‘Heb jij Christus nodig?’ was het thema van de interkerkelijke jongerenavond op 18 oktober 2024 in Woudenberg. Ds. A.Th. (Anne) van Olst sprak over het thema ‘Gezonden als schapen’ waarin hij vijf handreikingen deed om een getuige van Jezus Christus te zijn:

1. Maak het persoonlijk: Deel je eigen ervaringen met geloof in plaats van alleen feiten te geven. Vertel waarom Jezus belangrijk voor je is.

2. Wees “schaapachtig”: Wees kwetsbaar en afhankelijk van God, in plaats van te vertrouwen op eigen kracht of slimheid.

3. Leef een gewoon christelijk leven: Laat je geloof zien door hoe je leeft – eerlijk, liefdevol en dienstbaar. Dit kan een krachtig getuigenis zijn.

4. Laat je gemeente gastvrij zijn: Maak de kerk toegankelijk en begrijpelijk voor buitenstaanders. Nodig mensen uit om mee te komen.

5. Kom in actie: Organiseer evangelisatie-activiteiten, maar zie dit als aanvulling op de andere punten.

Dominee Van Olst benadrukt dat getuigen niet gaat om het winnen van discussies, maar om afhankelijk van God te delen wat Hij voor jou betekent. Hij moedigt aan om te bidden voor gelegenheden om het evangelie te delen, en om beschikbaar te zijn voor God’s roeping – of dat nu ver weg is of in je directe omgeving. Het belangrijkste is een verlangen om Gods getuige te zijn, gedreven door Zijn liefde.

Het bericht Gezonden als schapen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bekijk de bijbehorende lezingen van deze toerustingsavond in Ermelo:
1 – Waar is God?
2 – Met Jezus in de woestijn

Het bericht Getuigen van Jezus tot hen die niet naar God zoeken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het evangelie omvat zowel Gods liefde en zorg voor de mensheid als de realiteit van zonde en verlossing door Jezus Christus. Door bewust te zijn van Gods grootheid en heiligheid, en door eenheid, barmhartigheid, evangelisatie en voortdurend gebed te omarmen, kunnen we werkelijk getuigen van Christus zijn en hoop brengen in een wereld die dat nodig heeft.

Deze Mission Refresh-dag werd georganiseerd door De Wegwijzer, Evangeliestek en Geloofstoerusting.

Het bericht De buurt en de kansen van missionair diaconaat verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze Mission Refresh-dag werd georganiseerd door De Wegwijzer, Evangeliestek en Geloofstoerusting.

Het bericht De kracht van het evangelie in een seculiere context verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit gaat niet altijd vanzelf. De diversiteit in de gemeente van Almere laat bijvoorbeeld zien hoe belangrijk het is dat je kunt verbinden tussen verschillende culturen en denominaties. Waar zou je anders de wijsheid, de moed, de kracht en creativiteit vandaan halen om in zo’n bijzondere plaats het evangelie te delen dan door je vast te klampen aan het Woord van de levende God? Niets anders doet je staande blijven!

Deze Mission Refresh-dag werd georganiseerd door De Wegwijzer, Evangeliestek en Geloofstoerusting.

Het bericht De uitdaging van ** een missionaire kerk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In dit boek schetst J. Mack Stiles op een aanstekelijke manier hoe een gemeente eruit ziet die raad weet met ongelovigen. Want stel je eens een kerk voor waar evangelisatie gewoon deel uitmaakt van de kerkcultuur. Geen programma of actie van enkelingen is, maar iets van de hele gemeente. Dat is waar Evangelisatie over gaat.

Het boek is door dr. Paul Visser ook van een enthousiast woord vooraf voorzien en bevat aanbevelingen van Kevin DeYoung, David Platt, D.A. Carson en André Meulmeester.

Evangelisatie is het 4e deel in de serie Building Healthy Churches van 9Marks.

Het bericht ‘Wat als er 100 verlorenen de kerk in komen?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Je begrijpt: zoiets vind ik fantastisch. De Amsterdamse jongen met het DEUS-petje en ik raakten in gesprek.

‘Wat studeer je?’ luidde zijn vraag.
‘Theologie’, antwoordde ik. Omdat het net iets te lang stil bleef en de jongeman ook wat bedenkelijk keek, voegde ik toe: ‘Weet je wat dat is?’
‘Ja, ouwe. Daar heb ik pas nog van gehoord. Da’s een redelijk nieuwe studie, toch?’

Nou nee, dat dan weer niet. Ik legde hem uit dat ik christen ben, en dat theologie over religie en over God gaat.
‘Oke, dus je komt even kijken wat er hier in de stad nog een beetje van over is gebleven?’ vroeg hij heel onschuldig.

Nu zit ik thuis. In een veilig christendorpje aan de kust. De lange kerktoren van ‘de Nieuwe’ prikt in de inmiddels donker geworden lucht. Links van mij ligt een programmaboekje van de beroemde en beruchte mannenzangavond. Op een plank boven m’n bureau staan diverse albums van christelijke artiesten, vergezeld door een stuk of vijf verschillende Bijbels. In mijn gedachten echoot de vraag van het DEUS-petje na: Wat is er eigenlijk nog van over gebleven?

Niet zo heel veel meer, zul je zeggen. De secularisatie heeft de afgelopen decennia haar slag geslagen. In grote getale verliet men de kerk. En in de loop van de komende jaren zal deze trend zich – als er niets verandert – ongestoord voortzetten. In tien jaar tijd zullen er zo’n duizend kerkgebouwen gesloopt worden. En dat alles leer je dan in je theologiestudie…

Trouwens, opvallend genoeg stelde Jezus ooit een soortgelijke vraag als de jongen. Hij sprak: ‘Maar zal de Zoon des mensen, als Hij komt, wel het geloof op de aarde vinden?’ Oftewel: Wat zal er eigenlijk nog van over zijn?

Nee, Jezus heeft het niet over kerkgebouwen. Jezus heeft het zelfs niet over het áántal gelovigen. Jezus heeft het over ‘het geloof’…

Ligt het probleem eigenlijk wel écht in de secularisatie? Ligt het probleem eigenlijk wel écht in al die getalletjes? Moeten we ons echt als eerst druk maken over al die mensen die uit de kerk naar buiten vertrekken? Of moeten we ons misschien meer druk maken over de mensen die iedere week van buiten de kerk naar bínnen gaan? Kennen we God nog wel écht? Geloven we God nog wel écht?

Weet je wat ík geloof? Dat God almachtig en liefdevol genoeg is om miljoenen Nederlanders terug te brengen bij Hemzelf! Niet zozeer om de kerkbankjes allemaal weer netjes gevuld te krijgen. Maar om zielen te behouden. Om mensen te redden van Zijn grote toorn. Ik geloof erin! Ik bid voor mijn land. En jij?

Ik pak het programmaboekje van de mannenzang dat naast me ligt er nog even bij. Precies daarin vind ik de juiste woorden om te bidden:

‘Zend, Heer’, Uw licht en waarheid neder,
en breng ons, door die glans geleid,
tot Uw gewijde tente weder!’

Het bericht Ouwe verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We raakten in een kort gesprek verwikkeld, waarin ik hem uitlegde dat ik veel waarde hecht aan de persoon Jezus. Vervolgens vroeg ik hem of hij zelf gelovig was, maar dat was niet het geval. ‘Kijk’, zo legde hij mij uit, ‘ik vind dat geloven voor zielige mensen is.’ Hij vervolgde zijn verhaal met het voorbeeld van zijn oma die de Tweede Wereldoorlog had meegemaakt. Hij kon er veel begrip voor opbrengen dat zijn oma (en anderen in die periode) troost konden putten uit het geloof in een God in de hemel. Voor mensen die veel hadden meegemaakt, was het in zekere zin wel iets moois. Maar hijzelf? Hij had het geloof echt niet nodig. ‘Dus, je vindt mij een zielig persoon?’ concludeerde ik. Hmm, ik was dan vast een uitzondering, aldus de jonge kerel.

De jongen verwoordde een veelgehoorde gedachte in onze cultuur. Geloven is voor zielige mensen, voor mensen wiens leven in duigen is gevallen, voor mensen die onnoemelijk veel hebben meegemaakt; logisch dat zij graag in een Vaderlijke God geloven.

Ik heb er langere tijd over nagedacht. Als ik eerlijk ben, wilde ik zijn stelling eigenlijk niet onderschrijven. Geloven was helemaal niet alleen voor zielige mensen. Immers, ik ben niet zielig. Bovendien zocht ik al denkend nog naar een hele hoop prominente christenen of welvarende gemeenteleden die ook niet zielig waren.

Nu, maanden en maanden later, besef ik me ineens dat de jongen gelijk had. Geloof in Jezus is voor zielige mensen. Geloof in Jezus is voor mensen die nergens meer terecht kunnen dan bij Hem. Geloof in Jezus is voor gebroken en verslagen zielenpieten. Armzalige stakkers.

Eén van de grote – misschien wel de grootste – barrières in de Bijbel is hoogmoed. Het is de zonde van de satan zelf, waarmee wij besmet lijken te zijn. Niet alleen Jezus waarschuwt ervoor in Zijn toespraken, eeuwen eerder waarschuwt de Psalmist ons al in de tiende Psalm als hij schrijft: ‘De goddeloze, met zijn neus trots omhoog, onderzoekt niet. Al zijn gedachten zijn: Er is geen God!’ En ook op zoveel andere plekken in de Bijbel wordt gewaarschuwd tegen de zonde van de hoogmoed.

Wat zijn veel mensen tegenwoordig hoogmoedig! Ze hebben geen Redder nodig. Geloven in Jezus is voor zielige mensen, en dat ben ik toch zeker niet…?!

Toch wel. Wie in Jezus wil geloven, moet buigen. Hij of zij moet erkennen: ik kom er zelf niet uit. Ik heb te veel gedaan en te veel meegemaakt. Ik heb een Verlosser nodig.

Dus, ja, jongeman, je had toch gelijk. Geloven is voor zielige mensen; voor mensen die er zelf niks van bakken. Voor hen is Jezus gekomen. En tot die mensen spreekt Hij vol liefde:

Wie in Mij gelooft, is ten diepste niet zielig, maar zalig!

Het bericht Geloven is voor zielige mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op een dag kwamen vrienden ons bezoeken in Irak en we namen ze mee naar de burcht. We liepen naar het Gemstone Museum en daarna naar de museumwinkel. De eigenaar kwam op me af met een paar kristallen in zijn hand. Na een beleefde woordenwisseling zei hij tegen mij: ‘Veel Europeanen denken dat je innerlijke vrede kunt bereiken als je deze kristallen tegen je borst houdt.’ Vol verwachting reikte hij de kristallen aan.

Hij leek te denken dat ik een van die eigenaardige Europeanen was die zulke onzin zou kunnen geloven. Ik wist dat hij me iets probeerde aan te smeren, dus ik onderzocht de kristallen en zei dat ze mooi waren. Toen rolde ik met mijn ogen en zei: ‘Ik denk niet dat je innerlijke rust krijgt van een steen.’ Hij rolde ook met zijn ogen en we glimlachten allebei. Het was duidelijk dat we het eens waren over stenen en innerlijke vrede.

En dat was het.

Gemiste kansen

Het drong pas later tot me door hoe erg ik het had verpest! Als je dit leest, ben je me al ver voor. Je hebt al gedacht aan de dingen die ik had kunnen zeggen, had moeten zeggen. ‘Mag ik je vertellen waar ik rust vind?’ Of: ‘Hé, ik ken een steen die wel vrede brengt. Weet je hoe de Bijbel Jezus noemt?’ Of: ‘Ik weet nog dat ik geen vrede kende, maar heb ik dat wel.’ Je kunt nog meer dingen bedenken die ik had kunnen zeggen.

Maar ik zei niets. Ik nam genoegen met een glimlach, een grapje en ik vertrok.

Waarom ben ik zo langzaam wat betreft evangelisatie? Waarom ben ik zo goed in het achteraf bedenken wat ik had moeten zeggen? Daar zijn eigenlijk veel redenen voor. Maar voordat ik antwoord geef, laat me wat gedachten delen die het resultaat zijn van het jarenlang herhalen van dezelfde fouten.

Het is niet echt evangelisatie

Ten eerste: wat is evangelisatie eigenlijk? Ik schaam me om te zeggen dat het me dertig jaar heeft gekost om tot een goede definitie te komen:

Evangelisatie is het prediken of onderwijzen van de boodschap van het evangelie met het doel om te overtuigen of bekeren.

Let op de vier aspecten van deze definitie. Ten eerste is het niet echt evangelisatie als je het evangelie niet verkondigt door het uit te leggen, te onderwijzen, te prediken of op een andere manier onder woorden te brengen. Dat is omdat je, wanneer je alleen maar bezig bent met het doen van goede daden zonder de boodschap onder woorden te brengen, enkel bezig bent met jezelf te verhogen – en niet Jezus.

Ten tweede is het niet echt evangelisatie als je het niet hebt over de boodschap van het evangelie. Wat is het evangelie? Het evangelie is de boodschap van God Die ons naar redding leidt. Deze evangelieboodschap beantwoordt drie grote vragen: Wie is God? Wie ben ik voor Hem? En welke invloed heeft het leven en de uitspraken van Jezus op mijn leven?

Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst.

Ten derde is het niet echt evangelisatie als het niet het juiste doel voor ogen heeft. Het is niet alleen informatieoverdracht – een evangelie-kopie van de ene harde schijf naar de andere. Evangelisatie gebeurt bewust en is doelgericht. We zijn altijd bereid om een reden te geven van de hoop die in ons is (1 Petrus 3:15), omdat we willen dat deze persoon dezelfde hoop krijgt die in ons is.

Ten vierde is het niet echt evangelisatie als het doel ervan niet is om te overtuigen of te bekeren. Zoals Paulus in 2 Korinthe 5:11 zegt ‘bewegen wij de mensen tot het geloof’.

Zonder deze vier dingen zijn we niet echt aan het evangeliseren. Ik zeg niet dat je slecht of onchristelijk bent als je sommige aspecten nalaat; je doet waarschijnlijk geweldige, behulpzame dingen. Het is alleen geen evangelisatie.

Bewezen manieren om angst te overwinnen

Dus waarom ben ik zo langzaam om te spreken, lijk ik een lamme tong te hebben als het gaat om evangelisatie? Waarom ben ik zo’n lafaard? Angst. We zijn bang voor afwijzing. We zijn bang om dom over te komen, omdat we niet weten wat we moeten zeggen. We zijn bang om andere mensen een ongemakkelijk gevoel te geven. In het Midden-Oosten ben ik soms bang om naar de gevangenis te gaan – of erger.

De meesten van jullie die dit lezen maken zich geen zorgen over de gevangenis (nog niet tenminste), dus laten we dat voor het moment van tafel halen. En trouwens, het is ook nog eens zo dat ik het Koerdische volk in Noord-Irak de meest innemende, geboeide en bereidwillige mensen van de wereld vind om mee over geestelijke zaken te praten – waardoor het me nog meer frustreert dat ik mijn kans met de winkeleigenaar liet lopen. Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst – in het bijzonder wat de Bijbel onze ‘mensenvrees’ noemt (Spreuken 29:25).

Als jij, net als ik, moeite hebt om over Christus te spreken wanneer de gelegenheid zich voordoet, dan zijn hier drie manieren waarop ik heb geleerd om mijn angst voor mensen te bestrijden.

1. Dood het gewoon

Als je een schorpioen in de slaapkamer van je kind vindt, stel je het probleem niet uit tot de volgende dag. Je doodt het direct en met overgave. Dood je angst voor mensen zoals je een schorpioen zou doden.

De manier om onze mensenvrees te doden is door meer van God te gaan houden – om zoveel van Jezus te houden en wat Hij voor ons heeft gedaan dat we overal en altijd voor Hem zullen leven. Dit is de manier om onze angst voor mensen te doden. Evangelisatie gebeurt op de meest natuurlijke manier, niet wanneer we onszelf hebben opgepept met motiverende preken over evangelisatie, maar wanneer we zo verliefd zijn geworden op Jezus dat het evangelie uit ons stroomt. Omdat we zo graag praten over degenen van wie we houden.

2. Sterf aan perfectionisme

Evangelisatie zullen wij nooit volledig gevormd en perfect kunnen uitoefenen. Het is gevoelige communicatie over diepe dingen, met enorme vertakkingen voor het leven van de mensen waar we mee spreken. Het vergt inspanning, oefening en planning. Zelfs na inspanning, oefening en planning is het niet perfect. Negenennegentig procent van de tijd dat ik mijn geloof deel bedenk ik achteraf dingen die niets meer dan flaters, mislukkingen en gewoon ongemakkelijke fouten waren.

Maar onhandig is beter dan zwijgen (het is ook beter dan glad en ingeblikt). Ik verheug me enorm over het feit dat God tevreden is met de gênante momenten waarin we vertellen wat Hij voor ons betekent.

Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie.

Trouwens, hoeveel mensen zijn er wel niet tot geloof gekomen door een of andere gekke en gênante evangelisatie-poging? Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie. Hij neemt onze inspanningen om ons geloof te delen in Zijn handen en gebruikt ze om de eeuwigheid van anderen te veranderen.

3. Deel het evangelie als een gezin

Er was een tijd dat ik dacht dat het een laffe uitvlucht was om mensen mee naar de kerk te nemen. ‘Echte evangelisten hebben de kerk niet nodig’, dacht ik. Ik denk dat niet meer. Als de kerk doet wat de kerk zou moeten doen – het Woord prediken, van elkaar houden, eenheid in de Geest nastreven, onze vreugde in God verdiepen, voor alles het evangelie als basis nemen – dan is die familie de krachtigste getuige die we hebben.

Breng je vrienden naar de kerk. Praat met hen over de preek als de dienst voorbij is. Of spreek de mensen aan die naar de kerk zijn gekomen met het doel om te zien waar ze staan wat betreft Jezus.

Wanneer we alle angsten overwinnen die we tegenkomen in evangelisatie – de dodelijke angst voor mensen verslaan, sterven aan onze faalangsten en beginnen met het uitnodigen van mensen naar onze kerken – liggen er diepe vreugden aan de andere kant van de ongemakkelijke gesprekken waar we vaak zo bang voor zijn.

Het bericht Onhandig is beter dan zwijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kijk mee en laat u bemoedigen door het wereldwijde bijbelvertaalwerk dat in volle vaart doorgaat!

Het bericht Volle vaart vooruit! verscheen eerst op Geloofstoerusting.