Deze bijbelstudie van Leander Janse over Jona 4:5-11 laat op een heel indringende manier zien hoe God Jona niet afschrijft, maar opvoedt met geduld en ontferming. Jona zit nog altijd boos buiten Ninevé, wachtend op oordeel. Dan geeft God hem eerst schaduw via een wonderboom, zodat Jona zelfs ‘erg blij’ wordt. Maar als de boom verdort en de hitte terugkomt, barst zijn boosheid opnieuw los: ‘Terecht ben ik in woede ontstoken tot de dood toe.’
Juist daar raakt deze bijbelstudie de kern. God legt bloot hoe vreemd Jona’s hart reageert. Hij heeft medelijden met een boom, maar niet met een stad vol mensen. Daarom zegt God: ‘U ontziet die wonderboom waarvoor u niet gezwoegd hebt … Zou Ik dan die grote stad Ninevé niet ontzien?’ De boodschap is ontroerend: Gods liefde is niet koel of afstandelijk, maar diep bewogen. Zoals het in de studie klinkt: ‘Jona, jij huilt om je boom, maar Ik huil om 120.000 mensen.’
Daarmee wordt ook de lijn naar de Heere Jezus getrokken. Hij is de Profeet Die wél vol ontferming is. In Hem komen Gods recht en genade samen aan het kruis. Deze bijbelstudie nodigt uit tot verwondering: Gods karakter is ‘eindeloos mooi’, en Zijn barmhartigheid is groter dan wij vaak beseffen.
