Ik spreek over de grond voor het geloof in Christus tot zaligheid. Ik ken geen andere grond dan die voor alle zondaars hetzelfde is en die in het evangelie aan iedereen wordt voorgehouden, namelijk onze zonde, ellende en volstrekte nood aan de ene kant en aan de andere kant Christus’ uitnodiging aan allen om te komen en Zijn volle en volmaakte zaligheid aan te nemen.

Volgens mij behoor je niets in jezelf te zoeken op grond waarvan je tot Christus zou kunnen komen. Natuurlijk is het waar dat niemand tot de Zaligmaker kan komen voordat hij van zijn zonde en ellende overtuigd is. Toch moet niemand op zoek gaan naar overtuigingen als grond om tot Christus te komen om de zaligheid te verkrijgen. Als je ernst maakt met de vraag: ‘Hoe kan ik zalig worden?’ moet je mijns inziens geen tijd verspillen door in jezelf op zoek te gaan, of je in zelf iets kunt vinden wat iets goeds belooft. Nee, zodra je je zonde en ellende hebt gezien, moet je direct tot de genade en barmhartigheid van Christus gaan, zonder eerst nog jezelf te onderzoeken of je in jezelf een grond vindt om te mogen komen. Het oog van je ziel moet niets anders zien dan zonde en ellende en de absolute noodzaak, en daarnaast de overvloedige genade en gerechtigheid die in Christus te vinden is. Zó werpt de ziel zich op Christus en ontvangt Hem, die ons om niet wordt aangeboden, zonder geld en zonder prijs (Jesaja 55:1).

Ik weet dat het onmogelijk is dat je Christus aanneemt voordat er enig voorbereidend en overtuigend werk van de wet heeft plaatsgevonden om je aan je zonde en ellende te ontdekken. Maar dit staat voor mij vast: als je op wat voor vorm van voorbereiding dan ook vertrouwt, om daar moed uit te putten of om die als reden aan te voeren om in Christus te geloven, staat dat gelijk met Hem te betalen voor het water en de wijn die Hij je om niet aanbiedt. Dan haal je Christus en de wet door elkaar wat onze aanneming door God betreft. Als iemand er werk van maakt om naar zulke voorbereidingen op zoek te gaan en besluit de belofte van het evangelie voorlopig tussen haakjes te zetten, totdat hij zo’n voorbereiding [op de genade] in zichzelf heeft gevonden en daarop vertrouwt, die is met niets anders bezig dan met het oprichten van zijn eigen gerechtigheid, zonder de gerechtigheid van Christus te kennen.

Er zijn mensen die zo’n voorbereiding als strikte eis hanteren, die je ook nog eens in een bepaalde mate moet kennen. Door dit als voorwaarde stellen, perken ze de bevelen en beloften van het evangelie in. Zo verderven ze de eenvoud van het evangelie. Denk bijvoorbeeld aan die bekende woorden ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn’ (Mattheüs 11:28). Wie niet aan die kwalificatie voldoet, sluiten ze dus buiten en zeggen dat je dan geen grond hebt om te geloven.

O, wat is dit toch een grote misvatting van deze en andere woorden uit de Schrift! De woorden ‘die vermoeid en belast zijn’ staan er niet speciaal bij om iemand die wil komen erbuiten te sluiten. We lezen immers ook: ‘Laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets’ (Openbaring 22:17). Nee, die woorden staan er juist bij om vermoeide en verbroken zielen aan te moedigen. Anders mochten ze misschien denken dat zij de enige mensen zijn die buitengesloten worden. Ze staan er ook bij om enigermate uit te leggen wat het karakter van het ware geloof is, namelijk dat je het in jezelf niet meer kunt vinden, aleer je tot Christus kunt komen.

Ten slotte, het is een belachelijke en dwaze gedachte als veel christenen tegenwerpingen inbrengen tegen het geloof. Ze zeggen: ‘Als ik maar zus of zo zou zijn, als ik nu God lief zou hebben, als ik nu eens de vruchten van de Geest zou hebben, als ik nu eens naar de Geest zou wandelen … Ja, dan zou ik geloven.’

Wat gaat dit toch rechtstreeks in tegen de bepalingen van het evangelie. Ik zeg: als je tevreden bent over zo’n voorbereiding en op grond daarvan tot Jezus komt, dan kom je niet rechtstreeks naar Hem, maar bevestig je slechts je eigen gerechtigheid. Denk je nu echt dat een vroom mens, hoe heilig hij ook is, zich op zo’n opvatting van genade baseert als hij tot Christus komt om gerechtvaardigd te worden? Beslist niet. Hij komt veeleer als een goddeloze en hij moet verloochenen ook al wat hij heeft in zichzelf. Daar komt nog bij dat het onredelijk en ongepast is al op zoek te gaan naar vruchten voordat de boom is geplant, nog voordat je er de vruchten van ziet. Als de ziel iets anders dan zonde in zichzelf probeert te vinden, voordat hij zich naar Jezus Christus begeeft, gaat dat ook rechtstreeks in tegen de vrije en troostrijke leer van het evangelie.

Ik zeg dus dat er enig bewustzijn van zonde moet zijn, want anders heb je de zonde nog niet werkelijk gezien. Je hoeft echter geen moeite te doen zo diep op dat voelen van de zonde in te gaan dat je het een grond zou maken om in Christus te mogen geloven. Nee, je moet rechtstreeks naar Christus gaan en niet omkijken als je gaat. Ja, je moet jezelf wel onderzoeken, maar niet om in jezelf eerst te ontdekken dat je een op gevoelige wijze verootmoedigde zondaar bent, zodat je dát dan als grond hebt om te geloven. Nee, het gaat erom dat je in jezelf ontdekt dat je een verloren zondaar bent, die zal omkomen zonder de alle genade en goedheid van Christus. Het gaat erom dat je ontdekt dat je Jezus Christus absoluut nodig hebt.

Op deze manier kunnen we volgens mij een eind maken aan alle geruzie over voorbereidingen of voorwaarden die vooraf zouden moeten gaan aan het geloof.

Uit: Hugo Binning, Des zondaars heyligdom (Utrecht 1695), 62-66 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Wat is er nodig voordat je tot Christus mag vluchten? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar allen die het vonnis van de verdoemenis op zich nemen en de rechtvaardigheid van de vloek van de Heere over hen onderschrijven, die nodig ik in de naam van de Heere uit om tot Jezus Christus te komen: ‘Er [is] nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn’. Als je blijft aarzelen en almaar vragen stelt in een zaak die zo noodzakelijk is, dan doe je je eigen ziel tekort en je onteert Hem. Weet dit: ‘God was het namelijk Die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende’ (2 Korinthe 5:19). Dáárom mag je, als veroordeelde zondaar, tot God in Christus komen. Vraag je naar nóg een grond? Mijns inziens hoor je zulke vragen niet te stellen, omdat je in zo’n grote nood verkeert. Als iemand buiten de stad van honger dreigt te sterven en te horen krijgt dat er in de stad brood in overvloed is, dan is het toch dwaas als hij dan nog iets anders zou willen dan te proberen die stad binnen te komen?

Dit moet genoeg zijn om al je tegenwerpingen op te lossen. Je verkeert in extreme nood en staat duidelijk te vergaan in jezelf, terwijl Hij de macht bezit om allen die tot Hem komen volkomen zalig te maken (Hebreeën 7:25). Wat heb je dan nog meer nodig? Laat deze twee dan bij elkaar komen: jouw volstrekte nood en Zijn genoegzame bekwaamheid om zalig te maken.

Blijf je nu nog steeds buiten de stad discussiëren, terwijl het zwaard van de bloedwreker al boven je hoof hangt? Als je blijft aandringen om nog meer redenen om te geloven, zal ik je alles opnoemen wat er in het Woord te vinden is als grond om te geloven:

• Vanbinnen verkeer je in grote ellende en nood. Dat erken je, je klaagt erover. In Christus is er barmhartigheid en voldoende genade.

• Hij kan volkomen zalig maken (Hebreeën 7:25). Dat kun je immers niet ontkennen?

• Ik voeg er nog een derde reden aan toe: Hij is ook gewillig om je te behouden en dat geldt ieder die maar gewillig is om door Hem behouden te worden. Ja, Hij is gewilliger dan dat jij bent.

Als je hieraan twijfelt, dan vraag ik je: let dan eens op de teneur en inhoud van heel het evangelie. Hoe vaak nodigt Hij je daarin uit? Hoe vaak probeert Hij je te overreden? Hoeveel beloften lees je niet voor hen die tot Hem komen? Hoeveel dwingende en onvoorwaardelijke bevelen vind je daarin niet om in Hem te geloven? Ja, hoeveel dreigementen lees je niet in de Schrift voor als je niet tot Hem wilt komen om het leven te ontvangen?

Als Hij zich heeft gegeven voor de zonden van de wereld, zou Hij dan niet gewillig zijn om de zondaars te laten delen in wat Hij met zo veel pijn heeft verworven? Denk je nu echt dat Christus ermee tevreden is als Hij tevergeefs gestorven zou zijn? Ja, dat zou inderdaad tevergeefs zijn als Hij de ergste zondaars niet welkom zou heten. Het zou tevergeefs zijn als Hij hen niet tot zich trok en hen gewillig maakte.

Daar komt nog bij dat Hij het zo onvoorwaardelijk heeft beloofd, zo vrijwillig en volkomen heeft toegezegd, dat er geen uitzondering te bedenken valt: ‘Wie tot Mij komt, zal Ik beslist niet uitwerpen’ (Johannes 6:37). Waarom bedenk je dan uitzonderingen, als Christus geen enkel geval noemt, waarin Hij iemand zou uitsluiten? Waarom zondig je dan tegen wat je zelf ziet [zien?]? Dan zeg je: ‘O, als ik in Christus was, dan zou het goed met mij zijn. O, als Hij zo’n zondaar nou toch eens welkom zou heten!’ Het uitdrukkelijke antwoord van Christus luidt: ‘Laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets’ (Openbaring 22:17). Als jij zo spreekt, zeg je dat je gewillig bent en met deze belofte spreekt Hij uit dat Hij gewillig is. Ja, jouw blik op Hem van verre, is een vrucht van Zijn gewilligheid: ‘Niet u hebt Mij uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren’ (Johannes 15:16); Ik heb jou eerst liefgehad (1 Johannes 4:19).

Als je dit niet wilt geloven, let dan op Zijn gebod: ‘En dit is Zijn gebod: dat wij geloven in de Naam van Zijn Zoon’ (1 Johannes 3:23). Wat zou nou een reden zijn om iets te doen wat Hij je beveelt? Waarom blijf je er dan maar vragen bij stellen? Het is toch Zijn gebod? Is dit gebod niet des te absoluter doordat het een nieuw gebod is, Zijn laatste gebod? Hiermee drijft Hij ons met kracht naar Zijn Zoon, opdat wij in Hem het leven mogen hebben (Johannes 20:31). Wie zou dan zo brutaal zijn om Zijn gewilligheid nog langer in twijfel te trekken? Ik ken geen enkele andere grond om tot Christus te komen dan deze!

Als iemand op een andere grond tot Christus denkt te kunnen komen, dan is dat onterecht. Als de heiligste mens niet binnenkomt als een goddeloze zondaar, als hij denkt op een andere grond binnen te kunnen komen dan enkel vanwege zijn extreme nood en de genoegzaamheid van Christus, dan kan hij tot Jezus Christus niet komen.

Vaak hoor ik mensen een gedachte uiten, die heel breed verspreid is. Anders zou ik er niet eens over beginnen, want het is gewoon belachelijk. Dan zeggen ze: ‘Hoe kan ik tot Christus komen, terwijl ik zo onrein en zo schuldig ben? Er is niets dan verdoemenis in mij. Als ik zus of zo was, dan zou ik tot Hem komen.’ Helaas, je kunt je niets inbeelden wat ongerijmder of strijdiger is met ons verstand en gevoel. Als je zus of zo was, zoals je je inbeeldt dat je niet bent, dan zou je helemaal niet tot Christus komen. Je zou Hem niet eens nodig hebben. Wat jij aanvoert als reden om niet te komen, is nu juist de grootste reden waarom het evangelie erop aandringt dat je juist wel moet komen.

Wat is dit voor grote dwaasheid? ‘Ik ben zo onrein, daarom kom ik maar niet tot de Fontein om me te wassen.’ Waarom is die Fontein anders geopend als juist tegen de zonde en de onreinheid? Hoe onreiner je bent, hoe harder je de Fontein nodig hebt en hoe harder je die Fontein nodig hebt, hoe meer reden je hebt om erheen te gaan. Onze nood is een grote reden om te komen en deze reden is voldoende. ‘De wet zit mij achterna, ik draag de veroordeling al binnen in mij en niets dan veroordeling.’ Wel, kom dan tot Christus Jezus, de Vrijstad, waar geen verdoemenis is. Waartoe anders heeft God deze Vrijstad ingesteld, dan met deze bedoeling?

Ik vraag iedereen die plezier heeft in zulke discussies en tegenstribbelingen: weet wat je doet, dat je je eigen ziel tekortdoet, dat je Christus onteert en daarmee ook God de Vader. Het is zo dwaas en belachelijk dat mensen zich hiermee bedwelmen, dat het eigenlijk niet eens een antwoord verdient, maar eerder een bestraffing. Ik heb mensen gezien die plezier hadden in al die tegenwerpingen tegen de waarheid, ja, die hun hoofd erover braken om nog meer tegenwerpingen aan te voeren tegen het antwoord dat de waarheid hun geeft. Helaas, je stuurt jezelf op een weg die je nooit enige hoop zal geven, maar die je ziel bij de bevestiging weghoudt. ‘Indien u niet gelooft,’ maar tegenwerpingen blijft aanvoeren, ‘voorwaar, u zult geen stand houden’ (Jesaja 7:9).

Ik wil nog iets zeggen tegen hen die het wel geloven, tegen hen die hun toevlucht tot Christus hebben genomen. Meer dan alle mensen past het jullie dat je de verdoemenis leert kennen waarvan je bent verlost. Dan zul je dankbaar zijn en er goed op letten dat je in deze Vrijstad blijft. Volgens mij is er niemand in de wereld die dieper en ernstiger moet nadenken over de vloek en de toorn van God, waarvan hij door Christus is verlost. Waarom? Opdat je zult weten hoe groot de zaligheid is die je hebt ontvangen en hoe groot de verdoemenis is waaraan je bent ontsnapt, opdat je zult wandelen als hen die duur zijn gekocht.

Je schepping maakt dat je niet van jezelf bent, maar van Hem, omdat Hij je heeft gemaakt. Je verlossing zorgt er nogmaals voor dat je van Hem bent en niet langer van jezelf. (…) Je bent dus twee keer de Zijne: eerst heeft Hij je gemaakt met Zijn woord en nu heeft Hij je duur gekocht, tegen een hoge prijs, namelijk Zijn eigen bloed.

Nogmaals, als je deze vloek altijd voor ogen houdt en de toepassing daarvan maakt op je zonden, dan zal dit ervoor zorgen dat je Christus veel nodig hebt. Hoe vaak zul je dan niet naar deze Vrijstad vluchten! Ja, de grootste vijanden van Jezus Christus en van Zijn genade zouden wel willen dat je geen gebruik meer zou maken van de wet. Maar wie anders dan jij zou de wet kunnen gebruiken? Wie anders kan de wet toepassen op Christus, de vervulling van de wet, dan alleen de gelovige? Jazeker, dan is de wet niet alleen een leefregel van de gehoorzaamheid, maar zie je daarin ook je vervloeking. Niet om opnieuw voor de wet te gaan vrezen of er weer dienstbaar aan te worden, maar om je altijd te laten zien dat je Jezus Christus nog veel nodiger hebt en om ervoor te zorgen dat je bij Hem je intrek neemt en in Hem blijft.

Uit: Hugo Binning, Des zondaars heyligdom (Utrecht 1695), 44-52 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Kom tot Christus! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Petrus zegt: ‘Want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen die veraf zijn, zovelen als de Heere, onze God, ertoe roepen zal’ (Handelingen 2:39). Om zijn hoorders nog meer aan te sporen en tot de kerk des Heeren te trekken, zo laat hij hun weten dat deze heerlijke belofte van God niet alleen voor hen geldt, maar ook voor hun kinderen en kleinkinderen. De Heere wil ook hun Vader zijn (Genesis 17:7). Alle geslachten zullen in het zaad van Abraham gezegend worden (Genesis 22:18). Met dat zaad wordt Christus bedoeld, onze Heere zelf (Galaten 3:16). We moeten daarbij weten dat de heidenen van deze heerlijke genade absoluut niet worden uitgesloten. Zij worden in dit vers immers bedoeld met ‘allen die veraf zijn’ en die nu ‘dichtbij gekomen’ zijn, zoals we lezen in Efeze 2:13.

Vervolgens hebben ze zich ook laten dopen. Door die ene pinksterpreek van Petrus zijn ‘ongeveer drieduizend zielen (…) aan hen toegevoegd’ (Handelingen 2:41). Hier wordt vervuld wat Christus hiervoor al had gezegd: ‘En Ik, als Ik van de aarde verhoogd ben, zal allen naar Mij toe trekken’ (Johannes 12:32). Daarmee laat de Heere zien dat Zijn donderstem grote kracht bezit (Psalm 68:34). Paulus zegt het zo: ‘En hen die Hij er van tevoren toe bestemd heeft, die heeft Hij ook geroepen, en hen die Hij geroepen heeft, die heeft Hij ook gerechtvaardigd, en hen die Hij gerechtvaardigd heeft, die heeft Hij ook verheerlijkt’ (Romeinen 8:30).

Toepassing

We horen hier in de eerste plaats dus dat Gods uitverkorenen als hun zonden hun voor ogen worden gesteld, niet langer afwachten, maar zich juist haasten om hun zonden te belijden, in een hartelijk verlangen om weer met hun God verzoend te worden. Zo deed David het (2 Samuel 12:13), de koning van Ninevé (Jona 3:6) en allerlei anderen in de Bijbel.

We horen hier ook: als we van harte verlangen naar de genadige kwijtschelding en vergeving van zonden, kunnen we die alleen verkrijgen als we ons eerst bekeren, oprecht in Jezus Christus geloven en een nieuw leven beginnen.

Wat de christelijke doop betreft, voor allen die in Christus Jezus zijn gedoopt, is de doop een zeker en vast teken dat ze vergeving van zonden, rechtvaardigheid en eeuwig leven zullen ontvangen, namelijk door Jezus Christus, door wiens bloed ze zijn gewassen van alle zonden en misdaden (1 Korinthe 6:20).

We moeten ook heel goed letten op het onjuiste gevoelen van hen die door de verdienste van hun werken hopen zalig te worden. Nee, de kwijtschelding en vergeving van zonden wordt ons alleen uit genade geschonken (Efeze 2:8). Zoals David het zegt: ‘Welzalig is hij van wie de overtreding vergeven, van wie de zonde bedekt is’ (Psalm 32:1). Ook Paulus zegt dat, als hij opmerkt dat we zalig worden door de genade van onze Heere Jezus Christus, net als onze vaderen (Handelingen 15:11).

Onze tekst getuigt er ook van dat niet allen zalig worden die het evangelie horen verkondigen en wel doordat ze zich niet bekeren. Toch heeft de Heere vaak gewild dat grote aantallen mensen worden bekeerd en aan Zijn kerk toegevoegd. We zien bijvoorbeeld wat er in Samaria is gebeurd (Handelingen 8:14-25). Ook dat een heel gezin zich bekeert en ook allerlei andere mannen en vrouwen, zoals het hele gezin van Cornelius (Handelingen 10:24-48), het gezin van Crispus en vele anderen in Korinthe (18:8), de purperverkoopster Lydia en de hoofdman in Filippi (16:14-34). Dat was ook te zien toen keizer Constantijn zich liet dopen, want toen hebben talloze mensen zich met hem laten dopen. (…)

Wat zit er ook veel troost in als we zien dat onze Heere Christus zelfs hen die Hem kruisigden, in genade aanneemt en hun hun zonden vergeeft. Augustinus zegt: niemand hoeft dus te twijfelen aan de vergeving van zonden, aangezien ook zij die Christus hebben gedood, vergeving hebben verworven. Hij vervolgt: het bloed van Christus is dus zozeer gestort tot vergeving van alle zonden, dat het ook kan reinigen van de zonde waardoor het werd uitgestort.

Deze Heilige Geest wil ook ons met alle hemelse schatten en gaven versterken en kracht geven, opdat wij van onze zonden gereinigd en gezuiverd zullen worden en ten slotte de eeuwige zaligheid verkrijgen. Samen met de Vader en de Zoon komt deze Geest toe alle lofprijzing en eer, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, Kerkelycke basuyne (Amsterdam 1617), 336r-337r – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht ‘Heer, ik hoor van rijke zegen’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Met welk doel heeft Christus’ hemelvaart plaatsgevonden? Augustinus zegt dat de hemelvaart dient tot bevestiging van het algemene, ongetwijfelde christelijk geloof. Paulus zegt dat Hij is opgevaren ver boven alle hemelen om alle dingen te vervullen (Efeze 4:10). De middeleeuwse Bijbeluitlegger Nicolaas van Lyra voegt hieraan toe dat het was om te vervullen wat er over Hem in de profeten geschreven staat. Ook Christus zelf zegt dat: ‘Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen; Ik ben niet gekomen om die af te schaffen, maar te vervullen’ (Mattheüs 5:17).

De hemelvaart heeft ook plaatsgevonden om daarmee duidelijk te maken dat Jezus waarachtig God is. Dat had David al gezegd: ‘God vaart op onder gejuich’ (Psalm 47:6; zie ook 68:19 en 104:3). Daarmee laat Hij zien dat Hij volkomen macht en gezag heeft over alle mensen (Johannes 17:2; Mattheüs 28:18) en dat Hij daarboven in de hemel voor ons een plaats bereidt (Johannes 14:2; 17:24).

Wat Christus door Zijn hemelvaart heeft verkregen, brengt Paulus als volgt onder woorden: ‘Hij heeft de overheden en de machten ontwapend, die openlijk te schande gemaakt en daardoor over hen getriomfeerd’ (Kolossenzen 2:15). Zo zegt hij het ook in Efeze 4:8, waar hij Psalm 68:19 citeert: ‘Toen Hij opvoer in de hoogte, nam Hij de gevangenis gevangen en gaf Hij gaven aan de mensen.’

Door Zijn vrolijke en triomfantelijke hemelvaart heeft Hij ook voor ons de Heilige Geest verworven (Handelingen 2:4) en Hij heeft ons ‘met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus’ (Efeze 2:6). In zijn boek over de opstanding van het menselijke vlees zegt de kerkvader Tertullianus: ‘Zoals Hij ons de Geest als onderpand heeft gegeven, zo heeft Hij van ons het menselijke vlees als onderpand ontvangen. Dat heeft Hij meegevoerd naar de hemel als een vast en zeker teken dat Hij ook het geheel daar eenmaal brengen zal. Wees dan gerust, o vlees en bloed, want in Christus heb je de hemel en het koninkrijk van God verworven.’

Hoe kunnen wij ons de hemelvaart van Christus nu toe-eigenen en profijtelijk maken? Dat is allereerst in de vrees voor zonde en dood. Denk in alle aanvechtingen aan de hemelvaart van Christus. Vertrouw op Hem die in de hemel is en die daar voor ons bidt (1 Johannes 2:1). Geen schepsel is onzichtbaar voor Hem, alles ligt open voor Zijn ogen’ (Hebreeën 4:13).

Als wij dan met Christus zijn opgestaan, moeten we de hemelse goederen ook alleen bij Hem zoeken (Kolossenzen 3:4). ‘Ons burgerschap is echter in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten, namelijk de Heere Jezus Christus, Die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het gelijkvormig wordt aan Zijn verheerlijkt lichaam, overeenkomstig de werking waardoor Hij ook alle dingen aan Zichzelf kan onderwerpen’ (Filippenzen 3:20-21). Hij zal ons dus ook verlossen van alle kwaad en ons in Zijn eeuwige, hemelse koninkrijk brengen!

Met de Vader en de Heilige Geest komt Hem toe alle lofprijzing, eer en heerlijkheid, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, De sanctis martyribus (Amsterdam 1617), 323 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Christus voer ten hemel ** én nam ons mee verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat is nu mijn boodschap? Ik nodig je uit om naar deze wateren te komen (zie Ezechiël 47:9-12). Als je dorst hebt, kom dan om je dorst te lessen. Als je géén dorst hebt, is het des te noodzakelijker dat je komt. Je dorst naar andere dingen zal je immers geen goed doen, maar naar het verderf leiden. Dat je je van deze dorst niet bewust bent, is dan juist je grootste ellende. (…)

Geen voorwaardelijke beloften
Ik zou toch zo graag zien dat we begrepen dat de inhoud van Gods verbond absoluut en vrij is. Wat worden er veel theoretisch discussies gevoerd over de voorwaarden van het verbond en over de vraag of de beloften nu voorwaardelijk of onvoorwaardelijk zijn. Wat bestaat er in de praktijk ook veel verwarring in de gewetens. Mensen vragen zich af hoe ze iets in zichzelf kunnen vinden wat hen voorbereidt op de verlossing, iets wat hen daarvoor geschikt maakt.

Wat zou het toch goed zijn als we Gods waarheid niet uiteen zouden rafelen en uit elkaar scheuren. We moeten het juist als één geheel beschouwen. Als één groot plan van liefde en genade dat Hij aan zondaars openbaart. We moeten de beloften van het verbond dus samennemen als één bundel.

Dan zouden we zeker weten ook ontdekken dat de beloften die ‘Ezaus handen’ lijken te hebben, toch met ‘de stem van Jakob’ spreken. Anders gezegd, dan zouden we zien dat deze beloften volstrekt vrij en onvoorwaardelijk zijn, ook al lijkt het soms dat er sprake is van een voorwaardelijke ondertoon, alsof er een schaduw over ligt.

Bekering als belofte
Het staat vast dat de bekering van onze ziel van de goddeloosheid niet zozeer een voorwaarde is waaraan we moeten voldoen, maar een belofte die in ons vervuld zal worden. Dat is het belangrijkste onderdeel van de verlossing door Christus.

Ik weet wel dat sommige mensen de genade van God misbruiken. Ze verdraaien de genade tot een reden om in de grootste zonden te leven. Het blijde nieuws van het evangelie draait echter om de verlossing van de zonde en de uitstorting van de Geest. Zo is deze leer juist de grootste aansporing tot een godvruchtig leven en de dodelijkste vijand van alle goddeloosheid.

Uit: Hugo Binning, De vernederinge des herte (Rotterdam 1746), 234, 257-258 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Doet God voorwaardelijke beloften? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is voor ons een bron van een grote troost dat Jezus Christus, onze Zaligmaker, niet alleen de Zoon van David is, maar ook Davids Heere. Dat wil zeggen, dat Hij niet alleen waarachtig mens, maar ook waarachtig God is.

God
Omdat Hij waarachtig God is, mogen wij ons geloof en vertrouwen zonder enige beperking op Hem stellen en de toegezegde zaligheid vast en zeker van Hem verwachten. Bij God is immers de bron van het leven en van alle genade (Psalm 36:10). Niets is er voor Hem onmogelijk, alles wat Hij heeft beloofd, kan Hij waar maken.

Als Hij geen God zou zijn, zouden wij immers niet zo vast op Hem mogen vertrouwen. Dan zou onze verwachting geen zekerheid kennen. Er staat immers geschreven: ‘Vertrouw niet op edelen, op het mensenkind, bij wie geen heil is’ (Psalm 146:3). Ook staat er: ‘Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens, en die een schepsel tot zijn arm stelt’ (Jeremia 17:5).

Mens
Als Hij alleen maar God zou zijn en niet tegelijk ook mens, dan zou Zijn majesteit ons vooral bang maken en geen troost bieden. Want dan zouden wij immers niets gemeenschappelijks met Hem hebben.

Dat Hij zich zo diep heeft vernederd en naar ons toegekomen is, dat Hij ons vlees heeft aangenomen en daardoor onze Broeder geworden is, ja, dát geeft ons de vrijmoedigheid om vol vertrouwen naar de troon van de genade te durven gaan (Hebreeën 2:11, 17; 4:16). Daaruit putten wij ook onze vaste hoop dat Hij bij Zijn tweede komst ook ons vlees tot zich zal nemen. Door de krachtige werking waardoor Hij alle dingen aan zich onderwerpen kan, zal Hij dan ook ons vernederde lichaam veranderen en gelijkvormig maken aan Zijn verheerlijkte lichaam (Filippenzen 3:10, 20-21).

Uit: Justus Bulaeus, Huys-postille (Amsterdam 1618), 722-723 – hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Welke troost put je nu uit de geloofsleer? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de eerste plaats moeten we waakzaam zijn dat we blijven zien hoe waardevol het is dat we op deze dagen ons Paaslam herdenken. Zoals Mozes de slang in de woestijn heeft verhoogd, moest ook Christus voor ons verhoogd worden (Numeri 21:9; Johannes 3:14). We staan er dan bij stil dat Hij, hoewel Hij zelf onschuldig was, voor onze schulden moest betalen. Zo zijn wij volledig verlost en bevrijd van de zonden van onszelf en anderen, zoals Augustinus dat zegt.

Wat een troost mogen wij, arme mensen, eruit putten dat Christus, ons Paaslam, niet in het graf is gebleven, maar door Zijn eigen kracht en die van de Vader op de derde dag is opgestaan. Wat een troost ook dat Hij nu aan de rechterhand van de Vader zit. Daar zullen wij, bekleed met witte gewaden, Hem zien en toeroepen: ‘De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging, de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid’ (Openbaring 7:12).

Telkens als we in de Bijbel lezen dat ook wij, arme mensen, een Paaslam hebben dat voor ons is geofferd, mogen we de grote weldaden van de Heere wel grondig overdenken. Dan staan we erbij stil

• dat Jezus Christus als een lam ter slachting is geleid (Jesaja 53:7; Jeremia 11:19);
• dat Hij ons met Zijn heilig bloed heeft gewassen, gezuiverd en gereinigd (Hebreeën 12:24; 1 Petrus 1:19; 1 Johannes 1:7);
• dat wij er daardoor van verzekerd zijn dat satan, dood en hel geen enkel recht meer op ons hebben (2 Petrus 2:9; 2 Timotheüs 1:12; Hebreeën 2:14; Hosea 13:14; 1 Korinthe 15:55; Jesaja 25:8), want wij zijn niet vrijgekocht met vergankelijk dingen als zilver of goud, maar met het kostbare bloed van Christus (1 Petrus 1:18-19).

Wij kunnen dit met ons verstand niet begrijpen en ook niet goed in woorden uitdrukken. Laten wij al deze weldaden van Christus dan maar met een dankbaar hart ontvangen. Laten we ze met een oprecht en waar geloof omhelzen en ze ons toe-eigenen. In ziekte kunnen we ons ermee versterken, in aanvechting ons ermee wapenen. Laten we zoveel mogelijk het oude zuurdeeg uit ons verwijderen en een nieuw deeg worden (1 Korinthe 5:7-8). Jezus Christus, ons Paaslam aan wie we niet hoeven te twijfelen, wil ons daarin getrouw helpen.

Hem komt toe alle lofprijzing en eer, met de Vader en de Heilige Geest, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, Kerckelycke basuyne (Amsterdam 1617), 131v – hertaling Kees de Wildt.

Het bericht De troost van ons Paaslam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zondig niet meer!
In de eerste plaats moeten we erop letten dat Jezus Christus Zijn offer met een bepaald doel heeft volbracht. Hij wil namelijk dat wij God zullen dienen, Hem loven, eren en prijzen. Dan moeten we er natuurlijk goed op letten dat we ons niet in zonden en overtredingen storten, maar ons lichaam aan God ter beschikking stellen als een wapen van de gerechtigheid. Dat wil zeggen, dat we het ten dienste stellen van God zelf (Romeinen 6:13) en in deze wereld rechtvaardig en godvruchtig leven (Titus 2:12).

‘Want als wij willens en wetens zondigen, nadat wij de kennis van de waarheid ontvangen hebben, blijft er geen slachtoffer voor de zonden meer over, maar slechts een verschrikkelijke verwachting van oordeel en verzengend vuur, dat de tegenstanders zal verslinden’ (Hebreeën 10:26-27). In dat geval zou het beter zijn geweest als we de weg van de waarheid nooit hadden gekend (2 Petrus 2:21). Dan zullen we immers de bedroefde stem van Christus moeten aanhoren, die zegt: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij, u die de wetteloosheid werkt!’ (Mattheüs 7:23) Hij zal ook zeggen: ‘Ga weg van Mij, vervloekten, in het eeuwige vuur, dat voor de duivel en zijn engelen bestemd is’ (Mattheüs 25:41).

Als we toch in zonden vallen
Dat de Christus de Middelaar van het nieuwe verbond is geworden, die ons arme mensen met Zijn Vader heeft verzoend, biedt ons ook veel troost. Zoek Johannes 8:36, Romeinen 8:1 en 1 Timotheüs 2:5 maar eens op. Daarom geldt: ook als wij in zware zonden vallen, hebben we toch deze troost: ‘Wij hebben een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige’ (1 Johannes 2:1). ‘Want Christus is niet binnengegaan in het heiligdom dat met handen gemaakt is (…), maar in de hemel zelf, om nu voor het aangezicht van God te verschijnen voor ons’ (Hebreeën 9:24). Hij leeft altijd om voor ons te pleiten (Hebreeën 7:25; Romeinen 8:34).

Over deze Middelaar spreekt de apostel ook in Hebreeën 5:9: ‘En toen Hij volmaakt was geworden, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.’ We weten zeker dat het zo is, want ‘omdat Hij blijft tot in eeuwigheid, heeft [Hij] een Priesterschap dat niet op anderen overgaat. Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken wie door Hem tot God gaan, omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten’ (Hebreeën 7:24-25). Als wij dan zo’n grote Hogepriester hebben, ga dan naar Hem toe. ‘Laten wij tot Hem naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten en ons lichaam gewassen is met rein water. Laten wij de belijdenis van de hoop onwrikbaar vasthouden, want Hij Die het beloofd heeft, is getrouw’ (Hebreeën 10:22-23). Als we dat doen, mogen wij vast en zeker weten dat Hij ons met vreugde ‘in de eeuwige tenten’ zal ontvangen (Lukas 16:9). (…)

Daarom komt het deze enige en volkomen Middelaar Jezus Christus toe dat we Hem en de Vader en de Heilige Geest loven, eren en prijzen van eeuwigheid tot in eeuwigheid. Amen.

Uit: Johannes Strackius, Kerckelycke basuyne (Amsterdam 1617), 114v-115r. – Hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Volkomen verzoening verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Brett McCracken noemt het in De Piramide van Wijsheid een ‘feitenvrije wereld’ en merkt terecht op dat ‘onze oren tuiten van de krijsende massa’s die dagelijks onze zintuigen bestoken. Iedereen heeft een megafoon, maar niemand heeft een filter.’

Nooit was er een tijd dat we zoveel wisten als vandaag, maar tegelijkertijd voelen we ons leger dan ooit. We scrollen ons door de dagen heen, maar raken de weg kwijt in een doolhof van informatie die ons juist zou moeten helpen. Het maakt ons moe, verward, soms zelfs een beetje bang.

God is dood en de waarheid om zeep

De constante stroom van prikkels op sociale media blijft niet zonder gevolgen. We worden er duf en doof van. En nog veel erger: ziek. Want wat kun je nog vertrouwen van wat je inneemt? Het nieuwe normaal lijkt te zijn dat we niets meer vertrouwen dan onszelf en onze eigen kaders. Daarmee raken we tegelijk onbereikbaar voor anderen.

Brett merkt op dat de snelheid waarmee informatie – goede, slechte en misleidende – zich verspreidt, leidt tot gebrekkige gegevens, haastige analyses en tegenstrijdige aanbevelingen die zich sneller online verspreiden dan ze te controleren zijn. Waarom factchecken als je ook kunt forwarden? Je kunt online áltijd bronnen vinden die precies bevestigen wat je al vond. Het gevolg? Cynisme en onzekerheid over zo ongeveer alles.

Een informatiedynamiek die veel produceert, maar weinig met echte wijsheid te maken heeft. Ieder zijn eigen mening. Jij die van jou, ik die van mij. Als dat de modus is, wie verbaast zich dan nog over de totale verwarring die er in een samenleving ontstaat? Het raakt aan een dieper probleem: wie God dood verklaart, heeft daarmee ook de waarheid om zeep geholpen. Niemand heeft nog een groot verhaal met zeggingskracht. Iedereen heeft z’n eigen verhaal dat in eigen kring de handen op elkaar krijgt, maar de stoelpoten van waarheid en moraal van de samenleving zijn vakkundig doorgezaagd. Ons rest niets anders dan een informatieoverload, waarin alles behalve waarheid en wijsheid het algoritme bepalen.

In De Piramide van Wijsheid doet Brett McCracken een pleidooi om onze informatieconsumptie onder de loep te nemen. Zijn diagnose van onze tijd is scherp: we eten te veel, we eten te snel en we eten alleen wat we lekker vinden. Hieronder kort zijn drieledige analyse:

We eten te veel

Als we te veel van iets eten, worden we er ziek van: maagpijn, verstopping of nog erger. Ook te veel informatie maakt ons ziek. Niets is zo kenmerkend voor het internettijdperk als ‘informatie-overload’.

Heb je een vraag over de Bijbel? Even googelen en je hebt honderden antwoorden. Een instructiefilmpje nodig over het ophangen van gordijnen? Er staan er zo veel op YouTube als je maar wilt. (Geloof me, ik heb er minstens vijf bekeken.) Wie kun je vertrouwen? Welke methode werkt nu echt? Het alwetende internet is verleidelijk: het belooft opheldering, maar maakt het vaak alleen maar ingewikkelder.

Door de concurrentie van het digitale tijdperk wordt de informatie er niet ‘voedzamer’ op; het neigt steeds meer naar junkfood. Doritos en Skittles zullen altijd meer kliks krijgen dan spinazie. Zo lopen we ook langs het buffet met de sociale-mediasnacks en het online junkfood waarmee we ons dagelijks volvreten. Het zal je niet verrassen dat we daar ziek van worden.

We eten te snel

Als je gehaast eet, betaal je daarvoor later vaak een prijs. Hoe gemakkelijk het ook is, fastfood is meestal niet het voedzaamste eten. Als je op voedingswaarde en smaak let, valt op dat je het beste voedsel langzaam bereidt en eet. Met informatie werkt dat precies hetzelfde.

We leven in een gehaaste tijd. Gebeurtenissen die de ene week de krantenkoppen domineren, zijn we de volgende week alweer vergeten. Sociale media geven de voorkeur aan wat op een bepaald moment #trending is, maar stimuleren je niet om nog eens terug te gaan naar die maatschappelijke kwestie van vorige maand, laat staan van vorig jaar. Het internet is een medium van het nu. Het geheugen is kort, de vorm verandert steeds. Als je online leeft, loop je altijd achter. Zo’n tempo geeft je geen tijd om kritisch na te denken. Als we geconditioneerd zijn om snel van tweet naar tweet en van sensatie naar sensatie te gaan, kunnen we hooguit scannend lezen en er niet zorgvuldig en kritisch over nadenken.

We eten alleen wat we zelf lekker vinden

Als we alleen maar ons favoriete voedsel zouden eten, zouden de meesten van ons ziek zijn of doodgaan. Ik ben dol op amandelcroissants en chocolate chip cookies (vooral met een mok zwarte koffie erbij!), maar als m’n dieet alleen hieruit bestaat, beland ik snel in het ziekenhuis. Zo is het ook met ons informatiedieet. We kunnen in de verleiding komen alleen materiaal te consumeren waarvan we houden, maar daar zouden we ziek van worden. Helaas is dat nu toch precies wat velen van ons doen in de huidige hyper-individualistische, kies-je-eigen-verhaal-wereld.

Ten eerste, als alles om jou en jouw smaak draait, werkt dat alleen maar fantastisch voor jou als jij precies weet wat goed voor je is. Maar dat weten we meestal niet. Denk aan de trend om in een pizzeria je eigen pizza samen te stellen. Je loopt langs het buffet en kiest precies de ingrediënten die je op je pizza wilt. Toch stelt wat voor mij de ‘perfecte pizza’ zou moeten zijn, me bijna altijd teleur. Meestal had ik beter op de expertise van de kok kunnen afgaan, zodat iemand met echte culinaire kennis een pizza voor mij zou maken waarvan ik zeker zou genieten.

Het tweede probleem is dat het lastiger is iets gemeenschappelijks met anderen te ontdekken, als iedereen een totaal uniek, op maat gemaakt, perfect verzorgd ‘ik’-leven leidt. We beginnen ons vermogen tot empathie te verliezen. Als we het niet goed met anderen kunnen vinden, trekken we ons verder terug in onze individualistische, naar onszelf verwijzende bubbels en dat is geen omgeving waarin wijsheid kan ontstaan.

Een gezond dieet

De wereld heeft schreeuwend behoefte aan wijsheid, aan onwankelbare waarheid en vaste fundamenten. Alleen het christendom biedt zulke wijsheid en dat is precies het medicijn dat onze zieke cultuur nodig heeft. Om het licht van de christelijke wijsheid naar de duisternis van onze on-wijze tijd te kunnen brengen, moeten christenen echter eerst in hun eigen leven de gewoonten van de wijsheid herstellen. Wij hebben een dieet nodig dat door het opnemen van kennis wijsheid aankweekt. Voor ons psychische en geestelijke welbevinden hebben we iets nodig wat net zo werkt als de Voedselpiramide en de Schijf van Vijf voor onze lichamelijke gezondheid: advies wat we wel en niet moeten eten en in welke verhoudingen we dat moeten doen, om gezonder en sterker te worden.

Als we een zieke cultuur willen genezen, moeten we beginnen bij ons eigen dieet. Want uiteindelijk worden we wat we eten; ook geestelijk. Het is paradoxaal, maar de wereld om ons heen hunkert naar mensen die niet gestuurd worden door prikkels, maar gevormd door principes. Iemand wiens keuzen niet bepaald worden door lawaai, maar door wijsheid. Je valt op wanneer niet de waan van de dag, maar eeuwige waarheid je drijft.

De vraag voor vandaag is dus niet: hoeveel informatie weet ik tot me te nemen als ik met m’n duimpjes weer het wereldwijde web probeer te ontwarren. De cruciale vraag is: welke informatie komt er tot mij? Waarmee voed ik m’n ziel vandaag? Wees gerust. Er is er Eén die ons helpt als het je duizelt en de weg kwijt bent. Te midden van alle kakofonie aan meningen in een postmoderne wereld, klinkt er een stem die zegt: ‘Ik ben de Weg en de Waarheid, … kom naar Mij!’

Het bericht Steeds meer info, maar je wordt er niet bepaald wijzer van verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als dat zo is, weet dan: je bent niet alleen. De Bijbel staat vol met mensen die diepe vreugde vonden te midden van gebroken dromen. Mensen bij wie de hoop vervaagde, maar die desondanks een vreugde kenden die niet stuk te krijgen was. Habakuk was zo iemand.

Als alle hoop vervaagt

Een eeuw voordat Habakuk als profeet optrad, stuurde God het Assyrische rijk naar de noordelijke stammen van Israël om hen te straffen. Ze werden met geweld uit het beloofde land gehaald. Alleen Juda bleef achter, maar rechtvaardigheid was ook daar ver te zoeken – de wet had haar kracht verloren  (Habakuk 1:4). Habakuk zag hoe niet alleen zijn eigen hoop instortte, maar ook die van zijn volk.

In zijn gebed roept hij het uit: ‘Heere, waarom doet U niets? Waarom redt U ons niet?’ (1:2). Gods antwoord slaat zijn hoop pas echt aan diggelen: ‘Let goed op. Ik ben namelijk wel degelijk aan het werk – Ik stuur de Babyloniërs, een wreed volk, om mijn oordeel over Juda uit te voeren’ (1:5-7). Dit was absoluut niet het antwoord waar Habakuk op hoopte.

Verbijsterd reageert hij: ‘Maar bent U niet een heilige God? Hoe kunt U dit toestaan – sterker nog, hoe kunt U dit plannen? Dat de goddelozen bloeien en Uw volk ten onder gaat?’ (1:12-13). Als onze dromen uiteen spatten, zijn we snel geneigd God ter verantwoording te roepen. Als onze luchtkastelen in puin vallen, roepen we de Rots op het matje.

God geeft antwoord. Net als bij Job benadrukt Hij Zijn soevereiniteit: ‘Vertrouw op Mij. Het recht zal zegevieren. De rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Ik zit nog altijd op Mijn troon. Laat de hele aarde zwijgen voor Mij’ (2:2-4, 20). Hier begint de echte geloofsstrijd. Alles waar Habakuk op hoopte is weg – het enige wat overblijft is Gods Woord.

Maar is er vreugde als alle hoop vervaagt?

Onwankelbare vreugde

Habakuks antwoord is adembenemend:

Al zal de vijgenboom niet in bloei staan
en er geen vrucht aan de wijnstok zijn,
al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen
en zullen de velden geen voedsel voortbrengen,
al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn
en er geen rund in de stallen over zijn –
ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen,
mij verheugen in de God van mijn heil.
De HEERE Heere is mijn kracht,
Hij maakt mijn voeten als die van de hinden,
en Hij doet mij treden op mijn hoogten.
(Habakuk 3:17-19)

De omstandigheden zijn onveranderd. De ondergang van Juda maakt hem letterlijk ziek van angst (3:16). God lijmt zijn gebroken dromen niet aan elkaar. Maar te midden van het drama staat dat kleine woordje: ‘Toch’. Vier letters die alles anders maken. Toch, … ondanks alles wat wij hadden gehoopt en gedacht. Hoe kan Habakuk zoiets zegge zo vol van onwankelbare vreugde? En hoe zeggen wij het hem na?

Habakuk vindt zijn vreugde in God zelf. Niet in wat God geeft, maar in wie Hij is. Zijn bezit kan dan van hem afgepakt zijn, zijn volk weggevoerd, het onrecht lijkt te winnen – maar hij heeft God aan zijn zij, en met God blijft ook de vreugde. Zoals Asaf het zei: ‘Maar wat mij betreft, het is voor mij goed dicht bij God te zijn’ (Psalm 73:28). Als je vreugde ligt in de Gever en niet in de gaven, dan kan alles je worden afgenomen, maar toch blijft de vreugde.

Durf jij dat Habakuk na te zeggen? ‘Ondanks alles – toch zal ik mij verheugen in God’? Vul zijn woorden eens in met je eigen situatie:

Ook al verlies ik mijn baan.
Ook al keren mijn kinderen zich af van God.
Ook al blijft langverwachte genezing uit.
Ook al blijft mijn kinderwens onvervuld.
Ook al verlaat mijn partner me.
Ook al is mijn auto total loss.
Ook al heeft een vriend me in de steek gelaten.
Ook al stopt de pijn nooit.

Toch …

Zeg jij het te midden van deze omstandigheden … en toch, …? Niets laat Gods waarde meer zien dan vreugde die standhoudt wanneer alles om je heen instort.

Hoop op het goede einde

Maar wat is vreugde waard, als er geen toekomst was. Habakuk klampt zich niet alleen vast aan God, hij kijkt naar het einde van het verhaal. Hij zegt: ‘De HEERE, Heere is mijn kracht; Hij maakt mijn voeten als die van hinden’ (Habakuk 3:19). Hij vertrouwt erop dat God hem op een dag weer op de berg zal zetten – dat hij, net als een hert, weer omhoog zal klimmen. ‘Zodat ik kan gaan naar Gods altaar, naar God, mijn blijdschap, mijn vreugde’ (Psalm 43:4).

God heeft het beloofd: ‘De aarde zal vol worden met de kennis van de heerlijkheid van de HEERE, zoals het water de bodem van de zee bedekt’ (Habakuk 2:14). God overwint. Zijn heerlijkheid zal de aarde vullen. En geen ‘ja maar’ of ‘ook al’ kan dat tegenhouden. Net zoals Abraham, wist Habakuk: als God iets belooft, dan doet Hij het ook – al moet Hij een volk uit de as doen herrijzen. Hij maakt alle dingen nieuw. Een Leeuw uit de stam van Juda zal komen – en die zekerheid hield Habakuks vreugde overeind.

En jij? Jij weet nog meer dan Habakuk. Jij kent de Leeuw uit de stam van Juda, die aan het kruis overwon. Jij hebt Zijn belofte gehoord: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’ (Hebreeën 13:5). Jij weet dat Hij alles – zelfs het allermoeilijkste – meewerkt ten goede (Romeinen 8:28). Dus zelfs als alles donker lijkt, als de pijn niet verdwijnt, als je dromen in duigen liggen en de tranen blijven stromen – toch is er onwankelbare vreugde in God.

Het bericht Wanneer dromen in duigen vallen verscheen eerst op Geloofstoerusting.