Dr. Gert van den Brink sprak voor de studenten in Rotterdam over deze vragen. Hij gaat in op de vraag wanneer je blijven moet in je gemeente, en wanneer je moet gaan.

Het bericht ‘Zit ik in een gezonde gemeente?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze bekering is immers niet slechts iets individueels. Het is niet minder dan dat, maar wel meer dan dat. Het heeft een collectieve kant. Denk aan 1 Petrus 2:10, waar Petrus zegt: ‘U was voorheen geen volk, maar bent nu Gods volk; u had geen ontferming ontvangen, maar hebt nu ontferming ontvangen.’ Doorgaans denken we bij bekering aan dat tweede stukje.: ik had geen genade, nu heb ik wel genade. Maar let op! Petrus zet iets parallel aan het geen genade, wel genade. Hij zegt: ‘Eerst was u geen volk, nu bent u wel een volk.’ Hier zie je dat christen worden betekent: bij een volk gaan horen.

Het is alsof een vader en moeder naar het weeshuis gaan, me adopteren, me mee naar huis nemen, me aan de eettafel in het gezin neerzetten. Ik kijk om me heen. Wie zijn dat? Broers en zussen. Ja toch?

Verzoend zijn met God in Christus (Efeze 2:1-10) betekent dat we tot één nieuwe mens geschapen zijn, verzoend met broeders en zusters (Efeze 2:11-22). Met dit boek willen we christenen dus helpen om opnieuw in te zien dat je christen-zijn, je discipelschap, gevormd moet worden door de gemeente.

Dit is het. Zo werkt het. Zo voelt het. We nodigen lezers uit dat voor het eerst te ontdekken of dat te herontdekken, als ze het ooit wel wisten, maar op een of andere manier zijn kwijtgeraakt.

Het bericht Waarom moeten we ons christen-zijn laten vormen door de gemeente? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het tweede probleem met ‘kerkshoppen’ is dat je zoekt naar een perfecte plaats. Maar het eerste wat er al niet perfect aan is, is dat jij op die plek komt, dat ik er kom. Ze zijn beslist niet perfect, op geen stukken na.

Eigenlijk gebeurt dat ook vaak als we gewoon gaan shoppen. Tijdens het shoppen kun je zo kieskeurig zijn als je maar wilt. Als je iets uitzoekt wat je wilt hebben, kun je aan alles denken, alles vergelijken, ook de prijs. Maar dan kom je thuis en opeens ga je allerlei problemen zien die je nog niet eerder had gezien, alle gebreken die je nog niet had opgemerkt, zie je het vanuit een gezichtspunt waarmee je nog geen rekening had gehouden.

Dat is iets wat echt gebeurt als we naar een gemeente komen met die houding van een consument. Dan ben je eigenlijk niet in staat om je er volledig aan te wijden, niet in staat om volledig lief te hebben. Als iemand dus echt wil groeien in zijn liefde voor de gemeente, is het noodzakelijk dat hij weet om te gaan met haar gebreken, met zijn eigen gebreken, zijn eigen problemen, die zijn bijdrage aan die gemeente vormen.

Maar je zult ontdekken dat juiste de mensen die zich inzetten voor een gemeente er de ergste dingen over weten. Ze hebben geleerd zich toch voor haar in te zetten om wat ze is en – nog belangrijker – vanwege Gods bedoelingen met haar. Wat we dus nodig hebben, is dat meer mensen bereid zijn zich voor de gemeente in te zetten. Zo zal hun liefde groeien door hun inzet voor de gemeente en zullen ze niet blijven vastzitten in die voortdurende consumptiehouding, alsof ze aan het kerkshoppen zijn.

Een van onze uitdagingen is dat dit shoppen nog moeilijker te weerstaan wordt in een tijdperk van onlinekerk-zijn. Waarschijnlijk zal er niemand ooit meer een gemeente binnenstappen zonder online al allerlei gemeenten te hebben bekeken en te hebben gezien hoe alles daar toegaat. Maar het zal nog moeilijker worden om die stap te maken, om van consument iemand te worden die zich inzet, als we zo’n afstandelijke houding aannemen. Toch is dat de enige manier waarop een gemeente echt kan functioneren, echt kan draaien, als mensen ervoor de verantwoordelijkheid nemen en stoppen met consument zijn.

Het bericht Waar je op moet letten als je een gemeente zoekt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar dan kom je in de dienst, je luistert naar de predikant. Hij vertelt je dat Jezus Koning is en dat Jezus overwint. Ook dat Hij op een dag Zijn heiligen recht zal doen, zoals ook Hij in ere is hersteld. Daarvan komt jouw hart tot bedaren, het vindt rust in deze waarheden van het evangelie. Je kijkt opnieuw om je heen en je hoort andere mensen zeggen: ‘Amen, zo is het.’ Ik hoor hen op hem reageren, terwijl hij het evangelie verkondigt. Opnieuw wordt mijn geloof versterkt en verkwikt door de aanwezigheid van de mensen om me heen.

Misschien heb ik mijn zonde weggestopt of heb jij de hele week je zonde weggestopt. Dan nodigt dat oudere stel je uit voor de lunch en ze vragen je: ‘Hoe gaat het met je? Hoe gaat het echt met je?’ Je loopt met iets. Je was geneigd het verborgen te houden. Misschien is het eenzaamheid, misschien een zonde. Op dat moment denk je: Ja, ik zal dit toch maar delen. Dan kunnen ze je erbovenop helpen door er met je over te praten. Ja, zulke dingen gebeuren in de samenkomst.

Ik snap wel dat een livestream mensen aanspreekt. Samenkomen met andere gelovigen kan ongemakkelijk zijn. Anderen liefhebben en betrokken raken in hun leven, is ongemakkelijk. Maar weet je, zo is dat nu eenmaal met liefde. Liefde is ongemakkelijk. Sterker nog, het evangelie is ongemakkelijk. Het betekent zondaars liefhebben. Mensen zoals jij en ik. Al die ongemakken, al dat gedoe van de echte gemeente waarmee we te maken krijgen als we samenkomen, kunnen we vermijden via de livestream. Maar nee, dat zijn juist de dingen die God bedoeld heeft om mij te laten groeien en ons gelijkvormig te maken aan Zijn eigen liefdevolle beeld dat Hij zichtbaar maakt in het evangelie.

Het bericht Waarom is het belangrijk dat een gemeente samenkomt? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voor alle duidelijkheid: sommige mensen krijgen te maken met misbruik en dat gaat veel verder dan frustratie. Dan komen mensen mogelijk in gevaar. Zulke situaties komen te vaak voor, die moet je uit de weg gaan.

Maar frustratie, een deel van die wrijving die we voelen in de gemeente, is volkomen normaal, die mag je zelfs verwachten. Daardoor gaan we begrijpen hoezeer we andere mensen nodig hebben. We hebben andere mensen op onverwachte manieren nodig. We hebben jongere gelovigen nodig die we wegwijs kunnen maken in het geloof, die we kunnen onderwijzen. We hebben oudere gelovigen nodig die dat voor ons kunnen doen. We hebben zelfs het omgekeerde nodig: we hebben oudere gelovigen nodig die bereid zijn zich te onderwerpen aan jongere leiders in de gemeente. We hebben jongere mensen nodig die bereid zijn om de leiding te nemen.

We hebben binnen de gemeente allemaal van die verschillende relaties nodig, in verschillende richtingen. Ik denk aan Filippenzen 2, waar de apostel Paulus spreekt over Timotheüs, zijn beschermeling. Hij heeft het over het sturen van Timotheüs en zegt dan: ‘Ik ken niemand anders die zo oprecht zorg draagt voor het welzijn van mensen.’ Dat is wat de samenkomst van de gemeente ons biedt: mensen die toegewijd zijn aan God, die een verbondsrelatie zijn aangegaan met ons als leiders en als leden, en die zorg dragen voor ons welzijn.

Soms kan het dus echt frustrerend zijn, als onze leiders er een puinhoop van maken, als mensen gewoon vervelend zijn, als ze de verkeerde parfum gebruiken of de verkeerde dingen zeggen. Er zijn gewoon allerlei frustraties in de gemeente. Maar ik denk dat dat precies de manier is waarop God ons wil laten zien hoe liefde eruitziet. Liefde te midden van verschillen, liefde te midden van wrijving, liefde die wijst op het bloed van Christus. Dat alleen verenigt ons in de gemeente.

Het bericht De zegeningen van een gemeente die je frustreert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Aan geestelijk leiders is een grote verantwoordelijkheid toevertrouwd om de gemeente volgens bijbelse principes te leiden. In de praktijk van het gemeenteleven ervaren zij hun roeping als een verantwoordelijke taak. Er is behoefte aan ontmoeting, bemoediging en toerusting.

Om die reden organiseren Hart voor de gemeente en Geloofstoerusting op DV vrijdag 25 maart een toerustingsdag voor voorgangers, leiders en theologiestudenten. Het thema is Opwekking in de gemeente: Bijbels of utopisch verlangen?

In drie lezingen bespreken prof.dr. W.(Wim) van Vlastuin en prof.dr. H.(Henk) van den Belt de noodzaak en (on)mogelijkheid van opwekking in deze tijd. Tijdens de toerustingsdag is er veel ruimte voor onderling gesprek en gebed.

Voor meer informatie en aanmelden voor deze studiedag: hartvoordegemeente.nl

Het bericht Opwekking in de gemeente: ** Bijbels of utopisch verlangen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat is volgens mij de reden waarom mensen die twee dingen van elkaar willen losmaken. Maar het probleem is dat we in Efeze 5:25 zien dat Jezus zo veel van de kerk hield dat Hij Zich voor haar heeft overgegeven.

We zien dus dat Jezus niet alleen is gestorven om ons weer met God te kunnen verzoenen. Dat is natuurlijk het voornaamste en echt belangrijk, maar God stierf ook om ons met elkaar in de gemeente te verenigen. We kunnen dus veel negatieve dingen zeggen over de georganiseerde godsdienst, maar dat is nu juist wel wat God met de gemeente voor ons heeft ingesteld om te groeien, niet alleen in ons persoonlijke geloof, maar ook als middel waardoor we anderen kunnen dienen en uiteindelijk Hem kunnen aanbidden.

Het bericht Maak Jezus niet los van Zijn gemeente verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als eerste omdat het in de Bijbel staat en we geroepen zijn tot gehoorzaamheid. Denk aan Mattheüs 18. Jezus zegt dat we iemand buiten de kerk moeten sluiten als hij is geconfronteerd is met zijn zonde en zich er toch niet van bekeert. Paulus zegt hetzelfde in 1 Korinthe 5. Hij spreekt daar over iemand uit je midden wegdoen. Je kunt er alleen uitgezet worden als je ook ‘erin’ kunt zijn.

Of denk aan Handelingen 2. Dat spreekt over mensen die zich bekeren en geloven en vertelt dat er op die dag ongeveer drieduizend werden gedoopt en ‘aan hen toegevoegd’ werden. Waaraan toegevoegd? Nou, aan de gemeente in Jeruzalem. Of denk aan alle keren dat het woord ‘gemeente’ in het Nieuwe Testament voorkomt. Dan is er meestal sprake van gemeenten in Galatië, van de gemeente in Filippi of van de gemeente in allerlei andere plaatsen. Wie zijn die mensen en wie vormen de gemeente? Dat zijn de leden van die gemeente in Filippi, van de gemeenten in Galatië enzovoort, toch? Wat je in de hele Bijbel, in het hele Nieuwe Testament ziet, is dus dat christenen deel uitmaken van een gemeente. Zo werkt het christendom gewoon. Daarom doen we het zo. Dat is dus het eerste, omdat het in de Bijbel staat.

Als tweede doen we het omdat het hoort bij wat we zijn: leden van het lichaam van Christus. We zijn leden van het gezin, we zijn schapen in de kudde, stenen van de tempel, priesters in de tempel, enzovoort, toch? Wij zijn de gemeente, we doen die aan, we belichamen die, we maken die werkelijkheid, maken die zichtbaar in een plaatselijke gemeente. Ik zeg het vaak zo: ‘Je kunt me niet wijsmaken dat je bij het gezin hoort, als ik je niet met het gezin aan tafel zie de hele week door.’ Lid worden van een gemeente bewijst, laat zien wat je bent: een lid van het lichaam van Christus. Het eerste is dus omdat het in de Bijbel staat, het tweede omdat het hoort bij wat we zijn.

Als derde doen we het, omdat het de manier is hoe we als gelovigen groeien en bloeien. Ik heb de herders nodig. Ik heb andere schapen nodig. Ik heb verschillende delen van het lichaam nodig. Ik heb andere stenen nodig in de tempel. Ik heb de hele familie van God nodig, broeders en zusters, vaders en moeders. Ik heb hen nodig om als christen te groeien. In mijn eentje ben ik niet oneindig, zoals de Heere Jezus. Ik kan niet Hem en al Zijn heerlijke, wijze, veelvoudige pracht vertonen. Ik heb immers andere delen van het lichaam nodig, andere facetten van de diamant om Jezus te vertonen en al Zijn wonderlijkheid en al Zijn volheid. We hebben het lichaam van Christus dus nodig om te groeien, om te weten wat het betekent een volwassen christen te zijn. Ik heb oudere mannen nodig die tegen me zeggen: ‘Kijk, zo houd je van je vrouw. Zo houd je van je kinderen. Zo strijd je tegen de zonde. Zo bekeer je je van hebzucht.’

Weet je, je hebt een bepaald salaris en dat wil je graag houden. Weggeven of delen met anderen lijkt niet erg aantrekkelijk. Maar kijk dan naar die mensen. Kijk naar die gezinnen. Kijk eens hoe vrijgevig ze zijn. O, dat raakt mijn hart. Die visie op godsvrucht, die andere broeders en zusters om me heen, laten me zien wat het betekent om de weg van Christus te volgen. Denk aan Paulus’ woorden: Volg mij zoals ik Christus volg. Mijn vriend, wil je Christus volgen? Kun je dat allemaal zelf uitvogelen? Weet je precies hoe dat eruit moet zien? Echt? Dat zou indrukwekkend zijn. De enige andere persoon die ik ken en Die wist hoe dat moest, was Jezus, toch? Nee, we hebben allemaal het lichaam van Christus nodig om te weten wat het betekent om Christus te volgen. Dus dat is mijn korte presentaties waarom je lid zou moeten worden van een gemeente: uit gehoorzaamheid, om wat je bent, om hoe je groeit.

Het bericht Waarom zou je lid worden van een onvolmaakte gemeente? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En zij volhardden in de leer van de apostelen en in de gemeenschap, in het breken van het brood en in de gebeden. En er kwam vrees over iedereen; en er werden veel wonderen en tekenen door de apostelen gedaan. En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alle dingen gemeenschappelijk; en zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had. En zij bleven dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen, en terwijl zij van huis tot huis brood braken, namen zij gezamenlijk voedsel tot zich, met vreugde en in eenvoud van hart; en zij loofden God en vonden genade bij heel het volk. En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe. (Handelingen 2:42-47)

Ze volhardden in de leer van de apostelen

Het eerste wat we over deze vroege christelijke gemeente leren, is hun toewijding aan het onderwijs van de apostelen. Deze vroege gelovigen hoorden de apostelen hoogstpersoonlijk spreken, maar wij vinden hetzelfde onderwijs in onze Bijbel. Een goede gemeente is daarom een gemeente waar de Bijbel in het middelpunt staat. Niets is zo belangrijk als dit – niet een grote gemeente, een gevatte voorganger of tastbare ervaringen van de Heilige Geest. Voor deze eerste gelovigen was een persoonlijke ervaring nooit de toetssteen van hun geloof. Dat is tegenwoordig een vaak gemaakte fout. De Bijbel is echter Gods beste middel om Zijn volk te vernieuwen naar het beeld van Jezus. Als je het boek Handelingen eens doorleest, zul je ontdekken dat de prediking er een centrale plaats inneemt.

Helaas zijn er veel te veel predikers die Gods Woord verdraaien. Soms komt dit voort uit een oprecht verlangen om harde harten te verzachten, maar door compromissen wordt een hart niet veranderd. Een prediker kan in de verleiding komen om de waarheid over de zonde en de noodzaak van bekering af te zwakken of de moeilijke aspecten van de menswording en de verzoening te vermijden, en deze te vervangen door misleidende beloften van persoonlijke welvaart of een focus op politieke kwesties. Of hij adopteert een anekdotische preekstijl, waarbij hij de Bijbel loslaat en wat vermakelijke verhaaltjes vertelt. Het eerste kenmerk waar je in een gemeente op moet letten, is dus haar toewijding aan de gezonde leer.

Ze volhardden in het breken van het brood en in de gebeden

De Bijbel vertelt ons over twee sacramenten, of instellingen, die de Heere Jezus Zelf aan ons heeft gegeven. Deze sacramenten – de doop en het avondmaal – hebben een plaats in elke goede gemeente. Ze zijn niet optioneel, hoewel deelname aan deze sacramenten niemand redt. De zaligheid wordt alleen in Christus Zelf gevonden. Het afdalen in een doopbad maakt ons niet zalig; het is een teken van de reiniging door Jezus. Zo vinden we evenmin geborgenheid in Christus door te eten van het brood en te drinken uit de beker, maar duidt dit eten en drinken erop dat we reeds in Hem geborgen zijn. Een goede gemeente zal duidelijk uitleggen wat de sacramenten zijn en hoe men daaraan deelneemt.

Naast de sacramenten is ook het gebed onmisbaar in een gezonde gemeente. Een goede gemeente neemt het gebed op in de samenkomsten en zal zowel aandringen op gezamenlijk als op persoonlijk gebed.

Er kwam vrees over iedereen

We moeten onder ogen zien dat ieder die Christus wil volgen, een prijs moet betalen. Blijdschap, eerbied en een gevoel van ontzag kenmerkten de eredienst van de gelovigen in de nieuwtestamentische gemeente. Ze hadden een besef van Gods hoogheid en heiligheid (Zijn transcendentie) en van het feit dat Hij in de Zijnen woont (Zijn immanentie). Een goede gemeente hecht daarom waarde aan een eerbiedige eredienst.

Eerbied betekent echter niet dat we beperkt zijn tot een bepaalde liturgie of muziekstijl. Integendeel, elke eredienst moet een vreugdevolle viering zijn van Gods machtige daden door de Heere Jezus Christus. Hoewel erediensten waardig behoren te verlopen, is het niet goed als ze saai zijn. Het kan gebeuren dat waardigheid saaiheid veroorzaakt en dat uitingen van vreugde oneerbiedig zijn, maar de vroege kerk plaatste waardigheid en vreugde niet tegenover elkaar, zoals in evangelische kring tegenwoordig maar al te vaak gebeurt.

In de vroege kerk was iedereen vervuld met ontzag omdat de Heere Jezus er met Zijn tegenwoordigheid was; er was eerbied en verheuging, formaliteit en informaliteit, structuur en de afwezigheid daarvan. Bazuinen en cimbalen klonken, andere instrumenten voegden zich erbij, de mensen verhieven hun stemmen in lofprijzing voor de Heere en zongen. Deze gelovigen werden niet meegesleept door heftige emoties; ze verkondigden een theologie. In een goede gemeente zal de aanbidding zich op Gods waarheid richten en het hart van de aanwezigen raken. De dienst kan ook emotioneel zijn, in zoverre die emotie een weerspiegeling is van harten die worden meegevoerd in verwondering en aanbidding.

Ze volhardden in de gemeenschap. En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alle dingen gemeenschappelijk; en zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had. En zij bleven dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen

Als we aan het Engelse woord ‘fellowship’ denken, wat hier vertaald is als ‘gemeenschap’, denken we al snel aan gezellige ontmoetingen met gelijkgestemden. Bijbelse gemeenschap is echter veel meer dan gezelligheid. Gelovigen delen hun leven, want we delen ons geloof in de ene Zaligmaker, Die ons met God de Vader heeft verzoend. Gemeenschap in de gemeente functioneert ongeveer zoals de onderlinge omgang in een gezin. Dat betekent onder andere dat een confrontatie soms noodzakelijk is. In de kerk krijgt dat vorm in de tucht. Een goede gemeente zal de tucht in praktijk brengen omwille van het welzijn van heel de gemeente, en bovenal met het oog op het geestelijke welzijn van de dwalende gelovige.

Ware gemeenschap doet een beroep op onze vrijgevigheid. In Handelingen zien we dat er geld werd ingezameld en overhandigd aan mensen in nood. Een goede gemeente is er dus een die haar middelen met offerende vrijgevigheid uitdeelt aan medemensen in nood, altijd en in alle omstandigheden.

En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe

Terwijl deze vroege gelovigen leerden, samenkwamen en uitdeelden, ging dat niet ten koste van evangelisatie. We lezen hier in Handelingen dat deze gemeente dagelijks in aantal toenam. Maar wie zorgde daarvoor? Christus Zelf. Hij is het Hoofd van de gemeente; daarom is Hij Degene die mensen aan de gemeente toevoegt. Dat doet Hij gewoonlijk door de prediking van het Woord, de eredienst en de stem van gelovigen die het goede nieuws van het evangelie bekendmaken.

Tegenwoordig zien we veel mensgerichte pogingen om bekeerlingen te winnen. Deze kerken vertrouwen meer op gelikte methoden, programma’s, pakketjes, ideeën en schema’s dan op het verkondigen van een gezonde leer. Het is niet mijn bedoeling om het juiste gebruik van goedbedoelde programma’s te ontmoedigen. Echter, in een goede gemeente willen de leden leven als ambassadeurs van de Heere Jezus Christus.

Als jij een gemeente zoekt, zoek er dan een waar het Woord wordt verkondigd, waar de sacramenten en het gebed in ere worden gehouden en waar de eredienst een eerbiedig karakter heeft. Zoek een gemeente waar de onderlinge gemeenschap wordt gekenmerkt door vreugde en vrijgevigheid en waar het evangelie krachtig wordt verkondigd. Zo simpel is het.

Het bericht Naar welke gemeente ga jij? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien denk je aan de wereldwijde kerk, dat wil zeggen, alle christenen overal, op verschillende tijden en verschillende plaatsen. Die allemaal samen zullen in de eindtijd die hemelse vergadering vormen die we dan als de kerk beschouwen. Als Jezus dus zegt: ‘Ik ben gekomen om Mijn kerk te bouwen’, denk ik dat Hij op de wereldwijde kerk doelt.

Maar er is nog een andere manier waarop de Schrift het woord ‘kerk’ gebruikt en die komt waarschijnlijk veel vaker voor. Ik denk dat dat de manier is waarop mensen het woord tegenwoordig vaak gebruiken, namelijk om te verwijzen naar de plaatselijke gemeente. Daarop doelt Jezus dus als Hij zegt: ‘Als iemand niet naar hen luistert, zeg het dan aan de gemeente en als hij niet luistert naar de gemeente, behandel hem dan als een heiden of een tollenaar.’ Daar in Mattheüs 18 denkt Hij aan de plaatselijke gemeente.

Wat is een plaatselijke gemeente? Nou, als we teruggaan naar de protestantse Reformatie, omschrijven mensen vaak als zichtbare plaatselijke gemeente iedere plaats waar het evangelie wordt gepreekt en de sacramenten bediend. Laat ik het zo zeggen: Wat is een gemeente? Een gemeente is een samenkomst van christenen, mensen die zijn wedergeboren in een vergadering van mensen die wedergeboren zijn en hebben laten zien dat ze christenen zijn, volgelingen van Christus. In de sacramenten dopen we in Zijn naam, we delen het Avondmaal in Zijn naam. We komen ook samen in Zijn naam. We erkennen elkaar dus als volgelingen van Christus door de sacramenten en door de prediking van het evangelie. ‘Wie zeg je dat Ik ben?’ vroeg Jezus aan Petrus. Petrus antwoordde: ‘U bent de Christus, de Zoon van de levende God.’ Ja toch?

De gemeente bestaat uit mensen die samenkomen in die naam en die naam verkondigen. We doen dit onder het gezag van de oudsten en met hulp van diakenen. We doen dit om onszelf toe te rusten om eropuit te gaan en zelf weer discipelen te maken, en te leven als vertegenwoordigers van het koninkrijk.

Wat is dus een kerk? Nou, in de ene betekenis gaat het dan om alle christenen overal, de wereldwijde kerk. In de andere betekenis gaat het om deze samenkomsten van wedergeborenen, mensen die samenkomen in Jezus’ naam om het evangelie te verkondigen en die elkaar erkennen in de bediening van de sacramenten.

Het bericht Wat is de kerk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.