Christus als jouw plaatsvervanger
De kern van het evangelie is dat je allereerst Christus aanneemt en Hem erkent als een geschenk van God. Dit geschenk dat God je geeft, is jouw eigendom. Weet je wat dat betekent? Als je naar Hem kijkt of als je hoort dat Hij iets doet of lijdt, dan hoef je er niet meer aan te twijfelen of Christus van jou is, met al wat Hij doet of lijdt. Je kunt net zo vast vertrouwen op wat Hij doet en geleden heeft, alsof je dat zelf hebt gedaan, alsof jijzelf die Christus bent.

Dan ken je het evangelie op de juiste manier. Het is de overvloedige goedertierenheid van God. Geen profeet, geen apostel en ook geen engel heeft dit ooit ten volle onder woorden kunnen brengen. Geen hart heeft het ooit ten volle kunnen begrijpen of met genoeg verwondering overdenken. Het evangelie is dat grote vuur van Gods liefde voor ons. Daarvan worden ons hart en geweten vrolijk. Dat geeft ons zekerheid en rust. Zo verkondig je het christelijk geloof! Daarom noemen we die prediking ‘evangelie’. Als we dat woord in het Nederlands vertalen, betekent het een vrolijke en goede boodschap. Een boodschap vol troost. Omdat het om een boodschap gaat, noemen we de apostelen de twaalf boden of boodschappers.

Als Jesaja daarover spreekt, zegt hij: ‘Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven’ (Jesaja 9:5). Als Hij ons gegeven is, dan moet Hij wel van ons zijn. Dan moeten wij Hem ook als de onze aannemen. In Romeinen 8 lezen we: ‘Hoe zal Hij (…) ons ook met Hem niet alle dingen schenken?’ (Romeinen 8:32). Dus, als jij Christus zo aanneemt als een geschenk dat jou in eigendom is gegeven en niet daaraan twijfelt, dan ben je een christen. Het geloof verlost je dan van zonde, dood en hel. Het zorgt er dan voor dat je alle dingen overwint. O, daar kunnen we toch nooit genoeg over spreken? Mijn klacht is dat deze prediking in de wereld verzwegen wordt en dat men toch altijd het evangelie roemt.

Christus als voorbeeld
Eerst moet Christus op deze manier de absolute grond van je zaligheid zijn geworden. Pas dan volgt het tweede, namelijk dat je Hem ook aanneemt als jouw voorbeeld. Je ziet dat Hij zich voor jou heeft overgegeven, dan wil jij je op dezelfde manier overgeven om je naaste te dienen. Op die manier zijn geloof en liefde dan beide werkzaam: Gods gebod is vervuld, de mens is vrolijk en onbevreesd om alles te doen en te lijden.

Let daar dus goed op. Christus als geschenk voedt jouw geloof en maakt je tot een christen. Maar Christus als voorbeeld oefent je in werken. Die werken maken je niet tot christen, maar je doet ze pas nadat je eerst tot christen bent gemaakt. We moeten dus een duidelijk onderscheid maken tussen Christus als geschenk en als voorbeeld. Op dezelfde manier moeten we geloof en werken van elkaar onderscheiden. Het geloof heeft niets van zichzelf, maar is enkel Christus’ werk en leven. De werken hebben wel iets van jezelf. Ze moeten echter niet op jezelf gericht zijn, maar op je naaste.

Daarmee is duidelijk dat het evangelie niet een wetboek vol geboden is dat werken van ons eist. Nee, het is een boek vol goddelijke beloften. Al Zijn goederen en weldaden belooft Hij ons daarin, Hij biedt ze ons aan en schenkt ze ons in Christus. (…)

Wet en evangelie
Zo zien we ook dat Hij ons niet op een verschrikkelijke manier gebiedt en ons opjaagt, zoals Mozes dat doet in zijn boek. Zo werkt een gebod nu eenmaal. Nee, Hij onderwijst ons liefelijk en vriendelijk. Hij vertelt ons slechts wat we moeten doen en laten, wat mensen die het verkeerde en die het goede doen, zal overkomen. Hij jaagt niemand op. Hij dwingt niemand. Hij onderwijst ons zo zachtmoedig, dat Hij ons eigenlijk meer lokt dan gebiedt. Hij begint Zijn onderwijs met de woorden: ‘Zalig zijn de armen, (…). Zalig zijn de zachtmoedigen.’ Enzovoort. De apostelen spreken op dezelfde manier: ‘Ik vermaan, ik vraag, ik smeek’, enzovoort. Maar Mozes zegt: ‘Ik gebied, ik verbied.’ Hij maakt ons bang en bedreigt ons ook nog eens met vreselijke straffen en plagen.

Na dit onderwijs kun je het evangelie op zo’n manier lezen en horen dat het nuttig voor je is.

Het evangelie toepassen op jezelf
Als je dan de Bijbel opendoet en als je leest of hoort dat Hij hierheen of daarheen gaat, of hoe iemand bij Hem wordt gebracht, dan moet je daarin de prediking van het evangelie horen. In het evangelie komt Hij naar jou toe of word jij bij Hem gebracht. Want het evangelie verkondigen is niets anders dan Christus bij ons welkom heten en ons tot Hem laten brengen.

Als je nu ziet hoe Hij werkt, hoe Hij iedereen helpt bij wie Hij komt of die bij Hem wordt gebracht, dan moet je dus weten dat juist dat het geloof in jou werkt. Door het evangelie biedt Hij precies dezelfde hulp en goedertierenheid aan jouw ziel aan. Sta daar dan stil en laat je weldoen. Anders gezegd, als jij gelooft dat Hij je weldoet en helpt, dan heb je het ook, vast en zeker. Dan is Christus van jou, dan is Hij jou als een gave geschonken.

Vervolgens is het nodig dat je daar een voorbeeld aan neemt, dat jij je naaste ook op zo’n manier helpt en goeddoet. Dan ben jij voor hem ook weer een geschenk en een voorbeeld. Daarom zegt Jesaja: ‘Troost, troost Mijn volk, zal uw God zeggen, spreek naar het hart van Jeruzalem en roep haar toe dat haar strijd vervuld is, dat haar ongerechtigheid verzoend is, dat zij uit de hand van de HEERE het dubbele ontvangen heeft voor al haar zonden’ (Jesaja 40:1-2). Die twee zaken zijn de twee dingen in Christus: gave en voorbeeld. (…)

O, als dit zuivere evangelie onder christenen nu eens bekend zou zijn! Dan was het eigenlijk niet nodig geweest dat ik erover zou schrijven en dan zou er ook zeker hoop zijn dat de heilige Schrift in zijn waardigheid weer voor de dag zou komen. Dit moet genoeg zijn als onderwijs van wat we in het evangelie moeten zoeken en wat we ervan verwachten mogen. Amen.

Bron: Maarten Luther, Volkome kerk-postil I (Leiden 1744), lxxvi-lxxviii – hertaling Kees de Wildt

Het bericht Christus is voor jou! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Stap voor stap volgt hij het leven van de jongste zoon: van opstand en zelfontplooiing, naar leegte, gebondenheid en uiteindelijk terugkeer. Onderweg legt hij een spiegel voor. Herken jij jezelf in de zoon die wegloopt? In degene die ontdekt dat de beloofde vrijheid een leugen bleek? Of in iemand die verlangt naar een weg terug naar God?

Maar het verhaal stopt daar niet. Ook de oudste zoon komt in beeld: iemand die altijd dichtbij het huis van de vader bleef, maar diens hart toch niet kende. Daarmee wordt de vraag nog persoonlijker: ken jij God werkelijk, of ben je alleen religieus?

Deze boodschap laat zien hoe diep de liefde van de Vader gaat, hoe God zondaren ontvangt en waarom echte vrijheid niet gevonden wordt in autonomie, maar in een herstelde relatie met Hem. Een indringende oproep aan zoekers, twijfelaars en kerkelijke jongeren.

Het bericht Leef jij echt in vrijheid? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik spreek over de grond voor het geloof in Christus tot zaligheid. Ik ken geen andere grond dan die voor alle zondaars hetzelfde is en die in het evangelie aan iedereen wordt voorgehouden, namelijk onze zonde, ellende en volstrekte nood aan de ene kant en aan de andere kant Christus’ uitnodiging aan allen om te komen en Zijn volle en volmaakte zaligheid aan te nemen.

Volgens mij behoor je niets in jezelf te zoeken op grond waarvan je tot Christus zou kunnen komen. Natuurlijk is het waar dat niemand tot de Zaligmaker kan komen voordat hij van zijn zonde en ellende overtuigd is. Toch moet niemand op zoek gaan naar overtuigingen als grond om tot Christus te komen om de zaligheid te verkrijgen. Als je ernst maakt met de vraag: ‘Hoe kan ik zalig worden?’ moet je mijns inziens geen tijd verspillen door in jezelf op zoek te gaan, of je in zelf iets kunt vinden wat iets goeds belooft. Nee, zodra je je zonde en ellende hebt gezien, moet je direct tot de genade en barmhartigheid van Christus gaan, zonder eerst nog jezelf te onderzoeken of je in jezelf een grond vindt om te mogen komen. Het oog van je ziel moet niets anders zien dan zonde en ellende en de absolute noodzaak, en daarnaast de overvloedige genade en gerechtigheid die in Christus te vinden is. Zó werpt de ziel zich op Christus en ontvangt Hem, die ons om niet wordt aangeboden, zonder geld en zonder prijs (Jesaja 55:1).

Ik weet dat het onmogelijk is dat je Christus aanneemt voordat er enig voorbereidend en overtuigend werk van de wet heeft plaatsgevonden om je aan je zonde en ellende te ontdekken. Maar dit staat voor mij vast: als je op wat voor vorm van voorbereiding dan ook vertrouwt, om daar moed uit te putten of om die als reden aan te voeren om in Christus te geloven, staat dat gelijk met Hem te betalen voor het water en de wijn die Hij je om niet aanbiedt. Dan haal je Christus en de wet door elkaar wat onze aanneming door God betreft. Als iemand er werk van maakt om naar zulke voorbereidingen op zoek te gaan en besluit de belofte van het evangelie voorlopig tussen haakjes te zetten, totdat hij zo’n voorbereiding [op de genade] in zichzelf heeft gevonden en daarop vertrouwt, die is met niets anders bezig dan met het oprichten van zijn eigen gerechtigheid, zonder de gerechtigheid van Christus te kennen.

Er zijn mensen die zo’n voorbereiding als strikte eis hanteren, die je ook nog eens in een bepaalde mate moet kennen. Door dit als voorwaarde stellen, perken ze de bevelen en beloften van het evangelie in. Zo verderven ze de eenvoud van het evangelie. Denk bijvoorbeeld aan die bekende woorden ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn’ (Mattheüs 11:28). Wie niet aan die kwalificatie voldoet, sluiten ze dus buiten en zeggen dat je dan geen grond hebt om te geloven.

O, wat is dit toch een grote misvatting van deze en andere woorden uit de Schrift! De woorden ‘die vermoeid en belast zijn’ staan er niet speciaal bij om iemand die wil komen erbuiten te sluiten. We lezen immers ook: ‘Laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets’ (Openbaring 22:17). Nee, die woorden staan er juist bij om vermoeide en verbroken zielen aan te moedigen. Anders mochten ze misschien denken dat zij de enige mensen zijn die buitengesloten worden. Ze staan er ook bij om enigermate uit te leggen wat het karakter van het ware geloof is, namelijk dat je het in jezelf niet meer kunt vinden, aleer je tot Christus kunt komen.

Ten slotte, het is een belachelijke en dwaze gedachte als veel christenen tegenwerpingen inbrengen tegen het geloof. Ze zeggen: ‘Als ik maar zus of zo zou zijn, als ik nu God lief zou hebben, als ik nu eens de vruchten van de Geest zou hebben, als ik nu eens naar de Geest zou wandelen … Ja, dan zou ik geloven.’

Wat gaat dit toch rechtstreeks in tegen de bepalingen van het evangelie. Ik zeg: als je tevreden bent over zo’n voorbereiding en op grond daarvan tot Jezus komt, dan kom je niet rechtstreeks naar Hem, maar bevestig je slechts je eigen gerechtigheid. Denk je nu echt dat een vroom mens, hoe heilig hij ook is, zich op zo’n opvatting van genade baseert als hij tot Christus komt om gerechtvaardigd te worden? Beslist niet. Hij komt veeleer als een goddeloze en hij moet verloochenen ook al wat hij heeft in zichzelf. Daar komt nog bij dat het onredelijk en ongepast is al op zoek te gaan naar vruchten voordat de boom is geplant, nog voordat je er de vruchten van ziet. Als de ziel iets anders dan zonde in zichzelf probeert te vinden, voordat hij zich naar Jezus Christus begeeft, gaat dat ook rechtstreeks in tegen de vrije en troostrijke leer van het evangelie.

Ik zeg dus dat er enig bewustzijn van zonde moet zijn, want anders heb je de zonde nog niet werkelijk gezien. Je hoeft echter geen moeite te doen zo diep op dat voelen van de zonde in te gaan dat je het een grond zou maken om in Christus te mogen geloven. Nee, je moet rechtstreeks naar Christus gaan en niet omkijken als je gaat. Ja, je moet jezelf wel onderzoeken, maar niet om in jezelf eerst te ontdekken dat je een op gevoelige wijze verootmoedigde zondaar bent, zodat je dát dan als grond hebt om te geloven. Nee, het gaat erom dat je in jezelf ontdekt dat je een verloren zondaar bent, die zal omkomen zonder de alle genade en goedheid van Christus. Het gaat erom dat je ontdekt dat je Jezus Christus absoluut nodig hebt.

Op deze manier kunnen we volgens mij een eind maken aan alle geruzie over voorbereidingen of voorwaarden die vooraf zouden moeten gaan aan het geloof.

Uit: Hugo Binning, Des zondaars heyligdom (Utrecht 1695), 62-66 – hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Wat is er nodig voordat je tot Christus mag vluchten? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijdens deze toerustingsavond laat ds. Corjan Rijsdijk zien hoe diep en ontroerend Gods liefde zichtbaar wordt in het boek Hosea. Vanuit het huwelijk van Hosea en Gomer schildert hij een aangrijpend beeld van de relatie tussen God en Zijn volk. Waar wij een vervallen huis zouden afbreken en een total loss gereden auto naar de schroothoop zouden brengen, doet God iets totaal anders. Ondanks Israëls voortdurende ontrouw klinkt Zijn woord: ‘Zoals de HEERE de Israëlieten bemint, hoewel zij zich wenden tot andere goden.’

Ds. Rijsdijk benadrukt dat zonde niet allereerst het overtreden van regels is, maar iets relationeels. ‘Zonde is niet alleen Gods leefregels breken. Zonde is rechtstreeks Gods hart breken.’ Zoals overspel een huwelijk verscheurt, zo kwetst onze afdwaling het hart van God.

Tegelijk schittert juist daarin Gods verbondsliefde. Hosea koopt zijn diep gevallen vrouw terug, een beeld van Christus Die zondaren terugkoopt tegen de hoogste prijs. De kern van het evangelie klinkt door in de woorden: ‘Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad.’

In het tweede deel, vanuit Lukas 15, wordt dezelfde boodschap verder uitgewerkt. Jezus ontvangt zondaars en zoekt verloren mensen zoals een herder zijn schaap zoekt. De rode draad van de avond wordt treffend samengevat: ‘Verloren zijn, geliefd zijn.’

Deze lezing is uiteindelijk een oproep om Gods liefde te geloven, hoe diep iemand ook gevallen is. Wie zich verloren weet, mag horen dat hij nog steeds gezocht, gewenst en geliefd is door Christus.

Het bericht ‘Je bent geliefd!’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. M. Messemaker over het thema: ‘Heeft Jezus al tot jouw hart gesproken?’ Die vraag raakt de kern van het christelijk geloof – het gaat uiteindelijk om leven of verloren gaan. Vanuit Psalm 19 laat hij zien dat Gods Woord zelf kracht heeft: ‘De wet van de HEERE is volmaakt, zij bekeert de ziel.’ Het zijn de woorden van God die het hart raken en vernieuwen.

Daarbij wijst hij op de belofte van Jezus in Johannes 10: ‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij en Ik geef hun het eeuwig leven.’ Wie Zijn stem hoort, ontvangt leven. Tegelijk schetst hij eerlijk de ernst van de zonde: de mens staat van nature schuldig voor God. Maar juist daarin schittert het evangelie, want ‘hierin is de liefde van God geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.’

De woorden uit Johannes 6 – ‘Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader hem trekt’ – zijn volgens de spreker geen dreiging, maar troost. Als iemand verlangt naar Christus, is dat al Gods werk. ‘De Vader trekt niet met ijzeren kettingen, maar met de koorden van de liefde.’

God spreekt tot het hart door Zijn Woord. Zoals bij Augustinus, die geraakt werd toen hij las: ‘Bekleed u met de Heere Jezus Christus.’ Wanneer dat gebeurt, komt er rust en zekerheid. Dan klinkt het mee met Romeinen 8: niets ‘zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is.’

Het bericht Heeft God al tot jouw hart gesproken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In veel christelijke gezinnen klinkt de waarschuwing: ‘als je je geloof wilt kwijt raken, dan moet je theologie gaan studeren.’ Laurens Pruis neemt die angst serieus, maar weigert te zeggen dat het onvermijdelijk is. Hij spreekt over een ‘levensgevaarlijke huurmoordenaar’ die in sommige opleidingen is binnengelaten: moderne theologie die het geloof niet alleen kan verwonden, maar ook kan verlammen.

Hij beschrijft twee gevaren. Eerst de modern-historisch-kritische aanpak, waarin de Bijbel vooral ‘een menselijk historisch document’ wordt en wonderen ‘methodologisch onaanvaardbaar’ zijn. Dat brengt volgens hem een reeks aannames met zich mee die de tekst al bij voorbaat in stukken knipt, zoals het idee van ‘unilineaire evolutionaire ontwikkeling’ en latere redacteurs die teksten zouden ‘updaten’. Daarna volgt het postmoderne alternatief dat hij heden ten dage overal herkent: ‘het gaat minder om lezen en meer om gelezen worden.’ Maar als de letter niet meer bindt, worden ‘wij zelf het kader’ en schuift de uitkomst opvallend vaak mee met de cultuur.

Hoe dan wel? Zijn antwoord is eenvoudig en ferm: ‘lees de Bijbel als een gelovige’ en ‘lees bijbels theologisch’, als ‘geloof dat zoekt naar begrip.’ God ‘spreekt in de regels van de tekst,’ en Jezus koppelt Gods stem aan de bedoeling van de menselijke auteur. Dat laat hij concreet zien via de Immanuel-belofte. Het lijkt misschien alsof Mattheüs de tekst van Jesaja op een verkeerde manier gebruikt. Maar Mattheüs ‘heeft precies hetzelfde interpretatieperspectief’ als Jesaja, in een patroon dat via Mozes en David naar Christus wijst: de ultieme ‘God met ons.’

Het bericht Is theologie een bedreiging voor geloof? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op veel onderwijsplekken leeft het gevoel dat ‘er een soort conflict is tussen wetenschap en het christelijk geloof.’ Chris Verhagen draait dat om. Volgens hem staat wetenschap pas echt stevig als je uitgaat van God: ‘het christendom [is] de noodzakelijke vooronderstelling… om wetenschap te kunnen bedrijven’ op een ‘begrijpelijke, onderbouwde, gerechtvaardigde manier.’

Hij wijst naar de geschiedenis, zoals Galileo, Kepler en Newton, en laat hen aan het woord. Zelfs nu zijn er gelovige topwetenschappers, zoals Nobelprijswinnaar Bill Phillips: ‘Het is niet onwetenschappelijk om te geloven dat er een God moet zijn…’

Daarna loopt hij langs wat wetenschap nodig heeft: wetmatigheid, logica, betrouwbare zintuigen, een betrouwbaar brein en zelfs morele spelregels. Dat alles vraagt om een fundament. Zijn kern: de Drie-enige God is ‘ultieme eenheid in ultieme veelvuldigheid.’ En het is Gods trouw die de natuur voorspelbaar maakt: ‘Zolang de aarde bestaat… [zullen] dag en nacht niet ophouden.’

Tot slot prikt hij door het idee heen dat wetenschap ‘neutraal’ zou zijn. Er zitten altijd vooronderstellingen in het spel, soms zelfs ‘ingesmokkeld’. Wie bij voorbaat alleen naturalistische verklaringen toelaat, sluit ‘a priori’ bepaalde conclusies uit en noemt alternatieven al snel ‘pseudowetenschap.’

Het bericht Is seculiere wetenschap een bedreiging voor ware kennis verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jona laat in zijn citaat uit Exodus 34 bewust het gedeelte weg waarin staat dat God de schuldige geenszins onschuldig houdt. Volgens Leander komt dat doordat Jona denkt dat God recht laat varen. Hij begrijpt niet hoe God tegelijk rechtvaardig én genadig kan zijn. De preek wijst op het offer en uiteindelijk op Christus, in wie Gods recht en genade samenkomen.

Daarnaast toont Jona’s houding een hartprobleem. Hij ziet genade als iets voor mensen die de wet proberen te houden, niet voor grove zondaars. Net als de oudste zoon in de gelijkenis van Jezus kan hij de liefde voor de ‘verloren zoon’ niet verdragen. De vraag is: denk jij in religie of leef je uit het evangelie?

Het bericht Wat leeft er in jouw hart? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Leander neemt je mee in Jona’s worsteling met Gods barmhartigheid. Jona is boos omdat God de vijanden van Israël spaart. ‘Hij had zijn eigen nationale veiligheid liever dan het herstel van de mensen van Nineve.’ Die boosheid heeft volgens Leander ook een etnische onderlaag. Hoe kon God genadig zijn voor heidenen? Maar God laat juist door deze bekering zien: ‘Het is te gering dat u Israël alleen zou herstellen… Ik heb u ook gegeven tot een licht voor de heidenvolken.’

De studie eindigt met een spiegel. Hoe reageren wij op Gods genade voor ‘de ander’? Leander zegt treffend: ‘Ik had maar één recht. Dat is het recht op de hel.’ Als we dat beseffen, verdwijnt elk oordeel. Dan juichen we als een verloren zoon thuiskomt, want ook wij leven alleen door genade.

Het bericht De boze profeet en de barmhartige God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jurjen ten Brinke opent de avond met een persoonlijke herinnering: hij mocht onlangs de begrafenis leiden van zijn opa, die 94 jaar lid was van de Gereformeerde Gemeente in Kampen. ‘Ik mocht de begrafenis leiden als oudste kleinzoon die naar opa genoemd is… en toen ik dat deed, werd ook voor mij heel duidelijk waar een verhaal vandaan kwam wat ik me herinnerde.’ Dat verhaal is Johannes 9, over een man die blind geboren was en door Jezus genezen werd.

Ten Brinke leest het hele hoofdstuk voor. ‘Het is een heerlijk verhaal,’ zegt hij, ‘en als de hele Bijbel zo geschreven was, zouden veel mensen minder moeite hebben met bijbellezen.’ Hij benadrukt hoe herkenbaar de verwarring in het verhaal is: mensen proberen grip te krijgen op wat er gebeurt. ‘De leerlingen willen grip… de buren willen grip… de farizeeën willen grip… en ook wij maken gevolgtrekkingen.’

Toch draait alles om dat ene eenvoudige getuigenis van de genezen man: ‘Of hij een zondaar is, weet ik niet. Eén ding weet ik: ik was blind en nu zie ik.’ Volgens Ten Brinke is dat het oermoment van geloof. Niet alles begrijpen, maar geraakt zijn. ‘Wat is er ooit gebeurd tussen God en je ziel? Toen Hij liet zien: ik ben jouw heil.’

Hij deelt een ontroerend moment uit zijn eigen jeugd. Op zijn zestiende vroeg hij aan zijn opa: ‘Heeft God echt een boek in de hemel met namen?’ Zijn opa antwoordde: ‘Ja, jongen, God heeft een boek.’ Of je erin staat weet je vooraf niet. ‘Maar weet je wat wij wel weten? Wie bidt, ontvangt. Wie zoekt, die vindt.’ Samen baden ze: ‘Als Jurjen er nog niet in staat, schrijf hem er dan in de kantlijn bij, om Jezus’ wil.’

Jurjen roept je op terug te gaan naar dat oermoment. ‘Waarom heb je het laten kaalvreten? Welke stemmen heb je toegelaten?’ Hij benoemt eerlijk hoe ook hij geneigd is te redeneren, grip te houden. Maar geloven is geen mening, zegt hij. ‘De waarheid is geen systeem. De waarheid is geen religie. De waarheid is een persoon. En Zijn naam is Jezus.’

De lezing eindigt met de vraag die Jezus stelt: ‘Geloof je in de Mensenzoon?’ De man antwoordt: ‘Wie is hij, Heere?’ En als Jezus zegt: ‘Die met je spreekt, die is het,’ dan antwoordt hij: ‘Ik geloof, Heere’ Jurjen laat de kracht van dat moment staan. ‘Je hoeft het niet allemaal te begrijpen. Maar als Hij je ogen opent, dan weet je: dit is de waarheid. Eén ding weet ik: ik was blind en nu zie ik.’

Het bericht Verwarring waar Jezus verschijnt verscheen eerst op Geloofstoerusting.