Als ultiem voorbeeld van nederigheid beschrijft Paulus de zelfvernedering van Christus. Jezus, hoewel God, ontledigde Zichzelf, werd mens en onderging de schandelijke kruisdood aan het kruis. Door deze vernedering werd Hij door God bovenmate verhoogd. In Filippenzen 2:9-11 wordt beschreven hoe God Christus een naam gaf boven alle namen, zodat elke knie zich zal buigen en elke tong zal belijden dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader.

Deze passage leert dat nederigheid leidt tot verhoging, zowel voor Christus als voor Zijn volgelingen. Deze verhoging vond al plaats in de hemelvaart, maar in de toekomst staat nog een glorieus, kosmisch moment te wachten.
Christus, als hoogste machthebber, zal bij Zijn wederkomst door de gehele schepping worden erkend als Heer. Paulus moedigt gelovigen aan om Christus nu al te erkennen, Hem te volgen in nederigheid en zo deel te hebben aan Zijn toekomstige glorie. Want straks, als Hij komt, zal onze erkenning van Hem vrijwillig en met diepe dankbaarheid zijn, of met gebalde vuisten en hevige wroeging, omdat we Hem in dit leven miskenden. Daarom is het grote zaak dat we Hem vandaag belijden en erkennen als Heer.

Als Christus komt, en door de wereld als Heere der Heren zal worden, verheerlijkt, zal Hij een mondiaal eerherstel ontvangen. Wat een dag zal dat zijn!

Het bericht Elke knie zal buigen! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is niet alleen belangrijk voor onszelf, maar ook voor de wereld om ons heen, zodat zij kunnen zien dat wij verlangend uitzien naar de komst van de Heere. Net zoals bij de gelijkenis van de wijze en dwaze meisjes, moeten we ervoor zorgen dat onze lampen gevuld zijn met olie, wat symbool staat voor de Heilige Geest. Een wijs persoon is niet alleen iemand die het Woord van God hoort, maar het ook in praktijk brengt. Laat ons daarom wijs zijn en ons leven vullen met het licht van Gods Woord, zodat we voorbereid zijn op Zijn komst.

Het bericht Ben jij er klaar voor? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Veel vragen

De redenen voor verwarring zijn makkelijk op te noemen. De volgende vragen komen al snel bij je op: Wat is een gruwel? Welke verwoesting heeft Jezus in gedachten? Eén die over deze tijd gaat of één van de laatste dagen? Wat is de verbinding tussen de profetieën van Daniël en Jezus? Wie is ‘de lezer’, en wat zou hij of zij moeten begrijpen? Op welke manier zouden de lezers moeten ‘vluchten naar de bergen’? Moeten zij dit letterlijk opvolgen of is dit figuurlijk bedoeld?

Zoals altijd is de eerste stap de tekst in literaire, culturele, historische en canonieke context te lezen. Daarna zullen we de structuur van deze passage analyseren en het nodige lexicale en grammaticale werk doen op zoek naar antwoorden. We beginnen met het sleutel gedeelte, ‘gruwel van de verwoesting’.

Wat is een gruwel?

De term ‘gruwel’ (toevah en siqqus in het Hebreeuws) verschijnt meer dan honderd keer in het Oude Testament en slechts een paar keer in het Nieuwe Testament. Een gruwel is normaal een grote zonde, die gewoonlijk de dood verdiende. Lezers die zich verdiepen in de huidige debatten over seksuele ethiek zullen als eerst denken dat een gruwel een seksuele zonde is. De Schrift noemt seksuele zonden zoals overspel, homoseksualiteit en seks met dieren inderdaad een gruwel (bijvoorbeeld Leviticus 18:22, 29-39). Maar door de Bijbel heen wijst ‘gruwel’ vaak naar grote overtredingen binnen een verbond, vooral afgoderij (alleen al in Deuteronomium, zie bijvoorbeeld 7:25, 13:6-16, 17:2-5, 18:9-12, 27:15, 32:16). In de historische boeken wordt met ‘gruwel’ altijd verwezen naar afgoderij, veelal in combinatie met kinderoffers (1 Koningen 11:7, 2 Koningen 23:13). Gruwel verwijst ook naar afgoderij in de profetische boeken, waaronder Daniël 9 en 11 (Daniel gebruikt siqqus, een term die voortdurend gebruikt wordt bij afgoderij).

De interpretatie van Daniël 9-11 is lastig en zeker niet onbetwist. Toch zijn er een aantal zaken waar we zeker van zijn. Eén daarvan is de aard van de gruwel die verwoesting veroorzaakt. Daniël 9:26-27 verwijst naar een prins die de stad (Jeruzalem) zal verwoesten, samen met zijn tempels en offers: ‘Over de gruwelijke vleugel zal een verwoester zijn… die uitgegoten zal worden over het verwoeste.’ Twee hoofdstukken later is er nog een verwijzing naar een ‘gruwel’ in verband met de tempel: ‘Dan zullen er uit hem krachtige armen voortkomen. Die zullen het heiligdom en de vesting ontheiligen en het steeds terugkerende offer wegnemen en de verwoestende gruwel opstellen’ (11:31).

Wetenschappers zijn het er in het algemeen over eens dat de eerste verwijzing van deze profetieën de Seleucidische koning Antiochus Epiphanes IV was, die over Palestina heerste tussen 175 en 164 voor Christus. Antiochus behandelde Israël met zoveel geweld en minachting dat ze tegen hem in opstand kwamen. Toen hij de rebellie de kop in drukte, gingen zijn troepen de tempel binnen, stopten de reguliere offers, zette er een beeld of altaar voor Zeus neer, en bood er een zwijn aan als offer. Dit is een gruwel, omdat het afgoderij is, en het brengt verwoesting omdat het de heilige plaats in het hart van Israël verontreinigt. Deze handeling was een ‘gruwel van verwoesting’, de gruwel die zorgde voor verwoesting.

Structuur

Na de oorspronkelijke betekenis van ‘gruwel van verwoesting’ in Daniël te hebben onderzocht, kijken we nu naar Mattheüs 24:15-16, waarbij we eerst kijken naar de grotere structuur van Mattheüs 24. Deze verzen komen in de context van de ‘eindtijdrede’ van Jezus, die begint wanneer Jezus de discipelen vertelt dat de tempel vernietigd zal worden (24:1-2). De discipelen vragen vervolgens aan Jezus wat Hij bedoelt: ‘Zeg ons, wanneer zullen deze dingen gebeuren? En wat is het teken van Uw komst en van de voleinding van de wereld?’ (24:3).

De discipelen dachten waarschijnlijk dat ze een vraag stelden. De val van Jeruzalem, Jezus’ wederkomst, en de voleinding van de wereld waren in hun gedachten één grote complexe gebeurtenis. Het kan voor ons lijken alsof ze de volgende drie vragen stelden:

• Wanneer zal de tempel vallen?
• Wat is het teken van Jezus’ wederkomst?
• Wat is het teken van de voleinding der wereld?

Maar een nauwkeurige lezing laat zien dat Jezus twee vragen hoorde en beantwoordde. Christelijke wetenschappers zullen het er met elkaar oneens zijn over hoeveel van deze passage gewijd is aan elke vraag, maar in het algemeen zijn ze het erover eens dat Mattheüs 24:3-35 voor het grootste gedeelte verwijst naar de gebeurtenissen die zullen leiden tot de val van Jeruzalem in 70 na Christus. Het gedeelte eindigt met Jezus die belooft dat ‘dit geslacht zeker niet voorbij zal gaan, totdat al deze dingen gebeurd zijn’ (24:35).

Een generatie duurt meestal veertig jaar in de Schrift, en Jeruzalem en zijn tempel vielen binnen veertig jaar, zoals Jezus zei. Dus deze voorspelling was vervuld in 70 na Christus (Ik heb helaas geen ruimte om mogelijke dubbele en gedeeltelijke vervullingen van de elementen van 24:3-35 te behandelen. De geïnteresseerde lezer kan goede commentaren op de Bijbel raadplegen). Vervolgens spreekt Jezus in 24:36 in het bijzonder over ‘die dag’- dat is, de laatste dag.

Jezus bereidt Zijn discipelen voor op wat komen gaat

In Mattheüs 24:4-14 is Jezus Zijn discipelen aan het voorbereiden op gebeurtenissen – waarvan de meesten extreem zwaar zijn – die in hun leven zullen plaatsvinden. Deze problemen zijn geen tekenen van het einde; de discipelen moeten klaar zijn om deze gebeurtenissen ‘te doorstaan’ (24:4-8, 13). Dan zegt Jezus: ‘Wanneer u dan de gruwel van de verwoesting… zult zien staan in de heilige plaats – laat hij die het leest daarop letten – laten zij dan die in Judea zijn, vluchten naar de bergen.’

Deze profetie is alleen logisch met de verwijzing naar de val van Jeruzalem. Het kan niet toegepast worden op Jezus’ wederkomst. Wanneer Hij komt zal het nutteloos zijn voor een ongelovige om te proberen te vluchten. En een gelovige zal niet willen vluchten. Om dezelfde reden kan het volgende gebod, om niet terug te gaan om een mantel te halen en de wee voor de moeder die borstvoeding aan het geven is en moet vluchten, niet naar Jezus’ wederkomst verwijzen. Maar ze kloppen helemaal als Jezus hier voorspelt dat er een andere gruwel van verwoesting, zoals Antiochus Epiphanes bij Daniël, aankomt. Inderdaad, die gruwel kwam in de vorm van de Romeinen in 70 na Christus. De Romeinse legers waren altijd een gruwel, omdat zij afgodische beelden van de keizer, die zij vereerden, met zich meebrachten. Deze legers brachten verwoesting, omdat hun commandant de stad verwoestte en het heilige der heilige binnenging, en het zo verontreinigde.

Hoe zullen we trouw blijven?

De zin ‘laat hij die het leest, daarop letten!’ (Mattheüs 24:15) betekent dat wie Mattheüs leest – dat voorafgaand aan 70 na Christus geschreven zou zijn – klaar moet zijn om te vluchten wanneer zij de Romeinse legers Jeruzalem zien belegeren. Inderdaad, het parallelle verslag in Lukas 21 maakt dit punt heel concreet: ‘Wanneer u zult zien dat Jeruzalem door legers omringd wordt … laten dan wie in Judea zijn vluchten naar de bergen’ (Lukas 21:20-21). Het is zelfs zo dat veel christenen zijn gevlucht, wat hun leven spaarde, toen zij de Romeinse legers zagen komen. Eusebius, de eerste grote geschiedschrijver van de kerk, zei dat, toen de Romeinen Jeruzalem aanvielen, ‘de kerk uit Jeruzalem … de stad verliet, en verhuisde naar een stad genaamd Pella’.[1] Jezus, de altijd goede Herder, vertelde de eerste christenen dus hoe ze de meest aangrijpende jaren van de kindertijd van de kerk konden overleven.

Een wijze prediker die zich met dit gedeelte bezighoudt, kan er bijzonder veel waarde aan hechten om de aandacht te richten op dit punt. Wanneer Jezus instructies geeft voor komende gebeurtenissen, is het niet zijn bedoeling om onze nieuwsgierigheid te bevredigen of om al onze speculatieve vragen te beantwoorden. Het is daarentegen Zijn doel om Zijn mensen te beschermen en toe te rusten. Jezus besteedde relatief weinig aandacht aan de vraag ‘Wanneer?’ en veel meer aan de vraag ‘Hoe zullen we getrouw leven?’’ Vandaag de dag zouden preken die gaan over dit gedeelte, gevormd moeten worden door Jezus’ zorg voor het welzijn en het voortbestaan van zijn kerk.

[1] Eusebius, Ecclesiastical History, trans. Christian Cruse (Grand Rapids, MI: Baker, 1955), 86-87.

Het bericht Wat is de ‘gruwel van de verwoesting’ en waarom is het belangrijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Volgens de Schrift gaat de ziel van een gelovige wanneer hij of zij sterft naar de hemel om in de tegenwoordigheid van de Heere te zijn. Maar dit is slechts een tussenfase. En een tussenfase is precies wat het is – een tussenfase, of ‘tussentijds’. Het is niet de uiteindelijke staat of de uiteindelijke toekomst van gelovigen. De uiteindelijke toekomst van de gelovige is de opstanding van het lichaam en de wederkomst van Jezus Christus (1 Korinthe 15).

Op die heerlijke dag zullen de ziel en het opgestane, vernieuwde lichaam van de gelovige weer één zijn zoals God ze oorspronkelijk heeft geschapen. Onze lichamen en zielen zullen niet alleen bevrijd zijn van de overblijfselen van de zonde, ook de hemelen en aarde zullen worden vernieuwd en bevrijd van de vloek van de zonde (Romeinen 8:18-25). Deze nieuwe aarde waarop gerechtigheid zal wonen zal ons thuis zijn.

Deze gezegende hoop is vanwege modern christelijke eschatologie verduisterd doordat ze nogal een platonisch beeld schetsen over het hiernamaals waarin de zielen van gelovigen leven in een eeuwige staat van gelukzaligheid, zwevend tussen de wolken en spelend op harpen. Deze verschuiving heeft plaatsgevonden omdat de leer van de opstanding van het lichaam – wat centraal staat in de verkondiging van het evangelie door Paulus – en de bijbehorende leer van de nieuwe hemelen en aarde niet die aandacht in onze preken hebben gekregen zoals ze dat wel kregen in de prediking van de apostelen.

Zoals Paulus zo treffend uitlegt in Romeinen 8: ons vurig verlangen naar de verlossing van onze lichamen is nauw verbonden met onze hoop op de verlossing van de hele schepping met al haar verwoestingen door de zonde. De leer van de nieuwe hemelen en aarde is daarom geen bijzaak in het christelijke geloof. Het is een sleutelelement in het verlossende werk van God. Het definieert de eeuwige staat waarin we voor altijd zullen leven met Christus.

De leer van de eindtijd is vaak omgeven met verwarring en onenigheid. Maar dit moet er niet voor zorgen dat gelovigen hun handen wanhopig in de lucht gooien. Het is de hoop van de redactie van Tabletalk magazine dat deze kwestie ertoe bijdraagt dat de bijbelse hoop weer wordt opgerakeld in de harten en hoofden van Gods mensen die coram Deo – voor Gods aangezicht – leven.

Het bericht Paradijs hersteld! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Begrijp me niet verkeerd. Ik gun de deelnemers van harte een plezierige dag. Maar ik gun mezelf ook een optimaal gehoor. En dat gehoor heeft met de Truckrun een flinke kans om beschadigingen op te lopen. Tientallen vrachtwagens rollen op hun dooie gemakje door de straten, terwijl ze onafgebroken toeteren. En wij maar zwaaien.

Ik herinner me nog die keer dat ik als klein jongetje op m’n fietsje m’n vader achterna trapte. Helaas koos de beste man precies de verkeerde route. We fietsten de wagens van de Truckrun pal voorbij. Dat oorverdovende geluid baande zich een weg tot diep in mijn oren. Ik heb er nog stress van. En, eerlijk gezegd, heb ik er haast een afkeer van de Truckrun aan overgehouden. Kunnen ze met z’n allen niet een dagje naar de dierentuin gaan?

Dit jaar zomer was ik mijn jeugdtrauma lichtelijk te boven. Ik durfde het aan om naar het centrum te gaan om minutenlang mee te zwaaien naar de deelnemers. Eén voor één kropen de trucks voorbij. Er leek geen einde te komen aan de stoet. TOEET PÈÈÈP TOETOEEET.

Gek genoeg deden sommige claxons me aan een bazuin denken. En de bazuin aan de Wederkomst.

Zou het precies op deze manier gaan als Jezus komt, vroeg ik mij af. Dat deze mensen, met een beperking, ons voor(bij) gaan? Eerst zij, dan wij?

Jezus had altijd veel oog voor de blinden, de doven, de mensen met een beperking. En andersom lijkt dat ook het geval te zijn. Dat die mensen vaak veel meer oog hebben voor Jezus dan wij. Ze zijn veel minder druk met die christelijke hete hangijzers; zo veel meer met de kern van hun geloof.

Als je dan zo’n ‘laagdrempelige dienst’ hebt, en een verstandelijk beperkt iemand roept door de kerk ‘God heb ik lief’; of als je een blinde hoort getuigen dat hij straks zal zien; of als je een dement iemand met een krakerige stem een Psalmversje hoort zingen; raak je dan ook ontroerd? Of misschien wel beschaamd?

Ik denk aan dat moment in een bakkerij in mijn dorp, waar enkele gemeenteleden zo nu en dan een zangavond organiseerden. Een grote rolstoel was die avond de ruimte binnengereden. De jonge jongen, beperkt door zowel een spierziekte als een verstandelijke beperking, mocht een liedje opgeven. ‘Tienduizend redenen’ was zijn keuze. Waar wij dachten dat er in zijn geval weinig te danken viel, had hij tienduizend redenen tot dankbaarheid. Het raakte me.

Die jonge vriend leeft inmiddels niet meer. Hij ging ons inderdaad voor, een voorbeeld nalatend. En de vraag is wat wij ermee doen. Blijven we moeilijk doen? Blijven we discussiëren? Blijven we oordelen? Blijven we ‘christelijk beperkt’? Of worden we nu eindelijk eens als een kind?

Het bericht Christelijk beperkt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het ging allemaal heel anders dan anders vandaag. De rood-wit-blauwe tenues waren ingewisseld voor helder witte klederen. De muziekkorpsen waren uitgebreid met tientallen andere instrumenten. Ook de liedkeuze was veranderd; geen Wilhelmus dit keer. Nergens klonken sirenes en geen enkele horecaondernemer had zijn zaak geopend. Iedereen wilde er zelf bij zijn.

Plotseling verstomde het lawaai van de pratende mensen. Mensen keken elkaar aan, vervolgens draaiden alle nekken dezelfde kant op. Toen werd het doodstil. Iedereen hield zijn adem in.

Een zware mannenstem verbrak de stilte. ‘Leve de Koning, leve de Koning’, bulderde hij. Een daverend gejuich steeg op. Terwijl uit de miljoenen kelen een onafgebroken ‘Leve de Koning’ klonk, zetten de muzikanten een lied in. Weldra viel de menigte bij. Honderdduizenden kelen vormden een eenstemmig koor. ‘Hij komt, Hij komt om d’ aard te richten, de wereld in gerechtigheid!’

En inderdaad. Daar kwam Hij. Omgeven door stralend wit licht. Het was een oogverblindende verschijning. Onbeschrijflijk.

Huh, wat? Oh, sorry. Ik zat te dromen. Te dromen over Koningsdag. Je dacht waarschijnlijk al: waar heeft die jongen het over? En, zo dacht je waarschijnlijk: ‘Wie is die Vorst, zo groot in kracht?’ De denkbeeldige toeschouwers zouden je allemaal hetzelfde antwoord geven: ’t Is ’t Hoofd van ’s hemels legermacht; Hem eren wij met lofgezangen.’ Een droom over de Koningsdag van en voor Jezus Christus. Droom jij er ook wel eens van?

Goed, het is nog niet zo ver. Het blijft voorlopig nog even bij dromen. Dromen en verwachten. Hopen en bidden. Bijvoorbeeld met woorden van Paul Baloche:

‘King of Heaven, come down,
King of Heaven, come now.
Let Your glory reign,
shining like the day;
King of Heaven, come!’

Oftewel: ‘Maranatha!’

Het bericht Koningsdag verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Echter, in het Nieuwe Testament vinden we regelmatig bewijs van mensen die wij geïnspireerd noemen, die duidelijk geloofden – en soms claimden – dat Jezus snel terug zou komen, zelfs al tijdens het leven van de schrijver.

Voorbeelden hiervan zouden kunnen zijn 1 Petrus 4:7, Mattheüs 24:34, 26:64, 1 Korinthe 10:11, 1 Thessalonicenzen 4:15-17 en 1 Korinthe 15:51. Hoe kunnen we hen nog steeds aanvaarden als gezaghebbend, en ondertussen hedendaagse profetieën verwerpen die niet uitkomen?  Ik voel met er wat ongemakkelijk bij als op een gegeven moment onze kinderen ons zullen vertellen dat Paulus in 1 Korinthe 15:51 fout zat en dus niet zo serieus genomen hoeft te worden. Heeft u enig idee hoe we hier mee om kunnen gaan? 

Ja, dat heb ik. Het een grote kwestie met verschillende lagen, die allemaal nauwkeurige, geduldige aandacht nodig hebben.

Het is heel gemakkelijk om het Nieuwe Testament oppervlakkig uit te kammen en een lange lijst van vele teksten te verzamelen die een valse leer over hoe snel de tweede komst van Jezus zou plaatsvinden lijken aan te geven. Maar als je elke tekst of groep teksten apart neemt, nauwkeurig en geduldig, en je bestudeert ze met de hulp van degene die er meer over hebben nagedacht, dan zijn er verklaringen van hoe je deze teksten kan begrijpen die geen fout en of valse leer toeschrijven aan wat Jezus of de apostelen onderwezen.

Lees nauwkeurig

Dit is mijn eerste advies. Wees niet oppervlakkig en verzamel niet simpelweg een hoop teksten om er vervolgens iets aan toe te schrijven wat ze misschien niet willen zeggen. Misschien lijken ze op het eerste gezicht tegen Jezus en Zijn apostelen in te gaan, maar als je ze stuk voor stuk, nauwkeurig en geduldig bestudeerd, zal je zien dat je spijt krijgt van die conclusie.

Voorafschaduwing

Allereerst: soms zijn de gebeurtenissen die verwacht worden niet de wederkomst van Jezus zelf, maar de dingen die hier aan vooraf gaan. Voorbeeld uit Mattheus 24:33  ‘Zo ook u, wanneer u al deze dingen zult zien, weet dan dat Hij nabij is, voor de deur.’  Volgende vers, en dit vers is een probleem voor veel mensen: ‘Voorwaar, Ik zeg u: Dit geslacht zal zeker niet voorbijgaan, totdat al deze dingen gebeurd zijn.’ (Mattheus 24:34)

Kijk eens goed naar dit zinnetje: ‘al deze dingen’, die plaatsvinden binnen een generatie, gaat niet over de daadwerkelijke komst van de Heere, want in het vorige vers staat: ‘Als u deze dingen zult zien…’, precies het zinnetje uit vers 34 wordt in vers 33 gebruikt, ‘…weet dan dat Hij nabij is’, dus Hij ís er nog niet. Het feit dat deze dingen in een generatie zullen plaatsvinden, deze voorbereidingen op Zijn komst, betekent niet dat Zijn komst zal plaatsvinden binnen een generatie.

Hij is nabij

Ten tweede, het vers zegt natuurlijk wel dat ‘Hij nabij is, voor de deur’, en dat brengt mij bij het tweede punt: Als het Nieuwe Testament spreekt over de Heere die ‘nabij is’ of ‘voor de deur’, gaat het niet noodzakelijkerwijs over de het moment van de verschijning van de Heere, maar veel eerder over dat Christus (de langverwachte Messias) is gekomen, voor eens en altijd beslissend in Zijn leven, dood en opstanding, de grote strijd leverend.

Hij heeft het grote eindtijd-proces van het vergaderen van de messiaanse gemeente in werking gezet. Hij heeft vele eindtijd-profetieën vervuld. We zijn in de laatste dagen – inmiddels ongeveer 2000 jaar –  en daarom heeft Jezus het als een Koning onder controle. Hij staat met Zijn leger buiten de stad, klaar om deze in te nemen. En niets dan Zijn eigen keuze weerhoudt Hem om het in te nemen.

En dat is de manier waarop we volgens mij iets als 1 Petrus 4:7 moeten lezen, ‘het einde van alle dingen is nabij’, of Jakobus 5:8, ‘de komst van de Heere is nabij’. Of, zoals Jezus zelf zegt: Hij is voor de deur (Mattheus 24:36). Dat betekent dat Hij is verschenen, de beslissende overwinning heeft behaald. Hij heeft zich als soeverein en onweerstaanbaar geopenbaard in Zijn opstanding. Hij heeft een groot aantal van de oudtestamentische eindtijd-profetieën vervuld. Hij mag komen als dat Hem behaagd. Dat is de manier waarop we volgens mij  ‘nabij’ en ‘voor de deur’ moeten lezen.

Spoedige komst

Het derde soort van teksten gebruikt het woord ‘spoedig’, zoals het boek Openbaring, waar het zegt:  ‘Ja, Ik kom spoedig.’ (Openb. 22:12). Dat Griekse woordje voor tachu, ‘spoedig’,  betekent niet altijd of noodzakelijkerwijs wat wij bedoelen met het woordje ‘spoedig’, ofwel: binnenkort. Het betekent eerder snel, plotseling, onverwachts, haastig.

Bijvoorbeeld zoals het wordt gebruikt in Mattheus 28:8, waar het gaat over de vrouwen bij het graf: ‘En zij gingen haastig van het graf weg’. In de grondtekst is dat hetzelfde woordje voor spoedig. We moeten ons altijd afvragen: leert dit Bijbel nu dat de komst van de Heere plotseling, onverwacht, haastig en snel gaat áls het eenmaal plaatsvind of dat het snel is in de zin van binnen 20 jaar?

De tijd is niet bekend

Ten vierde – en dat is verbazend – leerden de evangelieschrijvers dat Jezus de tijd van Zijn wederkomst niet kende. Dat is op zichzelf al een probleem, maar dat is wat er staat en daar moeten we het mee doen: de menselijke natuur had geen kennis ontvangen over de wederkomst, kennis die Zijn goddelijke natuur wellicht wel had. Deze mysterieuze waarheid is bevestigd.

Dat staat in Mattheüs 23:36: ‘Maar die dag en dat uur is aan niemand bekend, ook aan de engelen in de hemel niet, maar alleen aan Mijn Vader.’ Dat betekent dus: we moeten zeker voorzichtig zijn om Jezus’ voorspellingen toe te schrijven aan een bepaalde vastgestelde tijd. De Bijbel zegt dat Hij het niet wist. Wat zeggen we over Hem als we beweren dat Hij het wel voorspelde? Hij zou toch nooit gezegd hebben: ‘Ik kom in deze tijd’, als Hij het niet wist? Dat is niet alleen een voorspellingsprobleem, maar ook een moreel probleem. Dan hebben we een groot moreel probleem dat ik niet wil toeschrijven aan Jezus.

Als Hij bijvoorbeeld zegt in Mattheus  16:28: ‘Voorwaar, Ik zeg u: Er zijn sommigen van hen die hier staan, die de dood niet zullen proeven voordat zij de Zoon des mensen hebben zien komen in Zijn Koninkrijk’, wat betekent dat dan?

Dit is wat er opmerkelijk aan is. Het opmerkelijke is dat deze mededeling in Mattheus, Markus en Lukas, altijd direct voor de verheerlijking genoemd wordt. Petrus, die aanwezig op de berg tijdens die verheerlijking, ziet deze ervaring van verheerlijking op de berg als een preview van de wederkomst, een bewijs  – een trailer zouden we vandaag zeggen, van de tweede komst (2 Petrus 1:16-17).

Je leest dat. Je leest 2 Petrus 1:16-17, en je zal zien dat Petrus de kracht en de komst van de Heere ziet als een preview, daar op ‘de berg van de verheerlijking’. Dat betekent dat Jezus zei dat sommige van Zijn discipelen, namelijk Petrus, Jakobus en Johannes, niet zouden sterven, voor ze een glimp van de tweede komst, of de komst van de Zoon des Mensen, zouden opvangen, namelijk datgene wat ze zouden ze zouden meemaken op de berg, zes dagen daarna.

Wanneer Hij komt

Mijn laatste punt: als Paulus het woord ‘wij’ gebruikt om te refereren naar degenen die nog leven bij de komst van de Heere – ‘wij die levend zullen overblijven tot de komst van de Heere’  (1 Thessalonicenzen 4:15) – dan denk ik niet dat we moeten zeggen de Paulus leert dat hij nog in leven moet zijn als de Heere komt, en dat daarom de komst van Jezus in Paulus’ leven moest plaatsvinden.  Als hij dat echt met het woord ‘we’ bedoelde, wat moeten we dan met zijn woorden in Filippenzen 1:20—23, waar hij dit zegt:

‘Overeenkomstig mijn reikhalzend verlangen en hoop  dat ik in geen enkel opzicht beschaamd zal worden, maar dat in alle vrijmoedigheid, zoals altijd, Christus ook nu grootgemaakt zal worden in mijn lichaam, of het nu door het leven is of door de dood. Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst. Maar blijf ik leven in het vlees, dan betekent dit voor mij vruchtbaar werk;  en wat ik verkiezen zal, weet ik niet. Want ik word door deze twee gedrongen: ik heb de begeerte om heen te gaan  en bij Christus te zijn, want dat is verreweg het beste.’

Dat klinkt niet naar een apostel die het als een onderdeel van zijn leer beschouwt dat hij niet zal sterven voor de tweede komst van de Heere. Bepaald niet. Als Paulus zegt ‘Wij die levend zullen overblijven tot de komst van de Heere’, denk ik dat hij simpelweg refereert aan degene die nog in leven zijn bij de komst van de Heere, waarbij hij zichzelf ook meerekent in een mogelijke verwachting, maar niet met een intentie om te onderwijzen dat hij niet kan sterven voor Jezus terugkomt.

Dat zijn mijn vijf punten, maar mijn belangrijkste adviezen en punten zijn precies deze vijf. Het belangrijkste advies voor Ron (en misschien ook voor jou) is dat hij erg voorzichtig moet zijn om aan te nemen dat de apostelen en Jezus zelf zich als valse profeten openbaarden, vanwege een snelle en oppervlakkige lezing van het Nieuwe Testament.

Wees geduldig en nauwkeurig. Er zijn oplossingen voor deze schijnbare probleemteksten.

Het bericht Maar waar blijft Hij dan? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Quotes

“Misschien denk je niet iedere dag aan de wederkomst, maar – zoals Van Ruler al zei – gelovigen zijn wel mensen met een binnenpretje.”

“Gelukkig is de hemel geen eeuwige kerkdienst! (…) Trouwens, ik ben straks als dominee m’n baan kwijt.”

Het bericht Het leven hierna verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ln blijde verwachting! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Volharden in het licht van de wederkomst verscheen eerst op Geloofstoerusting.