Ik spreek over de grond voor het geloof in Christus tot zaligheid. Ik ken geen andere grond dan die voor alle zondaars hetzelfde is en die in het evangelie aan iedereen wordt voorgehouden, namelijk onze zonde, ellende en volstrekte nood aan de ene kant en aan de andere kant Christus’ uitnodiging aan allen om te komen en Zijn volle en volmaakte zaligheid aan te nemen.

Volgens mij behoor je niets in jezelf te zoeken op grond waarvan je tot Christus zou kunnen komen. Natuurlijk is het waar dat niemand tot de Zaligmaker kan komen voordat hij van zijn zonde en ellende overtuigd is. Toch moet niemand op zoek gaan naar overtuigingen als grond om tot Christus te komen om de zaligheid te verkrijgen. Als je ernst maakt met de vraag: ‘Hoe kan ik zalig worden?’ moet je mijns inziens geen tijd verspillen door in jezelf op zoek te gaan, of je in zelf iets kunt vinden wat iets goeds belooft. Nee, zodra je je zonde en ellende hebt gezien, moet je direct tot de genade en barmhartigheid van Christus gaan, zonder eerst nog jezelf te onderzoeken of je in jezelf een grond vindt om te mogen komen. Het oog van je ziel moet niets anders zien dan zonde en ellende en de absolute noodzaak, en daarnaast de overvloedige genade en gerechtigheid die in Christus te vinden is. Zó werpt de ziel zich op Christus en ontvangt Hem, die ons om niet wordt aangeboden, zonder geld en zonder prijs (Jesaja 55:1).

Ik weet dat het onmogelijk is dat je Christus aanneemt voordat er enig voorbereidend en overtuigend werk van de wet heeft plaatsgevonden om je aan je zonde en ellende te ontdekken. Maar dit staat voor mij vast: als je op wat voor vorm van voorbereiding dan ook vertrouwt, om daar moed uit te putten of om die als reden aan te voeren om in Christus te geloven, staat dat gelijk met Hem te betalen voor het water en de wijn die Hij je om niet aanbiedt. Dan haal je Christus en de wet door elkaar wat onze aanneming door God betreft. Als iemand er werk van maakt om naar zulke voorbereidingen op zoek te gaan en besluit de belofte van het evangelie voorlopig tussen haakjes te zetten, totdat hij zo’n voorbereiding [op de genade] in zichzelf heeft gevonden en daarop vertrouwt, die is met niets anders bezig dan met het oprichten van zijn eigen gerechtigheid, zonder de gerechtigheid van Christus te kennen.

Er zijn mensen die zo’n voorbereiding als strikte eis hanteren, die je ook nog eens in een bepaalde mate moet kennen. Door dit als voorwaarde stellen, perken ze de bevelen en beloften van het evangelie in. Zo verderven ze de eenvoud van het evangelie. Denk bijvoorbeeld aan die bekende woorden ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn’ (Mattheüs 11:28). Wie niet aan die kwalificatie voldoet, sluiten ze dus buiten en zeggen dat je dan geen grond hebt om te geloven.

O, wat is dit toch een grote misvatting van deze en andere woorden uit de Schrift! De woorden ‘die vermoeid en belast zijn’ staan er niet speciaal bij om iemand die wil komen erbuiten te sluiten. We lezen immers ook: ‘Laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets’ (Openbaring 22:17). Nee, die woorden staan er juist bij om vermoeide en verbroken zielen aan te moedigen. Anders mochten ze misschien denken dat zij de enige mensen zijn die buitengesloten worden. Ze staan er ook bij om enigermate uit te leggen wat het karakter van het ware geloof is, namelijk dat je het in jezelf niet meer kunt vinden, aleer je tot Christus kunt komen.

Ten slotte, het is een belachelijke en dwaze gedachte als veel christenen tegenwerpingen inbrengen tegen het geloof. Ze zeggen: ‘Als ik maar zus of zo zou zijn, als ik nu God lief zou hebben, als ik nu eens de vruchten van de Geest zou hebben, als ik nu eens naar de Geest zou wandelen … Ja, dan zou ik geloven.’

Wat gaat dit toch rechtstreeks in tegen de bepalingen van het evangelie. Ik zeg: als je tevreden bent over zo’n voorbereiding en op grond daarvan tot Jezus komt, dan kom je niet rechtstreeks naar Hem, maar bevestig je slechts je eigen gerechtigheid. Denk je nu echt dat een vroom mens, hoe heilig hij ook is, zich op zo’n opvatting van genade baseert als hij tot Christus komt om gerechtvaardigd te worden? Beslist niet. Hij komt veeleer als een goddeloze en hij moet verloochenen ook al wat hij heeft in zichzelf. Daar komt nog bij dat het onredelijk en ongepast is al op zoek te gaan naar vruchten voordat de boom is geplant, nog voordat je er de vruchten van ziet. Als de ziel iets anders dan zonde in zichzelf probeert te vinden, voordat hij zich naar Jezus Christus begeeft, gaat dat ook rechtstreeks in tegen de vrije en troostrijke leer van het evangelie.

Ik zeg dus dat er enig bewustzijn van zonde moet zijn, want anders heb je de zonde nog niet werkelijk gezien. Je hoeft echter geen moeite te doen zo diep op dat voelen van de zonde in te gaan dat je het een grond zou maken om in Christus te mogen geloven. Nee, je moet rechtstreeks naar Christus gaan en niet omkijken als je gaat. Ja, je moet jezelf wel onderzoeken, maar niet om in jezelf eerst te ontdekken dat je een op gevoelige wijze verootmoedigde zondaar bent, zodat je dát dan als grond hebt om te geloven. Nee, het gaat erom dat je in jezelf ontdekt dat je een verloren zondaar bent, die zal omkomen zonder de alle genade en goedheid van Christus. Het gaat erom dat je ontdekt dat je Jezus Christus absoluut nodig hebt.

Op deze manier kunnen we volgens mij een eind maken aan alle geruzie over voorbereidingen of voorwaarden die vooraf zouden moeten gaan aan het geloof.

Uit: Hugo Binning, Des zondaars heyligdom (Utrecht 1695), 62-66 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Wat is er nodig voordat je tot Christus mag vluchten? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar allen die het vonnis van de verdoemenis op zich nemen en de rechtvaardigheid van de vloek van de Heere over hen onderschrijven, die nodig ik in de naam van de Heere uit om tot Jezus Christus te komen: ‘Er [is] nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn’. Als je blijft aarzelen en almaar vragen stelt in een zaak die zo noodzakelijk is, dan doe je je eigen ziel tekort en je onteert Hem. Weet dit: ‘God was het namelijk Die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende’ (2 Korinthe 5:19). Dáárom mag je, als veroordeelde zondaar, tot God in Christus komen. Vraag je naar nóg een grond? Mijns inziens hoor je zulke vragen niet te stellen, omdat je in zo’n grote nood verkeert. Als iemand buiten de stad van honger dreigt te sterven en te horen krijgt dat er in de stad brood in overvloed is, dan is het toch dwaas als hij dan nog iets anders zou willen dan te proberen die stad binnen te komen?

Dit moet genoeg zijn om al je tegenwerpingen op te lossen. Je verkeert in extreme nood en staat duidelijk te vergaan in jezelf, terwijl Hij de macht bezit om allen die tot Hem komen volkomen zalig te maken (Hebreeën 7:25). Wat heb je dan nog meer nodig? Laat deze twee dan bij elkaar komen: jouw volstrekte nood en Zijn genoegzame bekwaamheid om zalig te maken.

Blijf je nu nog steeds buiten de stad discussiëren, terwijl het zwaard van de bloedwreker al boven je hoof hangt? Als je blijft aandringen om nog meer redenen om te geloven, zal ik je alles opnoemen wat er in het Woord te vinden is als grond om te geloven:

• Vanbinnen verkeer je in grote ellende en nood. Dat erken je, je klaagt erover. In Christus is er barmhartigheid en voldoende genade.

• Hij kan volkomen zalig maken (Hebreeën 7:25). Dat kun je immers niet ontkennen?

• Ik voeg er nog een derde reden aan toe: Hij is ook gewillig om je te behouden en dat geldt ieder die maar gewillig is om door Hem behouden te worden. Ja, Hij is gewilliger dan dat jij bent.

Als je hieraan twijfelt, dan vraag ik je: let dan eens op de teneur en inhoud van heel het evangelie. Hoe vaak nodigt Hij je daarin uit? Hoe vaak probeert Hij je te overreden? Hoeveel beloften lees je niet voor hen die tot Hem komen? Hoeveel dwingende en onvoorwaardelijke bevelen vind je daarin niet om in Hem te geloven? Ja, hoeveel dreigementen lees je niet in de Schrift voor als je niet tot Hem wilt komen om het leven te ontvangen?

Als Hij zich heeft gegeven voor de zonden van de wereld, zou Hij dan niet gewillig zijn om de zondaars te laten delen in wat Hij met zo veel pijn heeft verworven? Denk je nu echt dat Christus ermee tevreden is als Hij tevergeefs gestorven zou zijn? Ja, dat zou inderdaad tevergeefs zijn als Hij de ergste zondaars niet welkom zou heten. Het zou tevergeefs zijn als Hij hen niet tot zich trok en hen gewillig maakte.

Daar komt nog bij dat Hij het zo onvoorwaardelijk heeft beloofd, zo vrijwillig en volkomen heeft toegezegd, dat er geen uitzondering te bedenken valt: ‘Wie tot Mij komt, zal Ik beslist niet uitwerpen’ (Johannes 6:37). Waarom bedenk je dan uitzonderingen, als Christus geen enkel geval noemt, waarin Hij iemand zou uitsluiten? Waarom zondig je dan tegen wat je zelf ziet [zien?]? Dan zeg je: ‘O, als ik in Christus was, dan zou het goed met mij zijn. O, als Hij zo’n zondaar nou toch eens welkom zou heten!’ Het uitdrukkelijke antwoord van Christus luidt: ‘Laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets’ (Openbaring 22:17). Als jij zo spreekt, zeg je dat je gewillig bent en met deze belofte spreekt Hij uit dat Hij gewillig is. Ja, jouw blik op Hem van verre, is een vrucht van Zijn gewilligheid: ‘Niet u hebt Mij uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren’ (Johannes 15:16); Ik heb jou eerst liefgehad (1 Johannes 4:19).

Als je dit niet wilt geloven, let dan op Zijn gebod: ‘En dit is Zijn gebod: dat wij geloven in de Naam van Zijn Zoon’ (1 Johannes 3:23). Wat zou nou een reden zijn om iets te doen wat Hij je beveelt? Waarom blijf je er dan maar vragen bij stellen? Het is toch Zijn gebod? Is dit gebod niet des te absoluter doordat het een nieuw gebod is, Zijn laatste gebod? Hiermee drijft Hij ons met kracht naar Zijn Zoon, opdat wij in Hem het leven mogen hebben (Johannes 20:31). Wie zou dan zo brutaal zijn om Zijn gewilligheid nog langer in twijfel te trekken? Ik ken geen enkele andere grond om tot Christus te komen dan deze!

Als iemand op een andere grond tot Christus denkt te kunnen komen, dan is dat onterecht. Als de heiligste mens niet binnenkomt als een goddeloze zondaar, als hij denkt op een andere grond binnen te kunnen komen dan enkel vanwege zijn extreme nood en de genoegzaamheid van Christus, dan kan hij tot Jezus Christus niet komen.

Vaak hoor ik mensen een gedachte uiten, die heel breed verspreid is. Anders zou ik er niet eens over beginnen, want het is gewoon belachelijk. Dan zeggen ze: ‘Hoe kan ik tot Christus komen, terwijl ik zo onrein en zo schuldig ben? Er is niets dan verdoemenis in mij. Als ik zus of zo was, dan zou ik tot Hem komen.’ Helaas, je kunt je niets inbeelden wat ongerijmder of strijdiger is met ons verstand en gevoel. Als je zus of zo was, zoals je je inbeeldt dat je niet bent, dan zou je helemaal niet tot Christus komen. Je zou Hem niet eens nodig hebben. Wat jij aanvoert als reden om niet te komen, is nu juist de grootste reden waarom het evangelie erop aandringt dat je juist wel moet komen.

Wat is dit voor grote dwaasheid? ‘Ik ben zo onrein, daarom kom ik maar niet tot de Fontein om me te wassen.’ Waarom is die Fontein anders geopend als juist tegen de zonde en de onreinheid? Hoe onreiner je bent, hoe harder je de Fontein nodig hebt en hoe harder je die Fontein nodig hebt, hoe meer reden je hebt om erheen te gaan. Onze nood is een grote reden om te komen en deze reden is voldoende. ‘De wet zit mij achterna, ik draag de veroordeling al binnen in mij en niets dan veroordeling.’ Wel, kom dan tot Christus Jezus, de Vrijstad, waar geen verdoemenis is. Waartoe anders heeft God deze Vrijstad ingesteld, dan met deze bedoeling?

Ik vraag iedereen die plezier heeft in zulke discussies en tegenstribbelingen: weet wat je doet, dat je je eigen ziel tekortdoet, dat je Christus onteert en daarmee ook God de Vader. Het is zo dwaas en belachelijk dat mensen zich hiermee bedwelmen, dat het eigenlijk niet eens een antwoord verdient, maar eerder een bestraffing. Ik heb mensen gezien die plezier hadden in al die tegenwerpingen tegen de waarheid, ja, die hun hoofd erover braken om nog meer tegenwerpingen aan te voeren tegen het antwoord dat de waarheid hun geeft. Helaas, je stuurt jezelf op een weg die je nooit enige hoop zal geven, maar die je ziel bij de bevestiging weghoudt. ‘Indien u niet gelooft,’ maar tegenwerpingen blijft aanvoeren, ‘voorwaar, u zult geen stand houden’ (Jesaja 7:9).

Ik wil nog iets zeggen tegen hen die het wel geloven, tegen hen die hun toevlucht tot Christus hebben genomen. Meer dan alle mensen past het jullie dat je de verdoemenis leert kennen waarvan je bent verlost. Dan zul je dankbaar zijn en er goed op letten dat je in deze Vrijstad blijft. Volgens mij is er niemand in de wereld die dieper en ernstiger moet nadenken over de vloek en de toorn van God, waarvan hij door Christus is verlost. Waarom? Opdat je zult weten hoe groot de zaligheid is die je hebt ontvangen en hoe groot de verdoemenis is waaraan je bent ontsnapt, opdat je zult wandelen als hen die duur zijn gekocht.

Je schepping maakt dat je niet van jezelf bent, maar van Hem, omdat Hij je heeft gemaakt. Je verlossing zorgt er nogmaals voor dat je van Hem bent en niet langer van jezelf. (…) Je bent dus twee keer de Zijne: eerst heeft Hij je gemaakt met Zijn woord en nu heeft Hij je duur gekocht, tegen een hoge prijs, namelijk Zijn eigen bloed.

Nogmaals, als je deze vloek altijd voor ogen houdt en de toepassing daarvan maakt op je zonden, dan zal dit ervoor zorgen dat je Christus veel nodig hebt. Hoe vaak zul je dan niet naar deze Vrijstad vluchten! Ja, de grootste vijanden van Jezus Christus en van Zijn genade zouden wel willen dat je geen gebruik meer zou maken van de wet. Maar wie anders dan jij zou de wet kunnen gebruiken? Wie anders kan de wet toepassen op Christus, de vervulling van de wet, dan alleen de gelovige? Jazeker, dan is de wet niet alleen een leefregel van de gehoorzaamheid, maar zie je daarin ook je vervloeking. Niet om opnieuw voor de wet te gaan vrezen of er weer dienstbaar aan te worden, maar om je altijd te laten zien dat je Jezus Christus nog veel nodiger hebt en om ervoor te zorgen dat je bij Hem je intrek neemt en in Hem blijft.

Uit: Hugo Binning, Des zondaars heyligdom (Utrecht 1695), 44-52 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Kom tot Christus! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijdens deze toerustingsavond laat ds. Corjan Rijsdijk zien hoe diep en ontroerend Gods liefde zichtbaar wordt in het boek Hosea. Vanuit het huwelijk van Hosea en Gomer schildert hij een aangrijpend beeld van de relatie tussen God en Zijn volk. Waar wij een vervallen huis zouden afbreken en een total loss gereden auto naar de schroothoop zouden brengen, doet God iets totaal anders. Ondanks Israëls voortdurende ontrouw klinkt Zijn woord: ‘Zoals de HEERE de Israëlieten bemint, hoewel zij zich wenden tot andere goden.’

Ds. Rijsdijk benadrukt dat zonde niet allereerst het overtreden van regels is, maar iets relationeels. ‘Zonde is niet alleen Gods leefregels breken. Zonde is rechtstreeks Gods hart breken.’ Zoals overspel een huwelijk verscheurt, zo kwetst onze afdwaling het hart van God.

Tegelijk schittert juist daarin Gods verbondsliefde. Hosea koopt zijn diep gevallen vrouw terug, een beeld van Christus Die zondaren terugkoopt tegen de hoogste prijs. De kern van het evangelie klinkt door in de woorden: ‘Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad.’

In het tweede deel, vanuit Lukas 15, wordt dezelfde boodschap verder uitgewerkt. Jezus ontvangt zondaars en zoekt verloren mensen zoals een herder zijn schaap zoekt. De rode draad van de avond wordt treffend samengevat: ‘Verloren zijn, geliefd zijn.’

Deze lezing is uiteindelijk een oproep om Gods liefde te geloven, hoe diep iemand ook gevallen is. Wie zich verloren weet, mag horen dat hij nog steeds gezocht, gewenst en geliefd is door Christus.

Het bericht ‘Je bent geliefd!’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Juist daar raakt deze bijbelstudie de kern. God legt bloot hoe vreemd Jona’s hart reageert. Hij heeft medelijden met een boom, maar niet met een stad vol mensen. Daarom zegt God: ‘U ontziet die wonderboom waarvoor u niet gezwoegd hebt … Zou Ik dan die grote stad Ninevé niet ontzien?’ De boodschap is ontroerend: Gods liefde is niet koel of afstandelijk, maar diep bewogen. Zoals het in de studie klinkt: ‘Jona, jij huilt om je boom, maar Ik huil om 120.000 mensen.’

Daarmee wordt ook de lijn naar de Heere Jezus getrokken. Hij is de Profeet Die wél vol ontferming is. In Hem komen Gods recht en genade samen aan het kruis. Deze bijbelstudie nodigt uit tot verwondering: Gods karakter is ‘eindeloos mooi’, en Zijn barmhartigheid is groter dan wij vaak beseffen.

Het bericht Gods hart voor een verloren stad verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Juist daar ontmoet God hem, met opvallende mildheid. Geen verwijt, maar een vraag: ‘Bent u terecht in woede ontstoken?’ Die vraag is vol liefde. God wil Jona niet breken, maar hem helpen eerlijk naar zijn hart te kijken. Zoals het gezegd wordt: God slaat als het ware ‘met zijn liefdeshamer’ het evangelie steeds dieper in ons hart.

De kern is dat Jona nog denkt vanuit een soort verdienmodel, terwijl God hem wil leren wat genade echt is. Daarom die spiegel: kijk naar jezelf – ‘Wat heb jij dan verdiend?’ En tegelijk dat raam: kijk naar Gods hart. Want God is ‘rijk in barmhartigheid’ en zijn verlangen is om te sparen, niet om te straffen.

Wat zo raakt, is dat Gods barmhartigheid geen koude theorie is, maar diepe bewogenheid. Hij zegt als het ware: ‘Zou Ik die niet sparen, zoals Ik jou spaar?’

Deze bijbelstudie nodigt uit tot overgave. Niet langer boos of jaloers, maar verwonderd: Gods goedheid voor anderen is dezelfde genade die Hij ook aan ons geeft.

Het bericht ‘Is jouw boosheid terecht?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing van Paul Visser, gehouden tijdens een toerustingsavond in Ermelo, wordt Mattheüs 22 ineens een verhaal dat dichtbij komt. Niet als een ingewikkelde puzzel over uitverkiezing, maar als een indringende en tegelijk hoopvolle vertelling.

Hij begint bij de verwarring die velen kennen. Die ene zin – ‘velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren’ – kan je vastzetten. Je kunt er bang van worden, onzeker, alsof het uiteindelijk toch buiten je om beslist wordt. En precies daar legt hij de vinger op: ‘De duivel kan met deze tekst je lelijk om de oren slaan’. Niet om de Bijbel verdacht te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk woorden verdraaid worden.

Langzaam ontvouwt zich dan het verhaal. De eersten die uitgenodigd waren – de verkorenen – willen niet komen. Ze slaan er geen acht op. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de deuren gaan wijd open voor iedereen. ‘Zowel slecht als goede mensen’ worden binnengebracht. De zaal loopt vol. Het feest gaat door.

En midden in dat alles klinkt die warme, dringende uitnodiging: ‘Kom, alle dingen zijn nu gereed.’ Het gaat niet om wat jij meebrengt. Zelfs het bruiloftskleed ligt al klaar. Je hoeft je alleen te laten aankleden – leven van genade, niet van jezelf.

Zo wordt deze gelijkenis geen bedreiging, maar een open deur. Een God die roept, meent het echt – en ziet ernaar uit dat zijn huis vol wordt.

Het bericht Verkorenen gaan verloren, geroepenen worden gered verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Ermelo stond ds. A. (Arie) Simons niet bepaald zelfverzekerd voor de zaal, maar veel meer kwetsbaar. Hij vertelt hoe hij naar deze avond had uitgezien, hoe hij ‘heel de week in mijn hart en in mijn gedachten bezig geweest’ was met de bezoekers en met het Woord. Maar vlak voor hij moet spreken, ervaart hij iets heel anders. Het voelt als ‘een soort vuistslagen in mijn ziel, in mijn hart’.

Naast de innerlijke strijd, werd hem een preek doorgestuurd waarin de dominee de waarschuwing deed aan zijn hoorders: ‘Pas op, je wordt bedrogen voor de eeuwigheid.’ Tegen die achtergrond toch het evangelie preken deze avond: ‘Ik voel er niks van. Ik ervaar het op dit moment helemaal niet. Alleen maar het tegendeel.’

Die ervaring staat niet op zichzelf, maar illustreert iets van de boodschap deze toerustingsavond. Want meteen voegt hij eraan toe: ‘Ik moet het van mijn Meester hebben en die zal het ook vanavond geven.’ Niet je gevoel, maar Gods belofte is beslissend!

Dat onderstreept hij met een aangrijpend beeld uit zijn eigen leven. Zijn dochter kreeg te horen: ‘Je hebt misschien nog twee weken te leven. Je mag naar huis om te sterven.’ Ze hield haar bijbeltje zo stevig vast dat ‘de vingerafdrukken in de kaft van de Bijbel’ stonden. In die herinnering wordt het zichtbaar: ‘Zoveel waarde heeft het Woord. Niet jouw gevoel.’ In het Woord; dáár ligt je houvast.

Vanuit Romeinen ontvouwt hij wat dat betekent. Het evangelie is volgens Paulus dat Gods rechtvaardigheid wordt aangeboden aan mensen die ‘de eeuwige dood hebben verdiend’. ‘Het is niet waar omdat ik het ervaren heb, maar het is waar omdat God het beloofd heeft.’ Wie door het geloof Christus omhelst, is rechtvaardig voor God. ‘In de ogen van God een rechtvaardige. En wie zijn we dan in onszelf? Een goddeloze.’

Dat spanningsveld moet je leren verdragen. ‘Het geloof gaat soms dwars tegen het gevoel in.’ Ons gevoel en onze bevinding kunnen zelfs ‘grote vijanden’ zijn van Gods belofte. Daarom zegt hij: leef ‘door het geloof uit de Schrift, uit het Woord. Op Uw Woord heb ik gehoopt.’

Vervolgens spreekt Simons over vrijheid in Christus. In Romeinen 6 krijgt de zonde ‘een knak’. De macht is gebroken, ook al ervaar je dat lang niet altijd. Maar Romeinen 7 laat zien dat we ook bevrijd zijn van de wet. Met het beeld van een huwelijk maakt de apostel Paulus dat duidelijk. De wet is als een man die telkens zegt: ‘Doe dat.’ De vrouw wil gehoorzamen, maar faalt steeds. Dan hoort ze van een andere man die zegt: ‘Ik zal het voor je doen.’ Dat is Christus. Maar zolang ze met de eerste man getrouwd is, kan ze niet naar Hem toe. ‘Er is maar één oplossing. De dood.’

En dan klinkt het bevrijdende woord: ‘Jullie zijn ook gestorven… door het lichaam van Christus.’ De wet is niet gestorven, maar wij zijn door het geloof gestorven aan de wet. ‘De wet kan niks meer van je eisen.’ Dat is vrijheid. Niet wetteloosheid, maar uit genade een nieuw huwelijk met Christus. ‘Waarom ben je met Christus getrouwd? Omdat ik God vruchten zou dragen. Niet maken, niet presteren, maar dragen.’

Daarom zegt hij: ‘Je mag alles, maar je wil niet alles meer.’ Niet omdat de zweep nog boven je hangt, maar omdat ‘de liefde van Christus in mijn hart is uitgestort.’ Vrijheid is leven uit liefde, niet uit dwang.

Steeds weer keert Simons terug naar de kernvraag: ‘Ben je rechtvaardig voor God?’ Want wie in Christus is, ‘die is rechtvaardig, heilig en verlost.’ Dat is geen gevoel dat komt en gaat, maar een belofte die vastligt in Gods Woord. En daarin ligt de ware vrijheid.

Het bericht Ben je vrij? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze vervolglezing over ‘Sta in de vrijheid’ laat Leander Janse zien hoe het evangelie van genade niet alleen van binnenuit wordt bedreigd, maar ook van buitenaf. De Galaten raakten hun vrijheid kwijt doordat ze zich lieten overreden door predikers met een verwrongen boodschap. ‘Verkeerd onderwijs, onzuivere prediking’ noemt Janse dat. Paulus is er heilig verontwaardigd over: ‘Lieten zij die u opruien zich maar afsnijden.’ Waarom? Omdat een ‘Jezus plus’-evangelie de kracht van het kruis ondermijnt.

Janse spreekt ook heel pastoraal over hoe wettisch denken ons innerlijk verlamt. Als je op goede dagen denkt dat God je meer zal zegenen, en op slechte dagen juist minder, dan leef je niet in vrijheid. ‘Je slechtste dag is nooit zo slecht dat hij buiten het bereik van Gods genade valt. En je beste dag is nooit zo goed dat je Gods genade niet meer nodig hebt.’

Aan de hand van de gelijkenis van de verloren zoon nodigt hij ons uit: wees niet als de oudste zoon die op afstand blijft staan, maar stap in het feest van de genade. ‘Ik ben een kerkelijke zondaar… maar ik kom mee.’ Want echte vrijheid begint wanneer je zegt: ‘Mijn God, U zal ik eeuwig loven, omdat U het hebt gedaan.’

Bekijk ook het eerste deel van de lezing

Het bericht Sta in de vrijheid! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Stel je voor: je staat voor God en Hij vraagt: ‘Waarom zou Ik je binnenlaten?’ Wat zeg je dan? Met deze indringende vraag opent Leander Janse zijn lezing tijdens de toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen. Hij neemt ons daarin mee naar de kern van het christelijk geloof: het is alleen door Jezus Christus dat we voor God kunnen staan. ‘Omdat Hij Jezus Christus gezegd heeft: “Het is volbracht.”’ Alle antwoorden die beginnen met ‘ik’ – ‘omdat ik geloofde’, ‘omdat ik mij bekeerde’ – missen de essentie. Ware vrijheid ontstaat wanneer je rust in wat Christus volbracht heeft, niet in wat jij hebt gedaan.

Janse waarschuwt voor het subtiele gevaar van een ‘Jezus plus’-evangelie, zoals ook de Galaten dat kenden. ‘Als je aan genade een plusje van verdienen toevoegt, dan is genade geen genade meer.’ Paulus is radicaal: elk ander evangelie, zelfs als het van een engel komt, is vervloekt.

We willen graag terugbetalen, bewijzen dat we het waard zijn, maar dat leidt tot kramp. ‘Niet voor Gods goedkeuring, maar vanuit Gods goedkeuring’, dát is het leven in genade. ‘Als je vanavond voor de troon van God komt,’ zegt Janse, ‘zeg dan: “Omdat Hij het volbracht heeft.”’ Dat is echte vrijheid.

Bekijk ook het tweede deel van de lezing

Het bericht Jezus plus … niets! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing over Hooglied, neemt ds. Van der Toorn je mee in een zoektocht naar “de diepste liefde” die bezongen wordt in “het hoogste lied”. Hij opent met Efeze 5 om het kader te schetsen: het huwelijk is een geheimenis met het oog op Christus en de gemeente. “Het gaat dus niet óf over menselijke liefde, óf over hemelse liefde,” benadrukt hij, “maar over beide. Ze horen onlosmakelijk samen.”

De bruid in Hooglied spreekt vol verlangen: “Laat hij mij kussen met de kussen van zijn mond, want uw uitnemende liefde is beter dan wijn.” Ze mist haar geliefde. Ze verlangt naar zijn nabijheid, zijn geur, zijn stem. Dat diepe verlangen weerspiegelt het verlangen van een gelovige ziel naar Christus. Zijn Woord zijn “de kussen van zijn mond”, zegt Van der Toorn, en het avondmaal zelfs “de kussen die je kunt proeven”.

Tegelijk is de bruid onzeker: “Donker van huid ben ik.” Maar de bruidegom bevestigt haar schoonheid. Zo bevestigt Christus zijn liefde aan zijn kerk — niet ondanks onze gebrokenheid, maar in genade. Zijn liefde is eeuwig, veilig en zeker. En daarin mogen wij rusten, verlangen, groeien en liefhebben.

Het bericht De diepste liefde ** in het hoogste lied verscheen eerst op Geloofstoerusting.