Tijdens de jongerenavond op van Geloofstoerusting 4 februari 2023 in Katwijk aan Zee sprak ds. A.S. (Steven) Middelkoop over het thema ‘Christus volgen’

Het bericht ‘Ik heb veel onbeantwoorde vragen …’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘De dokter knipte de navelstreng door en legde hem voorzichtig op Susans borst’, vertelt Marshall. ‘Hij was gezond roze en we zagen zijn borstkas op en neer gaan, de adem van het leven. Dank u wel, Heere God. Maar vrijwel direct daarna werd hij blauw. We streelden zijn gezicht en fluisterden lieve woorden, dat hij zo welkom was en namen afscheid. Veel te snel vertelde de dokter ons dat hij niet meer leefde.’ Later reflecteerde Marshall op deze ervaring en schreef dit:

‘Ik was zijn hele leven bij mijn zoon, dat maar twee minuten duurde. Het was een zeer korte tijd. Te kort. Mijn vrouw en ik hebben hem nooit zijn eerste stapjes zien zetten. We hebben hem amper adem zien halen. Ik weet niet of hij softbal of software, dinosaurussen of dolfijnen leuk zou hebben gevonden. We hebben nooit gestoeid, geracet of gelezen. Zou hij van die dingen hebben genoten zoals zijn oudere zussen dat doen? Wat zou hem aan het lachen hebben gemaakt? Wat zou hem bang of boos hebben gemaakt? Deze vragen vlogen door mijn hoofd in de dagen na de geboorte en het snelle overlijden van mijn zoon. Zoveel dingen die ik me afvroeg. Maar één vraag doemde groter op dan alle andere en achtervolgde me maandenlang: Waarom schept God een baby die maar twee minuten leeft?’

De vraag is scherp. Waarom zou God een baby scheppen om die vervolgens maar twee minuten te laten leven? Marshall vertelde later zijn verhaal op een reünie van zijn hogere school. Het verhaal van Marshall kwam onder ogen van John Piper die er tijdens een lezing over Gods voorzienigheid aan refereerde (en in de podcast Ask Pastor John).

Twee minuten tot de eeuwigheid

Marshall Shelley is nu een van de vicepresidenten van Christianity Today en houdt toezicht op Leadership Magazine, Partnership Magazine en Christianity Today en het nieuwe blad dat ze hebben uitgeven, Books and Culture. Hij is belangrijke man daar.

Marshall heeft veel geleden. Zijn eerste dochter was zwaar gehandicapt en stierf na twee jaar. Daarna kreeg hij een zoon die twee minuten leefde en stierf, iets wat sommige mensen in onze gemeente ook hebben meegemaakt. Op de reünie van school vroegen oud-klasgenoten aan hem: ‘Vertel eens hoe het jou vergaan is, Marshall.’ Ze wisten niet wat ze zouden horen. Iemand zei dat het het meest diepgaande moment ooit was op een reünie.

Twee minuten verschilt niet veel van zeventig jaar.

Het is grappig om elkaar na lange tijd op een reünie te ontmoeten. Wat kunnen mensen in twintig, vijfentwintig of dertig jaar veranderen. Daarom wordt gevraagd om iets over je leven te vertellen. Het is tenslotte heel anders dan toen je op school bij elkaar in de klas zat.

Wat Marshall zei was: ‘Het leven is moeilijk, maar God is goed.’ Toen vertelde hij het verhaal van die kleine baby die slechts twee minuten leefde. Ik las het artikel ongeveer drie jaar geleden en het kwam recent opnieuw in m’n gedachten op. ‘Ik moet dit artikel aan enkele gezinnen in onze gemeente doorgeven,’ bedacht ik me. Juist vanwege die vraag van Marshall: waarom schept God een baby om twee minuten te leven?

Deze zeven decennia durende damp

Marshall Shelley stelde niet eens de vraag of God het gedaan had. Marshall is zo overtuigd van de soevereiniteit van God dat hij een andere vraag stelde: waarom zou God een baby scheppen om twee minuten te leven? Het antwoord dat hij gaf was: ‘Dat heeft Hij niet gedaan. Hij ontwierp hem om eeuwig te leven.’ En twee minuten verschilt niet veel van zeventig jaar als je het beziet in het licht van de eeuwigheid.

Denk daar eens over na. We geloven meestal niet in de eeuwigheid als we ons frustreren waarom we dit of dat verliezen in het leven. Twee seconden maakt niet zoveel verschil. Stel je de breedte van het gebouw waar we zijn voor als de eeuwigheid. Kun je je dan voorstellen hoe minuscuul zowel zeventig jaar als enkele minuten is? Denk daar eens over na. God heeft die baby niet geschapen om slecht twee minuten te leven. Dit is één antwoord en er zijn er meerdere te geven.

Dit leven is namelijk niet het belangrijkste dat er is. Dit is niet het belangrijkste! Dit is de voorbereiding, een beproeving, het verzamelen van schatten in de hemel (Mattheüs 6:20). Jezus zei ons dat we een paar jaar krijgen om te investeren. Investeer ze goed, om het daarna uit te geven. In onze samenleving heerst een totaal andere mentaliteit: we hebben zeventig jaar om uit te geven, en dan is het voorbij. We moeten echt naar Marshall luisteren. We moeten naar dat soort mensen luisteren.

Dit leven is niet het belangrijkste. Dit is de voorbereiding.

Gebed voor mensen die lijden

Laat we bidden voor mensen in lijden.

O Vader in de hemel, ik besef me dat als ik dit bid het voor sommigen zo rauw is en zo ongelofelijk pijn doet. Maar Heere, ik bid dat wij in alle tederheid, in alle zachtmoedigheid, met alle bewogenheid en alle zorg, het Bijbelse zicht op het leven mogen geloven. Ik bid dat degenen die het meest lijden onder ons, onze beste leraren zouden zijn. Velen van hen zijn dat inmiddels ook. 

Ik bid dat U onze diepste nood zou heiligen en ons Marshall’s vraag doet stellen, ook als we die niet kunnen beantwoorden. Laat ons deze vraag niet als een atheïst stellen. Maar help ons wel om deze vraag te stellen: waarom schept God mijn baby om maar twee minuten te leven? Laat zoeken naar Bijbelse antwoorden en daarin vrede vinden.

O Heere God, wij willen Bijbelse, liefdevolle en sterke mensen zijn. We willen de verhevenheid van God in alle dingen verkondigen tot vreugde van iedereen die we ontmoeten. Ik bid U, help ons. In Jezus’ naam. Amen.

Het bericht Waarom schept God een baby die maar twee minuten leeft? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch schieten deze drie verklaringen voor het lijden allemaal tekort. Gelukkig geeft de Bijbel ons zelf antwoord. Hier zijn vijf bijbelse verklaringen voor ons lijden.

1. Lijden is onderdeel van ons mens-zijn

Onze wereld is onvolmaakt. Het kan niet anders of de zonde veroorzaakt lijden. We raken gewond. We worden ziek. We sterven.
Daarom hoeven we niet in al ons lijden een grote kosmische bedoeling te zoeken en ons af te vragen: ‘O, ik heb zo’n hoofdpijn. Welke plek zou dit hebben in God eeuwige plan?’ We leven in een gevallen wereld. Als je op een hark trapt en de steel tegen je hoofd slaat, hoef je jezelf niet af te vragen wat God jou daarmee wil leren. Kijk de volgende keer gewoon uit waar je loopt!
Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen zien de zon. Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen voelen de regen. Zo leven zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen met lijden als gevolg van de val.

2. God gebruikt lijden als een kastijding

In Psalm 119:67 schrijft de psalmist: ‘Voordat ik verdrukt werd, dwaalde ik, maar nu neem ik Uw woord in acht.’ Wanneer alles goed lijkt te gaan, kan de verleiding groot zijn om onze eigen weg te gaan. Op zulke momenten hebben we vaak Gods kastijding nodig om Hem weer te gehoorzamen.

Deze gedachte komt terug in het boek Hebreeën, dat God beschrijft als een genadige Vader Die Zijn kinderen bestraft om hen terug te brengen op het rechte pad van Zijn Woord. Ieder van ons zal inzien dat ons lijden en onze pijn soms het gevolg zijn van Gods goede, genadige opvoedingsstrategie.

Pijn, hoe vreselijk ook, en leegheid, hoe echt ook, worden een zegen wanneer we erop vertrouwen dat God ze gebruikt om onze gedachten, houding en daden te corrigeren.

3. God gebruikt lijden om ons karakter te vormen

In Romeinen 5:3-4 schrijft Paulus: ‘Wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop.’

Hoe worden we hoopvol? Hoe hebben onze grootmoeders zulke liefdevolle, tedere ogen gekregen? Hoe hebben onze vrienden geleerd om mee te leven in pijn, gebrokenheid en afdwalingen? Hoe worden mensen zo? Hoogstwaarschijnlijk omdat God lijden gebruikt om ons karakter te vormen.

Velen van degenen die we bewonderen, zouden niet zijn geweest wie ze zijn als God geen beproevingen had gebruikt – niet om hen te straffen, zelfs niet om hen te corrigeren, maar om hen op te bouwen.

4. God gebruikt lijden tot Zijn eer

Misschien is er wel niemand in de Bijbel wiens leven deze waarheid beter illustreert dan Jozef. Vanaf het moment dat we hem als zeventienjarige jongen ontmoeten totdat hij op dertigjarige leeftijd in Egypte een machtspositie ontvangt, zien we hoe hij jaloersheid, verraad, slavernij, valse beschuldigingen en gevangenschap verdraagt – dat is meer lijden dan de meeste mensen in hun hele leven te dragen krijgen. Toch zegt hij aan het einde van zijn leven tegen dezelfde broers die hem vroeger hebben verraden en verkocht: ‘Jullie weliswaar, jullie hebben kwaad tegen mij bedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht, om te doen zoals het op deze dag is: een groot volk in leven te houden’ (Genesis 50:20).

Jozef had geleerd Gods voorzienigheid op te merken, ook wanneer hij gevoelig in aanraking kwam met de slechtheid van de mens. In alle onrechtvaardigheid en al die jaren gevangenschap leefde hij bij de theologie die de apostel Paulus veel later onder woorden zou brengen: ‘Wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn’ (Romeinen 8:28).

Als ook wij lijden, zal niets ons beter helpen dan een herontdekking van de leer van Gods voorzienigheid en het inzicht dat God alle dingen regeert, boven alle dingen staat en in alle dingen tegenwoordig is, tot Zijn eer en ons ten goede.

5. Lijden kan van kosmische betekenis zijn

Het verhaal van Job is het meest diepgaande en gedetailleerde voorbeeld van deze waarheid. Jobs onnoemelijke lijden was bedoeld om satan en de engelen te laten zien dat een mens God kan liefhebben en vertrouwen om Wie Hij is, en niet louter vanwege de vele bezittingen die hij van Hem ontvangt. Daarom is het niet verwonderlijk dat God soms lijden in ons leven toelaat om de wereld te laten zien dat Zijn genade, barmhartigheid en kracht Zijn volk in staat stellen lijden te verdragen en zelfs meer op Hem te gaan vertrouwen.

Wij hebben in deze 21e eeuw een heel gebrekkige theologie van het lijden. ‘Beroemde’ evangelisten en leraars verkondigen vaak de gedachte dat het christendom gaat over gezondheid, rijkdom en voorspoed. Feit is dat we weliswaar zegen mogen verwachten op onze gehoorzaamheid, maar de soevereine God niet kunnen manipuleren. Dezelfde God Die ervoor kiest ons vandaag te zegen met een schitterende zonsondergang kan ervoor kiezen ons morgen te zegenen met lijden.

De vraag is: ben je bereid Hem te vertrouwen? Geloof je Hem en verheerlijk je Hem? Onderwerp je je eigen gedachten aan die van Hem, in de wetenschap dat Hij jouw liefhebbende Vader is?

Het bericht 5 redenen waarom we lijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kun je de stemming in een samenleving voorstellen wanneer de media in de wereld al maanden lang, dag aan dag, zeggen dat oorlog onvermijdelijk is? Dat er veel bloed zal worden vergoten?

In de afgelopen weken hebben bijna alle zendelingen te horen gekregen dat ze Oekraïne moesten verlaten. Westerse landen hebben hun ambassades en burgers geëvacueerd. Het verkeer in de hoofdstad Kiev is aan het verdwijnen. Waar zijn de mensen naartoe? Oligarchen, zakenlieden en zij die het zich kunnen veroorloven, vertrekken om hun families te redden van een mogelijke oorlog. Moeten wij hetzelfde doen?

Vragen voor gezinnen

Mijn vrouw en ik hebben besloten om in onze stad bij Kiev te blijven. We willen de mensen hier dienen, samen met de Irpin Bible Church waar ik in 2016 het pastorale team kwam versterken. In afwachting van de komende ramp hebben we een voorraad voedsel, medicijnen en brandstof gekocht, zodat we, indien nodig, de mensen in nood kunnen helpen in plaats van hen te belasten.

Wij zijn een gezin met zes kinderen. We voeden vier dochters op. Waar ik me de meeste zorgen over maak, is mijn 16-jarige die elke dag anderhalf uur, enkele reis, met het openbaar vervoer naar school reist. De media waarschuwen dat als Rusland binnenvalt, de mobiele communicatie zal wegvallen en het openbaar vervoer waarschijnlijk zal instorten. Gelukkig zijn haar lessen nu online.

Aangezien de grens met Wit-Rusland slechts 150 kilometer van Kiev ligt, is een van de mogelijke opties voor een vijandelijke aanval via Wit-Rusland. De lokale media raden aan dat we een noodkoffer inpakken. Ik zei tegen mijn kinderen: ‘Pak jullie rugzakken in. Pak genoeg spullen in voor drie dagen.’

Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

In het verleden betekende dat dat we op vakantie gingen of een leuke reis maakten. Dus onze jongere kinderen, 6 en 8 jaar oud, vroegen: ‘Pap, waar gaan we heen?’ In het begin wist ik niet wat ik moest antwoorden. Ik zei dat we nergens heen gingen.

De reactie van de kerk

Hoe moet de kerk reageren als er een groeiende oorlogsdreiging is? Wanneer er een voortdurende angst is in de samenleving? Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

Als land hebben we dit in 2014 al meegemaakt. Toen steunden veel kerken actief degenen die in opstand kwamen tegen het corrupte en autoritaire regime van Viktor Janoekovitsj. Er stond een gebedstent op het Onafhankelijkheidsplein. Christenen deelden warme maaltijden en hete thee uit. Kerken openden hun deuren als schuilplaats voor demonstranten die door veiligheidstroepen werden vervolgd.

Ondertussen waren er kerken die openlijk het regime van de dictator steunden en kritiek hadden op de demonstranten. Andere kerken probeerden het probleem te negeren. Zij zwegen over het probleem en leefden alsof er niets aan de hand was.

Uiteindelijk hebben kerken die zich distantieerden van sociale kwesties en kerken die de corrupte machthebbers steunden, reputatieschade opgelopen onder de bevolking van Oekraïne. Omgekeerd hebben kerken die de mensen bijstonden in moeilijke tijden het grootste vertrouwen van de samenleving gekregen.

Onze strijd voor de natie

Wij geloven dat de kerk een plaats is van geestelijke strijd. Omdat de spanningen zijn opgelopen, heeft onze kerk een week van vasten en gebed afgekondigd, waarin we elke avond samenkwamen om onze verzoeken aan God voor te leggen. Drie dagen achter elkaar werden de lichten in de stad uitgedaan. We waren gedwongen om in het donker samen te komen, wat een plechtige atmosfeer toevoegde aan onze gebeden voor vrede.

Aan het eind van de week hebben die momenten in ons een innerlijke kracht opgewekt om vol te houden. Door de gezamenlijke gebeden hebben wij vertrouwen en vrede gekregen. Wij geloven dat God met ons is, en dat is het belangrijkste.

Op dit kritieke moment is ons kerkgebouw, die op een doorsnee zondag ongeveer 1.000 bezoekers telt, ook een plaats van dienstverlening. We hebben onlangs verschillende trainingen gegeven over het verlenen van eerste hulp. Mensen leren een knelverband aan te leggen, bloedingen te stoppen, verband aan te brengen en luchtwegen te verzorgen. Deze leken zullen geen dokters worden, maar dit heeft hun het vertrouwen gegeven om voor hun buren te zorgen indien nodig.

Toen ik voor het eerst de EHBO-training aankondigde, zei een broeder tegen me: ‘Nu weet ik waarom ik in Oekraïne moet blijven.’ Hij was van plan weg te gaan. Hij wist dat hij geen soldaat was. Hij was niet in staat om de wapens op te nemen en te vechten. Maar nu wil hij blijven, om de gewonden te helpen, en om levens te redden.

Indien nodig, kan het kerkgebouw een schuilplaats worden. We hebben een goede kelder. We zijn klaar om een verwarmingsinstallatie in te zetten, en een plaats te bieden aan een militair hospitaal. Om dit te realiseren, zijn we responsteams aan het creëren. Als de noodtoestand wordt afgekondigd, staan ze klaar met een strategische voorraad brandstof, voedsel en materiaal om wonden te verbinden. We hebben zelfs informatie verzameld over wie in de kerk dokters, monteurs, loodgieters zijn – zelfs wie waterputten heeft in geval van een watertekort.

Blijven en bidden

We hebben besloten te blijven, als gezin en als kerk. Als dit voorbij is, zullen de burgers van Kiev zich herinneren hoe christenen hebben gereageerd in hun tijd van nood.

En hoewel de kerk niet mag vechten zoals de natie, geloven we nog steeds dat we een rol te spelen hebben in deze strijd. We zullen de zwakken onderdak bieden, degenen die lijden dienen en de gebrokenen helen. En terwijl wij dat doen, bieden wij de onwankelbare hoop van Christus en zijn evangelie. Hoewel we ons machteloos kunnen voelen bij een dergelijke crisis, kunnen we bidden zoals Esther. Oekraïne is niet Gods verbondsvolk, maar net als Israël hopen wij dat de Heer het gevaar zal wegnemen, zoals Hij deed voor zijn oude volk. En terwijl wij blijven, bidden wij dat de kerk in Oekraïne trouw op de Heer zal vertrouwen en onze buren zal dienen.

Met toestemming overgenomen van: The Gospel Coalition – Nederland & Vlaanderen

Het bericht Blijven om te dienen: Waarom we Oekraïne niet zijn ontvlucht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Psalm 6, een van de zeven boetpsalmen (samen met Psalm 32, 38, 51, 102, 130 en 143), toont ons David in een dal – met een kwijnend hart en in grote narigheid die hij over zichzelf heeft afgeroepen. Deze Psalm laat ons niet alleen zien dat – vanwege onze eigen zonde en die van anderen – spanningsvolle perioden vol zorgen normaal zijn in het leven van Gods volk, maar ook dat God voortdurend Zijn belofte van rust voorhoudt aan ieder die op Hem vertrouwt.

HEERE, straf mij niet in Uw toorn,
bestraf mij niet in Uw grimmigheid!
Wees mij genadig, HEERE, want ik ben verzwakt,
genees mij, HEERE, want mijn beenderen zijn verschrikt.
Ja, mijn ziel is zeer door schrik overmand.
En U, HEERE, hoelang nog?

Keer terug, HEERE, red mijn ziel,
verlos mij, omwille van Uw goedertierenheid.
Want in de dood is er geen gedachtenis aan U,
wie zal U loven in het graf?

Ik ben moe van mijn zuchten,
heel de nacht maak ik mijn bed nat,
doorweek ik mijn rustbank met mijn tranen.
Mijn ogen zijn verzwakt van verdriet,
ze zijn oud geworden vanwege al mijn tegenstanders.

Ga weg van mij, u allen die onrecht bedrijft,
want de HEERE heeft mijn luide geween gehoord.
De HEERE heeft mijn smeken gehoord,
de HEERE zal mijn gebed aannemen.
Al mijn vijanden worden zeer beschaamd en door schrik overmand;
zij deinzen terug, zij worden in een ogenblik beschaamd.

Vol wanhoop

Merk op dat David Psalm 6 niet begint door zichzelf bij God aan te bevelen, door zich anders voor te doen dan hij is. Hij erkent het meteen: ‘Ik ben verzwakt’ (vers 3). David weet dat het zinloos is om zich sterk te houden voor God, want Hij doorgrondt en kent ons, Hij kan onze gedachten van verre onderscheiden (Psalm 139:1-2).

David vervolgt in vers 3: ‘Mijn beenderen zijn verschrikt’. Er wordt geen specifieke zonde genoemd, maar uit vers 2 kunnen we afleiden dat David zijn eigen ongerechtigheid in gedachten had.

Hebben jouw botten ooit pijn gedaan vanwege je zonde, omdat je zag dat je niet voor God leefde zoals je behoorde te leven? David leefde met een leugen voor God en deed zich naar zijn medemensen anders voor dan hij was. Nu voelt hij het verpletterende gewicht daarvan. Om welke overtreding het ook gaat, zijn ‘ziel is zeer door schrik overmand’ (vers 4).

Als we ons in een dal bevinden, in de modder zitten vanwege onze eigen zonde of die van anderen tegen ons, slurpt dat al onze energie op. We hebben niet meer dezelfde geestelijke levenskracht als voorheen. Donkere wolken overschaduwen ons geloof. Wat eens toewijding was, wordt vrees. Zaken waarvan we eens genoten, ondergaan we nu slechts. Dit is allemaal symptomen van een geestelijke kwaal, een doodsheid die ons in bezit neemt.

Als we zouden ontvangen wat we verdienen, hadden we een groot probleem.

Zulke gevoelens zijn als onkruid in een tuin. Eerst komt er hier en daar eentje op, dan beginnen ze zich te vermenigvuldigen en uiteindelijk nemen ze de overhand. Op de dag dat je ze voor het eerst ziet opkomen, bekijk je ze misschien nog met een glimlach. Maar als ze eenmaal heel de tuin hebben overwoekerd, kijk je er opnieuw naar en voel je je uit het veld geslagen. Toen David Psalm 6 schreef, was zijn ziel als zo’n overwoekerde tuin. Hij had niet op tijd het onkruid eruit getrokken en zag nu met wanhoop de gevolgen daarvan. Geen wonder dat hij moe was van zijn zuchten (vers 7), dat zijn bed was doordrenkt van zijn tranen (vers 7) en dat zijn ogen waren ‘verzwakt van verdriet’ (vers 8).

Net als David in deze Psalm kunnen ook wij ons uit het veld geslagen voelen door de ernst van onze zonde. Maar er is hoop op een weg omhoog, op een bloeiende tuin.

Bevrijd bij het kruis

In vers 2 zien we dat David in zijn grote verdriet niet vraagt: ‘Heere, kastijd me alstublieft niet.’ Hij probeert zijn schuld niet te ontduiken. Hij is zich er ten volle van bewust dat hij een bestraffing nodig heeft. Maar David weet ook dat Hij erop mag vertrouwen dat God hem barmhartigheid zal bewijzen en hem niet in Zijn toorn zal straffen (vers 2), maar in Zijn goedertierenheid (vers 5). David kan zelfs bidden: ‘Wees mij genadig, HEERE’ (vers 3).

Genade is wat ieder van ons nodig heeft, vooral in moeilijke tijden. Als we zouden ontvangen wat we verdienen, hadden we een groot probleem. Als we zouden proberen zelf onze last kwijt te raken, zou dat tevergeefs zijn. Daarom zien we op tot God om barmhartigheid te ontvangen met het gebed op de lippen: ‘Geef me alstublieft niet wat ik verdien.’

God ziet neer vanuit de hemel, Hij denkt aan het kruis en Hij ziet Zijn Zoon. En wanneer Hij Zijn Zoon ziet, Die ‘Zelf onze zonden in Zijn lichaam gedragen heeft op het hout’ (1 Petrus 2:24), schenkt Hij genade aan berouwvolle zondaren die zich bekeren. Omdat Christus de straf op onze zonden droeg, komt God niet om ons nogmaals te straffen. Christus droeg heel de straf. Christus droeg al de pijn. Christus betaalde heel de prijs.

Als we proberen om ons leven lang boete te doen voor onze zonden, eigenhandig onze positie voor God te verbeteren, laten we daarmee zien dat we het offer en de openbaring van Gods barmhartigheid op Golgotha nooit écht hebben begrepen. Het is het toppunt van arrogantie om te denken dat we onze zondeschuld ooit zouden kunnen betalen, of zelfs maar een klein stukje ervan. Dus wanneer we worden geconfronteerd met wat we werkelijk zijn – schuldig, ellendig en hulpeloos – zien we op Hem Die onze Borg is geworden: we kijken naar Christus alleen.

De Heere hoort

Het kruis is ten diepste de bron van de verlossing waar David om smeekt (Psalm 6:5, 9-11). Daar aan het kruis vinden we onmetelijke genade. Aan het kruis wist God het handschrift van onze zonden uit en beschaamt Hij onze vijanden (Kolossenzen 2:14-15). Ja, Christus’ kruis confronteert ons met onze schuld en brengt ons op onze knieën, maar de genade en barmhartigheid die God daar over ons uitstort, richt ons ook weer op. De God Die ons met ons harde hart confronteert, is dezelfde God Die ons bekering schenkt (2 Timotheüs 2:25) en onze lippen losmaakt om Hem te prijzen.

De hoop is nooit ver weg voor wie op Hem vertrouwt.

Vanwege Christus hoort God ons gehuil en onze wanhoop (Psalm 6:9) – en als we Zijn barmhartigheid hebben leren kennen en liefhebben, kunnen we met David uitroepen: ‘De HEERE heeft mijn smeken gehoord, de HEERE zal mijn gebed aannemen’ (vers 10). In welk diep dal we ook zitten, hoe schuldig we ons ook voelen, hoe anderen ons ook hebben geslagen en verwond, God kan onze rouwklacht veranderen in een reidans en ons met blijdschap omgorden (Psalm 30:12).

God garandeert niet dat we in een ommezien weer op een bergtop staan zodra we het tot Hem uitroepen, maar de hoop is nooit ver weg voor wie op Hem vertrouwt.

Dit artikel is ontleend aan de preek ‘Stressed Out or Straightened Out?’ door Alistair Begg.

Het bericht Levende hoop voor een kwijnend hart verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is God machtig genoeg om al het kwaad uit de wereld te bannen? Nou, ja, natuurlijk, maar daarvoor zou Hij de hele mensheid moeten uitroeien. De mens verkeert net zoveel ín de duisternis, als dat hij zelf vol duisternis is. We beschouwen dingen als moord en verkrachting als slecht (en dat zijn ze) maar hoe zit het met liegen, stelen en hebzucht? Alle zonden zijn slecht in de ogen van een heilige God. Het hart van het probleem is het probleem van het hart. Het hart is bedrieglijk en hopeloos verdorven boven alle dingen.

Het hart van het probleem is het probleem van het hart.

Maak je je zorgen over het probleem van het kwaad? Nou, raad eens? Je maakt zelf deel uit van het probleem. Ook in jouw hand ligt een rokend pistool. Slechte daden kunnen nooit worden gescheiden van de boosdoener. Dus, als zondaars slecht zijn, waarom heeft God ons dan niet allemaal gedood? 2 Petrus 3:9 vertelt ons: ‘De Heere vertraagt de belofte niet (zoals sommigen dat als traagheid beschouwen), maar Hij heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen.’ God heeft de wereld nog niet gereinigd van het kwaad, omdat Hij mensen een kans wil geven om zich te bekeren. Heb jij dat al gedaan?

Als God om 12:00 zou komen opdagen om al het kwaad uit de wereld weg te werken, waar zou jij dan om 12:01 zijn?

Het bericht Waarom is er kwaad in de wereld? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tegenslag na tegenslag

Het verhaal van Ruth speelt zich af in een van de meest duistere periodes van de geschiedenis van Israël. Het verhaal begint bij Naomi en zij maakt ook een moeilijke tijd in haar leven mee. Ze moet vanwege een hongersnood uit haar thuisland Israël naar het heidense Moab vluchten. Daar verliest ze haar man en haar beide zonen. Haar twee heidense schoondochters zijn kinderloos gebleven waardoor de familielijn ophoudt met bestaan. Tegenslag na tegenslag heeft ze te verduren. Het lijkt wel alsof God afwezig is en alle dingen uit Zijn hand lopen.

Maar niets is verder van de waarheid! Noami keert terug naar Israël samen met haar loyale schoondochter Ruth. Om in hun onderhoud te voorzien gaat Ruth op de akkers van Boaz werken, een ver familielid van Noami. Als blijkt dat deze Boaz de losser is trouwt hij met Ruth en samen krijgen ze een kind terwijl Ruth dacht dat ze geen kind kon krijgen. Dit kind, Obed, is een van de voorvaders van David en daarmee een van de verre voorvaders van Jezus. Hoe is Naomi’s situatie veranderd! God heeft haar verdriet in vreugde omgezet. God heeft uiteindelijk alle dingen laten meewerken ten goede.

Een baken van licht

John Piper schrijft in zijn boek ‘Onder Gods vleugels’ hoe in donkere tijden het verhaal van Ruth een baken van licht kan vormen. Aan de hand van deze geschiedenis beschrijft hij hoe God achter de schermen altijd aanwezig is, het goede voor ons najaagt ook als wij dat niet zo ervaren. De geschiedenis van Ruth leert ons dat achter onze pijn een liefdevolle, wijze en almachtige God werkzaam is. Die de gewone gebeurtenissen uit ons dagelijks leven verbindt met Zijn ontzagwekkende werk in de geschiedenis. En het leert ons ook dat donkere tijden geen verspilde tijden zijn. John Piper vat het zelf mooi samen. Het leven van gelovigen is geen rechte weg naar de heerlijkheid, maar ze komen er wel.

Het verhaal van Ruth is geschreven om ons te bemoedigen en vertrouwen te geven dat alle moeilijk te begrijpen krommingen en bochten in ons leven uiteindelijk tot een goed doel zullen leiden. Er zullen nu eenmaal bittere momenten in ons leven aanbreken. Maar wat een geruststelling om te weten dat we een liefdevolle Vader hebben die ons niet uit het oog verliest. God gebruikt zelfs tegenslagen tot Zijn eer en onze vreugde.

Het bericht Een baken van licht in donkere tijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voor die wervelwind was ik Psalm 119 aan het lezen. Hoewel ik het waardeerde, vond ik het toch langdradig, saai en verschrikkelijk herhalend. Mijn houding veranderde in de put. Die woorden voelden nu als karton op goede dagen, lege beloften op gemiddelde dagen en gruwelijk sarcasme op slechte dagen. Ik had de Heere gezocht en was trouw geweest aan Zijn Woord, toch werd ik beschaamd (Psalm 119:2, 6). Ik vroeg me af of Gods beloften waar waren of dat ze me zouden teleurstellen, net zoals de rest van mijn leven gedaan had.

Mijn ziel kleeft aan het stof

Omdat er niets anders was om naar toe te gaan bleef ik Psalm 119 maar lezen en lezen, op zoek naar hoop en licht. Ik weet nog wanneer ik het vond.

Ik was aan het huilen, op zoek naar verlichting, toen ik las ‘Mijn ziel kleeft aan het stof; maak mij levend overeenkomstig Uw Woord’ (Psalm 119:25). Deze woorden kregen opeens een nieuwe betekenis. Ik bad ze en vroeg of God mij nieuw leven wilde geven door Zijn Woord omdat ik mij uitgewrongen voelde, meer dan ik aan kracht had. Ik wist niet of er iets was dat mij kon doen herleven.

Ik begon een lijst te maken met de voordelen van Gods Woord genoemd in Psalm 119, waarbij ik ook de nuances opmerkte waar ik eerder overheen las. Dat waren beloften waar ik me aan vast kon klampen, zekerheden dat God door Zijn Woord tot mij zou spreken om mij te onderwijzen, te troosten en mij te zenden. Vanaf toen las ik niet alleen de Psalm, ik bestudeerde het, markeerde het, memoriseerde het en ik mediteerde erover. Ik herhaalde de verzen richting God tijdens de dag en bad ze als ik ’s nachts wakker lag.

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Woorden die ik nodig had

Psalm 119 verzekerde mij dat ik alles wat ik nodig had kon vinden in de Schrift. Elke ochtend, voordat ik ook maar een woord gelezen had, bad ik: ‘Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet’ (Psalm 119:18). Ik had woorden nodig om mijn verdriet te uiten en vond ze in Davids vragen: ‘Mijn ogen zijn bezweken van verlangen naar Uw belofte, terwijl ik zei: Wanneer zult U mij troosten? … Hoeveel zijn de dagen van Uw dienaar? Wanneer zult U gericht oefenen over mijn vervolgers?’ (Psalm 119:82, 84).

God hoorde mijn roepen en beloofde mij dat Zijn Woord mij wijsheid zou geven (Psalm 119:66), en richting, als het mijn pad verlicht (Psalm 119:105). Het gaf mij hoop (Psalm 119:49), en het troostte mij in mijn pijn (Psalm 119:50). Ik voelde Gods vastberaden liefde (Psalm 119:76), toen Hij mij kracht gaf (Psalm 119:28) en mij vervulde met vreugde en vrede die mijn verdriet konden weerstaan (Psalm 119:111, 165).

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Mijn enige constante

Elke dag leidde God mij precies waar ik naartoe moest. Ik kende Jeremia 29:11 altijd al (‘Ik immers, Ik ken de gedachten die ik over u koester, spreek de HEERE. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u toekomst en hoop te geven.’) maar ik had nooit gerealiseerd dat deze woorden geschreven waren aan mensen in ballingschap, gevangen in een plaats waar ze niet wilden leven. De ontmoediging die zij ervoeren spiegelde zich in die van mij.

Ik had mensen gehoord die God vroegen om duidelijk te zeggen, ‘Dit is de weg, bewandel die,’ maar ik had nooit opgemerkt dat in Jesaja 30, verdrukkingen en moeilijkheden plaatsvinden voordat God duidelijk richting geeft. De profeet zegt: ‘De Heere zal u wel geven brood van benauwdheid en water van verdrukking, maar uw leraren zullen zich niet langer verbergen: uw ogen zullen uw leraren zien. Met uw eigen oren zult u een woord van achter u horen: Dit is de weg, bewandel die. Dit voor het geval u naar rechts of naar links zou gaan’ (Jesaja 30:20-21).

Ik voelde me hopeloos en twijfelde of verandering wel mogelijk was. Maar toen las ik dat God ‘de doden levend maakt en de dingen die niet zijn, roept alsof zij zijn’ (Romeinen 4:17). In mijn wanhoop las ik de Bijbel met nieuwe ogen. Sindsdien verwachtte ik alles wat ik echt nodig had voor de dag te vinden in Gods Woord en las ik tot ik het gevonden had. Ik was de volhardende weduwe, de handelaar op zoek naar parels.

Vanaf toen benaderde ik mijn stille tijd met verwachting. God zelf zou mij ontmoeten. God zou mij onderwijzen. God zou mij troosten. Zijn Woord werd mijn enige constante, een onverplaatsbare rots waar ik op kon staan toen mijn leven voelde als drijfzand.

Mijn redding uit de put

Daarnaast vond ik niet alleen dat wat nodig was om elke dag te overleven, ik vond ook rotsvaste beloften die een bevestiging vormden voor dat wat ik aan het leren was. Deze waarheden openbaarden het grotere plaatje van wie God was en hoe Hij aan het werk was in mijn leven. Langzaam kreeg ik meer perspectief en zag ik dat God niet alleen mijn dagelijkse nood verzorgde.

Terwijl ik de dagelijkse portie Bijbel die God mij gaf tot me nam, zag ik hoe die teksten een onderling verband hadden, samen kwamen en een stevig koord vormden. Het was dat koord dat mij uit de put trok. Dat koord verzekerde mij dat mijn beproevingen en moeiten een glorieus doel en einde kenden.

Door geloof vertrouwde ik erop dat alle dingen zich ten goede van mij werken en God volledig vóór mij is. Hij Die Zijn eigen Zoon niet spaarde gaf mij, om niet, in alles het beste van Zichzelf (Romeinen 8:28-32).

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen.

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen. Zoals Jeremia kan bevestigen, zelfs als hij treurt om zijn moeilijkheden: ‘Zodra Uw woorden gevonden werden, at ik ze op. Uw Woord was mij tot vreugde en tot blijdschap in mijn hart’ (Jeremia 15:16). Zelfs in onze beproevingen, of misschien wel in het bijzonder in onze beproevingen, zal Gods onveranderlijke Woord ons doen herleven en ons leiden zodat we getroost kunnen worden met ‘het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat voor eeuwig’ (Jesaja 40:8).

Het bericht De kracht van Gods Woord in mijn put van wanhoop verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Waar zijn de tekenen en wonderen in deze tijd?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Volgens Chris zie je vaak twee extremen onder christenen als het over psychiatrie gaat: aan de ene kant is er het gevaar om alles uit te leggen als een stoornis of ziekte; aan de andere kant kun je zeggen dat alles tussen je oren zit en je het alles met een pastorale werker kunt wegpraten. Maar dit klopt niet, er zit van alles tussen. Chris legt uit dat – omdat wij als christenen geloven dat wij te maken hebben met een wereld die leeft onder de consequenties van de zondeval – ook christenen psychisch ziek kunnen worden. Net zoals wij bijvoorbeeld een hoge bloeddruk of een herseninfarct kunnen krijgen. Ziekte is iets wat in deze wereld voorkomt en dat verdwijnt niet altijd door pastorale begeleiding of doordat mensen voor jou bidden.

Hoe kan de psychiatrie een christen dan helpen? Natuurlijk heeft de psychiatrie een wereldbeeld wat niet altijd hetzelfde is als het christelijke wereldbeeld, benadrukt Chris. En het kan moeilijk zijn om als christen daarmee om te gaan. Het is belangrijk om naast het ziektemodel ook de aanwezigheid van zonde te erkennen als oorzaak van problematiek. Maar, zo legt Chris uit, wij moeten niet het kind met het badwater weggooien. Een goede psychiater die geen christen is zal als het goed is jou ook proberen te helpen om je probleem aan te pakken. Maar je moet het wel toetsen en soms sceptisch zijn.

Verder gaat het in deze aflevering onder andere over de lichaam en de geest, medicijngebruik, en geeft Chris praktische tips wat je kunt doen als je zelf worstelt met psychische klachten en hoe je als christen vanuit je relatie met God tot hulp kunt zijn voor anderen.

Het bericht Psychiatrie – een christelijk perspectief verscheen eerst op Geloofstoerusting.