Of ga ik nu te snel? Ben je wel bang voor de duivel? Ben je bang voor wat hij allemaal wel niet tot uitvoering gaat brengen in deze wereld? Of ben je bang dat hij je persoonlijke leven op z’n kop zal zetten? Of… ben je bang dat Hij het eeuwige leven van je af zou kunnen pakken?

Weet je, eigenlijk is deze vraag niet eens zo zeer relevant. Immers, of je nu wel of niet bang voor de duivel bent, dat maakt voor de overwinning van Jezus niets uit. De Almachtige God heeft de hel overwonnen. Jezus heeft de kop van de duivel vermorzeld! Dus: ‘Wie vrees ik nog?’

In ons ingeslapen Nederland is een andere vraag van groter belang. De vraag of de duvel bang is voor ons. Voor christenen. Voor jou.

De duivel beeft als wij, één in liefde, in de naam van Jezus vergaderd zijn. De duivel siddert als wij een krachtig gebed tot de levende God opzenden. De duivel huivert als wij christenen zijn plannetjes doorhebben en dwarsbomen. Wie is hier nu degene die angstig in een hoekje moet kruipen? Zijn dat de volgelingen van Jezus? Of zijn dat de duivel en zijn helse machten?

Aan het feit dat de duivel een geduchte vijand is, loop ik niet voorbij. Maar ik vraag me wel af of we nog durven te strijden. Of we überhaupt de kracht van het gebed nog wel erkennen. Of we überhaupt nog wel geloof hebben in de overwinning van Jezus op Golgotha.

Het christenleven is hier op aarde niet slechts een eeuwig ‘Halleluja’ zingen. Het christenleven is niet slechts de kerkbode lezen op je comfortabele schommelstoel. Het christenleven is geen kopje koffie met suiker na de zondagsdienst. Het christenleven is een strijd!

Dus: Aantrekken die wapenrusting! Lezen die Bijbel! Vouwen die handen! Jezus zegt: ‘Strijd om binnen te gaan!’

Gun jij de hel nog één minuut van je leven door je tijd te verdoen met nutteloos vermaak? Gun jij de hel nóg een overwinning door wéér te bezwijken voor die ene verleiding? Gun jij de hel al die duizenden mensen die Jezus niet kennen?

Kom op, vrienden! Kom op, Gerco zelf! Er is geen tijd meer te verliezen! Zijn komst staat voor de deur! En ben je daar klaar voor? Is je buurman daar klaar voor? Is je achterneef daar klaar voor?
Niet? Nou dan!

Voorwaarts christenstrijders!

Het bericht ‘Voor de duvel niet bang’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nog niet zo lang geleden gebeurde het weer eens. Nieuwsgierigheid, interesse en spontaniteit dreven u ertoe de beruchte vraag te stellen aan de juweliersmedewerkster. Wijzend en kijkend naar haar buik, sprak u: ‘Leuk! Ben je zwanger?’

Je voelt hem al aankomen. ‘Ehh, nee, hoor.’

Ik ga hier verder niet veel woorden aan vuil maken. De gierende lach van mijn zusje is een krachtige samenvatting van het incident. Ze haastte zich de winkel uit en lachte zich daar de tranen uit haar ogen. Gênant allemaal.

Was ze wél zwanger geweest, dan was de situatie helemaal niet ongemakkelijk. Dan had er niets aan de hand geweest. Maar er bestaat een vraag, een ietwat ongemakkelijke vraag, waarbij het juist precies andersom is.

Het is deze: ‘Oh, ben je christen?’ Hoe gênant!

Nee, als je geen christen bent, is de vraag niet zo zeer ongemakkelijk. Maar des te ongemakkelijker is hij, indien je wél christen bent. ‘Huh, kom je daar nu pas achter?! Zag je dat niet dan?’

Hé christenvrienden, is ons zout nog wel zout? Is de stekker van ons christenlicht nog wel goed aangesloten? Ik ga hier verder niet veel woorden aan vuil maken. De bestraffende woorden van God Zelf tegen de gemeente van Laodicea zijn een krachtige samenvatting van hoe Hij erover denkt: ‘Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen.’

Nog één zo’n ongemakkelijke vraag: geldt deze tekst ook voor ons, kerkelijk Nederland? Moeten ook wij beschaamd ons hoofd buigen? Moeten we het belijden: ‘Ja, Heere, ons zout is zwak geworden, onze lampen schemeren slechts zo nu en dan.’ Nou, aan de slag dan! Haal de bevriezende waarschuwingen uit de Bijbel weer eens voor de dag. En bevoorraad jezelf tegelijk met de warme stromen van Gods liefde! Het enige wat je dan nog doen moet is uitdelen! Beide: de waarschuwing en de troost.

Licht verspreiden in een donkere tijd. Zout strooien op de gladde wegen van de wereld.

‘Wie oren heeft, laat hij horen wat de Geest tegen de gemeenten zegt.’

Het bericht Zwak zout en schemerlampjes verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch gebeurt het maar al te vaak dat levens wel verpest worden. En dat komt door de keuzes die we maken. We nemen de meeste belangrijke beslissingen wanneer we nog jong zijn – oud genoeg om belangrijke beslissingen te nemen, maar jong genoeg dat die beslissingen rampzalige gevolgen kunnen hebben. We hebben het dus over keuzes van jongvolwassenen.

Hoe kunnen we voorkomen dat we de verkeerde keuzes maken? We kunnen beginnen met luisteren naar Gods wijsheid in de woorden van koning Salomo. Hoewel Salomo later in zijn leven veel moeilijkheden kreeg omdat hij niet meer naar zijn eigen advies luisterde, was hij één van de meest wijze mensen die ooit geleefd heeft, en God heeft een deel van zijn wijze raad in het boek Spreuken bewaard.

Hieronder staan zeven manieren waarop jij je leven kan verpesten als jongvolwassene – gebaseerd op het tegenovergestelde van Salomo’s wijsheid – en wat je in plaats daarvan kunt doen om het te behouden.

1. Doe wat je wilt

Ik dacht dat ik kon doen wat ik maar wilde en ermee weg kon komen. Dat was de grootste leugen die ik als twintiger geloofde. Ik dacht ‘ik ben jong en ik doe hier niemand kwaad mee’. Maar ik denk er sindsdien toch anders over.

Op dit moment ben je bezig om te worden wie je op een dag zult zijn. Je bereidt je voor om een goede echtgenoot, ouder, werknemer en vriend te worden, of het tegenovergestelde daarvan. Alles wat je nu doet zal je op één van die paden leiden.

Een onverstandige gelooft elk woord, maar een schrandere let op zijn schreden. (Spreuken 14:15)

Oplossing: Doe wat God wil dat je doet.

2. Leef een uitbundige levensstijl

Ik leef in de stad die de term $30k millionaire zo’n beetje heeft uitgevonden. Maar als je meer geld uitgeeft dan je hebt, moet je dat later terugbetalen, met rente. Door nu het ‘goede leven’ te leven, ben je verzekerd van het slechte leven van afbetalingen, bezuinigingen en financiële kopzorgen in de komende decennia. Veel mensen zijn nu nog bezig met het afbetalen van een ervaring die ze jaren geleden hadden, lang nadat ze de ‘onmiddellijke bevrediging’ zijn vergeten.

Een rijke heerst over armen, en wie leent, wordt slaaf van de uitlener. (Spreuken 22:7)

Oplossing: Leef een sobere levensstijl.

3. Voed een verslaving

Of het nu alcohol, geld, drugs, pornografie, shoppen of iets anders is, de meeste mensen zijn wel ergens aan verslaafd. Deze verslavingen brengen de dood: of de letterlijke dood, of de dood aan relaties, vrijheid en vreugde.

Hoe ontstaan verslavingen? Door ze te voeden. Als je iets voedt, groeit het. Hoe meer je een verslaving voedt, hoe sterker hij wordt, en hoe moeilijker het is om te stoppen. Het is wijs om nu te stoppen, niet later. Het zal alleen maar lastiger worden na elke ‘laatste keer.’

De gerechtigheid van de oprechten zal hen redden, maar de trouwelozen worden gevangen in hun eigen begeerten. (Spreuken 11:6)

Oplossing: Verhonger je verslavingen.

4. Leef met dwazen

Waar je mee omgaat word je mee besmet. Het wordt wel gezegd dat je het gemiddelde bent van de vijf mensen waar je het meeste mee omgaat. Je doet wat zij doen (omdat je het samen doet), je pikt hun ideeën en overtuigingen op en je leert zelfs hun gewoontes en taal.

Dus, als je met dwazen omgaat, word je er een. Maar als je met wijzen omgaat, die vastbesloten zijn om Jezus te volgen en verschil te maken met hun leven, dan wordt je wijs.

Wie met wijzen omgaat, zal wijs worden, maar wie omgaat met dwazen, zal het slecht vergaan. (Spreuken 13:20)

Oplossing: Ga om met wijzen.

5. Geloof dat dit leven om jou draait

Jij bent één van de 7,6 miljard mensen die nu leeft, en hoewel je uniek bent, is ieder van die andere 7.600.000.000 mensen dat ook, net als de miljarden die hen voorgingen maar nu dood en vergeten zijn. Jij bent niet de ster van deze show. Je hebt een kleine rol die weinig mensen zullen zien en die vergeten zal worden zodra het decor verandert.

Mensen die een leven leiden dat om henzelf draait zijn niet-functioneel. Uiteindelijk raken ze teleurgesteld of krijgen waanideeën. Als ze eenmaal deze wereld verlaten, verdwijnt hun wereld; ze hebben geen echte impact gehad. Als je belangrijk wilt zijn en echt een verschil wilt maken, leef dan voor God en dien anderen met je leven. Jezus is hiervan het beste voorbeeld. Hij diende ons door vrijwillig te sterven voor onze zonden aan het kruis. De machtigste persoon Die ooit geleefd heeft, gebruikte Zijn macht om te dienen (Markus 10:45; Filippenzen 2:5-8). En door te sterven, redde Hij ons van de zonde en kocht de kracht die wij nodig hebben om anderen te dienen.

Trots komt vóór de ondergang, en hoogmoed komt vóór de val. (Spreuken 16:18)

Oplossing: Dien anderen met je leven.

6. Leef voor onmiddellijke bevrediging

Bijna niets dat echt waardevol is, kan snel verkregen worden. Het kost tijd en discipline om een olympisch atleet te worden (of simpelweg in vorm te raken), een diploma te halen, of een goede huwelijkspartner te worden. Veel van de dingen die je op lange termijn bereiken wilt, kun je mislopen door je te focussen op een tijdelijke ervaring. Wil je een geweldig huwelijk, of gewoon één geweldige nacht? Wil je over 36 jaar met pensioen, of de komende 36 maanden in een dure auto rijden? In beide gevallen maakt het kiezen van de tweede optie het veel moeilijker (of onmogelijk) om de eerste te verkrijgen.

In de woning van een wijze ligt een begerenswaardige schat en olie, maar een dwaas mens verspilt die. (Spreuken 21:20)

Oplossing: Wacht geduldig op het beste van God.

7. Geef geen verantwoording van je leven

We hebben allemaal de neiging om te falen, of om onze eigen tekortkomingen niet te zien, of onszelf te overtuigen dat we zonder hulp van andere mensen ook kunnen veranderen, al heeft dat nog nooit gewerkt. Dat is de reden dat God ons gemaakt heeft om in gemeenschap met anderen te leven, zodat we elkaar kunnen bemoedigen, blinde vlekken kunnen aanwijzen en helpen in tijden van zwakte.

Ren jij naar een gemeente om verantwoording te geven van je leven of vlucht je er juist voor weg? De reden dat mensen het afleggen van verantwoording vermijden, is dat ze niet gecorrigeerd willen worden, ook al betekent dat, dat ze zullen doorgaan met wat het ook is dat hun leven verpest. Als je echt veranderen wilt en elke dag God op de eerste plaats wilt zetten, zet dan deze eenvoudige eerste stap: zoek een godgerichte gemeente.

Wie vermaning liefheeft, heeft kennis lief, maar wie bestraffing haat, is onverstandig. (Spreuken 12:1)

Oplossing: Leef niet in je eentje, maar in gemeenschap.

Wie je morgen zult worden

Mensen zijn niet van plan hun leven te verspillen. We willen goede werknemers of werkgevers zijn. We willen goede vaders, moeders of echtgenoten zijn. We hopen dat we succesvol zijn en een bijdrage leveren aan de samenleving. We hopen trouw te zijn in onze wandel met Jezus. Elke gehoorzame wandel begint door kleine trouwe stappen. Goede volwassenen worden gevormd door de keuzes die jongvolwassenen maken.

Je bent iemand aan het worden en de keuzes die je vandaag maakt zullen bepalen wie je morgen bent. Wie wil je zijn als je straks volwassen bent? Die persoon ben je sneller dan je denkt. Wat doe je nu om die persoon straks te zijn?

Het bericht Hoe verspil je als twintiger je leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Eén van zijn bekende tactieken van de satan is wetticisme, het reduceren van het christelijke leven tot een rijtje do’s en don’ts. Met geen ander doel dan om een vreugdevolle en geestvervulde levenswandel met Christus te veranderen in een vreugdeloos en berekenend streven naar goedheid in onszelf en voor onze eigen eer. Een streven waar het ontbreekt aan de echte genade van het evangelie en ware vrijheid.

Laat de angst voor wetticisme je niet beroven van de vrucht die een regelmatige wandel met God oplevert.

Maar er bestaat nog een ander gevaar dat veel subtieler is dan de verstikkende val van wetticisme. Eentje die geestelijk inspanning verwaarloost uit angst voor wetticisme. Voorganger Colin Smith merkt wijselijk op dat deze trend toeneemt bij jongere christenen en geeft deze waarschuwing: ‘Laat de angst voor wetticisme je niet beroven van de vrucht die een regelmatige wandel met God oplevert.’

In onze tegenstand tegen wetticisme (wat goed is) kunnen we snel doorschieten en de aan ons gegeven wegen van Gods genade negeren.

Wetticisme en discipline

Een aantal jaar geleden, toen mijn man en ik samen in een bijbelstudiegroep zaten met andere christelijke stellen, stelde een man voor dat we onszelf niet moesten dwingen om voor elke maaltijd te bidden. ‘Als we dat toch doen, zou dat dan geen wetticisme zijn?’ vroeg hij. ‘Als we ons niet dankbaar voelen op dat moment, zijn we dan niet hypocriet en wettisch als we bidden en God enkel uit gewoonte danken voor de maaltijd?’ Hoewel zijn redenering niet helemaal stand leek te houden, merkte ik toch dat ik erover ging nadenken. Een tijd lang probeerde ik deze methode: alleen bidden als ik me daartoe geroepen voelde. Ik moet erkennen dat dit alleen maar groeide in meer ondankbaarheid.

Toen ik nadacht over Colin Smiths waarschuwing begon ik me te realiseren wat een subtiele leugen dit is geworden in de levens van veel gelovigen. Uit angst om wettisch te zijn kunnen we onszelf beroven van de vrucht die een regelmatige wandel met God in geestelijke discipline oplevert, terwijl de apostel Paulus ons in 1 Korinthe 9:24-27 juist vertelt om deze manier van denken te weerstaan:

Weet u niet dat zij die in de renbaan lopen, allen wel lopen, maar dat slechts één de prijs ontvangt? Loop dan zo dat u die verkrijgt. En iedereen die aan een wedstrijd deelneemt, beheerst zich in alles. Zij nu doen dat om een vergankelijke krans te ontvangen, maar wij om een onvergankelijke te ontvangen. Ik loop daarom niet zonder duidelijk doel en ik vecht zó met de vuist dat ik niet maar wat in de lucht sla. Maar ik oefen mijn lichaam op harde wijze en maak het dienstbaar, opdat ik niet misschien, na anderen gepredikt te hebben, zelf verwerpelijk wordt.

Het gevaar van het verwarren van wetticisme en door de Geest versterkte discipline is dat we juist de door God aangewezen middelen kunnen verliezen die cruciaal zijn voor onze voortdurende groei, heiliging, bescherming, en intimiteit met Christus. Dus, als we erover nadenken of onze persoonlijke discipline (of het gebrek daaraan) gebaseerd is op wetticisme of het evangelie, kunnen we onszelf de vraag stellen: ‘Streef ik ernaar om de wet na te leven in mijn eigen kracht, om Gods vergeving en gunst te verdienen, of streef ik ernaar in de kracht van de Heilige Geest, met het doel om op te groeien in Christus en meer van Hem te weerspiegelen?’

We hebben één leven, één race, één kans. Hoe we onze tijd doorbrengen weerspiegelt in grote mate waar we waarde aan hechten.

Wetticisme komt voort uit vertrouwen in onze eigen inspanningen en bekwaamheden, en brengt trots en eigengerechtigheid voort. Discipline daarentegen erkent dat wij reeds volledig door God aanvaard zijn door het geloof alleen, en dat we afhankelijk zijn van de kracht van de Heilige Geest en naar heiligheid streven; en ons moeten inspannen om heiligheid na te streven, wat vrijheid en vreugde voortbrengt naarmate wij groeien in godsvrucht. Een dergelijke discipline weerspiegelt een hart dat nu verstandig leeft in het licht van onze geborgenheid in Christus en de onvergankelijke beloning die komen gaat.

Zal het me helpen om te kunnen lopen?

Als tiener hoorde John Piper een preek over Hebreeën 12:1-2: ‘Laten ook wij, nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op Jezus.’ De prediker daagde hem uit om zijn race goed te lopen door niet alleen te vragen: ‘Is dit zonde?’ maar ook ‘helpt het mij om te rennen?’

Piper vervolgt:

Gaat het me in de weg staan als ik probeer om geduldiger te worden, om vriendelijker, aardiger, liefdevoller, heiliger, zuiverder te worden en met meer zelfbeheersing te leven? Gaat het me in de weg staan of zal het me helpen?’ Dat is de vraag die wij onszelf moeten stellen.

Verlang naar maximale gerechtigheid en doe het niet met het minimale af.

Als je deze mentaliteit hebt, zul je niet vragen: ‘Hoeveel zonden kan ik vermijden?’ maar ‘hoeveel gewicht kan ik afleggen zodat ik lichtvoetig ben in de race van de gerechtigheid?’

Vind je zijn woorden net zo overtuigend en motiverend als ik? Willen we leven met als doel om de zonde te vermijden of verlangen we ernaar om met een proactieve houding alles af te leggen dat ons tegenwerkt om goed te kunnen rennen? Dat vergt discipline! Als we toegerust willen zijn om de race te rennen dan moeten we ons voorbereiden.

Zelfs in seizoenen van droogte

Ik ben er zeker van dat de meesten van ons zullen toegeven dat op een of ander moment het bezig zijn met Gods Woord, het bidden of het gaan naar de kerk meer een plicht dan een genoegen is geweest. Maar lezen, mediteren, memoriseren, luisteren en het toepassen van Gods Woord is voedsel voor de ziel van een gelovige. Zonder deze disciplines zullen wij geneigd zijn van de waarheid af te dwalen en vatbaar zijn om meegesleurd te worden wanneer de stormen van het leven komen.

In feite zijn de tijden dat we het minst zin hebben om de Bijbel te lezen en in de kerk te zitten, typisch de tijden dat we het het meest nodig hebben. Als we deze disciplines verwaarlozen, zal dat meer doen dan ons afhouden van wetticisme; het zal ons afhouden van de leven-gevende waarheid, hoop en kracht die we allemaal zo ontzettend hard nodig hebben. We moeten ophouden excuses te verzinnen waarom we geen tijd hebben om de Schrift te lezen, te bestuderen en te overdenken. Hoewel onze gewoonten er anders uit zullen zien, afhankelijk van het seizoen van ons leven, moeten we creatieve manieren vinden om onszelf te voeden met Gods woord, vooral in deze seizoenen.

We hebben één leven, één race, één kans. Hoe we onze tijd doorbrengen weerspiegelt in grote mate waar we waarde aan hechten.

Het voorrecht van discipline

Wij hebben allemaal unieke gebieden die meer discipline vereisen dan andere. Zouden we het bijvoorbeeld wettisch vinden als een alcoholist de alcohol uit zijn huis zou weren? Is het wettisch als iemand die zich door zijn smartphone beheerst voelt, deze inruilt voor een minder luxe telefoon? Is het wettisch als een gezin ‘nee’ zegt tegen een sport waarvan de wedstrijden alleen op zondagmorgen worden gespeeld omdat de kerk meer prioriteit krijgt? Nee, dat is niet zo. Het creëert geestelijke disciplines en bescherming voor henzelf in gebieden waarvan zij weten dat ze kwetsbaar zijn.

Godvrezende discipline is niet wettisch. Integendeel, het is een gepaste en verstandige reactie van een uitverkoren, vergeven en verlost kind van God waar de Heilige Geest in woont.

Het zou voor ons allen goed zijn om wijsheid te zoeken door gebed, raad en Gods Woord om te zien of er gebieden in ons leven zijn die nieuwe gewoonten en disciplines nodig hebben. Met als doel alles af te leggen in ons leven wat ons niet helpt om goed te rennen.

Christen, als je uitkijkt naar het begin van een nieuw jaar, pas dan op dat je je schouders niet verzwaart door doelen en veranderingen na te streven uit schuldgevoel of uit zelfredzaamheid. Maar laten we ons ook niet laten verleiden tot levens zonder discipline. Na verloop van tijd zal goddelijke discipline, onder de vlag van het evangelie, minder gaan voelen als louter discipline en meer gaan voelen als wat het werkelijk is: een voorrecht.

Godvrezende discipline is niet wettisch. Integendeel, het is een gepaste en verstandige reactie van een uitverkoren, vergeven en verlost kind van God waar de Heilige Geest in woont.

Het bericht Is het wetticisme of juist ** geestelijke discipline? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze man is niet de enige. Veel christenen willen deze wereld beter maken en zien dit als de opdracht die Jezus gegeven heeft. Slavernij verbannen, mensenhandel onmogelijk maken, het klimaat redden, armoede uit Afrika verdrijven en honger laten uitsterven. Het licht van Christus verspreiden door een straatkrant te kopen, te geven aan goede doelen en op straat te bidden voor vreemden. Jezus is gekomen om al onze lasten te dragen en vrede en heling te geven aan ieder die maar wil. Het maakt niet uit hoe je leeft of wie je bent, God houdt van jou! Het evangelie van Jezus Christus is een wereldverbeterende boodschap geworden.

Zodra wij onze focus verleggen van het evangelie naar aardse zaken, verleggen wij de focus van de redding van zondaren naar symptoombestrijding.

Alleen is dat niet, ondanks dat het er nobel uitziet, het evangelie dat de Bijbel ons vertelt. Jezus grijpt de ontmoeting met Pilatus niet aan om een eerlijkere verdeling van de welvaart voor elkaar te boksen. Nergens in de Bijbel wordt opgeroepen om slaafvrije dadels te eten. Sterker nog, wij worden zelf slaven van Christus genoemd (1 Korinthe 7:22). Natuurlijk is het prima om Tony’s Chocolonely te eten. Het is alleen niet de kern van het evangelie, sterker nog: het evangelie wordt er überhaupt niet mee verspreid. Het evangelie draait uiteindelijk om Jezus en niet om mensen. Het gaat erom dat Jezus naar de wereld kwam om de zonden op Zich te nemen, waardoor ieder die zich bekeert, van dood in de zonde levend gemaakt wordt in Christus.

Jezus’ bediening en dat van de apostelen nadien vond plaats onder de Romeinse heerschappij. Wat wij daarvan weten is dat dit een zeer wrede culturele tijd was. Machtsmisbruik, corruptie en onrechtvaardigheid vierden hoogtij. Maar juist daar waar de aardse nood zo hoog leek, bleek de focus van de christenen op de geestelijke nood gericht te zijn.

Zodra wij onze focus verleggen van het evangelie naar aardse zaken, verleggen wij de focus van de redding van zondaren naar symptoombestrijding. Alles wat wij onrechtvaardig of slecht vinden is het resultaat van zonde. Dat iemand op straat moet slapen is een resultaat van de zondeval. Het kan goed zijn om van een dakloze een straatkrant te kopen zodat hij of zij die nacht onderdak kan betalen. Alleen, wat heeft iemand er aan om geld te krijgen, maar niet het levensreddende evangelie? Wat voor zin heeft het dat iemand onderdak heeft voor één nacht maar niet de mogelijkheid krijgt voor eeuwig in te gaan tot het huis van de Vader?

Ik wil benadrukken dat het goed is om mensen recht te doen en iedereen lief te hebben en daarnaar te handelen. Het is alleen niet liefdevol als het bij goede daden blijft.

Wij missen allemaal de heerlijkheid van God (Romeinen 3:23), al onze rechtvaardige daden zijn als een bezoedeld kleed (Jesaja 64:6) en de hele schepping is aan de zinloosheid en het verderf onderworpen (Romeinen 8:20-21). Het onrecht in deze wereld en de klimaatdebatten zijn een gevolg van een door mensen gekozen zondeval. Het is allemaal het gevolg van de natuur van de mens en de schepping. Wij zelf zijn het probleem en de oplossing is alleen te vinden in Jezus Christus als het volmaakte offer.

Ik wil benadrukken dat het goed is om mensen recht te doen en iedereen lief te hebben en daarnaar te handelen. Het is alleen niet liefdevol als het bij goede daden blijft. Om het heel bot te zeggen: Er is nog nooit iemand tot geloof gekomen door een voedselpakket dat uit een helikopter gedropt werd. Mensen komen tot geloof door het evangelie te horen (Romeinen 10:14) en dat is onze opdracht. Het kan liefdevol zijn om goede dingen te doen, maar als wij het evangelie niet delen dan vergeten wij het allerbelangrijkste; hebben wij hen dan wel echt lief?

Het kan liefdevol zijn om goede dingen te doen, maar als wij het evangelie niet delen dan vergeten wij het allerbelangrijkste; hebben wij hen dan wel echt lief?

Op een dag zal er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zijn en zullen alle tranen gewist worden. God zal rechtspreken en er zal recht gedaan worden. Het koninkrijk zal nog komen, Jezus zal het zelf vestigen; dat hoeven wij niet voor Hem te doen. Tot die tijd is het genadetijd, waarin christenen ongelovigen (hoe slecht hun leven ook is) mogen wijzen op hun geestelijke probleem en hen vervolgens mogen leiden naar die geweldige en enige oplossing.

Het bericht Het Tony’s Chocolonely evangelie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik kan me mijn eigen wanhopige zoektocht herinneren.

De beste ervaringen in dit leven zouden mijn verlangen ernaar voeden. Zonnige dagen aan het strand, vrijdagavonden op het sportveld, liefkozingen van mooie muziek, zomeravonden dansend in Latin clubs, kerstochtenden met familie. Hoewel dit betoverend was voor een moment, werd dat snel verbroken bij hun vertrek. De zomers werden winter. Lachen veranderde in stilte. De zon verdween van de horizon. Volle kamers werden leeg. De muziek stopte.

Speel net zoals ik met sport, dans, vrouwen en entertainment – de reuring van alle genietingen op aarde bracht nog steeds het kleine gefluister niet tot zwijgen: er is meer. Toen het scrollen stopte, het seizoen voorbijging en de zonde was begaan, was er nog steeds iets in de stilte dat mij wenkte.

Dus ging ik op zoek naar de betoverde bloem op de volgende heuvel: dat pleziertje, deze vriendin, die prestatie. Iedere keer als ik aan het einde van de regenboog kwam, ontdekte ik het bedrog opnieuw. Alles is ijdelheid, het najagen van wind. Het was het kleine vuur dat perfect tussen de schouderbladen van mijn ziel was geplaatst. Ik kon bereiken wat ik wilde, het bonzen bleef bestaan.

Geluk is geen ‘iets’

Ik betwijfel of ik een pijn beschrijf die jij nog nooit hebt gevoeld. Ik wed dat iedereen een persoonlijk getuigenis kan geven dat aansluit bij wat Pascal zo lang geleden al schreef:

Alle mensen zoeken geluk. Dit is zonder uitzondering. Welke verschillende middelen ze ook gebruiken, ze dienen allemaal om dit doel te bereiken. Dat sommigen er oorlog om voeren, en anderen het vermijden wordt bij beide veroorzaakt door hetzelfde verlangen, gevolgd door verschillende opvattingen. De wil onderneemt grote stappen om dit doel te bereiken. Dit is het motief van elke actie van ieder mens, zelfs van degenen die zichzelf ophangen.

We zijn ons allemaal, in verschillende mate, bewust van dit gapende gat dat in ons is geplaatst door Iemand buiten onszelf. Onverklaarbaar, hongeren we naar een maaltijd die we nog niet geproefd hebben; smachten we naar stromen die onze lippen nog nooit hebben aangeraakt. En we kunnen het niet van ons afschudden. We proberen de eetlust te kalmeren met aardse hapjes of leiden onszelf af met goedkope opwinding, maar stille kamers maken ons nog steeds bang. Daar vindt het gefluister ons. Er is meer.

Die stem bereikte me uiteindelijk op een stille avond in mijn slaapkamer. Uitgeput en meestal met tegenzin bracht het me naar een Boek. En daar las ik het geheim, een geheim dat al mijn hele leven klaar stond om gehoord te worden: Onvergankelijke vreugde, het soort dat niet verwelkt of vlucht, dat niet gestolen of vernietigd kan worden, het ontembare, het niet afneembare geluk waarnaar ik verlangde was niet een onpersoonlijk ‘iets’, maar bestond in relatie tot een Hem.

Vreugde, zei de Bijbel, was geen filosofisch idee of een chemische reactie; het was dat wat onveranderlijk aan de tegenwoordigheid van God is geketend: ‘Overvloed van blijdschap is bij Uw aangezicht, lieflijkheden zijn in Uw rechterhand, voor altijd’ (Psalm 16:11). Het wordt ervaren in Zijn rondgang, de atmosfeer van Zijn aanwezigheid, het aroma van Zijn geur.

God openbaarde dat miljarden mensen hun leven hebben besteed aan het graven naar sterren.

Volheid van vreugde, zo beweerde Hij, werd nergens anders gevonden. Wat velen ‘ware vreugde’ noemen – een zelfstandig naamwoord dat zo gehavend en gekneusd is dat het de kruk van een bijvoeglijk naamwoord nodig heeft – komt niet, of eindigt niet, in deze wereld. God openbaarde dat miljarden mensen hun leven hebben besteed aan het graven naar sterren.

Verborgen voorwaarden van geluk

Maar God openbaarde ook dat hij voorwaarden had voor dit geluk om het mijne te kunnen zijn. Voorwaarden waarvan ik jarenlang niet kon geloven dat ik ze moest ontvangen om gelukkig te zijn. Ik wist zeker dat ik wel een andere deur vinden. Ik geloofde de mythe die Satan zo lang geleden begonnen was: het geluk waarnaar ik verlangde bestond buiten het koninkrijk van de gelukkige God. Ik had God niet nodig om de hemel te hebben. Ik heb de gekruisigde Christus niet nodig.

Niets dan verveling en saaiheid, dacht ik, stonden aan de andere kant van bekering en geloof. En ik was stervende door vast te houden aan deze fictie. Ik zou me niet overgeven. Vreugde zonder boetedoening was mijn idool. Vreugde die me niet deed buigen – die niet met mijn Maker rekening hield, noch mij confronteerde met mijn verraad – was mijn gouden kalf. Ik was als een hondsdolle hond die voor de dag wegvluchtte om achter de maan aan te rennen, zich verschuilend voor de warmte van het daglicht – vreugde – terwijl ik huiverde in de nacht. De kleine vuren van de mens konden de zon niet vervangen.

De uitnodiging van de lach

We kunnen onder elke rots kijken en jacht maken naar elke wind, en we zullen de vreugde niet vinden die we zo graag apart willen verkrijgen van die timmerman uit Nazareth. We hijgen voor een opgestane vreugde die aan de andere kant van de betaling voor de zonde staat. Een vreugde die bloed vereiste om te bereiken – de stroom uit Gods eigen aderen. De vreugde, waar alle verlangens van fluisteren, leeft op grond van het kruis, vrijelijk aangeboden aan degenen die zich van hun zonden bekeren en op Jezus vertrouwen. Het geluk waar alle andere genoegens van spreken, nodigt uit om te knielen.

De vreugde, waar alle verlangens van fluisteren, leeft op grond van het kruis, vrijelijk aangeboden aan degenen die zich van hun zonden bekeren en op Jezus vertrouwen.

Misschien ben je nog niet moe van het verkennen van de bronnen in deze wereld. Je bent nog niet wanhopig genoeg geworden om aan de deur van de hemel te kloppen. Je hebt nog steeds hoop op een andere wereld. Maar laat God je bij zinnen brengen, en je zult je realiseren dat deze kwellende dorst aan je is gegeven, zodat je deze uitnodiging van Jezus zou kunnen horen:

Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. (Johannes 7:37)

Zodat je Zijn belofte zou kunnen overwegen:

Ik ben het Brood des levens; wie tot Mij komt, zal beslist geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit meer dorst hebben. (Johannes 6:35)

Zodat je de volbrenging van je vreugde zou kunnen vinden in het ontvangen van de Zijne:

Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat Mijn blijdschap in u zal blijven en uw blijdschap volkomen zal worden. (Johannes 15:11)

Ik heb ontdekt dat God het einde is van alle vreugdevolle verlangens. Hij is de hemel, het leven, de vreugde van allen die voor altijd gelukkig zijn. Het paradijs is Hem te kennen, Zijn glorie te ervaren. En Zijn verlangen: in die glorie te worden gezien. Hij ontving een netelige kroon, vijf wonden en een houten kruis om ons een glans te laten zien, waar zelfs de zon spoedig van schaamte door uitsterven zal. Eeuwige vreugde is niet een ding, maar een Hem. Wil jij je van de zonde afkeren en naar Hem toe gaan?

Het bericht De verstikkende jacht naar geluk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijd met God

Vanaf dat moment ben ik dat elke dag gaan doen, elke dag gewoon beginnen met tijd doorbrengen met God. En ik had altijd al wel geloofd dat Hij bestond, en dat Hij redding bracht, maar nu werd Hij echt een werkelijkheid voor mij. Ik ontmoette Wie Hij is, en dat doe ik nog steeds, elke ochtend, en ik leer elke ochtend weer meer over hoe ik Hem vandaag kan volgen.

Ik ontdekte dat de boodschap van de Bijbel eigenlijk heel radicaal is. Als God echt is Wie Hij zegt dat Hij is, dan kan Hij niet slechts een onderdeel zijn van mijn leven, dan is het christelijke geloof meer dan elke zondag naar de kerk gaan. Dan lees ik van die verhalen van christenen die sterven voor Jezus. Zoveel is Hij waard! Hij is het waard om je leven voor over te geven.

Ik ontmoette Wie Hij is, en dat doe ik nog steeds, elke ochtend.

Gods beloften

Wat me iedere keer weer raakt als ik de Bijbel lees, zijn die ongekend grote beloften die God heeft voor mij, en ook voor jou als je gelooft. God belooft een vernieuwde wereld om daar te leven met Hem en met alle gelovigen in aanbidding en gerechtigheid. En nu zegt Jezus: als je gelooft, dan heb je dat eeuwige leven, dan ben je al een nieuwe schepping, dan ben je onderdeel van Zijn koninkrijk en dan leef je voor koning Jezus.

In Galaten gaat het hier ook over als Paulus schrijft:

Door Jezus is de wereld voor mij gekruisigd, en ben ik voor de wereld gekruisigd. Want in Christus Jezus heeft dit kracht, dat we een nieuwe schepping zijn. (Galaten 6:14-15)

We horen niet meer bij de oude wereld. Die is gekruisigd voor ons. We zijn bevrijd van zonde en dood en we leven voor Jezus. Daar gaat het ook over in hoofdstuk 2 als Paulus zegt:

Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij; en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven. (Galaten 2:20)

Leven voor Jezus

Het Onze Vader is ook echt belangrijk voor mij, want het laat zo goed zien wat nou de prioriteiten zouden moeten zijn in mijn leven. Ik leef voor Gods koninkrijk zodat Zijn wil gedaan wordt en Zijn naam grootgemaakt wordt. That’s it! Ik leef niet voor geld, of voor een carrière, voor een fijn leven, voor vrienden of voor familie. Nee, ik leef om te laten zien hoe mooi Hij is.

Ik leef voor Jezus. Dat is de voornaamste reden dat ik de stap neem om komend seizoen theologie te gaan studeren in Minneapolis. En nu hoef jij natuurlijk geen theologie te gaan studeren, maar God heeft ook grote plannen met jouw leven, groter dan jij ooit had kunnen denken. Wat kan jij nou doen om Hem beter te leren kennen en jouw vreugde in Hem te vinden?

Het bericht ‘Geloof is meer dan elke zondag naar de kerk’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Met woorden die prachtig door de eeuwen heen hebben geresoneerd, kwam de oprechte Simon Petrus met dit antwoord op de proppen: ‘Heere, naar wie zullen wij heen gaan? U hebt woorden van eeuwig leven’ (Johannes 6:68).

Jezus is niet alleen gekomen om een verzoenend offer te brengen. Hij onderwijst, onthult en instrueert  de discipelen ook over de levenswijze van de Vader. Alleen die levenswijze belooft werkelijke bloei.

Hier komt de vraag: toen Petrus die woorden zei en toen Johannes die woorden schreef en andere Petrussen en Johannessen en Maria’s die woorden de komende eeuwen hoorden, wat dachten ze dan dat ‘eeuwig leven’ inhield? Welke scenario’s of verhalen kwamen in hun hart naar boven door die uitdrukking, ‘eeuwig leven’?

Wat voor soort leven beschreven Jezus’ woorden?

Ik weet vrij zeker welke beelden en associaties opkomen bij de gelovige lezer van vandaag. ‘Eeuwig leven’ roept waarschijnlijk gedachten op aan een eeuwigdurend, stralend en hemels bestaan dat voornamelijk bestaat uit God voor altijd aanbidden. Het bijvoeglijk naamwoord ‘eeuwig’, gecombineerd met veel hemelse afbeeldingen en hymnen door alle eeuwen heen, heeft in onze perceptie van wat ‘eeuwig leven’ betekent gezorgd voor een smal begrip.

Het is niet helemaal fout natuurlijk. Het eindspel van het bijbelse visioen is niet precies dat, maar dat visioen is ook weer niet helemaal anders. Het uiteindelijke plaatje dat het boek Openbaring geeft, bevat wel aanbidding – met volledig verloste, herrezen lichamen in de aanwezigheid van God.

Laat me echter benoemen dat de belangrijke term in het aanbod van Jezus eerder ‘leven’ is dan ‘eeuwig’. Het ‘eeuwige’ deel benadrukt de zekerheid en de lange duur van het leven, maar de kerngedachte is dat Jezus ‘leven’ aanbiedt.

Heb je je bovendien ooit afgevraagd waarom Petrus begreep dat Jezus ‘woorden van eeuwig leven’ aanbiedt? Wat betekent dat? Nu komen we tot de kern van de zaak. Als Jezus leven aanbiedt, wat zegt Hij dan? Misschien hadden we Johannes 6 kunnen overslaan en direct naar de plek kunnen gaan waar Jezus het nog duidelijker zegt – ‘Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en dat overvloedig hebben’ (Johannes 10:10, Engelse vertaling).

Dus stel ik opnieuw de belangrijke vraag: wat bedoelde Jezus – en hoe zouden de mensen Hem hebben begrepen – als Hij zegt dat Hij gekomen is om leven te brengen?

Het antwoord zal u misschien verbazen: Hij bedoelt filosofie.

Jezus, de grote Filosoof

Jezus doelt op filosofie in de oudere en diepere zin van dat woord: filosofie als een manier van leven. Filosofie als nuchtere, praktische leiding voor een bloeiend en betekenisvol leven. Filosofie als ware wijsheid, onderwezen door een wijsgeer. Jezus’ ‘overvloedige leven’ wijst op de manier van leven die Hij bekend maakt. Deze manier kan alleen worden gevonden door middel van Jezus, levend in Gods koninkrijk. Daarom zegt Petrus dat Jezus ‘woorden van eeuwig leven’ aanbiedt. Jezus is niet alleen gekomen om een verzoenend offer te brengen. Hij onderwijst, onthult en instrueert de discipelen ook over de levenswijze van de Vader. Alleen die levenswijze belooft werkelijke bloei.

Nog steeds gebruiken we af en toe het woord ‘filosofie’ in deze zin van praktische levensbeschouwing. Bijvoorbeeld als we het hebben over ‘onze bedrijfsfilosofie’ of ‘zijn golffilosofie’. Dit gebruik communiceert dat iemands bedrijfscultuur of golfstijl gevormd en gestuurd wordt en doordrongen is van bepaalde overtuigingen, praktijken en gewoontes. Dit is waar de oude filosofie het ook over had. Filosofie strekte zich uit tot buiten de economische of sportieve arena’s naar alle terreinen van het leven.

En dit is de reden waarom de gelovigen vanaf de vroegste dagen van de kerk het christendom begrepen als een filosofie van (eeuwig) leven en Jezus als de grootste Filosoof. We zien dit overal terug in christelijke kunst, preken en apologetische werken.

Velen van ons beperken ons begrip van Jezus en het christendom tot het religieuze, verticale domein van ons leven. Zo wordt ons geloof losgekoppeld van de rest van ons praktische, dagelijkse, horizontale leven. Als gevolg daarvan kijken we naar alternatieve goeroes en naar wereldse wijsheid.

Het is ook nuttig om te onthouden dat de beroemde tweede-eeuwse apologeet Justinus de toevoeging ‘de Martelaar’ niet voor zichzelf gebruikte. Deze benaming werd hem pas gegeven nadat hij voor zijn geloof was gestorven. Zijn opleiding, levenswijze en eigen naam was Justinus de Filosoof. Waarom? Omdat hij, nadat hij verschillende andere levensfilosofieën had uitgeprobeerd, uiteindelijk begreep dat Jezus de ware en grootste Filosoof is (zie zijn ‘Dialoog met Trypho’). Justinus begreep dat een discipel van Jezus een levensfilosofische school is binnengaan. En toen hij een christelijke leraar werd, zoals zijn Heer, zag hij zichzelf als filosoof voor anderen.

Meer dan een filosoof, niet minder

Het is belangrijk om te onthouden dat Jezus meer is dan een Filosoof. Hij is Redder, Koning, Heere, de Zoon van God. Maar Hij is niet minder dan een Filosoof. Inderdaad, omdat Hij ook al die andere dingen is, is Hij de grootste Filosoof ter wereld.

Wat dan nog? We hebben in deze korte inleiding geen ruimte om alle implicaties van deze verloren gegane visie op Jezus als filosoof te onderzoeken. Maar ik sluit af met een eenvoudige opmerking. Velen van ons beperken ons begrip van Jezus en het christendom tot het religieuze, verticale domein van ons leven. Zo wordt ons geloof losgekoppeld van de rest van ons praktische, dagelijkse, horizontale leven. Als gevolg daarvan kijken we naar alternatieve goeroes en naar wereldse wijsheid. We laten ons door hen leiden voor ons begrip van emoties, relaties, geluk, financiën en een grote verscheidenheid aan andere aspecten van ons dagelijks leven.

We kunnen op veel plaatsen goed bouwmateriaal vinden voor ons levenshuis. Toch hebben we (te) vaak nagelaten om het fundament te leggen op de filosofie van de Schrift. Maar door Jezus als onze Heer en Filosoof te herontdekken, kunnen we weer zien dat Hij door de hele Bijbel heen een doordachte en robuuste filosofie aanbiedt. Een praktische visie voor het overvloedige leven, nu en tot in eeuwigheid.

Deze ideeën worden verder uitgewerkt in het boek ‘Jesus the Great Philosopher’ van Jonathan T. Pennington.

Het bericht Heb je Jezus aanvaard als je Heer en Filosoof? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Eén van de lastigste vragen van het christenleven is misschien wel: hoe ga je om met zonde in je leven? Je krijgt de indruk dat de eerste Johannesbrief duidelijk maakt dat we eigenlijk niet meer zouden moeten zondigen? Maar de praktijk van het christenleven is toch nog vol met zonden. En wat is zonde eigenlijk? Ruard stelt dat alle mensen zondigen, ook christenen. Er is echter wel een fundamenteel onderscheid tussen een niet-christen die zondigt en een christen die zondigt – een verschil van licht en duisternis. Hoe dat zit bespreken ze met elkaar.

Ondanks dat zonde nog steeds een realiteit is in het leven van een christen, is het niet de bedoeling dat we er vrede mee sluiten.

Ondanks dat zonde nog steeds een realiteit is in het leven van een christen, is het niet de bedoeling dat we er vrede mee sluiten. Het kan niet zo zijn, zegt Laurens, dat we het prima vinden dat we nog zondigen – we zijn immers geroepen tot strijd! Dit brengt meteen het onderwerp van menselijke verantwoordelijkheid naar boven: is het niet God Die heiligt? Wat is onze rol hierin?

De lastigste vraag van allemaal is misschien wel: wat doe je wanneer je als christen opnieuw en opnieuw struikelt in dezelfde zonde? Ilanah roept je op: ‘Ren zo snel mogelijk naar Jezus en belijdt je zonde.’ Ruard voegt daar zelfs aan toe dat God er vreugde in vindt als jij je terugkeert naar hem nadat je hebt gezondigd! Toch blijft er vaak schuldgevoel bestaan. Hoe ga je daar mee om? En is een schuldgevoel altijd verkeerd? ‘Nee,’ stelt Laurens, ‘wees er dankbaar voor!’

Ook komt het onderwerp vreugde langs; want is het niet deprimerend om stil te staan bij je zonde? We zijn toch geroepen om blij te zijn? ‘Het klopt’, zo zegt Ruard, ‘dat we onszelf niet moeten verliezen in het kijken naar onszelf. Schuldgevoel kan ook als een aanklacht van de Satan komen. Toch moeten we ons wel bewust zijn van hoe serieus zonde is.’ ‘Alleen wanneer we onze zonde serieus nemen’, vult Laurens aan, ‘kunnen we oprechte vreugde ervaren; de vreugde van verlossing.’

Ook geven Ilanah, Ruard en Laurens je nog wat praktische, hands-on tips hoe je om kunt gaan met zonde in je leven. Dit en nog veel meer, in deze aflevering van Godgericht in gesprek!

Het bericht De zondige christen – berouw en vernieuwing verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is getuigenis iets waar veel te veel aandacht aan besteed wordt óf zou het belang hiervan juist veel meer onderstreept moeten worden? De ene christen vindt het super belangrijk, de ander besteedt het liever uit. Niet iedereen heeft tenslotte het talent van God gekregen om makkelijk te spreken, toch? En dan heb je ook nog de gevleugelde uitspraak ‘deel het evangelie, gebruik zo nodig woorden’. Volgens Laurens Pruis haat John Piper die uitspraak, maar waarom eigenlijk – en is het terecht?

Een podcast vol praktische handreikingen omtrent getuigen. ‘Begin bij je eigen familie en vrienden’, zo zegt Ilanah Pruis, ‘als je onder medechristenen al niet durft te delen wat je hebt meegemaakt of van God hebt geleerd, dan wordt het onder medestudenten al helemaal ingewikkeld.’

Het maakt volgens Ruard Ophoff een groot verschil hoe je de boodschap van Bijbel vertelt aan anderen. Snapt de ander ook echt wat je zegt – zelfs als je de Bijbel zo goed mogelijk probeert na te spreken? Ruard: ‘Je kunt in een gesprek zeggen: God is rechtvaardig, jij bent zondig – dus je hebt een probleem. Maar mensen begrijpen dan nog niet wat dat probleem is.’

Trouwens, wist je dat in de manier waarop jij een getuigenis geeft iets over jou zegt? Laurens: ‘In je getuigenis wordt snel duidelijk hoeveel waarde je hecht aan je eigen goed geformuleerde argumenten, … óf dat je het vooral moet hebben van Gods kracht en van de Geest van God Die harten inwint voor Hem.’

Deze podcast bespreekt het allemaal en nog veel meer!

Het bericht Je geloof delen – hoe doe je dat? verscheen eerst op Geloofstoerusting.