In deze lezing van Paul Visser, gehouden tijdens een toerustingsavond in Ermelo, wordt Mattheüs 22 ineens een verhaal dat dichtbij komt. Niet als een ingewikkelde puzzel over uitverkiezing, maar als een indringende en tegelijk hoopvolle vertelling.

Hij begint bij de verwarring die velen kennen. Die ene zin – ‘velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren’ – kan je vastzetten. Je kunt er bang van worden, onzeker, alsof het uiteindelijk toch buiten je om beslist wordt. En precies daar legt hij de vinger op: ‘De duivel kan met deze tekst je lelijk om de oren slaan’. Niet om de Bijbel verdacht te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk woorden verdraaid worden.

Langzaam ontvouwt zich dan het verhaal. De eersten die uitgenodigd waren – de verkorenen – willen niet komen. Ze slaan er geen acht op. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de deuren gaan wijd open voor iedereen. ‘Zowel slecht als goede mensen’ worden binnengebracht. De zaal loopt vol. Het feest gaat door.

En midden in dat alles klinkt die warme, dringende uitnodiging: ‘Kom, alle dingen zijn nu gereed.’ Het gaat niet om wat jij meebrengt. Zelfs het bruiloftskleed ligt al klaar. Je hoeft je alleen te laten aankleden – leven van genade, niet van jezelf.

Zo wordt deze gelijkenis geen bedreiging, maar een open deur. Een God die roept, meent het echt – en ziet ernaar uit dat zijn huis vol wordt.

Het bericht Verkorenen gaan verloren, geroepenen worden gered verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze aangrijpende Bijbelstudie wordt het beeld van een slapende Jona te midden van een hevige storm op zee gebruikt door Leander Janse als spiegel voor ons eigen geestelijk leven. Terwijl de zeelieden in paniek zijn, bidden en alles doen om te overleven, ligt Jona diep te slapen in het ruim van het schip. ‘Hoe kunt u zo diep in slaap zijn?’ vraagt de kapitein hem. Deze vraag klinkt door als een oproep aan ons allemaal: zijn wij geestelijk wakker of weggezakt in een roes?

Leander wijst op het contrast tussen de heidense zeelieden en de profeet Jona. Waar zij roepen tot hun goden en alles op alles zetten, is Jona stil, teruggetrokken en ongehoorzaam. Hij lijkt afgestompt, misschien door verdriet of teleurstelling over Gods opdracht. Het roept de vraag op: zijn wij als kerk wakker in een wereld die zinkt als een schip?

Deze boodschap is geen vingerwijzing, maar een liefdevolle aansporing: ‘Laat deze boodschap als een steentje zijn bij jouw levensbootje waardoor je wakker wordt.’ Jezus komt spoedig terug. Laten we daarom niet slapen, maar wakker zijn – als zoutend zout en lichtend licht, dragers van een hoopvolle boodschap die écht redding brengt.

Het bericht Een slapende Jona en een slapende kerk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze vraag is beantwoord tijdens een avond van Geloofstoerusting in Ermelo. Bekijk hier de bijbehorende lezingen:

1. Geloof: ding of daad?
2. Wil je zalig worden?

Het bericht ‘Hoe kom ik van de weerstand af tegen de oproep tot geloof?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze vraag is beantwoord tijdens een avond van Geloofstoerusting in Ermelo. Bekijk hier de bijbehorende lezingen:

1. Geloof: ding of daad?
2. Wil je zalig worden?

Het bericht Is roepen tot God ** hetzelfde als geloven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Heb ik een roeping?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar goed. Er lagen een hoop takken op de grond. Grote en zware takken, maar ook kleine, lichte takjes. Het kleine grietje stak haar handen uit de mouwen. Ze raapte een takje op en bracht het naar de auto. Ze gooide het zo maar ergens neer, en liep weer terug naar de tuin. Weer een takje. Ondertussen raapte opa de grotere takken bij elkaar. Ik vond het mooi om te zien.

Je ziet het wel vaker: kleine kinderen die papa, mama, opa of oma dolgraag willen helpen. De auto wassen, de ramen zemen, een cake bakken, de tuin bijharken: ze zijn overal inzetbaar. Vaak hebben ze echter niet door dat ze meer tot last, dan tot hulp zijn. De hulp van die kleintjes resulteert vaak in grote vingers op de ramen, of een bij elkaar geharkt bloemperk. Als je ze te lang hun gang laat gaan, wordt de tuin een woestenij.

Gek genoeg vinden papa, mama, opa of oma dat vaak geen reden om ze niet mee te laten doen. Ondanks dat ze het prima (en zelfs beter) alleen afkunnen, schakelen ze toch de hulp van zo’n klein jochie of grietje in.

En precies dát vind ik nu juist zo’n prachtig beeld! Wij, mensen, we mogen meedoen in de grote Wijngaard van God! We mogen hier en daar onze zaadjes laten vallen.

Je dacht toch niet dat God ons écht nodig heeft. Hij kan het prima, en zelfs beter, alleen af! We lopen Hem eerder voor de voeten als dat we Hem tot hulp zijn. Maar God vindt dat geen reden om ons op non-actief te zetten. Hij schakelt ons in. Of tenminste, Hij wil ons inschakelen…

‘De oogst is groot’, zegt Jezus. En daarmee laat Hij iets zien van Zijn liefde. De oogst is gigantisch. Hij wil nog zo ontzettend veel mensen redden. Ook jou! ‘Maar’, zo vervolgt Hij, ‘er zijn weinig arbeiders’ (Lukas 10:2). Oei. Een tekort aan arbeiders, een tekort aan bereidwilligheid…

Misschien wel uit angst. Maar dat is nergens voor nodig. Immers, net zoals in het geval van opa en zijn kleindochter geldt: het grote, échte werk doet God, en ons werk stelt daarbij niet eens zoveel voor (1 Korinthe 3:7). Dus wees niet al te bang.

Misschien wel uit onzekerheid: ‘Ik weet niet of God wil dat ik predikant/zendeling/evangelist (of iets totaal anders) word.’ We verlangen er wel naar, maar we verwachten eigenlijk ook een bijzonder teken, alvorens we grote stappen gaan zetten. Ik begrijp het wel een beetje. Maar ergens moeten we ook nuchter zijn: 1. God wil dat mensen zalig worden (1 Timotheüs 2:3-4). 2. God wil mensen gebruiken om het goede nieuws te verspreiden. 3. Jij hebt een specifiek verlang en om daar aan bij te dragen. Dus: alsjeblieft. Daar heb je je roeping.

We mogen aan de slag, vrienden. Aan de slag in Gods Koninkrijk. En ook als je niet het gevoel hebt dat je een bijzonder grote taak in Zijn Koninkrijk moet vervullen, heb je grote verantwoordelijkheid. Jezus zegt: ‘Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt’ (Lukas 10:2).

Ineens, na een hele toelichting op dat werk in de Wijngaard, verheugt Jezus zich in zijn geest. Hij spreekt: ‘Ik dank U, Vader, Heere van de hemel en van de aarde, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, en ze aan jonge kinderen hebt geopenbaard. Ja, Vader, want zo was het Uw welbehagen’ (Mattheüs 11:25).

Oftewel, word maar als dat kleine grietje, dat iedere keer één klein takje uit opa’s tuin wegdroeg. Wie weet, groeit jouw gestrooide zaadje straks uit tot een levensgrote boom! (Mattheüs 13:31-32).

En dan? Dan zegt Jezus tegen jou – en wie kan een mooier compliment ontvangen: ‘Goed gedaan, goede en trouwe slaaf, over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen; ga in, in de vreugde van uw Heer’ (Mattheüs 25:23).

Het bericht Alle beetjes helpen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In september ’19 was John Piper één van de sprekers tijdens de Zoeklichtdagen in Apeldoorn. Het Zoeklicht vierde deze dag haar 100-jarig jubileum en nodigde John Piper uit om te spreken over levensheiliging.

Het bericht Geroepen tot vreugde – de gevaarlijke plicht van iedere christen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ketjing. Spijker op z’n kop. De wereld op z’n kop.

Ik krijg vaak te horen dat ik een erg mooie studie (GPW) doe en dat beaam ik. Ook hoor ik vaak mensen zeggen: ‘Ik zou zo’n studie ook wel willen doen.’ En dat is mooi om te horen. Toch krijg ik vaak het gevoel dat mensen hun studie of werk minder vinden dan een studie theologie. Gewoon, omdat de naam ‘God’ (theo) nou eenmaal niet voorkomt in de naam van hun beroep: tandartsassistente, pedagogiek, social work, verpleegkunde, wiskundedocent, agrotechnologie, algemene cultuurwetenschappen, bestuurskunde, accountancy, Ccmmunicatie, ICT, fiscaal recht, criminologie, culturele antropologie en ontwikkelingssociologie, journalistiek en detailhandel.

‘Ik spit in mijn tuin voor God, en dan weet ik dat Hij het ziet, en ik doe het voor Hem.’

Natuurlijk, het is een feit dat daar geen godsdienstig woord in te vinden is en dat God dus vast wat minder of misschien helemaal niet expliciet voorkomt tijdens je lessen of in het uitvoeren van je werk. Maar is het echt zo dat je dan minder aan Gods koninkrijk zou kunnen bouwen? En is het echt zo dat je studie of werk dan minder mooi is?

Ik sprak pas iemand die in al haar eenvoud en liefde zei: ‘Ik spit in mijn tuin voor God, en dan weet ik dat Hij het ziet, en ik doe het voor Hem.’

Mensen, die eenvoud! Daar hoef je niet drie theologische boeken per week voor te hebben gelezen, maar daar heb je alleen een hart voor nodig dat van Jezus houdt en een hart dat zegt: ‘Wat ik ook doe, ik doe het voor U!’

Een leraar sprak ons als GPW-studenten eens goed toe: ‘Jullie denken dat jullie opleiding het belangrijkst is omdat het erg expliciet met God te maken heeft? Nou, nee hoor. Als je bidt ‘Laat Uw koninkrijk komen’, dan doet God dat echt niet alleen maar door theologiestudenten. Het brood op je bord komt echt niet door jouw graanmachine en zorg voor het graan op het land.’ Zo ging hij nog even door met voorbeelden waarin Gods koninkrijk komt, zonder studie theologie.

Mijn ogen gingen open. Iedereen, elke christen, heeft een aandeel in het gebed: ‘Laat Uw koninkrijk komen.’ Niet alleen maar de mensen die theologie studeren.

In jouw kleine stukje werk, studie en leven, heb je een genadestukje gekregen.

Het gaat erom dat als je jouw handen in de aarde laat wroeten in de kas, je je vingers hoort tikken op de computer om dingen vast te leggen voor je opdrachtgever, de kinderen in je klas onderwijs geeft, de koeien melkt, de mensen in het ziekenhuis drinken geeft, nadenkt over cijfers en getallen, de was van je kinderen opvouwt, het station schoonhoudt, het vuil ophaalt, staat voor een groep jongeren en praat over Jezus, een tuin ontwerpt, het brood smeert voor de koning, de kassa bij de Albert Heijn laat bliepen, of op een preekstoel staat om het Woord uit te leggen, je het met mijn schilder mee zegt: ‘Ik doe het voor de Heere.’

Want in jouw kleine stukje werk, studie en leven, heb je een genadestukje gekregen. Om te sproeien en te planten, met je talenten. Door wat van Gods goedheid achter te laten, Zijn wil te doen. Trouw te doen wat Hij je geeft om te doen, om zo Zijn Koninkrijk zichtbaar te maken. En doe het, alsjeblieft, tot eer van je Schepper. ‘Laat Uw koninkrijk komen.’ Dat staat niet altijd gelijk aan ‘over God praten’, maar gaat wel altijd over ‘je werk doen’. Niet tot eer van jezelf, want die talenten heb je niet van jezelf, je hebt ze van Boven gekregen.

Dus als je van je werk en studie houdt: blijf vooral daar waar je bent en bouw op die plek mee aan het Koninkrijk dat geen grenzen kent. Voel je daarom niet schuldig als je mogelijk niet iedere minuut van de dag over God kunt praten. Welke kansen je ook wel of niet hebt om te spreken over God, weet je op plekken door Hem geroepen. Geroepen als christen, om in jouw omgeving, door Zijn genadige en praktische leefregels Zijn koninkrijk zichtbaar te maken.

Of je nu theologie studeert of schoffelt in het plantsoen, of je nu eet of drinkt, doe alles tot eer van God. (1 Korinthe 10:31 / Kolossenzen 3:17 en 23) 

‘Ik schilder voor de Heere.’ Dát is de wereld op z’n kop en een wereld van verschil.

Het bericht Iedereen moet theologie studeren?! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Zo’n anderhalf jaar geleden zei Annet tegen mij: ‘Kijk, ze zoeken een predikant in Antwerpen.’ Ik haalde mijn schouders, maar ze zei: ‘Ik weet niet wat het is, maar ik heb er zo’n gevoel bij.’ Dat is uiteindelijk gegroeid tot een verlangen naar het zuiden. Hoe weet je of je geroepen bent? Dat begint vaak met een verlangen. En dat verlangen groeit zo ver, dat je er niet meer van weg kunt vluchten. En vervolgens gaat God het bevestigen.

Als dit soort dingen spelen, ga ik altijd het bos in. Ik houd sowieso erg van de stilte opzoeken met God. Dan ben ik uren aan het praten en luisteren naar God. Ik zeg Hem: ‘Heer, dat rare verlangen, wat moet ik daar mee? Ik zit prima in Amersfoort, ook ben ik voor Open Doors veel in het buitenland, waar komt dat verlangen vandaan? Wilt U het bevestigen?’ Toen heb ik voor het eerst in mijn leven gevraagd om een duidelijk teken. ‘Wilt U mij een teken geven dat ik echt naar het zuiden moet?’

Ik liep bijna het bos uit en ik vroeg: doe er maar twee. De kleine Ron, vraagt God om twee tekenen. Maar ik dacht: ik heb het gewoon nodig. Toen kwam ik thuis, dronk koffie met Annet ik en toen ging de telefoon. Een gereformeerd-vrijgemaakte man belde mij. Hij woont in Maastricht en ik werkte drie jaar geleden met hem samen. Hij zei: ‘Ron, het is heel raar, maar ik moet al een uur aan je denken en ik denk eerlijk gezegd dat het van God is.’ Ik voelde een spanning in mijn maag. Hij is een vrijgemaakte, degelijke man. Niet iemand die overal stemmetjes hoort. Toen zei hij: ik denk dat het van God is dat ik jou moet bellen: ‘Kom over en help ons’. Hij vertelde hoe klein en kwetsbaar het christendom daar nog is. Annet en ik kijken elkaar aan.

Vervolgens open ik mijn laptop en lees ik een mailtje van de directeur van Open Doors. Hij zegt: ‘Ik zit op mijn vakantieadres en ik heb dit nog niet met het bestuur besproken, maar zou je voor ons naar België willen gaan?’ Dit was zo duidelijk voor ons! Drie dagen later stond het bord ’te koop’ in onze tuin.’

Het bericht Geroepen naar het zuiden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten.

Waarom? Omdat het doel het risico waard is, en er op deze manier meer kans is dat de kinderen opgroeien tot Christus-verheerlijkende, comfort-opgevende, leed-verminderende “vreemdelingen en bijwoners” dan wanneer ze tegen elk risico beschermd worden in de veiligheid van deze wereld.

Voorzie in hun grootste behoefte

Toen Paulus zei: ‘Als iemand de zijnen en vooral zijn huisgenoten niet verzorgt, heeft hij het geloof verloochend en is hij erger dan een ongelovige’ (1 Timotheüs 5:8), sprak hij over het lanterfanten terwijl je de wereld verafgoodt. Hij sprak zeker niet over het jezelf verloochenen als een gezant van Christus. Maar zelfs die constatering is nog niet eens het belangrijkste punt.

De vraag die door deze tekst, en vele anderen, wordt opgeroepen, is deze: Wat is het grootste goed dat je voor je kinderen kunt doen? Wat denkt een echte, tegen-de-stroom-op-roeiende, christelijke ambassadeur en ‘vreemdeling van de hemel’ als hem gezegd wordt: zorg voor je gezin! Welke zorg geef je dan? Bij de cultuur passende comfort en veiligheid?
Is dat het?

Ik denk het niet. Zo iemand denkt: ‘Hoe kan ik een radicale, risico nemende gezant van koning Jezus opvoeden? Hoe kan ik een dolfijn trainen die dwars door een school haaien zwemt, in plaats van een opgeblazen kwal die met het plankton meedrijft in de mond van de walvis die ‘wereld’ heet? Hoe kan ik kinderen opvoeden die Jezus horen zeggen: ‘De Zoon des Mensen heeft niets waarop Hij het hoofd kan neerleggen'(Lukas 9:58) en dat zij vervolgens antwoorden ‘Laten we gaan!’

De onderwijzing van de Heere

Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Zorg in ieder geval voor je gezin. Maar waar moeten we precies voor zorgen? Paulus zegt: ‘Voed hen op in de de onderwijzing en terechtwijzing van de Heere’ (Efeze 6:4). Waar zouden ze die onderwijzing kunnen proeven? Waarom zouden we daarbij alleen moeten denken aan corrigerende tikjes, time-outs en huisgodsdienst? Waarom horen hierbij niet de moeilijkheden, uitdagingen en ontberingen zoals die in Hebreeën 12:3-11 worden beschreven?

‘Want let toch scherp op Hem Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen, opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen. U hebt nog niet tot bloedens toe weerstand geboden in uw strijd tegen de zonde‘ (Hebreeën 12:3-4)

Nóg niet!

‘Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen’ (Hebreeën 12:7)

Een kind oefenen

Of als je nadenkt over ‘zorgen voor je gezin’, wat denk je dan van het zorgen voor oefening in zelfopoffering en risico? Tenslotte zegt Spreuken: ‘Oefen de jongeman overeenkomstig zijn levensweg; ook als hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken’ (Spreuken 22:6). Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten. Misschien hebben we ze getraind in comfort en veiligheid, en willen ze die nu niet achterlaten.

Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven.

En wat denk je van zorg voor de jongeren op de manier van Deuteronomium 11:19? Leer hen het oorlogsdraaiboek van het leven als je tussen de vijandige luisteraars loopt, en als je onder je muskietennet ligt, en als je opstaat in de brandende hitte. Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Het maakt niet uit hoeveel westerse, verwende, zekerheid eisende, risico vermijdende christenen er anders over denken, de waarheid is dat er ergere risico’s bestaan voor onze kinderen dan de dood. Dat is eenvoudige Bijbelse realiteit. Niet gemakkelijk, wel eenvoudig. Het is niet ingewikkeld of moeilijk te begrijpen. Er zijn veel ergere dingen dan de dood. Je leven verspillen is erger dan het verliezen.

Grote gevechten creëren de grootse burgers

Riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Een van de grote ironieën van de geschiedenis is dat niet-christenen soms duidelijker dan christenen zien dat de levensdoelen van hun gezin zwaarder wegen dan veiligheid. John Adams, die de tweede president van de Verenigde Staten zou worden, werd in 1778 als commissaris naar Frankrijk gestuurd. Zijn tien jaar oude zoon John Quincy (die de zesde president zou worden) ging met hem mee. Abigail, John Quincy’s moeder, stond hier helemaal achter.

Hier volgt David McCulloughs beschrijving van gedachtegang achter deze manier van opvoeden. De jongen zou voor het grootste deel van de komende zeven jaren weg zijn van zijn moeder en zijn thuis. McCullough beschrijft wat dat betekende:

De jongen werd meegenomen naar de andere kant van de Atlantische Oceaan, midden in de winter, midden in de oorlog. Net buiten de haven van Boston wachtten Britse schepen om iemand als John Adams gevangen te nemen en hem mee te nemen naar Londen, waar hij zeer waarschijnlijk zou worden opgehangen als verrader. Maar de jongen ging ook, terwijl zijn moeder wist dat ze hem waarschijnlijk minstens een jaar niet zou zien, misschien wel nooit meer.

Waarom? Omdat zij en zijn vader wilden dat John Quincy in contact zou komen met Franklin en de grote Franse politiek filosofen, dat hij Frans leerde spreken, dat hij door Europa zou reizen, dat hij het allemaal in zich op zou kunnen nemen. En daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…

Het was een vreselijke reis. Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. En toen de jongen terugkwam, zei hij dat hij van z’n leven nooit meer de Atlantische oceaan wilde oversteken. En toen werd zijn vader teruggeroepen, en zijn moeder zei dat hij terug moest gaan. Hier is wat ze hem schreef. En houd in gedachten dat dit geschreven werd aan een elfjarige jongen, luister hoe verschillend dit is van hoe wij tegenwoordig tegen onze kinderen praten. Het lijkt alsof ze het tegen een volwassene heeft. Ze spreekt tegen iemand die ze snel mee willen nemen omdat er werk te doen is en omdat overleven van het grootste belang is:

‘Dit zijn de tijden waarin een genie graag zou willen leven. Grootse karakters worden niet gevormd in de rustige stilte van het leven. Een sterke geest wordt gevormd als je je door moeilijkheden heen worstelt. Grote nood roept grote deugden op. Als een geest wakker wordt geschud, en opgewekt wordt door taferelen die het hart raken, dan worden kwaliteiten tot leven geroepen die anders zouden blijven sluimeren, en dan vormen ze het karakter van een held en staatsman.’

Nou, hij ging natuurlijk, en dat heeft de geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika veranderd. John Quincy Adams was naar mijn mening het voortreffelijkst opgeleide en misschien wel het meest briljante menselijke wezen dat ooit het presidentschap heeft bekleed (American Spirit, pagina 115-116).

‘Daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…’. Om bij Franklin te zijn. Om bij de Franse filosofen te zijn. Om  \in het centrum te zijn waar toentertijd de grote dingen plaatsvonden! Omdat, naar hun mening, dat is waar het leven voor bedoeld is. Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven. Dus, riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Gemaakt voor meer

Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Maar onze roeping is niet hetzelfde. Oneindig veel groter dan die van John Quincy Adams. Wij bouwen niet slechts een land – zoals Amerika. Wij staan in dienst van de Koning die regeert over alle landen. Wij zijn niet bezig een tijdelijke, feilbare, historische natie te bouwen, maar een eeuwig volk – ‘een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte‘ (1 Petrus 2:9). We zijn niet bezig om mensen te redden van aardse tirannie, maar van eeuwige totalitaire onderdrukking en lijden in de hel. We zijn niet uit op de beste opleiding op de manier van de wereld, maar op het beste inzicht en betrokkenheid bij de reddende wegen en macht van God. Ons doel voor onze kinderen is niet historische invloed, maar eeuwige impact.

Als John en Abigail Adams dachten dat hun relatief kleine doelen voor hun kinderen het waard waren om hun leven voor op het spel te zetten, zijn onze doelen dan niet net zoveel risico waard?

Maar wij hebben meer reden om dit te riskeren. We hebben een belofte: ‘Als God voor ons is, kan niemand succesvol tegen ons zijn?’ (Romeinen 8:31). Als ze ons leven afnemen, onze echtgenoten, onze kinderen, dan nog slagen ze niet. ‘In al deze dingen zijn wij meer dan overwinnaars.’ (Romeinen 8:37) Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Het bericht Je kinderen op het spel zetten voor het Koninkrijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.