In deze aflevering duiken we verder het verhaal van Jona in. Jona is op de vlucht voor God, maar God laat hem niet zomaar gaan. ‘Maar de Heere wierp een hevige wind op de zee’ – zo begint het keerpunt in dit verhaal. Die storm is geen toeval: het is Gods werk, doelbewust en liefdevol ingezet. God slingert de storm als het ware op Jona’s pad, een genadige confrontatie.

Leander laat zien hoe dit zinnetje diepe waarheid bevat: God is soeverein. Hij bestuurt stormen, ziekte, voorspoed en tegenspoed. Alles ligt in Zijn hand. Dat is een ongemakkelijke gedachte in onze tijd, waar we liever een zachte God zien die niets met het kwaad te maken heeft. Maar de Bijbel maakt duidelijk: ‘De Heere heeft gegeven, de Heere heeft genomen.’ God staat niet machteloos aan de zijlijn, maar is met alles verweven – ook met onze pijn.

Deze storm brengt Jona terug naar Gods hart. En zo gebruikt God nog steeds stormen in ons leven: niet om ons kapot te maken, maar om ons terug te brengen bij Hem. ‘Misschien zie je pas achteraf: God heeft iets van mij afgenomen, om me iets veel heerlijkers te geven.’ Zo groot is Zijn goedheid.

Het bericht Is de storm goed of slechts nieuws? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vanaf vers 27 verlegt Paulus de focus terug naar de Filippenzen, en moedigt hij hen aan om het evangelie waardig te wandelen. Hij roept op tot eenheid en moed, ondanks de tegenstand die ze ervaren in een Romeinse samenleving die vijandig staat tegenover christenen. Paulus ziet deze tegenstand als een bewijs van hun redding en een teken van Gods goedkeuring. Lijden is niet alleen onvermijdelijk, maar ook een genadegift van God, die hen waardig acht om te lijden voor Christus.

Paulus bemoedigt de Filippenzen om vast te houden aan hun geloof, ondanks de moeilijke omstandigheden, en herinnert hen eraan dat ze niet alleen zijn in hun strijd. Christelijk leven is een strijd, maar het is een eer om in de voetsporen van de lijdende Christus te treden, wat uiteindelijk leidt tot verlossing.

Het bericht Genadig lijden voor het evangelie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een drama is een drama ook voor kinderen van God. Moeilijke dingen kunnen ook het leven van de gelovige in onstuimig weer brengen. Dat heeft Jona ook zo ervaren. Door eigen schuld nota bene. Maar het is niet een drama zonder hoop, omdat God alle dingen laat meewerken ten goede.

Bij Jona zien we dat God zijn motieven zuivert en hem in de spiegel laat kijken. En niet alleen Jona, ook allen die dit verhaal tot zich nemen. Misschien ben jij ook wel hypocrieter dan je denkt, en heb je meer genade nodig dan je zelf voor mogelijk houdt. Duik in het bekende Jona-verhaal en laat je verrassen door Gods genade.

Het bericht Een drama met ** een gouden randje verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken. Als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten.

Ik zat naast een vrouw die nogal luid zat te telefoneren over haar vriendin die alweer zwanger was. Ze reageerde op een afschuwelijke manier, dat de man van haar vriendin haar vertelt dat ze op haar mooist is als ze zwanger is. ‘Waarschijnlijk alleen maar om meer kinderen van haar te krijgen’, schertste ze. Ik luisterde een poosje het telefoongesprek mee tot ik opzij keek en zag dat de vrouw zelf ook zwanger was.

Toen had ik een akelige gedachte.

‘Hoe kan het dat zij haar baby wel mag houden en ik niet? Zij lijkt een hekel te hebben aan kinderen. Ik houd van ze. Dit is gewoon niet eerlijk.’

Zodra deze gedachte in me opkwam, voelde ik me vreselijk schuldig. Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken. Als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten. Maar het was zo klaar als een klontje: ik was jaloers.

Tot ziens, geluk

Toen mijn man en ik ontdekten dat we in verwachting waren, waren we niet verbaasd. Natuurlijk ervoer ik even een schok toen ik naar de test staarde, met trillende handen, wijd open ogen, het moederschap voor me opdoemend. Maar ook al waren Philip en ik nog maar een maand getrouwd, was ik opgegroeid met mijn vaders grapjes over de efficiëntie van hem en mijn moeder (ik ben geboren tien maanden nadat ze getrouwd waren). Bovendien groeide ik op in een kerkelijke gemeente waar kinderen net zo onverbiddelijk volgen op een huwelijk als de nacht volgt op de dag. Twee van mijn vriendinnen en hun echtgenoten, die wat eerder getrouwd waren dan ik, hadden vorig jaar allebei een baby verwelkomd, een week na elkaar.

We overlegden samen of we iemand zouden vertellen dat we in verwachting waren, omdat we wisten dat het risico op een miskraam het hoogst is gedurende het eerste trimester. Mijn man hoefde er geen moment over na te denken: Laat mensen met ons verblijd zijn als wij blij zijn. En als er rouw komt, zullen we samen huilen (Romeinen 12:15). Ik wachtte nog twee weken voor ik het bekend maakte, maar vertelde het nieuws vervolgens meteen aan al mijn vrienden en collega’s.

En toen begon ik me zorgen te maken.

Ik ben van nature een piekeraar en beet mijn nagels stuk over mijn prille zwangerschap. Zes weken lang werd ik ’s nachts zwetend wakker, bang dat er iets gebeurd was met mijn kind – dat inieminie frummeltje waar ik al zoveel van hield. Toen, tijdens de zevende week, voelde ik me wat geruster. Ik was kalmer, kon genieten van mijn veranderende lichaam en van het wonder van het kindje dat in mij groeide.

Ik wist niet dat het hartje van mijn baby toen al niet meer klopte.

Toen de echo het ons vertelde, voelde ik vanbinnen de diepste pijn die ik ooit in mijn leven heb ervaren. Het doet nog steeds pijn. En ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Waarom gebeurt dit?

Het ergste waar ik de afgelopen paar weken bang voor was, gebeurde twee weken geleden. Ik lag op de vloer van ons appartement en leed fysiek, emotioneel en geestelijk pijn; ik ervoer in al die opzichten meer pijn dan ik ooit gevoeld had, en ik riep het uit: ‘Waarom?’

Ik ben een ‘goed christelijk meisje’ uit een ‘degelijk christelijk gezin’, dus ik weet dat ik niet mag vragen ‘Waarom ik?’. Ja, natuurlijk verdien ik de dood, hel en graf (Romeinen 3:23). In deze moeilijkste momenten echode het zondagschool-antwoord door mijn hoofd dat ik ‘beter kreeg dan ik verdiende’. Maar toch kon ik er niets aan doen, ik voelde me bedrogen.

Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Hier lag ik dan in verschrikkelijke pijn, met rijkelijk stromende tranen – voor een baby die mij in zo korte tijd zoveel vreugde had gegeven – een baby die ik nooit vast zou houden.

Meteen op het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, zag ik ernaar uit om het kleine persoontje te ontmoeten waarover ik door Gods zegen mocht moederen. Ik dagdroomde over zijn of haar toekomst, zijn of haar plaats in mijn huis, zijn of haar impact op ons leven. Ik kreeg dat persoontje iedere dag meer lief.

Ik houd van kinderen. Ik groeide met hen op, ik geef ze les, ik wil een huis vol van ze. Ik kon niet wachten om moeder te worden – ik kon niet wachten om voor mijn eigen kind te zorgen. Maar nu was mijn kind dood. Ik voelde me als de psalmist: ‘Wat voor winst is er in mijn bloed, in mijn neerdalen in het graf? Zal het stof U loven? Zal dat Uw trouw verkondigen?’ (Psalm 30:9). Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Zijn onverschrokken bedoeling

Zelfs in die verschrikkelijke pijn droeg het lijden van de Heere in mijn plaats vrucht.

Ik bedoel niet dat ik daar Amazing Grace zat te zingen terwijl golven van pijn en rouw mijn hart overspoelden. Het was helemaal geen fraai gezicht. Ik schreeuwde het uit tot God – letterlijke, rauwe schreeuwen – en voelde me nabij de lijdende Heiland die nog verschrikkelijker pijn had doorgemaakt voor mij, niet omdat Hij een kind verloor, maar omdat Hij alles opgaf om verloren kinderen thuis te brengen.

Hij geeft ons lijden een doel (Romeinen 8:28). Mijn miskraam stond niet op zichzelf. Zowel mijn kind als ikzelf waren geschapen naar Gods beeld, bedoeld voor Zijn glorie. Mijn plannen voor het leven van mijn kind waren niet Gods plannen, en mijn tijdschema was niet Zijn tijdschema. Hij koos ervoor om het doel van dit kleine mensje te vervullen in slechts zeven weken van leven. Hij koos ervoor dat mijn levensdoel verder geopenbaard zou worden door de dood van dat kleintje.

Hij koos mij om voor zeven weken de moeder te zijn van mijn kind. Hij koos ervoor mijn man en mij te leren samen door de hormonale stormen te gaan, mijn man om opofferende liefde te tonen aan zijn vermoeide vrouw. Hij koos ervoor om ons samen verdriet te laten doormaken en om Zijn grootheid te verkondigen zelfs door onze pijn heen (Job 13:15).

Ik werd moeder. Het was maar voor eventjes, maar het was een mooi moment. Ik hoop opnieuw moeder te worden, maar zelfs als dat niet gebeurt is God goed. En Zijn bedoelingen voor mij staan vast. Mijn kleine portie moederschap toont me nog steeds andere gezichtspunten van Gods goede karakter en dingen over mijzelf die ik zonder mijn baby nooit had kunnen leren. Daarvoor ben ik dankbaar. God is de Auteur van het leven en de Enige die volle vervulling geeft. ‘Hij zal Zijn werk aan ons voltooien’ (Psalm 57:2), en dat troost mij.

Het bericht Toen het hartje van mijn baby niet meer klopte verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch schieten deze drie verklaringen voor het lijden allemaal tekort. Gelukkig geeft de Bijbel ons zelf antwoord. Hier zijn vijf bijbelse verklaringen voor ons lijden.

1. Lijden is onderdeel van ons mens-zijn

Onze wereld is onvolmaakt. Het kan niet anders of de zonde veroorzaakt lijden. We raken gewond. We worden ziek. We sterven.
Daarom hoeven we niet in al ons lijden een grote kosmische bedoeling te zoeken en ons af te vragen: ‘O, ik heb zo’n hoofdpijn. Welke plek zou dit hebben in God eeuwige plan?’ We leven in een gevallen wereld. Als je op een hark trapt en de steel tegen je hoofd slaat, hoef je jezelf niet af te vragen wat God jou daarmee wil leren. Kijk de volgende keer gewoon uit waar je loopt!
Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen zien de zon. Zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen voelen de regen. Zo leven zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen met lijden als gevolg van de val.

2. God gebruikt lijden als een kastijding

In Psalm 119:67 schrijft de psalmist: ‘Voordat ik verdrukt werd, dwaalde ik, maar nu neem ik Uw woord in acht.’ Wanneer alles goed lijkt te gaan, kan de verleiding groot zijn om onze eigen weg te gaan. Op zulke momenten hebben we vaak Gods kastijding nodig om Hem weer te gehoorzamen.

Deze gedachte komt terug in het boek Hebreeën, dat God beschrijft als een genadige Vader Die Zijn kinderen bestraft om hen terug te brengen op het rechte pad van Zijn Woord. Ieder van ons zal inzien dat ons lijden en onze pijn soms het gevolg zijn van Gods goede, genadige opvoedingsstrategie.

Pijn, hoe vreselijk ook, en leegheid, hoe echt ook, worden een zegen wanneer we erop vertrouwen dat God ze gebruikt om onze gedachten, houding en daden te corrigeren.

3. God gebruikt lijden om ons karakter te vormen

In Romeinen 5:3-4 schrijft Paulus: ‘Wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop.’

Hoe worden we hoopvol? Hoe hebben onze grootmoeders zulke liefdevolle, tedere ogen gekregen? Hoe hebben onze vrienden geleerd om mee te leven in pijn, gebrokenheid en afdwalingen? Hoe worden mensen zo? Hoogstwaarschijnlijk omdat God lijden gebruikt om ons karakter te vormen.

Velen van degenen die we bewonderen, zouden niet zijn geweest wie ze zijn als God geen beproevingen had gebruikt – niet om hen te straffen, zelfs niet om hen te corrigeren, maar om hen op te bouwen.

4. God gebruikt lijden tot Zijn eer

Misschien is er wel niemand in de Bijbel wiens leven deze waarheid beter illustreert dan Jozef. Vanaf het moment dat we hem als zeventienjarige jongen ontmoeten totdat hij op dertigjarige leeftijd in Egypte een machtspositie ontvangt, zien we hoe hij jaloersheid, verraad, slavernij, valse beschuldigingen en gevangenschap verdraagt – dat is meer lijden dan de meeste mensen in hun hele leven te dragen krijgen. Toch zegt hij aan het einde van zijn leven tegen dezelfde broers die hem vroeger hebben verraden en verkocht: ‘Jullie weliswaar, jullie hebben kwaad tegen mij bedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht, om te doen zoals het op deze dag is: een groot volk in leven te houden’ (Genesis 50:20).

Jozef had geleerd Gods voorzienigheid op te merken, ook wanneer hij gevoelig in aanraking kwam met de slechtheid van de mens. In alle onrechtvaardigheid en al die jaren gevangenschap leefde hij bij de theologie die de apostel Paulus veel later onder woorden zou brengen: ‘Wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn’ (Romeinen 8:28).

Als ook wij lijden, zal niets ons beter helpen dan een herontdekking van de leer van Gods voorzienigheid en het inzicht dat God alle dingen regeert, boven alle dingen staat en in alle dingen tegenwoordig is, tot Zijn eer en ons ten goede.

5. Lijden kan van kosmische betekenis zijn

Het verhaal van Job is het meest diepgaande en gedetailleerde voorbeeld van deze waarheid. Jobs onnoemelijke lijden was bedoeld om satan en de engelen te laten zien dat een mens God kan liefhebben en vertrouwen om Wie Hij is, en niet louter vanwege de vele bezittingen die hij van Hem ontvangt. Daarom is het niet verwonderlijk dat God soms lijden in ons leven toelaat om de wereld te laten zien dat Zijn genade, barmhartigheid en kracht Zijn volk in staat stellen lijden te verdragen en zelfs meer op Hem te gaan vertrouwen.

Wij hebben in deze 21e eeuw een heel gebrekkige theologie van het lijden. ‘Beroemde’ evangelisten en leraars verkondigen vaak de gedachte dat het christendom gaat over gezondheid, rijkdom en voorspoed. Feit is dat we weliswaar zegen mogen verwachten op onze gehoorzaamheid, maar de soevereine God niet kunnen manipuleren. Dezelfde God Die ervoor kiest ons vandaag te zegen met een schitterende zonsondergang kan ervoor kiezen ons morgen te zegenen met lijden.

De vraag is: ben je bereid Hem te vertrouwen? Geloof je Hem en verheerlijk je Hem? Onderwerp je je eigen gedachten aan die van Hem, in de wetenschap dat Hij jouw liefhebbende Vader is?

Het bericht 5 redenen waarom we lijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kun je de stemming in een samenleving voorstellen wanneer de media in de wereld al maanden lang, dag aan dag, zeggen dat oorlog onvermijdelijk is? Dat er veel bloed zal worden vergoten?

In de afgelopen weken hebben bijna alle zendelingen te horen gekregen dat ze Oekraïne moesten verlaten. Westerse landen hebben hun ambassades en burgers geëvacueerd. Het verkeer in de hoofdstad Kiev is aan het verdwijnen. Waar zijn de mensen naartoe? Oligarchen, zakenlieden en zij die het zich kunnen veroorloven, vertrekken om hun families te redden van een mogelijke oorlog. Moeten wij hetzelfde doen?

Vragen voor gezinnen

Mijn vrouw en ik hebben besloten om in onze stad bij Kiev te blijven. We willen de mensen hier dienen, samen met de Irpin Bible Church waar ik in 2016 het pastorale team kwam versterken. In afwachting van de komende ramp hebben we een voorraad voedsel, medicijnen en brandstof gekocht, zodat we, indien nodig, de mensen in nood kunnen helpen in plaats van hen te belasten.

Wij zijn een gezin met zes kinderen. We voeden vier dochters op. Waar ik me de meeste zorgen over maak, is mijn 16-jarige die elke dag anderhalf uur, enkele reis, met het openbaar vervoer naar school reist. De media waarschuwen dat als Rusland binnenvalt, de mobiele communicatie zal wegvallen en het openbaar vervoer waarschijnlijk zal instorten. Gelukkig zijn haar lessen nu online.

Aangezien de grens met Wit-Rusland slechts 150 kilometer van Kiev ligt, is een van de mogelijke opties voor een vijandelijke aanval via Wit-Rusland. De lokale media raden aan dat we een noodkoffer inpakken. Ik zei tegen mijn kinderen: ‘Pak jullie rugzakken in. Pak genoeg spullen in voor drie dagen.’

Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

In het verleden betekende dat dat we op vakantie gingen of een leuke reis maakten. Dus onze jongere kinderen, 6 en 8 jaar oud, vroegen: ‘Pap, waar gaan we heen?’ In het begin wist ik niet wat ik moest antwoorden. Ik zei dat we nergens heen gingen.

De reactie van de kerk

Hoe moet de kerk reageren als er een groeiende oorlogsdreiging is? Wanneer er een voortdurende angst is in de samenleving? Ik ben ervan overtuigd dat als de kerk niet relevant is in een tijd van crisis, zij dat ook niet is in een tijd van vrede.

Als land hebben we dit in 2014 al meegemaakt. Toen steunden veel kerken actief degenen die in opstand kwamen tegen het corrupte en autoritaire regime van Viktor Janoekovitsj. Er stond een gebedstent op het Onafhankelijkheidsplein. Christenen deelden warme maaltijden en hete thee uit. Kerken openden hun deuren als schuilplaats voor demonstranten die door veiligheidstroepen werden vervolgd.

Ondertussen waren er kerken die openlijk het regime van de dictator steunden en kritiek hadden op de demonstranten. Andere kerken probeerden het probleem te negeren. Zij zwegen over het probleem en leefden alsof er niets aan de hand was.

Uiteindelijk hebben kerken die zich distantieerden van sociale kwesties en kerken die de corrupte machthebbers steunden, reputatieschade opgelopen onder de bevolking van Oekraïne. Omgekeerd hebben kerken die de mensen bijstonden in moeilijke tijden het grootste vertrouwen van de samenleving gekregen.

Onze strijd voor de natie

Wij geloven dat de kerk een plaats is van geestelijke strijd. Omdat de spanningen zijn opgelopen, heeft onze kerk een week van vasten en gebed afgekondigd, waarin we elke avond samenkwamen om onze verzoeken aan God voor te leggen. Drie dagen achter elkaar werden de lichten in de stad uitgedaan. We waren gedwongen om in het donker samen te komen, wat een plechtige atmosfeer toevoegde aan onze gebeden voor vrede.

Aan het eind van de week hebben die momenten in ons een innerlijke kracht opgewekt om vol te houden. Door de gezamenlijke gebeden hebben wij vertrouwen en vrede gekregen. Wij geloven dat God met ons is, en dat is het belangrijkste.

Op dit kritieke moment is ons kerkgebouw, die op een doorsnee zondag ongeveer 1.000 bezoekers telt, ook een plaats van dienstverlening. We hebben onlangs verschillende trainingen gegeven over het verlenen van eerste hulp. Mensen leren een knelverband aan te leggen, bloedingen te stoppen, verband aan te brengen en luchtwegen te verzorgen. Deze leken zullen geen dokters worden, maar dit heeft hun het vertrouwen gegeven om voor hun buren te zorgen indien nodig.

Toen ik voor het eerst de EHBO-training aankondigde, zei een broeder tegen me: ‘Nu weet ik waarom ik in Oekraïne moet blijven.’ Hij was van plan weg te gaan. Hij wist dat hij geen soldaat was. Hij was niet in staat om de wapens op te nemen en te vechten. Maar nu wil hij blijven, om de gewonden te helpen, en om levens te redden.

Indien nodig, kan het kerkgebouw een schuilplaats worden. We hebben een goede kelder. We zijn klaar om een verwarmingsinstallatie in te zetten, en een plaats te bieden aan een militair hospitaal. Om dit te realiseren, zijn we responsteams aan het creëren. Als de noodtoestand wordt afgekondigd, staan ze klaar met een strategische voorraad brandstof, voedsel en materiaal om wonden te verbinden. We hebben zelfs informatie verzameld over wie in de kerk dokters, monteurs, loodgieters zijn – zelfs wie waterputten heeft in geval van een watertekort.

Blijven en bidden

We hebben besloten te blijven, als gezin en als kerk. Als dit voorbij is, zullen de burgers van Kiev zich herinneren hoe christenen hebben gereageerd in hun tijd van nood.

En hoewel de kerk niet mag vechten zoals de natie, geloven we nog steeds dat we een rol te spelen hebben in deze strijd. We zullen de zwakken onderdak bieden, degenen die lijden dienen en de gebrokenen helen. En terwijl wij dat doen, bieden wij de onwankelbare hoop van Christus en zijn evangelie. Hoewel we ons machteloos kunnen voelen bij een dergelijke crisis, kunnen we bidden zoals Esther. Oekraïne is niet Gods verbondsvolk, maar net als Israël hopen wij dat de Heer het gevaar zal wegnemen, zoals Hij deed voor zijn oude volk. En terwijl wij blijven, bidden wij dat de kerk in Oekraïne trouw op de Heer zal vertrouwen en onze buren zal dienen.

Met toestemming overgenomen van: The Gospel Coalition – Nederland & Vlaanderen

Het bericht Blijven om te dienen: Waarom we Oekraïne niet zijn ontvlucht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Velen die dichtbij de kust leven, kunnen desondanks nonchalant worden in hun voorbereidingen. Als het al enkele jaren geleden is dat er een storm dreigde, laten we onze voorraden achterwege. Ondanks dat de meteoroloog ons ieder jaar waarschuwt om erop voorbereid te zijn, geven we er te vaak de voorkeur aan om te wachten tot het moment dat er daadwerkelijk een storm aan de horizon verschijnt.

Hetzelfde gebeurde in het jaar dat ik negen maanden zwanger was en twee categorie-drie stormen onze kustplaats teisterden. De winkels waren overvol met mensen die eten en drinken inkochten. Ik deed hard mijn best om uit te zoeken waar ik heen moest en wat ik mee moest nemen. De rijen voor de benzinestations waren lang. En na de storm, toen iedereen wekenlang zonder elektriciteit zat, voelden we goed hoe noodzakelijk het is om voorbereid te zijn op een storm.

De stormen van het leven

Het lijkt een kwestie van gezond verstand om je tijdig voor te bereiden op een orkaan, tornado of sneeuwstorm. Maar wat als het de stormen van het leven betreft? Moeten we ons van tevoren voorbereiden op periodes van beproevingen en lijden? Ik geloof dat het belangrijk is om onze geest en ons hart voor te bereiden op de onvermijdelijke beproevingen van het leven. Zonder een theologisch fundament over hoe wij moeten omgaan met zulke stormen lopen we meer gevaar omver geblazen te worden door de harde windstoten van lijden wanneer ze arriveren. Wat betekent het om een theologisch fundament te hebben? Het betekent een theologie over lijden te hebben: weten wat wij geloven over God, Zijn soevereiniteit en de moeilijkheden die we ondervinden in deze wereld.

Ontwikkel een theologie over het lijden

Hoe ontwikkelen we een theologie over lijden? Wat zijn enkele praktische manieren waarop we ons kunnen voorbereiden op de stormen van het leven? Hier zijn vier eenvoudige manieren, simpel als het verzamelen van orkaanvoorraden, waardoor we ons kunnen voorbereiden op de stormen van morgen.

1. Bestudeer het Woord. We moeten bestuderen wat de Bijbel zegt over beproevingen en lijden. Waarom zijn die er? Hoe moet onze reactie erop zijn? Hoe gebruikt God het lijden in ons leven? We moeten ook bestuderen wat de Schriften zeggen over God, Wie Hij is, en over Zijn karakter. Het maakt een groot verschil of we geloven dat God eropuit is om ons te krijgen, of dat we geloven dat Hij heilig, rechtvaardig en goed is in alles wat Hij doet.
2. Beaam Gods soevereiniteit. Wat we geloven over Gods soevereiniteit speelt een belangrijke rol in hoe wij omgaan met lijden. Geloven we dat Hij de absolute macht heeft over alles wat er gebeurt? Vertrouwen we dat Hij alle dingen zal gebruiken, zelfs ons lijden, voor ons bestwil en Zijn heerlijkheid? Hoe kunnen we vertrouwen en hoop vinden in Zijn soevereiniteit?
3. Leer de Schrift uit je hoofd. We moeten verzen uit ons hoofd leren over de waarheid betreffende het lijden en de beproevingen van het leven. We kunnen passages uit ons hoofd leren over Gods beloften voor ons, over de hoop die we hebben in Christus, over hoe God het lijden gebruikt in ons leven voor onze heiliging en Zijn glorie. Er staan meerdere belangrijke teksten in Romeinen 8, zoals Romeinen 8:18, 28-30, 35-39.
4. Bid. We moeten een actief gebedsleven opbouwen. Tijdens de rustige seizoenen van het leven moeten we groeien in gebed en leren om voor alle dingen tot God te gaan. Hoe meer we hopen en vertrouwen op God in het gebed, hoe meer we gebruik zullen maken van gebed tijdens de beproevingen van het leven. In een crisis zijn we geneigd om instinctief te handelen. Gebed moet instinctief gaan, net als ademen.

Het is tien jaar geleden dat ik mijn eerste kind baarde nadat een orkaan door onze stad heen raasde. Het was een angstaanjagende tijd die moeilijk te vergeten is. De stormen van het leven onvoorbereid ontmoeten, dat is ook angstaanjagend. Het is in de tijd van vrede en kalmte dat we een theologie van lijden moet opbouwen, door ons onder te dompelen in de Schrift en onszelf door moeilijke vraagstukken heen te bidden. En we moeten bidden om een geloof dat het hoofd biedt aan de verwoesting die de stormen van het leven veroorzaken, een geloof dat kan zeggen: “Gezegend zij de naam des Heeren!”

Het bericht Voorbereiden op de stormen van het leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is God machtig genoeg om al het kwaad uit de wereld te bannen? Nou, ja, natuurlijk, maar daarvoor zou Hij de hele mensheid moeten uitroeien. De mens verkeert net zoveel ín de duisternis, als dat hij zelf vol duisternis is. We beschouwen dingen als moord en verkrachting als slecht (en dat zijn ze) maar hoe zit het met liegen, stelen en hebzucht? Alle zonden zijn slecht in de ogen van een heilige God. Het hart van het probleem is het probleem van het hart. Het hart is bedrieglijk en hopeloos verdorven boven alle dingen.

Het hart van het probleem is het probleem van het hart.

Maak je je zorgen over het probleem van het kwaad? Nou, raad eens? Je maakt zelf deel uit van het probleem. Ook in jouw hand ligt een rokend pistool. Slechte daden kunnen nooit worden gescheiden van de boosdoener. Dus, als zondaars slecht zijn, waarom heeft God ons dan niet allemaal gedood? 2 Petrus 3:9 vertelt ons: ‘De Heere vertraagt de belofte niet (zoals sommigen dat als traagheid beschouwen), maar Hij heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen.’ God heeft de wereld nog niet gereinigd van het kwaad, omdat Hij mensen een kans wil geven om zich te bekeren. Heb jij dat al gedaan?

Als God om 12:00 zou komen opdagen om al het kwaad uit de wereld weg te werken, waar zou jij dan om 12:01 zijn?

Het bericht Waarom is er kwaad in de wereld? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tegenslag na tegenslag

Het verhaal van Ruth speelt zich af in een van de meest duistere periodes van de geschiedenis van Israël. Het verhaal begint bij Naomi en zij maakt ook een moeilijke tijd in haar leven mee. Ze moet vanwege een hongersnood uit haar thuisland Israël naar het heidense Moab vluchten. Daar verliest ze haar man en haar beide zonen. Haar twee heidense schoondochters zijn kinderloos gebleven waardoor de familielijn ophoudt met bestaan. Tegenslag na tegenslag heeft ze te verduren. Het lijkt wel alsof God afwezig is en alle dingen uit Zijn hand lopen.

Maar niets is verder van de waarheid! Noami keert terug naar Israël samen met haar loyale schoondochter Ruth. Om in hun onderhoud te voorzien gaat Ruth op de akkers van Boaz werken, een ver familielid van Noami. Als blijkt dat deze Boaz de losser is trouwt hij met Ruth en samen krijgen ze een kind terwijl Ruth dacht dat ze geen kind kon krijgen. Dit kind, Obed, is een van de voorvaders van David en daarmee een van de verre voorvaders van Jezus. Hoe is Naomi’s situatie veranderd! God heeft haar verdriet in vreugde omgezet. God heeft uiteindelijk alle dingen laten meewerken ten goede.

Een baken van licht

John Piper schrijft in zijn boek ‘Onder Gods vleugels’ hoe in donkere tijden het verhaal van Ruth een baken van licht kan vormen. Aan de hand van deze geschiedenis beschrijft hij hoe God achter de schermen altijd aanwezig is, het goede voor ons najaagt ook als wij dat niet zo ervaren. De geschiedenis van Ruth leert ons dat achter onze pijn een liefdevolle, wijze en almachtige God werkzaam is. Die de gewone gebeurtenissen uit ons dagelijks leven verbindt met Zijn ontzagwekkende werk in de geschiedenis. En het leert ons ook dat donkere tijden geen verspilde tijden zijn. John Piper vat het zelf mooi samen. Het leven van gelovigen is geen rechte weg naar de heerlijkheid, maar ze komen er wel.

Het verhaal van Ruth is geschreven om ons te bemoedigen en vertrouwen te geven dat alle moeilijk te begrijpen krommingen en bochten in ons leven uiteindelijk tot een goed doel zullen leiden. Er zullen nu eenmaal bittere momenten in ons leven aanbreken. Maar wat een geruststelling om te weten dat we een liefdevolle Vader hebben die ons niet uit het oog verliest. God gebruikt zelfs tegenslagen tot Zijn eer en onze vreugde.

Het bericht Een baken van licht in donkere tijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Van alle ellendigheden in de wereld is alleen zijn in je ellende misschien wel het ellendigst. David beschrijft in deze Psalm een diep gevoel van verlatenheid. In zijn beleving is God ver van Hem, alleen de nood is nabij en er is geen helper (vers 12). Ook spreekt hij over ‘mijn eenzame ziel’ (vers 21).

Eenzaamheid is als een epidemie in de Westerse wereld. Wij leggen grote nadruk op het individu, op zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Ieder moet ‘zijn eigen leven leiden’, zo zeggen we. We moedigen onze kinderen aan om het ‘op hun eigen manier te doen’ en uit te zoeken wat ‘bij hun eigen zelf past’. Zonder het door te hebben creëren we voor onze kinderen daarmee een eenzame wereld, omdat het besef van het collectieve, het gezamenlijke, alles wat ons met elkaar verbindt en verbonden houdt daarmee alleen maar minder wordt.

Verlatenheid

Misschien herken je je wel in het gevoel verlaten te zijn in een wrede wereld. Het kan zijn dat je je vader of moeder hebt moeten missen toen je nog jong was en dat dat de oorzaak is van de gevoelens van eenzaamheid die je zo nu dan zo sterk overvallen. Misschien ben je heel naar behandeld door één of meerdere mensen. Het kan zijn dat je vriend of vriendin de verkering heeft uitgemaakt of dat je man of vrouw je verlaten heeft voor een ander. Het kan zijn dat je door opnieuw een verhuizing dierbare vrienden hebt moeten achterlaten. Misschien komt het door je eigen zonden waar je zo aan vast kan zitten of heb je je eigen vrouw of man naar het graf moeten dragen. Het kan ook zijn dat het gewoon het gevoel is, zonder dat er een duidelijke reden voor aan te tonen is.

Geen dal is zo diep of Jezus is daar! Hij is ook de Lijdende en daarom is Hij altijd met ons in ons lijden.

Zelfs de man naar Gods hart, die zulke prachtige Psalmen heeft geschreven, waarin de verbondenheid met God tot uiting komt, schreef: ‘Mijn God, mijn God, waarom heeft U mij verlaten?’ We weten niet wat de aanleiding was. Misschien schreef hij het in de tijd dat zijn schoonvader in onbegrijpelijke razernij achter hem aanzat, of in de tijd dat hij moest vluchten voor nota bene zijn eigen zoon Absalom. Hoe dan ook, de waarom-vraag mogen wij blijkbaar wel degelijk stellen. Onze jammerklacht mogen wij uiten. Verzuchten is heel menselijk.

Het lijden van de Verlosser

Het wonderlijke van Psalm 22 is dat David heeft geschreven over zijn eigen situatie en ervaringen, maar dat hij ondertussen steeds meer tot in detail schrijft over het lijden van de Messias. De woorden waarmee mensen Jezus bespotten toen Hij aan het kruis hing. De manier waarop de lijdende dienstknecht des Heeren een smaad van mensen en veracht door het volk werd. Daarna volgt een perfect fysiologische, lichamelijke beschrijving van wat er gebeurde met iemand die gekruisigd werd.

‘Als water ben ik uitgestort.’ Zoals water uit een emmer wordt weggegooid werd Jezus verworpen en kwam hij apart te staan. Hangend tussen hemel en aarde was Hij verworpen door zowel God als de mensen.

‘Ontwricht zijn al mijn beenderen.’ Door de kruisiging kwam er enorme druk op de gewrichten.

‘Mijn hart is als was.’ De pijn van de enorme spijkers die door handen en voeten werden geslagen veroorzaakten een zenuwinzinking.

‘Het is gesmolten diep in mijn binnenste.’ Alle moed was verdwenen en angst was Zijn constante begeleider.

‘Mijn kracht is verdroogd, mijn tong kleeft aan mijn gehemelte, U legt mij in het stof van de dood.’ Als mensen sterven ervaren zij vaak intense dorst omdat het lichaam geen vocht meer opneemt. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Jezus riep het uit aan het kruis: ‘Ik heb dorst!’ Het was de dorst van de dood die Hij leed in onze plaats.

‘Zij hebben mijn handen en voeten doorboord.’ Wonderlijk niet, dat David dit schrijft? De kruisdood bestond in zijn tijd (1000 voor Chr.) namelijk helemaal nog niet. De Romeinen begonnen dat pas vele eeuwen later als vorm van executie te gebruiken.

‘Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen.’ Door de onnatuurlijke lichaamshouding van een gekruisigde steken de ribben naar voren waardoor je die kan tellen. Zelfs wat er gebeuren zou met zijn kleren stond geprofeteerd: ‘Zij verdelen mijn kleding onder elkaar en werpen het lot om mijn gewaad.’

Vanuit het persoonlijke lijden van David zitten we zomaar in het lijden van onze Verlosser. De waarom-vraag wordt niet beantwoord, maar toch is er troost in ons lijden. God is niet ver weg gebleven of op afstand blijven staan toekijken toen de mensen, die Hij naar Zijn beeld en gelijkenis had gemaakt, in lijden terechtkwamen. Hij is naar ons toegekomen en midden in onze strijd komen staan.

God is niet ver weg gebleven of op afstand blijven staan toekijken toen de mensen, die Hij naar Zijn beeld en gelijkenis had gemaakt, in lijden terechtkwamen.

Geen dal is zo diep…

Een tijdje geleden moest ik een CT-scan ondergaan voor onderzoek van mijn hart. Uiteindelijk bleek dat er niets ernstigs aan de hand is, maar je voelt je op zo’n moment kwetsbaar en bent bang voor de uitkomst. Toen ik onder dat apparaat lag gaf de gedachte aan Jesaja 53 mij zo enorm veel troost. Hijzelf werd een man van smarten die vertrouwd was met ziekte. Wat er ook zou gebeuren, ik wist dat ik niet alleen was in mijn lijden.

Hoe eenzaam we ons soms ook kunnen voelen, hoe sterk het gevoel van verlaten te zijn ook mag zijn, je mag weten dat je nooit alleen bent. Geen dal is zo diep of Jezus is daar! Hij is ook de Lijdende en daarom is Hij altijd met ons in ons lijden.

Het bericht Eenzaam, maar niet alleen verscheen eerst op Geloofstoerusting.