Leander Janse eindigt deze Bijbelstudie-serie met een open, maar hoopvolle overdenking: hoe is het met Jona afgelopen? Het boek zelf geeft geen antwoord. Het blijft hangen bij Gods vraag: ‘Zou Ik dan die grote stad Ninevé niet ontzien?’ Daardoor worden wij zelf aangesproken.
Op het eerste gezicht lijkt Jona weinig geleerd te hebben. Hij beleed: ‘Het heil is van de Here’, en wist dat God ‘genadig en barmhartig’ is, maar toch bleef hij boos. Als je alleen de tekst leest, kun je zeggen: we weten het niet. Het verhaal blijft open.
Toch klinkt er een overtuigende gedachte: misschien heeft Jona het later wél begrepen. Want wie heeft dit verhaal verteld? De eerlijkheid waarmee zijn eigen koppigheid zichtbaar wordt, wijst op iets moois. Alsof Jona zelf laat zien: kijk hoe geduldig en genadig God met mij is geweest.
De kern wordt treffend samengevat: ‘wij zijn zondiger… dan we ooit durfden te geloven, maar tegelijkertijd meer geliefd… dan we ooit durfden te hopen.’
Daarmee wordt het persoonlijk. Deze bijbelstudie nodigt uit tot een open en kwetsbaar geloofsleven. Niet jezelf beter voordoen, maar leven van genade – en die genade ook doorgeven. Zoals het klinkt: ‘We wijzen naar God, want Hij heeft mij niet losgelaten.’