dan om je dorst te lessen. Als je géén dorst hebt, is het des te noodzakelijker dat je komt. Je dorst naar andere dingen zal je immers geen goed doen, maar naar het verderf leiden. Dat je je van deze dorst niet bewust bent, is dan juist je grootste ellende. (…)

Geen voorwaardelijke beloften
Ik zou toch zo graag zien dat we begrepen dat de inhoud van Gods verbond absoluut en vrij is. Wat worden er veel theoretisch discussies gevoerd over de voorwaarden van het verbond en over de vraag of de beloften nu voorwaardelijk of onvoorwaardelijk zijn. Wat bestaat er in de praktijk ook veel verwarring in de gewetens. Mensen vragen zich af hoe ze iets in zichzelf kunnen vinden wat hen voorbereidt op de verlossing, iets wat hen daarvoor geschikt maakt.

Wat zou het toch goed zijn als we Gods waarheid niet uiteen zouden rafelen en uit elkaar scheuren. We moeten het juist als één geheel beschouwen. Als één groot plan van liefde en genade dat Hij aan zondaars openbaart. We moeten de beloften van het verbond dus samennemen als één bundel.

Dan zouden we zeker weten ook ontdekken dat de beloften die ‘Ezaus handen’ lijken te hebben, toch met ‘de stem van Jakob’ spreken. Anders gezegd, dan zouden we zien dat deze beloften volstrekt vrij en onvoorwaardelijk zijn, ook al lijkt het soms dat er sprake is van een voorwaardelijke ondertoon, alsof er een schaduw over ligt.

Bekering als belofte
Het staat vast dat de bekering van onze ziel van de goddeloosheid niet zozeer een voorwaarde is waaraan we moeten voldoen, maar een belofte die in ons vervuld zal worden. Dat is het belangrijkste onderdeel van de verlossing door Christus.

Ik weet wel dat sommige mensen de genade van God misbruiken. Ze verdraaien de genade tot een reden om in de grootste zonden te leven. Het blijde nieuws van het evangelie draait echter om de verlossing van de zonde en de uitstorting van de Geest. Zo is deze leer juist de grootste aansporing tot een godvruchtig leven en de dodelijkste vijand van alle goddeloosheid.

Uit: Hugo Binning, De vernederinge des herte (Rotterdam 1746), 234, 257-258 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Doet God voorwaardelijke beloften? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is voor ons een bron van een grote troost dat Jezus Christus, onze Zaligmaker, niet alleen de Zoon van David is, maar ook Davids Heere. Dat wil zeggen, dat Hij niet alleen waarachtig mens, maar ook waarachtig God is.

God
Omdat Hij waarachtig God is, mogen wij ons geloof en vertrouwen zonder enige beperking op Hem stellen en de toegezegde zaligheid vast en zeker van Hem verwachten. Bij God is immers de bron van het leven en van alle genade (Psalm 36:10). Niets is er voor Hem onmogelijk, alles wat Hij heeft beloofd, kan Hij waar maken.

Als Hij geen God zou zijn, zouden wij immers niet zo vast op Hem mogen vertrouwen. Dan zou onze verwachting geen zekerheid kennen. Er staat immers geschreven: ‘Vertrouw niet op edelen, op het mensenkind, bij wie geen heil is’ (Psalm 146:3). Ook staat er: ‘Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens, en die een schepsel tot zijn arm stelt’ (Jeremia 17:5).

Mens
Als Hij alleen maar God zou zijn en niet tegelijk ook mens, dan zou Zijn majesteit ons vooral bang maken en geen troost bieden. Want dan zouden wij immers niets gemeenschappelijks met Hem hebben.

Dat Hij zich zo diep heeft vernederd en naar ons toegekomen is, dat Hij ons vlees heeft aangenomen en daardoor onze Broeder geworden is, ja, dát geeft ons de vrijmoedigheid om vol vertrouwen naar de troon van de genade te durven gaan (Hebreeën 2:11, 17; 4:16). Daaruit putten wij ook onze vaste hoop dat Hij bij Zijn tweede komst ook ons vlees tot zich zal nemen. Door de krachtige werking waardoor Hij alle dingen aan zich onderwerpen kan, zal Hij dan ook ons vernederde lichaam veranderen en gelijkvormig maken aan Zijn verheerlijkte lichaam (Filippenzen 3:10, 20-21).

Uit: Justus Bulaeus, Huys-postille (Amsterdam 1618), 722-723 – hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Welke troost put je nu uit de geloofsleer? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de eerste plaats moeten we waakzaam zijn dat we blijven zien hoe waardevol het is dat we op deze dagen ons Paaslam herdenken. Zoals Mozes de slang in de woestijn heeft verhoogd, moest ook Christus voor ons verhoogd worden (Numeri 21:9; Johannes 3:14). We staan er dan bij stil dat Hij, hoewel Hij zelf onschuldig was, voor onze schulden moest betalen. Zo zijn wij volledig verlost en bevrijd van de zonden van onszelf en anderen, zoals Augustinus dat zegt.

Wat een troost mogen wij, arme mensen, eruit putten dat Christus, ons Paaslam, niet in het graf is gebleven, maar door Zijn eigen kracht en die van de Vader op de derde dag is opgestaan. Wat een troost ook dat Hij nu aan de rechterhand van de Vader zit. Daar zullen wij, bekleed met witte gewaden, Hem zien en toeroepen: ‘De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging, de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid’ (Openbaring 7:12).

Telkens als we in de Bijbel lezen dat ook wij, arme mensen, een Paaslam hebben dat voor ons is geofferd, mogen we de grote weldaden van de Heere wel grondig overdenken. Dan staan we erbij stil

• dat Jezus Christus als een lam ter slachting is geleid (Jesaja 53:7; Jeremia 11:19);
• dat Hij ons met Zijn heilig bloed heeft gewassen, gezuiverd en gereinigd (Hebreeën 12:24; 1 Petrus 1:19; 1 Johannes 1:7);
• dat wij er daardoor van verzekerd zijn dat satan, dood en hel geen enkel recht meer op ons hebben (2 Petrus 2:9; 2 Timotheüs 1:12; Hebreeën 2:14; Hosea 13:14; 1 Korinthe 15:55; Jesaja 25:8), want wij zijn niet vrijgekocht met vergankelijk dingen als zilver of goud, maar met het kostbare bloed van Christus (1 Petrus 1:18-19).

Wij kunnen dit met ons verstand niet begrijpen en ook niet goed in woorden uitdrukken. Laten wij al deze weldaden van Christus dan maar met een dankbaar hart ontvangen. Laten we ze met een oprecht en waar geloof omhelzen en ze ons toe-eigenen. In ziekte kunnen we ons ermee versterken, in aanvechting ons ermee wapenen. Laten we zoveel mogelijk het oude zuurdeeg uit ons verwijderen en een nieuw deeg worden (1 Korinthe 5:7-8). Jezus Christus, ons Paaslam aan wie we niet hoeven te twijfelen, wil ons daarin getrouw helpen.

Hem komt toe alle lofprijzing en eer, met de Vader en de Heilige Geest, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, Kerckelycke basuyne (Amsterdam 1617), 131v – hertaling Kees de Wildt.

Het bericht De troost van ons Paaslam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zondig niet meer!
In de eerste plaats moeten we erop letten dat Jezus Christus Zijn offer met een bepaald doel heeft volbracht. Hij wil namelijk dat wij God zullen dienen, Hem loven, eren en prijzen. Dan moeten we er natuurlijk goed op letten dat we ons niet in zonden en overtredingen storten, maar ons lichaam aan God ter beschikking stellen als een wapen van de gerechtigheid. Dat wil zeggen, dat we het ten dienste stellen van God zelf (Romeinen 6:13) en in deze wereld rechtvaardig en godvruchtig leven (Titus 2:12).

‘Want als wij willens en wetens zondigen, nadat wij de kennis van de waarheid ontvangen hebben, blijft er geen slachtoffer voor de zonden meer over, maar slechts een verschrikkelijke verwachting van oordeel en verzengend vuur, dat de tegenstanders zal verslinden’ (Hebreeën 10:26-27). In dat geval zou het beter zijn geweest als we de weg van de waarheid nooit hadden gekend (2 Petrus 2:21). Dan zullen we immers de bedroefde stem van Christus moeten aanhoren, die zegt: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij, u die de wetteloosheid werkt!’ (Mattheüs 7:23) Hij zal ook zeggen: ‘Ga weg van Mij, vervloekten, in het eeuwige vuur, dat voor de duivel en zijn engelen bestemd is’ (Mattheüs 25:41).

Als we toch in zonden vallen
Dat de Christus de Middelaar van het nieuwe verbond is geworden, die ons arme mensen met Zijn Vader heeft verzoend, biedt ons ook veel troost. Zoek Johannes 8:36, Romeinen 8:1 en 1 Timotheüs 2:5 maar eens op. Daarom geldt: ook als wij in zware zonden vallen, hebben we toch deze troost: ‘Wij hebben een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige’ (1 Johannes 2:1). ‘Want Christus is niet binnengegaan in het heiligdom dat met handen gemaakt is (…), maar in de hemel zelf, om nu voor het aangezicht van God te verschijnen voor ons’ (Hebreeën 9:24). Hij leeft altijd om voor ons te pleiten (Hebreeën 7:25; Romeinen 8:34).

Over deze Middelaar spreekt de apostel ook in Hebreeën 5:9: ‘En toen Hij volmaakt was geworden, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.’ We weten zeker dat het zo is, want ‘omdat Hij blijft tot in eeuwigheid, heeft [Hij] een Priesterschap dat niet op anderen overgaat. Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken wie door Hem tot God gaan, omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten’ (Hebreeën 7:24-25). Als wij dan zo’n grote Hogepriester hebben, ga dan naar Hem toe. ‘Laten wij tot Hem naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten en ons lichaam gewassen is met rein water. Laten wij de belijdenis van de hoop onwrikbaar vasthouden, want Hij Die het beloofd heeft, is getrouw’ (Hebreeën 10:22-23). Als we dat doen, mogen wij vast en zeker weten dat Hij ons met vreugde ‘in de eeuwige tenten’ zal ontvangen (Lukas 16:9). (…)

Daarom komt het deze enige en volkomen Middelaar Jezus Christus toe dat we Hem en de Vader en de Heilige Geest loven, eren en prijzen van eeuwigheid tot in eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, Kerckelycke basuyne (Amsterdam 1617), 114v-115r. – Hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Volkomen verzoening verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Brett McCracken noemt het in De Piramide van Wijsheid een ‘feitenvrije wereld’ en merkt terecht op dat ‘onze oren tuiten van de krijsende massa’s die dagelijks onze zintuigen bestoken. Iedereen heeft een megafoon, maar niemand heeft een filter.’

Nooit was er een tijd dat we zoveel wisten als vandaag, maar tegelijkertijd voelen we ons leger dan ooit. We scrollen ons door de dagen heen, maar raken de weg kwijt in een doolhof van informatie die ons juist zou moeten helpen. Het maakt ons moe, verward, soms zelfs een beetje bang.

God is dood en de waarheid om zeep

De constante stroom van prikkels op sociale media blijft niet zonder gevolgen. We worden er duf en doof van. En nog veel erger: ziek. Want wat kun je nog vertrouwen van wat je inneemt? Het nieuwe normaal lijkt te zijn dat we niets meer vertrouwen dan onszelf en onze eigen kaders. Daarmee raken we tegelijk onbereikbaar voor anderen.

Brett merkt op dat de snelheid waarmee informatie – goede, slechte en misleidende – zich verspreidt, leidt tot gebrekkige gegevens, haastige analyses en tegenstrijdige aanbevelingen die zich sneller online verspreiden dan ze te controleren zijn. Waarom factchecken als je ook kunt forwarden? Je kunt online áltijd bronnen vinden die precies bevestigen wat je al vond. Het gevolg? Cynisme en onzekerheid over zo ongeveer alles.

Een informatiedynamiek die veel produceert, maar weinig met echte wijsheid te maken heeft. Ieder zijn eigen mening. Jij die van jou, ik die van mij. Als dat de modus is, wie verbaast zich dan nog over de totale verwarring die er in een samenleving ontstaat? Het raakt aan een dieper probleem: wie God dood verklaart, heeft daarmee ook de waarheid om zeep geholpen. Niemand heeft nog een groot verhaal met zeggingskracht. Iedereen heeft z’n eigen verhaal dat in eigen kring de handen op elkaar krijgt, maar de stoelpoten van waarheid en moraal van de samenleving zijn vakkundig doorgezaagd. Ons rest niets anders dan een informatieoverload, waarin alles behalve waarheid en wijsheid het algoritme bepalen.

In De Piramide van Wijsheid doet Brett McCracken een pleidooi om onze informatieconsumptie onder de loep te nemen. Zijn diagnose van onze tijd is scherp: we eten te veel, we eten te snel en we eten alleen wat we lekker vinden. Hieronder kort zijn drieledige analyse:

We eten te veel

Als we te veel van iets eten, worden we er ziek van: maagpijn, verstopping of nog erger. Ook te veel informatie maakt ons ziek. Niets is zo kenmerkend voor het internettijdperk als ‘informatie-overload’.

Heb je een vraag over de Bijbel? Even googelen en je hebt honderden antwoorden. Een instructiefilmpje nodig over het ophangen van gordijnen? Er staan er zo veel op YouTube als je maar wilt. (Geloof me, ik heb er minstens vijf bekeken.) Wie kun je vertrouwen? Welke methode werkt nu echt? Het alwetende internet is verleidelijk: het belooft opheldering, maar maakt het vaak alleen maar ingewikkelder.

Door de concurrentie van het digitale tijdperk wordt de informatie er niet ‘voedzamer’ op; het neigt steeds meer naar junkfood. Doritos en Skittles zullen altijd meer kliks krijgen dan spinazie. Zo lopen we ook langs het buffet met de sociale-mediasnacks en het online junkfood waarmee we ons dagelijks volvreten. Het zal je niet verrassen dat we daar ziek van worden.

We eten te snel

Als je gehaast eet, betaal je daarvoor later vaak een prijs. Hoe gemakkelijk het ook is, fastfood is meestal niet het voedzaamste eten. Als je op voedingswaarde en smaak let, valt op dat je het beste voedsel langzaam bereidt en eet. Met informatie werkt dat precies hetzelfde.

We leven in een gehaaste tijd. Gebeurtenissen die de ene week de krantenkoppen domineren, zijn we de volgende week alweer vergeten. Sociale media geven de voorkeur aan wat op een bepaald moment #trending is, maar stimuleren je niet om nog eens terug te gaan naar die maatschappelijke kwestie van vorige maand, laat staan van vorig jaar. Het internet is een medium van het nu. Het geheugen is kort, de vorm verandert steeds. Als je online leeft, loop je altijd achter. Zo’n tempo geeft je geen tijd om kritisch na te denken. Als we geconditioneerd zijn om snel van tweet naar tweet en van sensatie naar sensatie te gaan, kunnen we hooguit scannend lezen en er niet zorgvuldig en kritisch over nadenken.

We eten alleen wat we zelf lekker vinden

Als we alleen maar ons favoriete voedsel zouden eten, zouden de meesten van ons ziek zijn of doodgaan. Ik ben dol op amandelcroissants en chocolate chip cookies (vooral met een mok zwarte koffie erbij!), maar als m’n dieet alleen hieruit bestaat, beland ik snel in het ziekenhuis. Zo is het ook met ons informatiedieet. We kunnen in de verleiding komen alleen materiaal te consumeren waarvan we houden, maar daar zouden we ziek van worden. Helaas is dat nu toch precies wat velen van ons doen in de huidige hyper-individualistische, kies-je-eigen-verhaal-wereld.

Ten eerste, als alles om jou en jouw smaak draait, werkt dat alleen maar fantastisch voor jou als jij precies weet wat goed voor je is. Maar dat weten we meestal niet. Denk aan de trend om in een pizzeria je eigen pizza samen te stellen. Je loopt langs het buffet en kiest precies de ingrediënten die je op je pizza wilt. Toch stelt wat voor mij de ‘perfecte pizza’ zou moeten zijn, me bijna altijd teleur. Meestal had ik beter op de expertise van de kok kunnen afgaan, zodat iemand met echte culinaire kennis een pizza voor mij zou maken waarvan ik zeker zou genieten.

Het tweede probleem is dat het lastiger is iets gemeenschappelijks met anderen te ontdekken, als iedereen een totaal uniek, op maat gemaakt, perfect verzorgd ‘ik’-leven leidt. We beginnen ons vermogen tot empathie te verliezen. Als we het niet goed met anderen kunnen vinden, trekken we ons verder terug in onze individualistische, naar onszelf verwijzende bubbels en dat is geen omgeving waarin wijsheid kan ontstaan.

Een gezond dieet

De wereld heeft schreeuwend behoefte aan wijsheid, aan onwankelbare waarheid en vaste fundamenten. Alleen het christendom biedt zulke wijsheid en dat is precies het medicijn dat onze zieke cultuur nodig heeft. Om het licht van de christelijke wijsheid naar de duisternis van onze on-wijze tijd te kunnen brengen, moeten christenen echter eerst in hun eigen leven de gewoonten van de wijsheid herstellen. Wij hebben een dieet nodig dat door het opnemen van kennis wijsheid aankweekt. Voor ons psychische en geestelijke welbevinden hebben we iets nodig wat net zo werkt als de Voedselpiramide en de Schijf van Vijf voor onze lichamelijke gezondheid: advies wat we wel en niet moeten eten en in welke verhoudingen we dat moeten doen, om gezonder en sterker te worden.

Als we een zieke cultuur willen genezen, moeten we beginnen bij ons eigen dieet. Want uiteindelijk worden we wat we eten; ook geestelijk. Het is paradoxaal, maar de wereld om ons heen hunkert naar mensen die niet gestuurd worden door prikkels, maar gevormd door principes. Iemand wiens keuzen niet bepaald worden door lawaai, maar door wijsheid. Je valt op wanneer niet de waan van de dag, maar eeuwige waarheid je drijft.

De vraag voor vandaag is dus niet: hoeveel informatie weet ik tot me te nemen als ik met m’n duimpjes weer het wereldwijde web probeer te ontwarren. De cruciale vraag is: welke informatie komt er tot mij? Waarmee voed ik m’n ziel vandaag? Wees gerust. Er is er Eén die ons helpt als het je duizelt en de weg kwijt bent. Te midden van alle kakofonie aan meningen in een postmoderne wereld, klinkt er een stem die zegt: ‘Ik ben de Weg en de Waarheid, … kom naar Mij!’

Het bericht Steeds meer info, maar je wordt er niet bepaald wijzer van verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als dat zo is, weet dan: je bent niet alleen. De Bijbel staat vol met mensen die diepe vreugde vonden te midden van gebroken dromen. Mensen bij wie de hoop vervaagde, maar die desondanks een vreugde kenden die niet stuk te krijgen was. Habakuk was zo iemand.

Als alle hoop vervaagt

Een eeuw voordat Habakuk als profeet optrad, stuurde God het Assyrische rijk naar de noordelijke stammen van Israël om hen te straffen. Ze werden met geweld uit het beloofde land gehaald. Alleen Juda bleef achter, maar rechtvaardigheid was ook daar ver te zoeken – de wet had haar kracht verloren  (Habakuk 1:4). Habakuk zag hoe niet alleen zijn eigen hoop instortte, maar ook die van zijn volk.

In zijn gebed roept hij het uit: ‘Heere, waarom doet U niets? Waarom redt U ons niet?’ (1:2). Gods antwoord slaat zijn hoop pas echt aan diggelen: ‘Let goed op. Ik ben namelijk wel degelijk aan het werk – Ik stuur de Babyloniërs, een wreed volk, om mijn oordeel over Juda uit te voeren’ (1:5-7). Dit was absoluut niet het antwoord waar Habakuk op hoopte.

Verbijsterd reageert hij: ‘Maar bent U niet een heilige God? Hoe kunt U dit toestaan – sterker nog, hoe kunt U dit plannen? Dat de goddelozen bloeien en Uw volk ten onder gaat?’ (1:12-13). Als onze dromen uiteen spatten, zijn we snel geneigd God ter verantwoording te roepen. Als onze luchtkastelen in puin vallen, roepen we de Rots op het matje.

God geeft antwoord. Net als bij Job benadrukt Hij Zijn soevereiniteit: ‘Vertrouw op Mij. Het recht zal zegevieren. De rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Ik zit nog altijd op Mijn troon. Laat de hele aarde zwijgen voor Mij’ (2:2-4, 20). Hier begint de echte geloofsstrijd. Alles waar Habakuk op hoopte is weg – het enige wat overblijft is Gods Woord.

Maar is er vreugde als alle hoop vervaagt?

Onwankelbare vreugde

Habakuks antwoord is adembenemend:

Al zal de vijgenboom niet in bloei staan
en er geen vrucht aan de wijnstok zijn,
al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen
en zullen de velden geen voedsel voortbrengen,
al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn
en er geen rund in de stallen over zijn –
ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen,
mij verheugen in de God van mijn heil.
De HEERE Heere is mijn kracht,
Hij maakt mijn voeten als die van de hinden,
en Hij doet mij treden op mijn hoogten.
(Habakuk 3:17-19)

De omstandigheden zijn onveranderd. De ondergang van Juda maakt hem letterlijk ziek van angst (3:16). God lijmt zijn gebroken dromen niet aan elkaar. Maar te midden van het drama staat dat kleine woordje: ‘Toch’. Vier letters die alles anders maken. Toch, … ondanks alles wat wij hadden gehoopt en gedacht. Hoe kan Habakuk zoiets zegge zo vol van onwankelbare vreugde? En hoe zeggen wij het hem na?

Habakuk vindt zijn vreugde in God zelf. Niet in wat God geeft, maar in wie Hij is. Zijn bezit kan dan van hem afgepakt zijn, zijn volk weggevoerd, het onrecht lijkt te winnen – maar hij heeft God aan zijn zij, en met God blijft ook de vreugde. Zoals Asaf het zei: ‘Maar wat mij betreft, het is voor mij goed dicht bij God te zijn’ (Psalm 73:28). Als je vreugde ligt in de Gever en niet in de gaven, dan kan alles je worden afgenomen, maar toch blijft de vreugde.

Durf jij dat Habakuk na te zeggen? ‘Ondanks alles – toch zal ik mij verheugen in God’? Vul zijn woorden eens in met je eigen situatie:

Ook al verlies ik mijn baan.
Ook al keren mijn kinderen zich af van God.
Ook al blijft langverwachte genezing uit.
Ook al blijft mijn kinderwens onvervuld.
Ook al verlaat mijn partner me.
Ook al is mijn auto total loss.
Ook al heeft een vriend me in de steek gelaten.
Ook al stopt de pijn nooit.

Toch …

Zeg jij het te midden van deze omstandigheden … en toch, …? Niets laat Gods waarde meer zien dan vreugde die standhoudt wanneer alles om je heen instort.

Hoop op het goede einde

Maar wat is vreugde waard, als er geen toekomst was. Habakuk klampt zich niet alleen vast aan God, hij kijkt naar het einde van het verhaal. Hij zegt: ‘De HEERE, Heere is mijn kracht; Hij maakt mijn voeten als die van hinden’ (Habakuk 3:19). Hij vertrouwt erop dat God hem op een dag weer op de berg zal zetten – dat hij, net als een hert, weer omhoog zal klimmen. ‘Zodat ik kan gaan naar Gods altaar, naar God, mijn blijdschap, mijn vreugde’ (Psalm 43:4).

God heeft het beloofd: ‘De aarde zal vol worden met de kennis van de heerlijkheid van de HEERE, zoals het water de bodem van de zee bedekt’ (Habakuk 2:14). God overwint. Zijn heerlijkheid zal de aarde vullen. En geen ‘ja maar’ of ‘ook al’ kan dat tegenhouden. Net zoals Abraham, wist Habakuk: als God iets belooft, dan doet Hij het ook – al moet Hij een volk uit de as doen herrijzen. Hij maakt alle dingen nieuw. Een Leeuw uit de stam van Juda zal komen – en die zekerheid hield Habakuks vreugde overeind.

En jij? Jij weet nog meer dan Habakuk. Jij kent de Leeuw uit de stam van Juda, die aan het kruis overwon. Jij hebt Zijn belofte gehoord: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’ (Hebreeën 13:5). Jij weet dat Hij alles – zelfs het allermoeilijkste – meewerkt ten goede (Romeinen 8:28). Dus zelfs als alles donker lijkt, als de pijn niet verdwijnt, als je dromen in duigen liggen en de tranen blijven stromen – toch is er onwankelbare vreugde in God.

Het bericht Wanneer dromen in duigen vallen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als we nu eens heel goed kijken naar de zondares uit onze tekst, dan komen we tot de ontdekking dat wij allemaal arme zondaars zijn. Daarom moeten wij er ook dag en nacht aan werken om van onze zonde verlost en bevrijd te worden. Hoe dat gaat? We mogen de Vader om vergeving bidden, omwille van zijn geliefde Zoon. Waarom zouden we dat ook niet doen? God de Heere leert ons deze edele kunst immers zelf aan in Zijn Woord? (Jesaja 1:16-17; Jeremia 3:12; Ezechiël 18 en 33.) (…)

Kom dan, laten we daarom samen onze stem verheffen en met de profeet Micha (7:18-19) zeggen:

Wie is een God als U,
Die de ongerechtigheid vergeeft,
Die voorbijgaat aan de overtreding
van het overblijfsel van Zijn eigendom?
Hij zal niet voor eeuwig vasthouden aan Zijn toorn,
want Hij vindt vreugde in goedertierenheid.
Hij zal Zich weer over ons ontfermen,
Hij zal onze ongerechtigheden vertrappen,
ja, U zult al hun zonden werpen in de diepten van de zee.

Ja, ook de vele voorbeelden in de Bijbel sporen je hiertoe aan. Denk alleen al aan Adam en Eva, Aäron, Mozes, Manasse, Petrus en Paulus. Daarom zegt Augustinus terecht dat Gods barmhartigheid alle ellende van de mensheid verre overstijgt. De kerkvader Chrysostomus zegt in zijn uitleg van Romeinen 5 dat Christus ruimschoots voldoende heeft betaald voor wat wij schuldig waren.

Laat je niet tegenhouden …

Daarom hoef je je door alle zonden die je hebt gedaan ook niet lang te laten tegenhouden. Ga en zoek de barmhartigheid van God! (…) Met de arme zondares uit de tekst geeft Lukas ons een heel krachtig voorbeeld van wat een oprechte bekering tot God inhoudt.

In de eerste plaats kijkt deze vrouw namelijk naar binnen, in haar eigen hart. Ze belijdt haar zonden en misdaden, en huilt bittere tranen. Ook bij de apostel Petrus en bij de verloren zoon ging dat op die manier (Mattheüs 26:75; Lukas 15:17-21).

… maar ga naar Christus

Maar zie je wat ze vervolgens doet als ze haar zonden oprecht heeft beleden? Ze gaat regelrecht naar Jezus Christus toe. Door Christus’ voeten nat te maken met haar tranen, ze af te drogen en te kussen, laat ze zien dat haar berouw oprecht is. Daarin is ze een levend voorbeeld voor ons. Wij moeten leren erkennen dat toorn van God tegen de zonden rechtvaardig is en dan ook met een verbrijzeld en verslagen hart, en een gebroken geest naar de Heere gaan, zoals David ons dat leert in de psalmen (Psalm 6, 32, 38, 51 en 130). Kom dan, als je er zo vurig naar verlangt dat God de Heere je niet zal veroordelen en ga dan nog een stap verder: veroordeel dan zelf je goddeloze leven, leer je zonden belijden en je verdorven natuur veranderen en huil over je zonden.

Omhels Hem …

Deze arme vrouw leert ons ook naar wie we dan toe moeten gaan: naar de Jezus Christus, de gekruisigde. Want Hij is een verzoening voor onze zonden en niet alleen voor de onze, maar ook voor de zonden van de hele wereld (1 Johannes 2:2). Hij is het waarachtige Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt (Johannes 1:29). Hem moeten we met de armen van het geloof omhelzen als onze Middelaar (1 Timotheüs 2:5) en Hem alleen als onze Voorbidder erkennen (Romeinen 8:34). Christus is ons immers door de Vader geschonken tot wijsheid, gerechtigheid, heiliging en verlossing (1 Korinthe 1:30).

… en heilig je leven

Ten derde, ook wij moeten, net als deze vrouw, bekleed zijn met een nieuwe gehoorzaamheid, de zonde haten en ervan wegvluchten, weer godvrezend worden en niet meer zondigen (Johannes 5:14). Weet je wat ons dan daartoe aanzet? Ons beginsel en onze geboorte zijn namelijk uit God, want wie gelooft, die is uit God geboren (1 Johannes 5:1; Romeinen 8:14). De apostel zegt: we moeten naar heiliging streven, want zonder heiliging kan niemand tot God naderen (zie Hebreeën 12:14). (…)

Alleen door geloof

De profeet Habakuk zegt: ‘De rechtvaardige zal door zijn geloof leven’ (Habakuk 2:4). Ook Paulus zegt: ‘Want met het hart gelooft men tot gerechtigheid’ (Romeinen 10:10). Nou, dat heeft deze arme zondares gedaan en haar geloof heeft haar inderdaad geholpen. Dat klopt ook met de belofte van Christus zelf: ‘Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven’ (Johannes 3:36).

Hier zien we dus dat alleen het zaligmakende geloof de hand is waarmee we ons de Heere Christus met al Zijn heilige verdiensten ons toe-eigenen, tot onze eeuwige zaligheid (Romeinen 3:28; 4:3; Galaten 2:16; 3:14; Efeze 2:8; Titus 3:8).

Uit: Johannes Strackius, De sanctis martyribus (Amsterdam 1617), 98r, 99r-v, 102r. – Hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Laat je niet tegenhouden ** – ga tot Jezus! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In dit artikel lees je meer over de achtergrond bij dit lied en vind je een link naar het origineel om het te beluisteren. Geloofstoerusting heeft in samenwerking met Getty Music het lied nu in het Nederlands beschikbaar gemaakt. Bladmuziek van het lied met Nederlandse tekst kun je gratis downloaden. We zijn Gerco Guijt ontzettend dankbaar dat we dit lied nu kunnen zingen ‘in onze eigen taal’.

‘Christus Victor’ betekent dat Christus de Overwinnaar is – we zingen dat aan het einde van het derde couplet. Het is een krachtig thema: Jezus’ overwinning op zonde en dood.

We schreven dit lied samen met Matt Papa, Matt Boswell en Bryan Fowler. In 2024 namen we het voor het eerst op. De melodie van het couplet ontstond al jaren geleden bij Matt Papa, maar vond nu pas echt zijn plek. Terwijl Keith met de auto z’n dochters naar school bracht, bedacht hij de melodie van het refrein.

Elk jaar schrijven we nieuwe hymnes rond het thema van de Sing!-conferentie. In 2023 stond het in het teken van ‘Liederen uit de Bijbel’. Tijdens onze voorbereiding viel ons deze tekst op uit Openbaring 15:3:

‘En zij zongen het lied van Mozes, de dienstknecht van God, en het lied van het Lam.’

Het gaat over een tijd die nog komt, wanneer Gods werk op aarde voltooid is en er uit volle borst gezongen wordt over wat Hij heeft gedaan. Dit thema loopt als een rode draad door de hele Bijbel.

Het lied van Mozes
Het eerste lied in de Bijbel is het lied van Mozes in Exodus 15 (lees het maar eens!). Het volk Israël zingt een overwinningslied nadat God hen veilig door de Rode Zee heeft geleid en hun vijanden verslagen heeft. Dit bezingen we in het eerste couplet van het lied.

Het lied van het Lam
Maar het hart van de Bijbelse boodschap is het lied van het Lam: Jezus, die aan het kruis de zonden van de wereld droeg. Hij stond op uit de dood en overwon het graf. Dat bezingen we in het tweede couplet.

Deze hymne wil de verschillende aspecten van Gods verlossingsplan aan elkaar verbinden. Het Oude Testament wijst vooruit naar Christus’ komst. Het Nieuwe Testament vertelt over Zijn eerste komst én belooft Zijn terugkeer – dat laatste zie je terugkomen in het derde couplet. Het refrein is een lofzang van alle gelovigen die zich richt op de aanbidding van het Lam.

‘Ja, zo is het! Laat het zo zijn!’
In het lied zingen we een zogenoemd ‘drievoudig amen’. Dat grijpt terug op een oude kerkelijke traditie: drie keer ‘amen’ als bevestiging van wat gezegd is. In de Bijbel zie je dit woord vaak terugkomen als antwoord van het volk. Als men ‘amen’ antwoordde op wat gezegd was, bedoelde men: ‘Ja, zo is het! Laat het zo zijn!’ Je kunt het ook meerstemmig zingen, zodat de rijkdom aan stemmen in de kerk goed te horen is.

Heb je wel eens een verhaal gelezen of film gezien waarin een held zijn volk naar de overwinning leidt? En dat er dan gejuicht wordt na de overwinning? Dat is wat dit lied wil oproepen. Als wij ‘amen’ zingen, verheugen we ons in de overwinning van de Heere Jezus. Het lied geeft ons moed voor vandaag en hoop voor alles wat nog komen gaat. Christus heeft overwonnen – en Hij zal voor altijd regeren.

We hopen dat je het lied zingt met dezelfde overtuiging als Mozes duizenden jaren geleden (Exodus 15:1):

‘Ik zal voor de HEERE zingen, want Hij is hoogverheven!’

Gebed
Vader in de hemel,
Dank U dat Jezus de strijd heeft gewonnen.
Aan Hem zij alle heerlijkheid, kracht en glorie!
Vul mijn hart met geloof en vreugde terwijl ik zing over alles wat U hebt gedaan.

In de naam van Christus, de Overwinnaar,
Amen. Amen. Amen.

Download hier gratis bladmuziek met Nederlandse vertaling van ‘Christus Victor (Amen)’

Het bericht Het verhaal achter ** ‘Christus Victor’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Uit Christus’ voorbeeld en uit de manier waarop Hij zich verantwoordt tegenover de mopperende Farizeeën en Schriftgeleerden, kunnen wij leren hoe de gelovige gemeente moet omgaan met leden die afdwalen en met onbekeerde zondaars.

1. Geef de moed niet op
We moeten de moed niet opgeven, alsof bekering voor hen onmogelijk zou zijn. Laten we er altijd het beste van hopen. God is immers machtig genoeg om iemand die nu dwaalt, morgen weer op de rechte weg te brengen. Dat heeft Hij al bij zo veel mensen gedaan!

2. Maak verschil tussen zonde en zondaar
Leden die dwalen en onbekeerde zondaars mag je niet haten. Je mag hen ook niet verachten, want dat is hoogmoed. Maak verschil tussen de zonde op zich en de persoon die ze begaat. De zonde moet je haten en verachten, maar van de persoon moet je houden, hem of haar liefhebben.

3. Met hen omgaan om hen voor Christus te winnen
Daarom mag je wel men hen blijven omgaan, maar uiteraard niet om plezier te beleven aan de zonden waarin zij verstrikt zitten. Het moet je bedoeling, je plan zijn om hen voor Christus te winnen, om hen aan de schaapskooi van de gelovigen toe te voegen. Zo kun je op een geschikt moment het geloof ter sprake brengen. Maar wat altijd en overal kan, is dat je hen door je gelovige en zuivere levenswandel voor Christus probeert te winnen (1 Timotheüs 4:12).

Als dat niet je bedoeling is, is het gevaarlijk, schadelijk en onverantwoord om met zondaren om te gaan. Slechte mensen hebben immers invloed op je, want wie met pek omgaat, raakt ermee besmet. Daarom spreekt Psalm 1:1 ook zalig wie ‘niet wandelt in de raad van de goddelozen, die niet staat op de weg van de zondaars, die niet zit op de zetel van de spotters’.

4. Wees blij over ieder tot Jezus komt!
Ten slotte mag je niet boos worden, zoals de godsdienstige leiders deden, als je ziet dat mensen die tot nog toe openlijk in grote zonden hebben geleefd, zich bekeren en zich bij Gods gemeente aansluiten. Zou je niet juist net zo blij moeten zijn als die herder over zijn honderdste schaap dat hij weer terugvindt, of als die vrouw over haar teruggevonden tiende penning?

Als de engelen van God in de hemel, die zelf niet eens mensen zijn, al zo blij zijn over één zondaar die zich bekeert, hoeveel te blijer zouden wij dan niet moeten zijn over iedere bekeerling?! We moeten niet zijn zoals de oudste zoon in de volgende gelijkenis, die boos werd en niet in de vreugde wilde delen.

In woord en daad mogen we op iedere zondaar die zich bekeert, net zo reageren als die vader in de gelijkenis: ‘Wij zouden dan vrolijk en blij moeten zijn, want deze broer van jou was dood en is weer levend geworden. En hij was verloren en is gevonden!’

Gebed
Heere Jezus, als arme zondaars, die een zware last dragen, komen wij om naar U te luisteren en van U de vergeving van zonden te ontvangen. Wil ons door Uw Geest en Woord opzoeken, net als een herder zijn schaapje en als een vrouw haar verloren penning. Breng ons op de rechte weg door de wet van bekering, geloof en godsvrucht, tot vreugde voor de engelen en tot onze zaligheid. Amen.

Uit: Justus Bulaeus, Huys-postille (Amsterdam 1618), 551-552, met het gebed uit een latere uitgave – hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Een warm hart voor zondaren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat moeten we hiervan nu onthouden? Dat ook wij de Heere eerst en vooral mogen danken, eren, loven en prijzen voor Zijn geweldige geschenk, de Heilige Geest. De vrucht van de uitstorting van de Geest is immer niet alleen voor de heilige apostelen bestemd, maar via hen ook voor ons en voor alle volken. Op die manier heeft de genade in deze tijd ook ons immers bereikt.

De Heilige Geest – Gods grote geschenk

Voorheen verkeerden we in duisternis, waren we zonder Christus, hadden we geen hoop en waren we zonder God in de wereld (Efeze 2:12). Nu heeft de Geest ons gebracht tot de ware kennis van de levende God en van onze Zaligmaker Jezus Christus. De Geest heeft er ook voor gezorgd dat Gods Woord op een rijke manier in onze moedertaal wordt verkondigd en dat we dat Woord dagelijks kunnen lezen in een taal die ons helemaal vertrouwd is. Een grotere weldaad en zegen zouden we van de Heere niet kunnen vragen. Laten we er dan voor waken dat Hij vanwege onze ondankbaarheid deze gave niet van ons wegneemt, waardoor we misschien te maken zouden krijgen met een taal die we niet meer verstaan. (…)

De Heere heeft ook ons en onze kinderen tot het evangelie geroepen en de Heilige Geest beloofd (Handelingen 2:39). Die belofte vervult Hij nog dagelijks aan ons. Niet meer zo spectaculair en overvloedig als toen, maar dat is ook niet nodig. Dit ongelooflijk kostbare en heerlijke geschenk heeft Hem veel meer gekost dan de hele wereld en alle schepselen bij elkaar. Daarom moeten we de Heere ook altijd loven en danken.

De inhoud van dit geschenk

Toen wij dood waren in de zonde (Efeze 2:5), heeft deze Geest ons immers levend gemaakt. Hij heeft ons wedergeboren tot een nieuw leven en zonder deze wedergeboorte hadden wij niet in het koninkrijk der hemelen kunnen komen (Johannes 3:5).

Hij verlicht ons blinde verstand.
Hij verandert onze verkeerde wil.
Hij doodt onze zondige begeerten.
Hij vertroost ons in aanvechting.
Hij verheugt ons in verdriet.
Hij geeft ons kracht in alle gevaar.
Hij verzekert ons van onze zaligheid.

Hij schenkt ons ook de genade dat we de taal van de kinderen van God – de tale Kanaäns – kunnen spreken. Dat wil zeggen: Hij maak onze tong los, zodat we in vuur en vlam staan om de Heere te aanbidden, te danken, te roemen en te prijzen.

De Heilige Geest leert ons de tale Kanaäns spreken.

Laten wij dan, die deze Geest hebben ontvangen, ons over dit geschenk altijd verheugen, er de Heere alle dagen van ons leven voor danken en blijven beseffen hoe groot de waarde van dit geschenk is.

Laat de Geest je regeren

Laten we de Heilige Geest, door wie we verzegeld zijn tot de dag van onze verlossing, niet bedroeven en niet uitblussen (Efeze 4:30; 1 Thessalonicenzen 5:19), maar Hem het in ons hart altijd voor het zeggen laten hebben.

Laat deze Geest ons leiden op een geëffend pad (Psalm 143:10). Laten we ons lichaam, dat een tempel is van de Heilige Geest, in zuiverheid en met zelfbeheersing bezitten, en erop toezien dat we het nooit ontheiligen of te gronde richten (1 Korinthe 3:16-17; 2 Korinthe 6:16).

Laten we de Heere altijd loven en prijzen. Misschien is dat niet in allerlei verschillende talen, maar dan toch zeker wel in onze moedertaal. Dat is immers de belangrijkste reden waarom God ons een tong heeft gegeven!

De vrucht van de Geest

Vandaag vieren we het christelijke pinksterfeest. Dat roept ons ertoe op de eerstelingen van de vruchten van de Heilige Geest als offer de Heere aan te bieden. Dan bedoel ik: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing (Galaten 5:22). Zo zullen we het Pinksterfeest echt vieren, op een manier die de Heere aangenaam is. Dan zullen we hoe langer hoe meer vervuld raken met de gaven van de Heilige Geest: met alle geestelijke wijsheid, vertroosting, godsvrucht en vreugde. Totdat we uiteindelijk in de hemel op een volmaakte manier met alle geestelijke en hemelse gaven gekroond en overladen zullen worden.

De Vader der lichten, die elke goede gave en elk volmaakt geschenk van boven op ons laat neerdalen (Jakobus 1:17), geve ons dat allen, door Zijn lieve Zoon, onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus, in de kracht van de Heilige Geest. Hem, de enige eeuwige en waarachtige God, Vader, Zoon en Heilige Geest, zij altijd lof en aanbidding, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Justus Bulaeus, Huys-Postille (Amsterdam 1618), 477-478 – hertaling Kees de Wildt.

Het bericht De Heilige Geest en de tale Kanaäns verscheen eerst op Geloofstoerusting.