Ds. H.J.T. Lubbers spreekt in deze lezing over de woorden van Christus: ‘Ik kom spoedig.’ Vanuit 2 Petrus 3 laat hij zien dat Gods uitstel geen onverschilligheid is, maar geduld. Zoals een kleuterjuf die, terwijl ze van 1 tot 10 telt, ‘9 en driekwart’ telt omdat ze eigenlijk niemand straf wil geven, zo ‘vertraagt’ God omdat Hij ‘niet wil dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen’.
Met veel herkenbare voorbeelden schetst Lubbers een wereld die leeft ‘alsof de morgen niet bestaat’ – gericht op genot, comfort en eigen verlangens. Toch klinkt midden in die gebroken werkelijkheid Gods bewogen hart. Hij vergelijkt God met een vader die ’s avonds de deur nog niet op slot doet, ‘omdat hij wist dat ik nog buiten was’.
De ernst van het oordeel wordt niet verzwegen. Lubbers spreekt eerlijk over ‘de buitenste duisternis’ en over een wereld die eens door vuur geoordeeld zal worden. Maar juist daarin klinkt de rijkdom van het evangelie: ‘Als iemand verloren gaat, dan ligt het niet aan God.’
De lezing eindigt vol verwachting. Christenen mogen ‘over de horizon kijken’. Er komt ‘een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont’. Daarom klinkt de oproep om dicht bij Jezus te leven, het evangelie te delen en te blijven bidden: ‘Kom Heere Jezus, kom haastig.’
