Dat Gods liefde hartstochtelijk naar alle mensen in het algemeen en naar de gelovigen in het bijzonder uitgaat, is iets waar wij niet gemakkelijk over moeten doen. Als Schepper is Hij rechtmatig God, die Zijn schepselen, die in de handen van de vijand gevallen zijn, voor Zich terug wil winnen. Hij wil hen, die de Heilige Geest ontvangen hebben, onbesmet van de vijand bewaren.

Wie deelneemt aan het werk van de vijand, zal ook deel moeten hebben aan de toorn van God. Maar op dit moment is het nog een tijd van genade voor wie zich nederig aan Hem onderwerpen. Hoogmoed wordt door God afgerekend. Hoogmoed botst op de haat van God (Spreuken 6:16-19). Hoogmoed ontmoet God als oorlogstegenstander. Nederigheid ontmoet God als vriend. God ziet om naar mensen die geen kracht putten uit zichzelf en die Zijn Woord serieus nemen.

Hoe kunnen wij dan deelnemen aan de duisternis van de wereld, waaruit wij juist geroepen zijn en waarin wij het licht moeten zijn? Hoe kunnen wij, die voor de wereld gekruisigd zijn (Galaten 6:14), iets anders dan de wereld overwinnen (1 Johannes 5:4-5) en ons onbesmet ervan bewaren (Jakobus 1:27)? Het hoogtepunt van zelfmisleiding is om als wereldliefhebber te leven en te denken dat wij toch een relatie met God hebben.

Het bericht Oorlog met God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kun je de stemming in een samenleving voorstellen wanneer de media in de wereld al maanden lang, dag aan dag, zeggen dat oorlog onvermijdelijk is? Dat er veel bloed zal worden vergoten?

In de afgelopen weken hebben bijna alle zendelingen te horen gekregen dat ze Oekraïne moesten verlaten. Westerse landen hebben hun ambassades en burgers geëvacueerd. Het verkeer in de hoofdstad Kiev is aan het verdwijnen. Waar zijn de mensen naartoe? Oligarchen, zakenlieden en zij die het zich kunnen veroorloven, vertrekken om hun families te redden van een mogelijke oorlog. Moeten wij hetzelfde doen?

Vragen voor gezinnen

Mijn vrouw en ik hebben besloten om in onze stad bij Kiev te blijven. We willen de mensen hier dienen, samen met de Irpin Bible Church waar ik in 2016 het pastorale team kwam versterken. In afwachting van de komende ramp hebben we een voorraad voedsel, medicijnen en brandstof gekocht, zodat we, indien nodig, de mensen in nood kunnen helpen in plaats van hen te belasten.

Wij zijn een gezin met zes kinderen. We voeden vier dochters op. Waar ik me de meeste zorgen over maak, is mijn 16-jarige die elke dag anderhalf uur, enkele reis, met het openbaar vervoer naar school reist. De media waarschuwen dat als Rusland binnenvalt, de mobiele communicatie zal wegvallen en het openbaar vervoer waarschijnlijk zal instorten. Gelukkig zijn haar lessen nu online.

Aangezien de grens met Wit-Rusland slechts 150 kilometer van Kiev ligt, is een van de mogelijke opties voor een vijandelijke aanval via Wit-Rusland. De lokale media raden aan dat we een noodkoffer inpakken. Ik zei tegen mijn kinderen: ‘Pak jullie rugzakken in. Pak genoeg spullen in voor drie dagen.’

Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

In het verleden betekende dat dat we op vakantie gingen of een leuke reis maakten. Dus onze jongere kinderen, 6 en 8 jaar oud, vroegen: ‘Pap, waar gaan we heen?’ In het begin wist ik niet wat ik moest antwoorden. Ik zei dat we nergens heen gingen.

De reactie van de kerk

Hoe moet de kerk reageren als er een groeiende oorlogsdreiging is? Wanneer er een voortdurende angst is in de samenleving? Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

Als land hebben we dit in 2014 al meegemaakt. Toen steunden veel kerken actief degenen die in opstand kwamen tegen het corrupte en autoritaire regime van Viktor Janoekovitsj. Er stond een gebedstent op het Onafhankelijkheidsplein. Christenen deelden warme maaltijden en hete thee uit. Kerken openden hun deuren als schuilplaats voor demonstranten die door veiligheidstroepen werden vervolgd.

Ondertussen waren er kerken die openlijk het regime van de dictator steunden en kritiek hadden op de demonstranten. Andere kerken probeerden het probleem te negeren. Zij zwegen over het probleem en leefden alsof er niets aan de hand was.

Uiteindelijk hebben kerken die zich distantieerden van sociale kwesties en kerken die de corrupte machthebbers steunden, reputatieschade opgelopen onder de bevolking van Oekraïne. Omgekeerd hebben kerken die de mensen bijstonden in moeilijke tijden het grootste vertrouwen van de samenleving gekregen.

Onze strijd voor de natie

Wij geloven dat de kerk een plaats is van geestelijke strijd. Omdat de spanningen zijn opgelopen, heeft onze kerk een week van vasten en gebed afgekondigd, waarin we elke avond samenkwamen om onze verzoeken aan God voor te leggen. Drie dagen achter elkaar werden de lichten in de stad uitgedaan. We waren gedwongen om in het donker samen te komen, wat een plechtige atmosfeer toevoegde aan onze gebeden voor vrede.

Aan het eind van de week hebben die momenten in ons een innerlijke kracht opgewekt om vol te houden. Door de gezamenlijke gebeden hebben wij vertrouwen en vrede gekregen. Wij geloven dat God met ons is, en dat is het belangrijkste.

Op dit kritieke moment is ons kerkgebouw, die op een doorsnee zondag ongeveer 1.000 bezoekers telt, ook een plaats van dienstverlening. We hebben onlangs verschillende trainingen gegeven over het verlenen van eerste hulp. Mensen leren een knelverband aan te leggen, bloedingen te stoppen, verband aan te brengen en luchtwegen te verzorgen. Deze leken zullen geen dokters worden, maar dit heeft hun het vertrouwen gegeven om voor hun buren te zorgen indien nodig.

Toen ik voor het eerst de EHBO-training aankondigde, zei een broeder tegen me: ‘Nu weet ik waarom ik in Oekraïne moet blijven.’ Hij was van plan weg te gaan. Hij wist dat hij geen soldaat was. Hij was niet in staat om de wapens op te nemen en te vechten. Maar nu wil hij blijven, om de gewonden te helpen, en om levens te redden.

Indien nodig, kan het kerkgebouw een schuilplaats worden. We hebben een goede kelder. We zijn klaar om een verwarmingsinstallatie in te zetten, en een plaats te bieden aan een militair hospitaal. Om dit te realiseren, zijn we responsteams aan het creëren. Als de noodtoestand wordt afgekondigd, staan ze klaar met een strategische voorraad brandstof, voedsel en materiaal om wonden te verbinden. We hebben zelfs informatie verzameld over wie in de kerk dokters, monteurs, loodgieters zijn – zelfs wie waterputten heeft in geval van een watertekort.

Blijven en bidden

We hebben besloten te blijven, als gezin en als kerk. Als dit voorbij is, zullen de burgers van Kiev zich herinneren hoe christenen hebben gereageerd in hun tijd van nood.

En hoewel de kerk niet mag vechten zoals de natie, geloven we nog steeds dat we een rol te spelen hebben in deze strijd. We zullen de zwakken onderdak bieden, degenen die lijden dienen en de gebrokenen helen. En terwijl wij dat doen, bieden wij de onwankelbare hoop van Christus en zijn evangelie. Hoewel we ons machteloos kunnen voelen bij een dergelijke crisis, kunnen we bidden zoals Esther. Oekraïne is niet Gods verbondsvolk, maar net als Israël hopen wij dat de Heer het gevaar zal wegnemen, zoals Hij deed voor zijn oude volk. En terwijl wij blijven, bidden wij dat de kerk in Oekraïne trouw op de Heer zal vertrouwen en onze buren zal dienen.

Met toestemming overgenomen van: The Gospel Coalition – Nederland & Vlaanderen

Het bericht Blijven om te dienen: Waarom we Oekraïne niet zijn ontvlucht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Oorlog is allesbehalve cool

Ook oorlog heeft, net als de onderwereld, iets stoers en aantrekkelijks. Games als Call of Duty zijn niet voor niks zo populair. Volgens de makers wordt oorlog in deze game ‘zo realistisch mogelijk’ neergezet.

Een voormalig marinier denkt daar wat anders over. Op Twitter deed hij een boekje open over de realiteit van oorlog: “We zagen in Irak zelfmoordterroristen explosieven aan hun borst bevestigen en grote dosissen drugs nemen voor ze schreeuwend op ons toe kwamen gelopen. Zo voelden ze de impact van de kogels niet die hun lichaam raakten, terwijl wanhopige mariniers er alles aan deden om hen tegen te houden (…) De realiteit van de oorlog is naar beelden moeten kijken van een drone-aanval, wetende dat er waarschijnlijk burgers en kinderen zullen omkomen bij de ontploffing. Daar naar moeten kijken als kersverse vader van een zoon, van wie je een dekentje in je rugzak hebt zitten…” (bron)

Pijn, tranen en verloren ledematen

Volgens de oud-militair is er niks ‘poëtisch of glorieus of stoer aan oorlog voeren’. “De realiteit van de oorlog is een leven lang – een LEVEN LANG – van beperkingen, mentale problemen, verlies, spijt, pijn, tranen, verloren ledematen, nachtmerries, gebroken gezinnen, weduwen, weduwnaars, wezen en herinneringen die je nooit meer uit je geheugen kan wissen. Dat – DAT – is de realiteit van de oorlog. Het is niet iets dat je in een videospelletje kan vastleggen.”

Van de duivel kun je veel zeggen, maar hij heeft z’n PR uitstekend op orde. Alles wat hij te bieden heeft is dood en vernietiging, maar hij weet het prachtig te verpakken. Oorlog, misdaad, maar ook dronkenschap en overspel weet hij fraai aan te kleden en te presenteren. Zeker ook in vakantietijd. Al die ‘mooie, stoere verhalen’ over kotsend boven de wc hangen en ‘ik neem elke meid hier’ (zie bron). Is dat stoer en het ‘goede leven’? Bullshit! Achter al die stoere maskers zit zoveel angst, onzekerheid en ellende. Met dit gedrag bezorgen jongeren elkaar soa’s en trauma’s.

Asjeblieft, geloof die PR-praatjes van de duivel niet. Hij is een aartsleugenaar en helpt je naar de ondergang. Voor het Leven moet je bij Christus zijn.

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht De duivel heeft z’n PR ** goed op orde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het oefenduel tussen Frankrijk en Duitsland. Wreed verstoord door hoorbare explosies. Waar gestreden werd voor een overwinning heerst nu paniek en angst. Mensen rennen het veld op en zijn bang voor wat er komen gaat. De mensen uit het stadion lopen door de hal naar buiten, waar ze in veiligheid worden gebracht. Iemand zet een lied in, het lied van hun vaderland. De mensen met het hart voor het land, dat na die dag voorgoed zal veranderen, zingen. Door de betonnen hal klinkt het:‘Allons enfants de la Patrie!’

‘Komt, kinderen des vaderlands,de dag der overwinning is aangebroken!
Tegen ons is het bloedige vaandel van de tirannie gehesen.
Het bloedige vaandel is gehesen.
Hoort ge in de velden
het loeien van die vreselijke soldaten?
Zij naderen tot in uw armen
om uw zonen en echtgenoten te kelen!’

Een lied dat niet toepasselijker zou kunnen zijn. In strijd en met een hoog gegeven vaandel geschreven, in het jaar 1795. Zingen de Parijsenaren het opnieuw. ‘Komt, kinderen des vaderlands, de dag der overwinning is aangebroken.’

Ik kijk om me heen in de grote kathedraal, de kerk van God. We zijn stil. Niet wetende wat we moeten doen. Ik kijk naar de lucht. Overwinning die al behaald is, wachtend tot dat Hij komt op de wolken. Verlangend naar die dag dat ík ga zingen. Een nieuw lied, vóór de troon. Een lied dat niet gezongen kan worden door hen die hun gewaden niet hebben witgewassen in het bloed van het Lam. Maar alleen gekend is door hen die gekocht zijn door het bloed van het Lam en hun toevlucht hebben genomen bij de Vader.

Ik zucht met de schepping mee. En elke zucht zegt: ‘Nog lang niet, de eeuwige heerlijkheid lijkt nog zover weg.’ Elke stap van Hem op deze aarde maakt mij weer kleiner en wanhopiger. ‘Waar ben ik, als christen in deze wereld?’ Mijn stem verzwakt, het lijkt stiller te worden. Ik vertel de mensen niet over Jezus, noem niet die ene Naam die onder de hemel gegeven is om het lied mee te kunnen zingen.

De muziek klinkt, de kerk van God zet in:

‘Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen;
Men loov’ Hem vroeg en spâ;
De wereld hoor’, en volg’ mijn zangen,
Met Amen, Amen na.’

Woorden galmen door mijn hoofd. Ik moet zingen, zodat de wereld het hoort en mijn zangen zal volgen: ‘Hij komt, om de aarde te richten. Barmhartig en genadig is de Heere, geduldig en rijk aan goedertierenheid.’ Ik moet zingen naar de mensen om mij heen, door woord en door daad: ‘Komt, maakt God met mij groot; Verbreidt, verhoogt, met hart en stem, Den nooit volprezen naam van Hem, Die ons behoedt in nood.’

En daar, midden in de wereld vol duistere stilte, zonde, verlatenheid, pijn en duivelse kogelschoten staan er mensen op, kinderen van het Vaderland. Ze geven het lied door wat ze gekregen hebben en zingen: ‘Onze ziel verwacht de HEERE, Hij is onze hulp en ons schild. Want ons hart is in Hem verblijd, omdat wij op Zijn heilige Naam vertrouwen.’ En daar, in de duistere stilte staan er steeds meer mensen op die hun stem gebruiken en gaan zingen. Ze horen het gezang van de kinderen van het Vaderland en volgen hun zangen.

En elke muzieknoot en elke maat brengt hen dichter bij de bruiloft van het Lam. Dichterbij het Vaderland. Daar waar de schare die niemand tellen kan, staat te wachten totdat ze met het volmaakte getal kunnen zingen: ‘Amen. De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging, de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid.’

Zing jij mee?

Het bericht Duistere stilte verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geestelijke oorlog verscheen eerst op Geloofstoerusting.