Het is voor ons een bron van een grote troost dat Jezus Christus, onze Zaligmaker, niet alleen de Zoon van David is, maar ook Davids Heere. Dat wil zeggen, dat Hij niet alleen waarachtig mens, maar ook waarachtig God is.

God
Omdat Hij waarachtig God is, mogen wij ons geloof en vertrouwen zonder enige beperking op Hem stellen en de toegezegde zaligheid vast en zeker van Hem verwachten. Bij God is immers de bron van het leven en van alle genade (Psalm 36:10). Niets is er voor Hem onmogelijk, alles wat Hij heeft beloofd, kan Hij waar maken.

Als Hij geen God zou zijn, zouden wij immers niet zo vast op Hem mogen vertrouwen. Dan zou onze verwachting geen zekerheid kennen. Er staat immers geschreven: ‘Vertrouw niet op edelen, op het mensenkind, bij wie geen heil is’ (Psalm 146:3). Ook staat er: ‘Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens, en die een schepsel tot zijn arm stelt’ (Jeremia 17:5).

Mens
Als Hij alleen maar God zou zijn en niet tegelijk ook mens, dan zou Zijn majesteit ons vooral bang maken en geen troost bieden. Want dan zouden wij immers niets gemeenschappelijks met Hem hebben.

Dat Hij zich zo diep heeft vernederd en naar ons toegekomen is, dat Hij ons vlees heeft aangenomen en daardoor onze Broeder geworden is, ja, dát geeft ons de vrijmoedigheid om vol vertrouwen naar de troon van de genade te durven gaan (Hebreeën 2:11, 17; 4:16). Daaruit putten wij ook onze vaste hoop dat Hij bij Zijn tweede komst ook ons vlees tot zich zal nemen. Door de krachtige werking waardoor Hij alle dingen aan zich onderwerpen kan, zal Hij dan ook ons vernederde lichaam veranderen en gelijkvormig maken aan Zijn verheerlijkte lichaam (Filippenzen 3:10, 20-21).

Uit: Justus Bulaeus, Huys-postille (Amsterdam 1618), 722-723 – hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Welke troost put je nu uit de geloofsleer? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Uit Christus’ voorbeeld en uit de manier waarop Hij zich verantwoordt tegenover de mopperende Farizeeën en Schriftgeleerden, kunnen wij leren hoe de gelovige gemeente moet omgaan met leden die afdwalen en met onbekeerde zondaars.

1. Geef de moed niet op
We moeten de moed niet opgeven, alsof bekering voor hen onmogelijk zou zijn. Laten we er altijd het beste van hopen. God is immers machtig genoeg om iemand die nu dwaalt, morgen weer op de rechte weg te brengen. Dat heeft Hij al bij zo veel mensen gedaan!

2. Maak verschil tussen zonde en zondaar
Leden die dwalen en onbekeerde zondaars mag je niet haten. Je mag hen ook niet verachten, want dat is hoogmoed. Maak verschil tussen de zonde op zich en de persoon die ze begaat. De zonde moet je haten en verachten, maar van de persoon moet je houden, hem of haar liefhebben.

3. Met hen omgaan om hen voor Christus te winnen
Daarom mag je wel men hen blijven omgaan, maar uiteraard niet om plezier te beleven aan de zonden waarin zij verstrikt zitten. Het moet je bedoeling, je plan zijn om hen voor Christus te winnen, om hen aan de schaapskooi van de gelovigen toe te voegen. Zo kun je op een geschikt moment het geloof ter sprake brengen. Maar wat altijd en overal kan, is dat je hen door je gelovige en zuivere levenswandel voor Christus probeert te winnen (1 Timotheüs 4:12).

Als dat niet je bedoeling is, is het gevaarlijk, schadelijk en onverantwoord om met zondaren om te gaan. Slechte mensen hebben immers invloed op je, want wie met pek omgaat, raakt ermee besmet. Daarom spreekt Psalm 1:1 ook zalig wie ‘niet wandelt in de raad van de goddelozen, die niet staat op de weg van de zondaars, die niet zit op de zetel van de spotters’.

4. Wees blij over ieder tot Jezus komt!
Ten slotte mag je niet boos worden, zoals de godsdienstige leiders deden, als je ziet dat mensen die tot nog toe openlijk in grote zonden hebben geleefd, zich bekeren en zich bij Gods gemeente aansluiten. Zou je niet juist net zo blij moeten zijn als die herder over zijn honderdste schaap dat hij weer terugvindt, of als die vrouw over haar teruggevonden tiende penning?

Als de engelen van God in de hemel, die zelf niet eens mensen zijn, al zo blij zijn over één zondaar die zich bekeert, hoeveel te blijer zouden wij dan niet moeten zijn over iedere bekeerling?! We moeten niet zijn zoals de oudste zoon in de volgende gelijkenis, die boos werd en niet in de vreugde wilde delen.

In woord en daad mogen we op iedere zondaar die zich bekeert, net zo reageren als die vader in de gelijkenis: ‘Wij zouden dan vrolijk en blij moeten zijn, want deze broer van jou was dood en is weer levend geworden. En hij was verloren en is gevonden!’

Gebed
Heere Jezus, als arme zondaars, die een zware last dragen, komen wij om naar U te luisteren en van U de vergeving van zonden te ontvangen. Wil ons door Uw Geest en Woord opzoeken, net als een herder zijn schaapje en als een vrouw haar verloren penning. Breng ons op de rechte weg door de wet van bekering, geloof en godsvrucht, tot vreugde voor de engelen en tot onze zaligheid. Amen.

Uit: Justus Bulaeus, Huys-postille (Amsterdam 1618), 551-552, met het gebed uit een latere uitgave – hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Een warm hart voor zondaren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat moeten we hiervan nu onthouden? Dat ook wij de Heere eerst en vooral mogen danken, eren, loven en prijzen voor Zijn geweldige geschenk, de Heilige Geest. De vrucht van de uitstorting van de Geest is immer niet alleen voor de heilige apostelen bestemd, maar via hen ook voor ons en voor alle volken. Op die manier heeft de genade in deze tijd ook ons immers bereikt.

De Heilige Geest – Gods grote geschenk

Voorheen verkeerden we in duisternis, waren we zonder Christus, hadden we geen hoop en waren we zonder God in de wereld (Efeze 2:12). Nu heeft de Geest ons gebracht tot de ware kennis van de levende God en van onze Zaligmaker Jezus Christus. De Geest heeft er ook voor gezorgd dat Gods Woord op een rijke manier in onze moedertaal wordt verkondigd en dat we dat Woord dagelijks kunnen lezen in een taal die ons helemaal vertrouwd is. Een grotere weldaad en zegen zouden we van de Heere niet kunnen vragen. Laten we er dan voor waken dat Hij vanwege onze ondankbaarheid deze gave niet van ons wegneemt, waardoor we misschien te maken zouden krijgen met een taal die we niet meer verstaan. (…)

De Heere heeft ook ons en onze kinderen tot het evangelie geroepen en de Heilige Geest beloofd (Handelingen 2:39). Die belofte vervult Hij nog dagelijks aan ons. Niet meer zo spectaculair en overvloedig als toen, maar dat is ook niet nodig. Dit ongelooflijk kostbare en heerlijke geschenk heeft Hem veel meer gekost dan de hele wereld en alle schepselen bij elkaar. Daarom moeten we de Heere ook altijd loven en danken.

De inhoud van dit geschenk

Toen wij dood waren in de zonde (Efeze 2:5), heeft deze Geest ons immers levend gemaakt. Hij heeft ons wedergeboren tot een nieuw leven en zonder deze wedergeboorte hadden wij niet in het koninkrijk der hemelen kunnen komen (Johannes 3:5).

Hij verlicht ons blinde verstand.
Hij verandert onze verkeerde wil.
Hij doodt onze zondige begeerten.
Hij vertroost ons in aanvechting.
Hij verheugt ons in verdriet.
Hij geeft ons kracht in alle gevaar.
Hij verzekert ons van onze zaligheid.

Hij schenkt ons ook de genade dat we de taal van de kinderen van God – de tale Kanaäns – kunnen spreken. Dat wil zeggen: Hij maak onze tong los, zodat we in vuur en vlam staan om de Heere te aanbidden, te danken, te roemen en te prijzen.

De Heilige Geest leert ons de tale Kanaäns spreken.

Laten wij dan, die deze Geest hebben ontvangen, ons over dit geschenk altijd verheugen, er de Heere alle dagen van ons leven voor danken en blijven beseffen hoe groot de waarde van dit geschenk is.

Laat de Geest je regeren

Laten we de Heilige Geest, door wie we verzegeld zijn tot de dag van onze verlossing, niet bedroeven en niet uitblussen (Efeze 4:30; 1 Thessalonicenzen 5:19), maar Hem het in ons hart altijd voor het zeggen laten hebben.

Laat deze Geest ons leiden op een geëffend pad (Psalm 143:10). Laten we ons lichaam, dat een tempel is van de Heilige Geest, in zuiverheid en met zelfbeheersing bezitten, en erop toezien dat we het nooit ontheiligen of te gronde richten (1 Korinthe 3:16-17; 2 Korinthe 6:16).

Laten we de Heere altijd loven en prijzen. Misschien is dat niet in allerlei verschillende talen, maar dan toch zeker wel in onze moedertaal. Dat is immers de belangrijkste reden waarom God ons een tong heeft gegeven!

De vrucht van de Geest

Vandaag vieren we het christelijke pinksterfeest. Dat roept ons ertoe op de eerstelingen van de vruchten van de Heilige Geest als offer de Heere aan te bieden. Dan bedoel ik: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing (Galaten 5:22). Zo zullen we het Pinksterfeest echt vieren, op een manier die de Heere aangenaam is. Dan zullen we hoe langer hoe meer vervuld raken met de gaven van de Heilige Geest: met alle geestelijke wijsheid, vertroosting, godsvrucht en vreugde. Totdat we uiteindelijk in de hemel op een volmaakte manier met alle geestelijke en hemelse gaven gekroond en overladen zullen worden.

De Vader der lichten, die elke goede gave en elk volmaakt geschenk van boven op ons laat neerdalen (Jakobus 1:17), geve ons dat allen, door Zijn lieve Zoon, onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus, in de kracht van de Heilige Geest. Hem, de enige eeuwige en waarachtige God, Vader, Zoon en Heilige Geest, zij altijd lof en aanbidding, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

Uit: Justus Bulaeus, Huys-Postille (Amsterdam 1618), 477-478 – hertaling Kees de Wildt.

Het bericht De Heilige Geest en de tale Kanaäns verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ten slotte richt Jezus zich rechtstreeks tot de hoofdman en zegt dat Hij zijn gebed verhoort: ‘Ga heen, en het zal u gaan zoals u geloofd hebt.’ Hiermee bewijst Christus dat Hij inderdaad is wie de hoofdman dacht dat Hij is: de ware Zoon van God, die de macht heeft over ziekte en zelfs over de dood. We moeten er daarbij goed op letten dat Christus deze kracht en vrucht toeschrijft aan het geloof, want Hij zegt: ‘Zoals u geloofd hebt.’

Wij moeten daarvan leren dat God Zijn genade en weldaden alleen uitstort waar Hij een oprecht en vast geloof vindt. Daarom zegt Jezus terecht: ‘Alles wat u in het gebed vraagt, in geloof, zult u ontvangen’ (Mattheüs 21:22).

Ons ongeloof knijpt Gods hand dicht. Natuurlijk is Zijn kracht niet van ons geloof afhankelijk.

Augustinus vergelijkt het geloof met de opening in een [wijn]vat, maar het ongeloof vergelijkt hij met de houten stop waarmee je dat gat kunt afsluiten, zodat je er niets in kunt gieten. Daarom lezen we in Jakobus 1:5-6: ‘Als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden. Maar laat hij er in geloof om vragen en daarbij niet twijfelen.’ Daartegenover stelt hij dat wie twijfelt, niet moet denken dat hij iets ontvangen zal van de Heere (Jakobus 1:7). We lezen ook dat Christus in Zijn vaderstad niet veel krachten kon doen vanwege hun ongeloof (Mattheüs 13:58).

Ons ongeloof knijpt Gods hand dicht. Natuurlijk is Zijn kracht niet van ons geloof afhankelijk. Paulus schrijft: ‘Want wat is het geval? Als sommigen ontrouw [ongelovig!] zijn geweest, zal hun ontrouw [ongeloof!] de trouw van God toch niet tenietdoen? Volstrekt niet!’ (Romeinen 3:3-4). Maar het heeft God behaagt dat wij Zijn weldaden door de hand van het geloof in ontvangst zullen nemen.

Daarmee hebben we de oorzaak helder waardoor het met ons vaak net zo gaat als met de discipelen van Christus. Toen ze Hem vroegen waarom zij [bij de maanzieke jongen] de onreine geest niet konden uitdrijven, kregen ze als antwoord: ‘Vanwege uw ongeloof’ (Mattheüs 17:19-20). Zo kunnen ook wij onszelf vaak afvragen: ‘Waarom krijgen we niet dat waarom we bidden? Waarom onthoudt God ons Zijn zegen?’ Dat is dus de schuld van ons ongeloof.

Maar omdat het geloof een gave van God is, moeten we Hem bidden om groei ervan. Bid dan: ‘Ik geloof, Heere! Kom mijn ongeloof te hulp’ (Markus 9:24).

Uit: Justus Bulaeus, Huys-Postille (Amsterdam 1618), 193-194. – Hertaling: Kees de Wildt

Het bericht Ongeloof knijpt ** Gods hand dicht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Na deze uitleg wil ik de geschiedenis van de besnijdenis van Jezus Christus op onszelf toepassen. Laten we er drie dingen uit meenemen: een element uit de geloofsleer, een vertroosting en een vermaning.

In deze Jezus moeten we geloven

Uit de geloofsleer moeten we onthouden dat dit Kindje, geboren uit de maagd Maria, niet zomaar door mensen een naam is gegeven. Nee, Hij is op goddelijk bevel Jezus genoemd, dat wil zeggen, Zaligmaker. Die naam draagt Hij niet tevergeefs, want Hij is ook inderdaad een Zaligmaker, die Zijn volk verlost van hun zonden. Hem moeten we belijden en volgen. In Hem moeten wij geloven en op Hem moeten we vertrouwen als de ware, enige en volkomen Zaligmaker. In Hem alleen moeten we de verlossing van zonden zoeken en alle zaligheid. Want zó zegt Petrus het in Handelingen 4:12: ‘De zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere Naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden.’

Een zalig Nieuwjaar

Hieruit kunnen we vervolgens ook een heerlijke troost afleiden voor alle gelovigen. Deze troost geldt in het bijzonder voor hen die door de overdenking van hun verdorvenheid, zonden en gebreken soms alle moed verliezen. De troost ligt hierin dat we weten dat Jezus is besneden en zich zo aan de wet heeft onderworpen. Hij deed dat voor ons: om ons van het strenge oordeel en van de vloek van de wet te bevrijden.

De naam Zaligmaker draagt Hij niet tevergeefs, want Hij is ook inderdaad een Zaligmaker, die Zijn volk verlost van hun zonden.

Juist hierdoor heeft Jezus Christus ons een zalig en gelukkig Nieuwjaar geschonken. Dat is ook precies de reden waarom Hij naar de aarde is gezonden, zoals we dat lezen in Jesaja 61:1-2: ‘om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen. (…) om te verbinden de gebrokenen van hart, om voor de gevangenen vrijlating uit te roepen en voor wie gebonden zaten, opening van de gevangenis; om uit te roepen het jaar van het welbehagen van de HEERE (…); om alle treurenden te troosten.’ Zo staat het ook in Hebreeën 2:15: ‘(…) en allen te verlossen die door angst voor de dood gedurende heel hun leven aan slavernij onderworpen waren’.

Een nieuw jaar – een vernieuwd leven?

De vermaning die we uit deze geschiedenis mee naar huis moeten nemen, is een oproep tot heiliging en vernieuwing van ons leven. (…)

Wat een schande is het als het kalenderjaar zich vernieuwd, maar wij onveranderd blijven.

Laten we vergeten wat achter ons ligt en ons uitstrekken naar wat voor ons ligt (Filippenzen 3:14). Laten we nieuwe mensen worden. ‘Wie gestolen heeft, moet niet meer stelen’ (Efeze 4:28). Wie in dronkenschap, onkuisheid, haat en nijd heeft geleefd, moet dat loslaten. Laat hem rechtvaardigheid, geloof, liefde en vrede najagen (2 Timotheüs 2:22).

Wat een schande is het als het kalenderjaar zich vernieuwd, maar wij onveranderd [‘oude knechten’] blijven; als wij veel jaren ontvangen en maar weinig vorderen in heiliging. ‘Wie rechtvaardig is, laat hij nog meer gerechtvaardigd worden’ (Openbaring 22:11). Laat wie een goede en vruchtbare wijnrank is, pogen nog meer vrucht te dragen. ‘Goedertierenheid en trouw ontmoeten elkaar, gerechtigheid en vrede kussen elkaar. Trouw komt op uit de aarde, gerechtigheid ziet uit de hemel neer. Ook geeft de HEERE het goede’ (Psalm 85:1-13).

Bron: Justus Bulaeus, Huys-Postille (Amsterdam 1618), 135-136, 137 – hertaling Kees de Wildt.

Het bericht Het jaar vernieuwd, ** maar jij onveranderd? verscheen eerst op Geloofstoerusting.