Toen belden ze een jongeman uit Schotland. Hij was nog erg jong en kwam met angst en beven. De mensen hebben waarschijnlijk gedacht: ‘Nou, als hij het niet haalt, maakt het niet uit, want het gaat toch nergens meer heen.’ Nou, hij was geraakt in zijn hart, en hij ging naar Wales. Dit is ongeveer rond 1905. Hij vertrok naar Wales, omdat hij had gehoord van de opwekking daar en het werk door deze jonge man, Evan Roberts. Hij kwam terug van Wales, naar Edinburgh. Toen hij verslag uitbracht over wat hij had gezien, en wat hij had gehoord, was dit één van de dingen die hij zei: ‘De Heilige Geest was aanwezig in hun gezang.’ In hun gezang!

Opwekking resulteert niet in een soort van antinomianisme, waar ons geestelijk enthousiasme iedere notie van gerechtigheid en waarheid wegvaagd.

Met dit in gedachten, en met dit verhaal als een manier om af te ronden, las ik de afgelopen dagen opnieuw enkele verslagen van die opwekking. Ik deel je slechts een paar citaten. Iemand die aanwezig was toen deze gebeurtenissen plaatsvonden.

Aan alle kanten was er de ernstige blijdschap van mannen en vrouwen, en in hun ogen was de schittering van een nieuwe dag gedaald, waarvan zij de heerlijkheden genoten, in een levendig gevoel van gemeenschap, en een gretige, blijde ijver voor gerechtigheid, en de vreugde van het leven.

Trouwens, opwekking, zoals wij daarvan lezen in de geschiedenis, komt niet voor zonder een opwekking van heiligheid. Het resulteert niet in een soort van antinomianisme, waar ons geestelijk enthousiasme iedere notie van gerechtigheid en waarheid wegvaagd. Nee, ze hebben een ijver voor gerechtigheid en de vreugde van het leven.

‘Driekwart van de eredienst bestond uit zingen, en niemand gebruikte een liedboek. Als iemand spreekt of bidt, is er stilte. Als daarentegen, zoals meestal gebeurt, de mensen besluiten te zingen, zwelt het refrein aan in volume dat al het andere geluid overstemt.’ Jozef kwam terug uit Wales en zei: ‘Mijn vrienden, ik ben hier iets tegengekomen, dat helemaal niets met instrumenten te maken heeft. Het heeft helemaal niets te maken met aanbiddingsteams. Het heeft maar één aanbiddingsleider, namelijk Jezus Christus, de Heilige Geest. Het heeft niets te maken met organisatie, maar alles met goddelijke vernieuwing.’ Nou, ik leg het u voor, het is het overwegen waard, toch?

Als de Geest van de Heere over de gemeente komt, dan woont het Woord van Christus in de gemeente.

Kolossenzen 3 is uiteraard het meest nuttige commentaar hierop dat we waar ook maar in de Schrift hebben. Het is, zo u wilt, het parallelle gedeelte van wat Paulus zegt als hij aan de Efeziërs schrijft: ‘Word niet dronken van wijn, maar word vervuld met de Heilige Geest, en spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing en loof de Heere in uw hart, dankbaar en elkaar onderdanig in de vreze Gods.’

Vervolgens schrijft hij aan de Kolossenzen. Wat zegt hij daar? Nou, hij zegt: ‘Laat het woord van Christus in rijke mate in u wonen.’ Zie je, de Geest en het Woord werken samen. Als de Geest van de Heere over de gemeente komt, dan woont het Woord van Christus in de gemeente. Dan is dat de bron van hun onderricht en hun vermaning van elkaar. Het is wijsheid die de wereld niet begrijpt. En zo zingen zij psalmen en lofzangen en geestelijke liederen, en zij doen het met dankbaarheid in hun hart aan God. Mag ik het je vriendelijk zeggen: ‘Wij hebben echt helemaal niemand nodig die ons vertelt waarom we moeten geloven in de kracht van het Woord van God. We moeten geloven in de kracht van het Woord van God.

Het bericht De Heilige Geest en de kracht ** van het Woord van God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat een geweldige zegen van God voor de gelovige is de gave van het zingen. Massale samenzang onder kundige orgelbegeleiding, een bezielend koor dat wordt begeleid door een fantastisch orkest of een prachtige spiritual compleet gemaakt door een swingende jazzband, ik kan er zo enorm van genieten. Zingen raakt de snaren van je hart, zodat er daar ook muziek ontstaat. Deze innerlijke opleving vindt zijn uitweg naar buiten via je mond en zo participeer je zingend in de muziek.

Het boek ‘Zing!’ is voor iedereen toegankelijk en de bonustracks zijn heel opbouwend voor de musici in de kerken. Ik hoop en bid dat dit boek ook in Nederland mag bijdragen aan het bewuster en inhoudelijker zingen.

In dit boek maken de Getty’s goed duidelijk dat zang en muziek niet door ons mensen zijn uitgevonden. Muziek is een gave van God. Het zingen voor God was al volop in de eredienst van Zijn volk Israël aanwezig. Zo selecteerde David vierduizend muzikanten en zangers voor de dienst aan God (1 Kronieken 23:5). Deze mensen werden door David aangesteld en ingedeeld in diverse disciplines (1 Kronieken 15:16-17; 16:4; 25:1). Er was er een speciale dresscode, omdat ze in dienst van de Koning der Koningen stonden (1 Kronieken 15:27). Mensen die wisten waarover ze het hadden kregen de leiding (1 Kronieken 15:22; 25:7) en zo werd de lofzang 24/7 gaande gehouden. Het gaat om God, en God alleen! Jaja, dát is nog eens wat anders dan wat wij in een gemiddelde kerk als toonaangevende musici inzetten.

Ook in de christelijke gemeente is wereldwijd een muziekcultuur ontstaan. Iets kan heel puur ontstaan, maar kan in de loop van de tijd ook weer afglijden … Omdat muziek zo lekker kan voelen, zeker als het jouw favoriete genre betreft, zijn we al snel niet kritisch meer. Dan gaat het algauw meer om de maker dan om de Gever en wordt muziek beoordeeld op de vorm en nagenoeg niet op de inhoud. Zo verdwijnen de mogelijkheden om creativiteit echt te ontdekken en te ontwikkelen, of je ziet dat muziek inhoudelijk uit de bocht vliegt en mensen daar massaal in meegaan. Het is nodig dat zowel de muzikant en zanger als ook het zingende gemeentelid hierin scherp blijven. Ook voor het geestelijke lied is de Bijbel de toetssteen en niet ons gevoel erbij. Zo zijn er door de jaren heen veel liederen op de markt gebracht die niet bijbels zijn. Andere liederen worden aan de rechterzijde van de kerken afgekeurd, terwijl ze wel voluit bijbels zijn. Hoe kun je als ‘nieuwtestamentische gemeente’ inhoudelijke bezwaren hebben tegen het zingen van schriftberijmingen met letterlijke teksten vanuit het Nieuwe Testament? Aan de wat meer evangelische kant van de kerken kun je je bij tal van opwekkingsliederen afvragen of je niet verder zweeft op jouw gevoelens, zonder nog de vraag te stellen of het überhaupt wel om God draait of dat het erom gaat dat je zelf weer een fijne ervaring of aanraking wilt. In het ‘Het ruwhouten kruis’, dat zo ongeveer aanbeden wordt door de liefhebbers van liederen van de Heer (Johan, welteverstaan), mag onze Heere Jezus Christus slechts een bijrol vervullen, want het centrale thema in dit lied is echt ‘het hout’. Musici, zangers, als ook de zingende gelovigen hebben dit laten gebeuren.

Als we zingen, willen we dan allemaal heel persoonlijk God eren en Hem alleen aanbidden?

In dit functionele boek worden we als zangers in de gemeente allereerst zelf uitgedaagd om ons persoonlijke karakter te spiegelen aan Christus. Als we zingen, willen we dan allemaal heel persoonlijk God eren en Hem alleen aanbidden (Psalm 100)? Met onder andere Psalm 15 en 24 zingen we dat we enkel met reine handen, reine lippen en zuivere harten in Gods nabijheid kunnen zijn. Hoe wordt dat zichtbaar in ons leven en in onze gemeenten? Gaat het om ‘idolen’ (afgoden) of puur om de eer van God? Waaruit blijkt dat? Ook een vroom spelende organist kan immers de eer van God roven, die Hem alleen toekomt. Laten we daarom in de volle breedte van onze kerken deze inhoud gebruiken voor een integer en opbouwend gesprek. Dat zou een aanzet kunnen zijn tot een reformatie van het zingen in de christelijke gemeente. Terug naar de essentie, de bedoeling van God, zoals we die overduidelijk vinden in Zijn Woord. Uiteraard begint dat bij onszelf, om het gesprek daarna te verbreden.

Keith en Kristyn Getty bouwen hun boek vanuit de basis eenvoudig op. Het is voor iedereen toegankelijk en de bonustracks zijn heel opbouwend voor de musici in de kerken. Ik hoop en bid dat dit boek ook in Nederland mag bijdragen aan het bewuster en inhoudelijker zingen. Persoonlijk, in de gezinnen, in groepen met geloofsgenoten en in de gemeenten. Laten we het vooral meer gaan doen. Zing! Laat de aarde de oefenruimte zijn waar we het geloofslied repeteren om Hem straks, na de eindstreep, voor eeuwig te verheerlijken! Wat een dag zal dat zijn! Op die dag zien we geen ‘aanbiddingsgroepje’ meer, maar bij wijze van spreken complete symfonieorkesten, engelenkoren en een ontelbare menigte zangers. Volmaakt, 100% aanbidding van God als Vader, Zoon en Heilige Geest.

Laat al wat zingen kan
de glorie zingen van,
van God en God alleen.

Bert Noteboom
Voorganger en musicus

Het bericht Hier zit muziek in! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Al vanaf tientallen meters afstand hoorde ik ineens muziek. Het geluid van vele honderden vrouwenstemmen zochten, gedragen door orgelklanken, een weg naar buiten. Liftend op de avondwind bereikte het mijn trommelvliezen, mij uitnodigend om bij de oude, houten deuren mijn oor eens te luister te leggen. Welkom was ik niet. Het was een zangavond voor vrouwen. Maar niemand kon mij verhinderen om zo maar wat minuten te luisteren naar de klanken van een bekend lied: ‘Ruwe stormen mogen woeden, alles om mij heen zij nacht…’

Kom ik ooit wel terecht waar ik zó graag zijn wil?

Nacht was het inderdaad. Het was al aardig donker geworden buiten. Met die ruwe stormen viel het gelukkig nog wel mee. De vrouwen zongen verder: ‘God, mijn God zal mij behoeden, God houdt voor mijn heil de wacht.’ Onwillekeurig deden de damesstemmen me denken aan de hemelse stemmen van een engelenkoor. Wat een dag zal het zijn als er een eeuwig loflied zal worden aangeheven voor de troon van God! Het zal nog veel mooier, veel rijker, veel hemelser zijn dan dit, al prachtige, geluid. Maar ineens botste mijn mijmeringen op een vraag, die me aan het denken zette. ‘Maar… maar wát als ik buiten zal staan…?’

Binnen zongen de vrouwen. Buiten stond ik. Met mijn oor haast tegen de deur. Ineens moest ik denken aan Jezus’ gelijkenis van de vijf wijzen en vijf dwaze maagden. Zó zal het zijn, zo sprak Jezus, wanneer de Zoon des mensen komen zal. Er zullen er binnen zijn. Er zullen er óók buiten zijn. ‘Lafhartigen. Ongelovigen. Verfoeilijken. Moordenaars. Ontuchtplegers. Tovenaars. Afgodendienaars. Leugenaars.’ Buiten. En wat als ik daarbij hoor? Wát als ik buiten zal staan…?

Om maar een begin van een antwoord te geven: ik zou het vrolijk zingen daarbinnen waarschijnlijk niet aan kunnen horen. Het loflied dat voor Gods troon gezongen zal worden, zal immers slechts hemels klinken voor de zangers zelf. Voor hen die buiten staan, de ‘liedlozen’, zal het als niet méér dan slechts een aanklacht fungeren. ‘Maar jij… je hebt niet gewild! Je hebt niet genoeg olie in je lampen gehad. En nu sta je buiten. Alles om je heen is nacht…’

Wát als ik buiten zal staan…?

Zo stond ik daar. Even maar. Mijmerend bij die oude kerkdeur. Terwijl de vrouwen vrolijk zongen, zonk ik weg in zo maar wat gedachten. Ik vraag het jou, als lezer, maar gewoon: wil je in gedachten misschien even bij me komen staan? Zo maar even, een paar tellen. Kom je erbij staan, bij die roestige deurklink, in de schaduw van dat eeuwenoude kerkgebouw? Kom je even luisteren naar de vreugde daarbinnen, en de stilte hier buiten? Gewoon om jezelf even diezelfde vraag te stellen, te midden van de drukte van je leven? Wát als ik buiten zal staan…?

Misschien denk je er wel nooit over na. Of is het juist wel een worsteling voor je. Dit soort lastige vragen kunnen je van tijd tot tijd enorm bezig houden. Kom ik ooit wel terecht waar ik zó graag zijn wil? Had God in die wereld, die Hij zo liefhad, óók mij op het oog? Wat een worsteling kan het voor je zijn!

Toch vraag ik je even naast me te komen staan. Niet om je wanhopig te maken. Maar om je met me mee te laten kijken. Om je met me mee te laten luisteren. Kijk eens goed waar we staan. Ik ben me inmiddels namelijk een eenvoudig feit gewaar geworden. We staan bij een deur. En wat zei Jezus ook alweer? Hij sprak: ‘Ik ben de Deur; als iemand door Mij naar binnen gaat, zal hij behouden worden; en hij zal ingaan en uitgaan en weide vinden.’

Binnen. Ik?
Behouden. Ik?
Weide vinden. Ik?

Het is alsof de Heere Jezus naar je knikt. Ja jij. Mits je door Mij naar binnen gaat!

Ineens klinken die vreugdevolle vrouwenstemmen weer. Dwars door de oude muren. Het lied krijgt een vervolg. Gezongen wordt er: uitbundig, vrolijk, hemels, helder en duidelijk. Zelfs zó dat de woorden vandaag jouw hart nog bereiken. Het zijn woorden die mijn mijmeringen – hopelijk ook de jouwe – het zwijgen opleggen. Die mij mee doen neuriën:

Mij heeft Hij Zijn Zoon gegeven,
door ’t geloof nam ik Hem aan;
ja, ik weet, dat ik zal leven
en door Hem ten hemel gaan.
Mij heeft God in Hem verkoren,
zelfs eer ik nog was geboren,
eer de stem van Zijne macht,
immer iets had voortgebracht.

Het is alsof de deur open zwaait. Alsof het licht van binnen zich een weg naar buiten breekt, om rechtstreeks in jouw ziel te vallen. Net zo lang, totdat je je Thuis voelt in dat licht. Totdat je het meezingt: Door een’ nacht, hoe zwart, hoe dicht, voert Hij mij in ’t eeuwig licht.

Hij.

Het bericht Wat als ik buiten sta … ? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Laurens, Marcel en Ilanah zijn het erover eens dat het ontzettend belangrijk is om in deze tijd ons af te vragen wat eigenlijk goede en eerbiedige aanbidding is. Marcel zegt: ‘Zingen is geen hobby of bijzaak, het hoort echt helemaal bij jouw christen-zijn.’ Ilanah vult aan dat daarbij niet alle christelijke muziek per definitie aanbidding is en Laurens benadrukt daarbij dat aanbidding een levenshouding is; het is niet alleen muziek. Als het over zingen en muziek gaat moet dit geleid worden, en aangedreven worden door Gods Woord.

Wat zingen wij dan? Laurens wijst naar het voorbeeld van vreemd vuur dat voor Gods aangezicht wordt gebracht in het Oude Testament: ‘Wij kunnen te makkelijk denken over muziek, terwijl God het wel degelijk belangrijk vindt hoe Hij aanbeden wordt.’ Daarbij is je hartsgesteldheid het belangrijkste, niet per se of jij mooi kan zingen, vult Marcel aan.

Als het over praktische zaken gaat kun je het onderscheid maken tussen de inhoud en de begeleiding. Die beiden moeten goed zijn, maar waar ligt onze prioriteit? Laurens en Ilanah benadrukken daarbij dat de muziek en instrumenten er zijn om te begeleiden, om God en de gemeente te dienen, en zo Hem te verheerlijken. Laurens vult nog aan dat muziek ook onderwijs is vanuit Gods Woord. Heeft de tekst van een aanbiddingslied, wanneer je het zou voorlezen zonder de begeleiding, of zou zingen aan iemands sterfbed, nog steeds inhoud?

In de podcast komen ook nog allerlei andere onderwerpen voorbij, denk bijvoorbeeld aan: de waarom en schoonheid van a capella zingen, wat je moet denken van oude of juist nieuwe muziek, waarom jij als gemeente-lid zo belangrijk bent als het over de lofzang gaat, en het gevaar van het Top-40 imago in de christelijke wereld. Tot slot kondigt Geloofstoerustig een boek aan over aanbidding die in 2021 beschikbaar komt en je echt moet lezen!

Het bericht Aanbidding – hoe verandert de lofzang je leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

– ‘Ja, goed!’

We zijn allemaal bekend met dit dagelijkse gebeuren. De kans is zelfs groot dat de meeste van onze gesprekken gedurende een normale dag in dit soort categorieën vallen – in beleefdheid, aardige woorden en dergelijke.

Er is niets mis met dit soort gesprekken, vooral wanneer je eten afhaalt bij de McDrive of een betaalopdracht bij de bank aflevert.

Maar als deze vraag wordt gesteld binnen echte relaties is de waarheid dat het lang niet altijd ‘goed’ gaat. Helemaal niet zelfs. Het leven is niet enkel een plezier-ritje door een mooi landschap.

Sommige momenten in het leven zijn extreem donker. Gevaarlijk. Pijnlijk. Vol onzekerheden en zonder enige zichtbare hoop. Op zulke momenten, wanneer ons deze vraag wordt gesteld door iemand die we kennen, zou onze reactie veel verder moeten gaan dan het oppervlakkige niveau van beleefdheden, en moeten doorsteken naar het zeer reële niveau van de realiteit.

Een gebroken hart

‘Mijn hart is gebroken.’

Als we de moed hebben om deze woorden eerlijk uit te spreken, ontstaat er een ander soort gesprek. Eén die je waarschijnlijk niet zult hebben als je een vreemde in de supermarkt tegenkomt. Aan deze woorden kun je niet snel voorbijgegaan en ze kunnen niet gemakkelijk worden beantwoord.

Ze vragen om iemand die veel geeft om de persoon wiens hart gebroken is, dat hij een ​​stoel er bij pakt en naast hem gaat zitten in zijn leed. Dat hij de tijd te neemt om te luisteren. Deze momenten gaan ver voorbij de gemiddelde oppervlakkigheid en ze brengen gesprekken en relaties naar diepten die veelal overtreft wat we tot dan toe hebben meegemaakt.

Helaas zweven onze teksten vaak zo hoog dat iemand die op dat moment verdrinkt op de bodem van de oceaan van zijn persoonlijke wanhoop er niet bij kan.

Het leven gaat niet altijd over rozen … er is vaak reden tot klagen en verdriet.

Als we zingen, klagen we zelden

En toch, als we samenkomen om liederen te zingen over de grootheid van onze God en Zijn rol in ons dagelijks leven, dan zingen we zelden klaagliederen. We heffen teksten en melodieën aan die opstijgen naar de steilste hoogten van vreugde en hemelse opgetogenheid. En helaas zweven onze teksten vaak zo hoog dat iemand die op dat moment verdrinkt op de bodem van de oceaan van zijn persoonlijke wanhoop er niet bij kan.

Onze liederen kunnen hen verwarren – of zelfs verwonden – door dat zij alles behalve een gevoel van veiligheid en eerlijkheid krijgen. Laat staan de hoop op genade om de diepten te doorstaan doordat wij niet alleen de hoogten bezingen.

Vroeger begrepen mensen beter dan wij nu dat zingen voor God en met Zijn volk niet zo naar de zonnige kant over hoeft te hellen. De Schrift is vol van zowel het licht dat in het echte leven schijnt, als de schaduwen die onvermijdelijk tussen de stralen worden geworpen. In feite bestaat een derde van de Psalmen uit klaagliederen.

Zing eerlijke liederen

De hedendaagse lezer moet niet uit het oog verliezen dat de Psalmen niet alleen gedichten waren die voorgelezen moesten worden – het waren daadwerkelijk liederen om hardop te zingen, begeleid door instrumenten. Dit betekent dat als Gods volk samenkwam om te zingen, dat ze liederen zongen zoals: ‘Hoe lang nog, HEERE? Zult U mij voor altijd vergeten?’ (Psalm 13: 1). En ‘geliefden en vrienden hebt U ver van mij verwijderd, mijn bekenden zijn duisternis’ (Psalm 88: 19).

Het is niet de gewoonte van de meeste hedendaagse gelovigen om ook liederen met dit soort teksten te zingen. Maar je kunt niet ontkennen dat dergelijke teksten wel ongelooflijk eerlijk zijn. Ze omarmen de realiteit van het leven zozeer dat je de moed verzamelt om er daadwerkelijk over te zingen terwijl je je er op dat moment midden in zit.

Ongeacht hoe we vandaag bijna instinctief reageren op dit soort klaagliederen, het feit dat ze bedoeld zijn als een wezenlijk onderdeel van ons christelijk geloof kan niet worden betwist. En dus, wanneer we meer dan een derde van de Psalmen weglaten, laten we daarmee een belangrijk deel van onze werkelijke levensweg onbezongen. Onze weg die gevuld is met meer dan alleen maar momenten om je in te verheugen – maar die ook momenten van moeilijkheid, benauwdheid en duisternis kent.

De aantrekkingskracht van de kerk … vroeger

Er was een tijd in onze niet-zo-verre geschiedenis dat mensen zich aangetrokken leken te voelen tot de kerk op de momenten dat zij worstelden met de harde realiteit van het leven in deze gevallen wereld. Op de momenten dat ze geconfronteerd werden met het verlies van een familielid, problemen met hun gezondheid, economische schaarste, depressie en dergelijke. In de boodschap van genade die werd verkondigd ontvingen échte mensen wat ze daadwerkelijk nodig hadden in het échte leven. Het echte leven werd besproken ten overstaande van God en Zijn volk en mensen ontvingen in de kerk veel meer dan een veilige, steriele uitdrukking van een volledig positief geloofsleven.

Zijn de fonteinen waarover we zingen diep genoeg om de dorst te lessen die de ontberingen van het leven in ons losmaken?

Ze vonden in Gods volk een eerlijk realisme over het leven zoals dat veelal beleefd wordt heden ten dage. En dat herinnerde hen er dan opnieuw aan dat ze niet alleen waren in die momenten, maar de gezegende hoop op het toekomstige leven werd benadrukt. Zou het kunnen zijn dat veel van onze kerken vandaag onbewust bijdragen aan desinteresse (in het beste geval) en volledige kerkverlating (in het slechtste geval) onder degenen die lijden?

Zijn onze fonteinen diep genoeg?

Brengt de overwegend opbeurende toon van onze liederen op de een of andere manier iets over dat meer verwant is aan een fineerlaagje van geluk dan aan een diep verankerde vreugde waar soms, zelfs midden in de pijn, wanhopig aan moet worden vastgehouden?

Zijn de fonteinen waarover we zingen diep genoeg om de dorst te lessen die de ontberingen van het leven in ons losmaken? De realiteit is dat de meeste van onze hedendaagse kerken niet bewust en regelmatig klaagliederen zingen. Daar zijn twee belangrijke redenen voor.

Allereerst, en het klinkt misschien simplistisch, maar mensen zingen graag liederen die ze mooi vinden. Met andere woorden, we uiten meestal geen diep niveau van eerlijkheid en worsteling in onze ‘kerkelijke liederen’. Zelfs niet wanneer we dat juist wel zouden moeten doen, omdat zulke gevoelens ons leven op dat moment zeer bepalen.

In plaats van deze emoties te zien als een realistisch onderdeel van ons geestelijk leven, waarvan de uitdrukking even goed door God wordt verwelkomd als elke andere emotie, lijken we het op de een of andere manier minder heilig te vinden om eerlijk te zijn tegenover God en Zijn volk over wat we echt voelen. We vinden het niet fijn wat we voelen, dus zingen we niet over wat we voelen.

Ten tweede schrijven heel weinig hedendaagse liedschrijvers klaagliederen. Dit kan op zijn minst gedeeltelijk te wijten zijn aan de invloed van de christelijke muziekindustrie. Een groot deel van deze industrie neigt naar het schrijven en promoten van liederen die de luisteraar een beter gevoel over het leven geven. Dit doen ze meestal door te focussen op de positieve kanten van het leven.

Nogmaals, dit hoeft op zichzelf niet verkeerd te zijn, maar het is slechts een commerciële weerspiegeling van de benadering van de hedendaagse kerk die op culturele wijze gebruik maakt van geestelijke liederen – en soms ook hun hele eredienst – met het doel om mensen op de een of andere manier een goed gevoel te geven.

En hoewel het beslist een belangrijk element van het christelijke leven is dat we bemoedigd worden in de levens die we leiden, toch blijft het moeilijk om werkelijk te bemoedigen zonder dat je mensen eerst ontmoet op de plek waar ze op dat moment zitten – in hun ontmoediging.

Een gebrek aan ruimte

Dus vanuit perspectief van een liedschrijver ontbreekt het aan ruimte voor dit soort liederen in onze kerken en in de christelijke handel. Alhoewel sommige schrijvers zeker proberen hier meer ruimte voor te scheppen. Het komt er uiteindelijk op neer dat klaagliederen gewoon moeilijker zijn om ‘in te komen’, omdat de meeste van onze liederen in de deze tijd op een positief, soms zelfs oppervlakkig niveau zijn geschreven. Een klaagzang neemt ons echter mee op een reis die niet aan de oppervlakte kan blijven steken, omdat ze afsteekt naar die delen van het leven die we liever nooit onder ogen zouden komen … maar we zullen het toch allemaal moeten.

Als we zingen, is ons hart in gesprek met de Ene tot wie we zingen, evenals met de mensen om ons heen die naar ons lied luisteren en met ons meezingen. Zingen is niet alleen maar een voorstelling; het is een intieme vorm van interactie. Zang werd door God geschapen als een goddelijk gesprek. Het is een eerlijke vorm van communicatie die heilig wordt gemaakt door de uitdrukking van juist die dingen die we vaak als onheilig beschouwen – dat wil zeggen, onze twijfel, woede, wanhoop of enige andere moeilijkheid.

De menswording van Christus leert ons eerlijk zingen

We realiseren ons vaak niet dat Christus tussen echte mensen kwam en rondwandelde en een echt lichaam aannam, zodat Hij echt het gewicht van onze moeilijkheden kon ervaren en voelen, en daardoor zowel naar Zijn Godheid als naar Zijn mensheid met ze mee kon voelen.

Christus verlangt niet dat we een of andere façade van heiligheid veinzen door uitdrukkingen van weeklacht te vermijden; integendeel, Jezus’ menswording zelf herinnert ons eraan dat Hij kwam en in een menselijk lichaam leefde met het uitdrukkelijke doel om Zelf het leven te ervaren dat ons doet klagen, zodat we Hem genoeg kunnen en willen vertrouwen om deze klaagzangen richting Hem en richting elkaar te uiten.

Dit niveau van eerlijkheid is niet slechts een keuzemogelijkheid die kan worden toegevoegd aan onze groei naar een diepere relatie met Christus; het is een absolute voorwaarde om deze diepte te ervaren.

Dus, omdat we naar zo’n diepere relatie verlangen, laten we leren om klaagliederen tot de Heere te zingen, om ons meest ware zelf te onthullen aan Degene die Zijn meest ware zelf aan ons heeft geopenbaard en ernaar verlangt dat we rusten in het volledig door Hem gekend zijn.

Het is een goed begin om tijd te besteden aan het lezen van de klaag- of boetpsalmen en ze te bidden. Naarmate we ons hart en onze geest openen voor deze nieuwe, zij het soms ongemakkelijke, gebieden van geestelijke intimiteit, zullen we de moed hebben er niet voor weg te lopen maar daarin juist vollediger en eerlijker omgang te hebben met de Heere en met elkaar.

Dit zal erop uitlopen dat er weer meer klaagzangen geschreven zullen worden, evenals een bereidheid van de kerk om samen in alle echtheid klaagliederen te zingen, … zélfs als ons hart gebroken is.

Het bericht Als lofliederen te hoog inzetten voor neerslachtige mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En daarom was ik verrast om bemoediging te vinden voor het gebed bij iemand waar niet iedereen als eerste aan denkt: Johannes Calvijn. Calvijn is misschien meer bekend om zijn strenge (en Bijbelse) beoordeling van de mensheid, dan om zijn motiverende pep-talks. Maar gezien de ontmoediging over onze gebeden, die we allemaal voelen, kunnen we iedere aanmoediging gebruiken die we kunnen krijgen.

Veel samenzang is gebed

Hier is zijn aanmoediging (ontleend aan zijn Instituties 3.20.31): Calvijn beschouwt de samenzang van de gemeente als gezongen gebeden. Zingen is, volgens Calvijn, een middel om een doel te bereiken: niet zozeer datgene wat kerkgangers doen, maar wel de manier waarop ze iets doen.

Als je graag voor God zingt, dan houd je ervan om te bidden.

Overweeg deze gedachte. Denk aan dat lied van aanbidding dat je graag zingt. Het is een gezongen gebed van aanbidding. Denk eens aan een klassieke hymne die jou herinnert aan Gods trouw. Ook dat is een gezongen gebed van dankzegging. Denk aan dat prachtige refrein in dat nieuwe lied waarin je je verlangen uitspreekt om voor God te leven. Dat is een gezongen gebed van toewijding. Denk aan dat vrolijke lied wat zo geliefd is onder de jongeren in jouw gemeente. Het is een gezongen gebed van feestelijke vreugde.

Natuurlijk kunnen niet alle liedjes die we zingen gebeden noemen. Liederen die ten opzichte van andere gelovigen worden gezongen, kunnen het best worden omschreven als gezongen vermaningen. Sommige andere liederen bevatten gezongen geloofsbelijdenissen of zelfs verhalende getuigenissen. Maar veel van de liederen die je graag in de kerk zingt, zijn gezongen gebeden.

Dus, Calvijn zou zeggen: als je graag voor God zingt, dan houd je ervan om te bidden. Dát is bemoedigend!

Hoe zingen jou helpt om te bidden

Calvijn legt vervolgens uit hoe onze zang op vier manieren ons gebedsleven kan helpen. Ten eerste werkt het zingen van onze gebeden mee aan de vereniging van de samengekomen gemeente. Hij schrijft dat het bijzonder is om publiekelijk gebeden met elkaar te zingen: ‘met één gemeenschappelijke stem, dat we als het ware met dezelfde mond, God verheerlijken.’ Wanneer een hele gemeente samen gebeden zingt, spoort dit de individuele gelovige aan. Calvijn schrijft: ‘We doen dit openlijk zodat iedereen onderling de geloofsbelijdenis kan ontvangen en daardoor wordt uitgenodigd en aangespoord om mee te zingen.

Ten tweede helpt het zingen van onze gebeden ons om onze dwalende gedachten te richten op God. Wat is God toch bereidwillig: Hij komt onze eigenzinnige mentale processen te hulp, door ons muziek te geven!  ‘Woorden en lied,’ schrijft Calvijn, ‘helpen de voornemens van de mens, die kwetsbaar zijn en gemakkelijk worden afgeleid als de woorden niet op allerlei manieren worden bevestigd. En zo houden zij onze gedachten op God gericht.’

Wanneer melodieën opstijgen, stijgen onze harten met hen mee.

Ten derde helpt zingen ons om onze verschrompelende genegenheden weer aan te wakkeren. Calvijn geloofde dat oprechte, hartelijke genegenheden essentieel waren voor waardige aanbidding. Hij schrijft: ‘Tenzij stem en lied, als onderdeel van gebed, voortkomen uit een diep gevoelen van het hart, heeft het geen enkele waarde of enige winst bij God.’ Zingen, bewezen door zowel de wetenschap en ervaringen, helpt ons onze emoties te uiten. Wanneer melodieën opstijgen, stijgen onze harten met hen mee. In onze normale gesprekken is tekst herhalen wat ongebruikelijk, maar in liederen gebeurt dit wel. Door herhaling wordt ons hart stil gezet bij de tekst en kunnen we de diepe waarheid ervan in ons hart ervaren.

Ten vierde neemt het zingen van gebeden ons hele lichaam in beslag. Zingen zorgt ervoor dat een kerkganger meer doet dan passief zitten en enkel te luisteren. Calvijn betoogt: ‘De glorie van God zou, op een bepaalde manier, zichtbaar moeten zijn in de verschillende delen van ons lichaam … zowel door ons zingen als door ons spreken.’ Zingen roept een gemeente op om stembanden, tongen, ogen en longen te activeren. En dit wijst ons op de diepe relatie tussen muziek en beweging. Calvijn schrijft dat lichamelijke uitingen tijdens het gebed (inclusief het gezongen gebed) ‘oefeningen zijn waarbij we proberen tot een grotere eerbied voor God te komen’ (3.20.33).

Dus laten we dit weekend, als we samenkomen voor aanbidding, niet vergeten dat aanbiddingsleiders niet simpelweg een tijd van zingen leiden. Zij leiden onze kerk in gebed. En als jij jouw God aanbidt en jouw geloof in zang belijdt, wees dan aangemoedigd om die gezongen gebeden met je mee naar huis te nemen en ze te gebruiken in de strijd van het geloof.

Het bericht Jouw gebedsleven is ** beter dan je denkt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“De christelijke kerk is zingend geboren.” Dit zijn de woorden van Ralph Martin in zijn boek genaamd Worship in the Early Church (London: Marshall, Morgan and Scott, 1964, p. 39). We zijn een zingend volk. En daar is een reden voor. De werkelijkheid van God, Christus, de schepping, verlossing, de hemel en de hel zijn te groot om er alleen maar van te spreken. Er moet ook over gezongen worden. Dit betekent dat de werkelijkheid van God en Zijn werk niet alleen zo groot zijn dat we er echt over nadenken maar dat we het ook naar behoren voelen. Werkelijk nadenken en werkelijk naar behoren voelen – dat wil zeggen, voelen met de soort, diepte en intensiteit van de emotie die past bij de realiteit die werkelijk gekend wordt.

De werkelijkheid van God, Christus, de schepping, verlossing, de hemel en de hel zijn te groot om er alleen maar van te spreken.

Als we werkelijk nadenken, maar niet naar behoren voelen dan geven we God- in het beste geval – slechts de helft van de eer die Hem toekomt. En als we sterk voelen (ik zeg niet “naar behoren”, omdat ik denk dat het onmogelijk is om naar behoren te voelen zonder na te denken) – als we sterk voelen, maar niet echt nadenken dan geven we Hem nog minder dan die helft van de eer die Hem toekomt.

Jonathan Edwards, die Gods werkelijkheid kende met zijn hoofd en Zijn werkelijkheid hartstochtelijk voelde in de liefde van zijn hart, heeft gelijk als hij zegt:

God verheerlijkt Zichzelf richting Zijn schepselen ook op twee manieren:

(1) Door te verschijnen aan… hun verstand (begrip)

(2) Door Zichzelf aan hun harten bekend te maken, en in hun vreugde en genoegen in, en het genieten van de manifestaties die Hij van Zichzelf maakt… God wordt niet alleen verheerlijkt als Zijn heerlijkheid gezien wordt, maar ook wanneer men zich in die heerlijkheid verblijdt. God is dan meer verheerlijkt dan wanneer we het alleen maar zien. Zijn heerlijkheid wordt vervolgens door de hele ziel ontvangen, zowel door het hart als door het verstand.

Wanneer je dit ziet – dat het werk van het hart (emotie) net zo belangrijk is voor het reflecteren van Gods heerlijkheid als het werk van het hoofd (begrip), dan zul je zien waarom muziek en zang zo belangrijk zijn voor de christelijke aanbidding. De reden dat we zingen is omdat er diepten, hoogten, intensiteit en soorten van emotie in zitten die niet genoeg uitgedrukt worden door alleen prozaïsche vormen en zelfs niet in poëtische lezingen. Er zijn werkelijkheden die erom vragen uit proza te breken in poëzie, en soms vraag poëzie erom om uitgestrekt te worden in zang.

Muziek en zang zijn nodig voor het christelijk geloof en de aanbidding om het simpele feit dat de realiteit van God, Christus, de schepping, verlossing, hemel en hel zo groot zijn dat wanneer we dit werkelijk begrijpen en naar behoren voelen, ze meer vragen dan een bespreking, analyse of beschrijving; ze eisen poëzie, zang en muziek. Zingen is de christelijke manier om te zeggen: God is zo groot dat begrijpen niet genoeg zal zijn, er moet een diep gevoel bij zijn, en spreken is niet genoeg, er moet gezongen worden.

Zingen is de christelijke manier om te zeggen: God is zo groot dat begrijpen niet genoeg zal zijn, er moet een diep gevoel bij zijn, en spreken is niet genoeg, er moet gezongen worden.

Dus wat we vanmorgen doen is, we nemen deze enkele verzen uit Efeze 5:17-20. We maken zes korte opmerkingen over zingen in gezamenlijke aanbidding, want dat is waar de tekst over gaat. Over elk van deze zes punten kunnen we een uur doen om ze uit een te zetten maar ik wil ze alleen noemen als schets voor de fundamentele theologie van muziek in aanbidding. Ik hoop dat je ze neemt en vult met meer Bijbel en meer ervaring en dat ze werkelijkheid worden hier in Bethlehem.

Zingen hoort een uiting te zijn van vervulling met de Heilige Geest

‘En word niet dronken van wijn, waarin losbandigheid is, maar word vervuld met de Geest, en spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere en loof Hem in uw hart’ (Efeze 5:18-19). Je ziet dat zingen een gevolg is van vervulling met de Heilige Geest. Je ziet dat christelijk zingen niet natuurlijk is maar bovennatuurlijk. De Heilige Geest is God. Hij is bovennatuurlijk. Hij komt en vult Zijn volk en beweegt hen om op bepaalde manieren te handelen.

Er is zang die beledigend is voor de Heere, namelijk, zingen wat niet het werk is van Zijn Heilige Geest.

Het zingen over christelijke dingen in een christelijke setting is de Heere niet direct welgevallig. Herinner je Amos 5:23-24: ‘Doe het lawaai van uw liederen van Mij weg, en het getokkel van uw luiten kan Ik niet aanhoren! Laat het recht stromen als water, de gerechtigheid als een altijd stromende beek.’ Er is religieuze zang die beledigend is voor de Heere, namelijk, zingen wat niet het werk is van Zijn Heilige Geest samen met Zijn andere vruchten.

Je krijgt een glimp van wat het is om vervuld te zijn met de Heilige Geest door de vergelijking met dronken zijn in vers 18: ‘En word niet dronken van wijn… maar word vervuld met de Geest.’ Dronken worden van wijn betekent gestuurd worden door de wijn. Het maakt zich meester over je en zorgt dat je dingen op een bepaalde manier voelt en op een bepaalde manier handelt. Zo betekent vervuld zijn met de Heilige Geest dat we gestuurd worden door de Heilige Geest, zodat we op een bepaalde manier handelen en voelen, in dit geval in het zingen – een bepaalde manier van zingen, zoals we straks zullen zien.

Hoe worden wij vervuld met de Heilige Geest? Het antwoord op die vraag ligt in de vraag: Hoe wordt je dronken van wijn? Het antwoord is: door er veel van te drinken. Zo is het met de Heilige Geest. Ik heb nu geen tijd om er dieper op in te gaan maar ik geloof dat 1 Korinthe 2:12-16, Romeinen 8:4-8 en Galaten 3:5 laten zien dat de belangrijkste manier om de Geest te drinken is door de Bijbel te lezen, erop te mediteren en te geloven dat het de adem van de Heilige Geest is. Dit is waarom, in Handelingen, wanneer de mensen vervult worden met de Geest, overlopen van Gods Woord (Handelingen 2:4, 11; 4:8, 31; 9:17, 20; Kolossenzen 3:16)

Als christen zingen in gezamenlijke aanbidding is dus en uiting van het vervuld zijn met de Heilige Geest. Dat was het eerste wat ik erover wilde zeggen.

Zingen hoor je met je hart te doen

‘En zing voor de Heere en loof Hem in uw hart’ (Efeze 5:19b). Het tegenovergestelde zou het zingen en loven met onze mond zijn of welke andere wilskracht er nodig is om je mond te laten bewegen. Maar “in uw hart” betekent dat je het meent en voelt. Met andere woorden, zoals we nu al een aantal weken zien bestaat de christelijke aanbidding of eredienst niet uit zomaar liturgische handelingen – of enige andere vorm – maar het bestaat uit een innerlijk, authentieke waardering van God in het hart.

Aanbidding is niet alleen authentiek als we roodgloeiend zijn voor God.

Laat me hier opmerken dat dit niet betekent dat aanbidding alleen authentiek is als we roodgloeiend zijn voor God. Het kan ook betekenen dat we niet roodgloeiend zijn maar in het hart een verlangen voelen naar de passie die je eens kende of dat je er meer van wilt weten. Dat verlangen naar God is ook aanbidding. Of het kan betekenen dat er wroeging is omdat zelfs het verlangen weg is en dat je nauwelijks iets anders kunt voelen dan verdriet omdat je niet voelt wat je zou moeten voelen. Die wroeging, door God gewerkt, is ook aanbidding. Het zegt tegen God dat Hij je enige hoop is voor wat je nodig hebt. Dus heb geen alles-of-niets-houding tegenover aanbidding. Het hart kan echt zijn ook al is het niet ontstoken in ijver zoals het hoort te zijn – en zo is het nooit in dit leven.

Zingen hoor je “voor de Heere” te doen

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19). Nu weten we dat het vers begint met “spreek onder elkaar…” maar daar hebben we het straks over. Opvallend is dat ze beiden waar zijn en ze zijn waar in hetzelfde vers in hetzelfde zingen: zing voor elkaar en voor de Heere.

“Voor de Heere” betekent dat God of Christus in de aanbidding centraal staat (de “Heere” is Jezus, maar in vers 20 zien we dat God de Vader voortdurend gedankt wordt in de naam van de Heere Jezus). God staat niet alleen centraal op de manier dat alles in de eredienst betrekking heeft op God, maar ook dat alles in de eredienst voor God gedaan wordt – in de tegenwoordigheid van God, met in gedachten dat God het ziet en hoort met het verlangen dat Hij wat Hij hoort goedkeurt en zich er over verheugd.

Wanneer je zingt, of het nou direct is (“O God, U bent mijn schild…”) of indirect is (“Een vaste burcht is onze God…”), zing met het besef dat Jezus en de Vader jou ook echt horen.

En zeker, dit zal ons aanmoedigen om in de tweede persoon te zingen in plaats van in de derde persoon (“U” in plaats van “Hij”). “Groot is Uw trouw…”, “Heilig Heilig Heilig! Heer God Almachtig! Vroeg in de morgen wordt U mijn zang gewijd.”, “Kom, Gij bron van alle zegen, stem mijn hart om Uw lof te zingen.”, “U Bent Heer.”, “U heb ik lief.”. We zouden in Zijn tegenwoordigheid moeten willen blijven en spreken tot de Heere over wat we voelen in reactie op wie Hij is, wat Hij gedaan heeft en wat hij belooft te doen. Dat is wat “voor de Heere” betekent in vers 19b. Aanbidding is fundamenteel richting God, niet mens gericht.

Deze drie hebben een krachtige invloed op de manier waarop wij God aanbidden: Gedreven door de Geest, oprecht en gericht tot God. Dit is geen tijd voor kleinigheid, een grapje, onnozelheid of oppervlakkigheid. Aanbidding komt van een wortel diep in God, en is bedoelt om diep in ons hart te wortelen. Aanbidding richt zich zo ongeremd op God zelf dat het een ernstig vreugdevolle (of vreugdevol ernstige) aangelegenheid moet zijn.

Zingen opkomend vanuit diepe en Bijbelse theologie vanwege Gods soevereine goedheid

Waarom zeg ik dit? Omdat Paulus in vers 20 zegt: ‘En dank altijd voor alle dingen God en de Vader in de naam van onze Heere Jezus Christus.’ Om te danken voor alle dingen lijkt een schandalig idee, tenzij je een diepe en Bijbelse theologie hebt van Gods soevereine goedheid. Ik noem deze theologie diep omdat het oppervlakkige conclusies zoals de loof-God-hoe-dan-ook benadering van pijn voorkomt. Paulus zeiL “Huil met hen die huilen.” (Romeinen 12:15). Hij zei: ‘Heb een afkeer van het kwade en houd vast aan het goede.’ (Romeinen 12:9).

Om te danken voor alle dingen lijkt een schandalig idee, tenzij je een diepe en Bijbelse theologie hebt van Gods soevereine goedheid.

Hoe het ook is om God te danken voor vreselijke omstandigheden van ziekte, verlorenheid of zondigheid, we danken Hem in ieder geval niet op dezelfde manier als voor genezing, verlossing of heiligheid. Toch is er, zoals deze tekst laat zien, een manier om in alle dingen de hand van God te zien bewegen voor de glorie van Zijn naam en het goede van Zijn volk. En wat wij nodig hebben is theologie die diep en Bijbels genoeg is zodat we (in gebed, sociaal werk en evangelisatie) het kwaad van deze wereld kunnen haten, het kunnen verwerpen en ons er tegen kunnen verzetten. En dat er in het haten, het verwerpen, het verzetten en het geduldig verdragen van deze dingen ook nog grond is om te danken. (Romeinen 8:28; Genesis 50:20)

Ik zei dat ons zingen deze diepe en Bijbelse theologie nodig heeft, omdat de tekst over zingen ons oproept om zo te danken. Omdat er geen week voorbijgaat in de kerk waarin niemand te maken heeft met verschrikkelijke en pijnlijke dingen. Er is een diepe manier om God te aanbidden met de mensen die kalm hun lasten dragen die hen kalm leidt naar de algenoegzame God voor hen in en door dit alles werkt.

Dit te begrijpen en te geloven zorgt voor de grootste samenzang – dit is waarom “It is Well with my Soul” bijna de theme song is onder ons.

Zingen hoor je samen te doen

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19). Dit is een van de duidelijkste opdrachten voor gezamenlijke aanbidding in het Nieuwe Testament. Je kunt dit niet in eenzaamheid gehoorzamen. God roept ons op om zingend tot elkaar te spreken.

Dit heeft minstens drie implicaties voor ons. Een daarvan is dat we samen moeten komen als gemeente en in kleine groepen om te zingen. We moeten zingen in elkaars bijzijn en we moeten door elkaar gehoord worden. De tweede implicatie is dat het gerechtvaardigd is dat veel grote hymns en nieuwere aanbiddingsliederen zich niet tot God maar tot elkaar richten. “O Worship the King,” “All Hail the Power of Jesus’ Name,” “Crown Him with Many Crowns,” “Majesty, Worship His Majesty.”

God wil dat we elkaars gebed en zingen horen, zodat er een gezamenlijke instemmend op gereageerd kan worden – “Amen.”

De derde implicatie is dat het gebruik van solo’s, muziekgroepen als een aanbiddingsteam of een koor deel kan uit maken van het zingend spreken tot elkaar. Als het goed is om zingend tot elkaar te spreken en we doen dat op een God-gerichte manier, dan hoeven we het niet allemaal tegelijkertijd te doen, ook al denk ik dat de samenzang het bepalende geluid moet zijn van de aanbidding. Een koor kan een woord tot ons spreken in een lied vanuit het hart, vervuld met de Geest, met het oog op Gods aanwezigheid en ondersteunt door een diepe, Bijbelse theologie van Gods soevereine goedheid. En wij kunnen dat horen en beamen tot Gods eer.

In 1 Korinthe 14:15-16 zegt Paulus: ‘Ik zal met mijn geest lofzingen, maar ik zal ook met mijn verstand lofzingen. Want anders, als u dankzegt met uw geest, hoe zal hij die de plaats inneemt van de niet-ingewijde, amen zeggen op uw dankzegging, wanneer hij niet weet wat u zegt?’ Met andere woorden, God wil dat we elkaars gebed en zingen horen, zodat er een gezamenlijke instemmend op gereageerd kan worden – “Amen.”

Er zijn dus sterke redenen voor het gezamenlijk aanbidden. Het samenzijn en het zingen met elkaar – niet alleen – versterkt ons gevoel voor God, het communiceert ons getuigenis over God en het verenigt ons gezamenlijke leven met God (Romeinen 15:6).

Zingen varieert in vorm

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19).

Verwijzend naar de woorden “psalmen, lofzangen en geestelijke liederen” zegt Ralph Martin:

“Het is moeilijk om een strikt onderscheid te maken tussen deze termen; en moderne geleerden zijn het er over eens dat de verschillende termen losjes worden gebruikt om verschillende vormen van muzikale compositie te dekken. “Psalmen” kan verwijzen naar de Christelijke odes die gebaseerd worden op de Oud Testamentische Psalmen. “lofzangen” zouden langere composities zijn en er zijn aanwijzingen dat er exemplaren van deze lofzangen in het Nieuwe Testament zelf staan. “Geestelijke liederen” verwijzen naar flarden van spontane lof die geïnspireerd door de Heilige Geest op de lippen van een een verrukte aanbidder komen zoals 1 Korinthe 14:15 impliceert.” (p. 47)

Er is reden voor verschillende soorten muziek. De belangrijkste reden daarvoor is dat God zelf oneindig variërend is in Zijn schoonheid en Hij komt tot ons op diepe en heerlijk verschillende manieren. Als je God ervaart in de dood van je vier dochters en je vrouw, in het zinken van een schip, dan schrijf je “It Is Well with My Soul.” Als je overweldigd wordt door de waarheid van de menswording van God tijdens kerst schrijf je, “Joy to the World.” Als God je eenvoudig en rustig ontmoet door je gebed in een kast dan schrijf je, “Father, I adore you, lay my life before you…” Als je verbijsterd bent vanwege het wonder dat je gered bent schrijft je, “Amazing grace! How sweet the sound…” Als de plaatselijke zondagsschool meester er naar verlangt om de studenten diepgaande zaken op een eenvoudige manier te leren schrijf je, “Jesus loves me, this I know, for the Bible tells me so…”

God ontmoet ons op hoge heilige manieren. Hij ontmoet ons in nederige en zachtmoedige manieren. Hij ontmoet ons op donderend glorieuze manieren. Hij ontmoet ons op rustige intieme manieren. Hij ontmoet ons op complexe manieren en op eenvoudige manieren, woedende manieren en barmhartige manieren. Er zijn aspecten van Gods karakter en Zijn relatie tot ons, die alleen uitgedrukt kunnen worden in hoogwaardige en fijne uitingen van muziek zoals de Messiah van Händel, en er zijn aspecten van Gods karakter en Zijn relatie tot ons die alleen uitgedrukt kunnen worden in een meer voorkomende volksachtige muzieksoorten als “Amazing Grace,” “Just a Closer Walk with Thee,” en “The B.I.B.L.E.”

Conclusie – Bid voor je aanbiddingsleiders

Mijn pastorale vermaning voor deze week is dat we de Heere ernstig moeten zoeken in al deze dingen, dat we Hem dieper gaan begrijpen en dat we de gezamenlijke aanbidding elke week dieper ervaren. Bid voor elkaar en bid voor hen die hier zorg voor dragen.

Bid:

1. dat we gevuld worden met de Geest.
2. dat onze aanbidding uit het hart komt.
3. dat we radicaal God-gericht zijn en Hem centraal zetten.
4. dat alles ondersteund wordt met een diepe, Bijbelse theologie van Gods soevereine goedheid.
5. dat er manieren komen die ons helpen tot elkaar te spreken met psalmen, lofzangen, en geestelijke liederen.
6. dat we de verscheidenheid in muziek en zang zullen omarmen die nuttig is voor de culturele setting en voor God.

Het bericht 6 redenen om te zingen ** met je hart verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jong & oud is van harte welkom. Entree en koffie is uiteraard gewoon weer gratis voor je – maar neem je wel ‘iets’ mee voor de collecte?

We starten rond 19:45, tussendoor een pauze en de avond is ongeveer om 22:15 afgelopen. Tot de DV 27ste!

Laat je even weten of je komt? – > Facebook-evenement

Locatie:
‘De Bron’
Maasstraat 1
Hardinxveld-Giessendam

Het bericht Singin in Hardinxveld-Giessendam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Behalve, … nou ja, dit is niet echt het geval.

Iedere zondag verzameld een groot deel van onze kerken zich voor de eredienst met echt verwachting voor het zingen, bidden en het luisteren naar het Woord. Maar niet iedereen. Het leven is echt en de oude val van Genesis 3 geldt nog steeds. Geen ruimte om te denken dat niemand de kerk binnenwandelt met littekens, schaamte of zelfs koude afstandelijkheid.

Is het beter om stil en eerlijk te zijn dan een hoorbare hypocriet?

Maar laten we even eerlijk zijn. Zelfs de grootste enthousiasteling in onze bijeenkomsten op zondag heeft zondagen gehad dat hij of zij wilde dat zijn hart meer brandde voor God. We ervaren een innerlijke strijd op die momenten. Aan de ene kant weten we dat we moeten zingen omdat we in de kerk zijn. Aan de andere kant voelt het goed om authentiek en realistisch te zijn, dus voelt het als een leugen om te zingen als we ons er niet zo bij voelen. Is het beter om stil en eerlijk te zijn dan een hoorbare hypocriet?

Natuurlijk willen we niet dat we iets vals doen en ook zo overkomen. Toch hebben we minstens twee goede redenen om onze mond te openen en onze stemmen op te heffen, ook als we het goede gevoel missen.

Jij hebt de stem die je buurman nodig heeft

In iedere gemeente zijn er mensen die wel eens geen stem hebben. Ze kunnen niet zingen, en dat is niet omdat ze het niet willen. Ze zijn zwak en versleten, en op dat moment kunnen ze nauwelijks spreken, laat staan zingen. Misschien is het de jonge vrouw die het lied ‘It Is Well’ niet kan zingen, omdat het precies een jaar geleden is dat haar moeder is overleden. Of een jong stel die niet kan zingen ‘Groot is Uw trouw, o Heer’, omdat er een paar dagen geleden een miskraam heeft plaatsgevonden.

In Gods oneindige liefde heeft Hij deze mensen niet alleen gelaten. In plaats daarvan heeft Hij verordend dat de aanbidding niet verticaal maar horizontaal functioneert. Op het moment dat de gebroken gelovige worstelt om God te eren, worden we er aan herinnerd dat God om die reden ons met en voor elkaar liet zingen (Efeziërs 5:19).

Als je de volgende zondag geneigd bent om te zwijgen, denk aan je buren en zing hun lied.

Wanneer we ons niet in staat voelen om echt te kunnen zingen, hebben we de kans om de belangen van anderen te overwegen en deze zwaarder te laten wegen dan de onze (Filippenzen 2: 3-4).Wij hebben het voorrecht, op een bepaalde manier, om onze monden te openen voor de stommen (Spreuken 31:8). Je wilt misschien niet zingen, maar degene naast je, voor je of achter je kan het nodig hebben dat je zingt. De aanblik en het geluid van je zang kan indruk op hen maken over de waarheid van het Evangelie, of hen aansporen om te geloven met de woorden van de psalmist: Omdat uw goedertierenheid beter is dan het leven zullen mijn lippen U loven (Psalm 63:3).
De aanblik en het geluid van Gods volk dat zingt is krachtig en ook een roerende vermaning voor de worstelende harten die moeite hebben om de waarheden te geloven die om hen heen gezongen worden. Als je de volgende zondag geneigd bent om te zwijgen, denk aan je buren en zing hun lied.

Zingen buigt onze harten tot God

Een andere reden om te zingen, terwijl we ons daar zo bij voelen, is deze: zingen kan de beste manier zijn om ons wel zo te gaan voelen. Het is onmogelijk voor ons om altijd de juiste dingen te verlangen. Onze wil en genegenheid lopen vaak achter op onze kennis. Ik weet dat ik meer moet bewegen, maar het verlangen is soms afwezig. Ik weet dat ik meer moet bidden, maar mijn hart is vaak zo koud. Betekent dat, als ik beweeg of als ik bid, ik niet echt aan het bewegen ben of aan het bidden ben? Natuurlijk niet. Het is beter dat we naar de dingen verlangen die we moeten doen, maar we hoeven niet te wachten tot we dat verlangen hebben om de dingen daadwerkelijk te doen.

In het boek Onversneden christendom spreek C.S. Lewis met typische ontroering met betrekking tot het liefhebben van onze naaste, terwijl de wens daarvoor er niet is:

Hoewel onze natuurlijke voorkeur normaal gesproken aangemoedigd moet worden, zou het wel verkeerd zijn om te denken dat de manier om mensenlievend te worden, is door te gaan zitten en liefhebbende gevoelens te gaan fabriceren. De regel voor ons allemaal is heel eenvoudig. Ga geen tijd verdoen en erover nadenken of je nu wel of niet van je naaste houdt; ga doen wat je eerst deed. Dan zullen we een van de grootste geheimen gaan ontdekken: Wanneer we ons gaan gedragen alsof we van iemand houden, dan ga je daarna ook echt van iemand houden!

En zo is het ook met zingen. Laten we niet wachten met zingen totdat onze harten branden voor God. Het openen van onze mond kan een belangrijk deel zijn van het ontsteken van het vuur. Er is geen kant en klare benadering om mee te gaan doen met aanbidding. Het opheffen van je stem, ook wanneer je het liever niet doet, kan een daad van geloof zijn. Geloven dat Gods Woord waar is: het is goed om lof te zingen voor onze God (Psalm 147:1). Het kan nodig zijn om te bidden: O Heere, open mijn lippen (Psalm 51:15). En het zal niet lang duren voordat je verbaasd zal merken dat je hart zichzelf begint te vullen met dankbaarheid en aanbidding.

Misschien is het dit weekend. Een andere zondag zal komen waarin je voelt dat er een koele desinteresse is om te zingen voor de heiligen. Wanneer dat gebeurd, denk dan aan Gods beloften, herinner je er aan wat een voorrecht het is, en besef wat  een katalysator het kan zijn om te zingen tot Hem, Die ons gered heeft.

Het bericht Wat als je niet wilt zingen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Paas Singin 2018 | Veenendaal verscheen eerst op Geloofstoerusting.