Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. M. Messemaker over het thema: ‘Heeft Jezus al tot jouw hart gesproken?’ Die vraag raakt de kern van het christelijk geloof – het gaat uiteindelijk om leven of verloren gaan. Vanuit Psalm 19 laat hij zien dat Gods Woord zelf kracht heeft: ‘De wet van de HEERE is volmaakt, zij bekeert de ziel.’ Het zijn de woorden van God die het hart raken en vernieuwen.

Daarbij wijst hij op de belofte van Jezus in Johannes 10: ‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij en Ik geef hun het eeuwig leven.’ Wie Zijn stem hoort, ontvangt leven. Tegelijk schetst hij eerlijk de ernst van de zonde: de mens staat van nature schuldig voor God. Maar juist daarin schittert het evangelie, want ‘hierin is de liefde van God geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.’

De woorden uit Johannes 6 – ‘Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader hem trekt’ – zijn volgens de spreker geen dreiging, maar troost. Als iemand verlangt naar Christus, is dat al Gods werk. ‘De Vader trekt niet met ijzeren kettingen, maar met de koorden van de liefde.’

God spreekt tot het hart door Zijn Woord. Zoals bij Augustinus, die geraakt werd toen hij las: ‘Bekleed u met de Heere Jezus Christus.’ Wanneer dat gebeurt, komt er rust en zekerheid. Dan klinkt het mee met Romeinen 8: niets ‘zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is.’

Het bericht Heeft God al tot jouw hart gesproken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jona laat in zijn citaat uit Exodus 34 bewust het gedeelte weg waarin staat dat God de schuldige geenszins onschuldig houdt. Volgens Leander komt dat doordat Jona denkt dat God recht laat varen. Hij begrijpt niet hoe God tegelijk rechtvaardig én genadig kan zijn. De preek wijst op het offer en uiteindelijk op Christus, in wie Gods recht en genade samenkomen.

Daarnaast toont Jona’s houding een hartprobleem. Hij ziet genade als iets voor mensen die de wet proberen te houden, niet voor grove zondaars. Net als de oudste zoon in de gelijkenis van Jezus kan hij de liefde voor de ‘verloren zoon’ niet verdragen. De vraag is: denk jij in religie of leef je uit het evangelie?

Het bericht Wat leeft er in jouw hart? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Leander neemt je mee in Jona’s worsteling met Gods barmhartigheid. Jona is boos omdat God de vijanden van Israël spaart. ‘Hij had zijn eigen nationale veiligheid liever dan het herstel van de mensen van Nineve.’ Die boosheid heeft volgens Leander ook een etnische onderlaag. Hoe kon God genadig zijn voor heidenen? Maar God laat juist door deze bekering zien: ‘Het is te gering dat u Israël alleen zou herstellen… Ik heb u ook gegeven tot een licht voor de heidenvolken.’

De studie eindigt met een spiegel. Hoe reageren wij op Gods genade voor ‘de ander’? Leander zegt treffend: ‘Ik had maar één recht. Dat is het recht op de hel.’ Als we dat beseffen, verdwijnt elk oordeel. Dan juichen we als een verloren zoon thuiskomt, want ook wij leven alleen door genade.

Het bericht De boze profeet en de barmhartige God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze Bijbelstudie van Leander Janse staat een indrukwekkende gebeurtenis centraal: hoe de inwoners van de goddeloze stad Ninevé reageren op de korte, krachtige boodschap van Jona: ‘Nog veertig dagen en Ninevé wordt ondersteboven gekeerd.’ Wat volgt is een onverwacht massaal berouw. ‘De mensen van Ninevé geloofden in God,’ staat er. Ze vasten, trekken rouwgewaden aan en roepen tot God, van jong tot oud; zelfs de dieren worden erbij betrokken.

De reactie van de koning is al even aangrijpend. Hij verlaat zijn troon, legt zijn staatsiegewaad af, hult zich in een rouwgewaad en gaat in het stof zitten – een oosterse uiting van diep berouw. Hij beveelt de hele stad te vasten, zich te bekeren van geweld en ‘met kracht tot God te roepen’. Deze vier uitingen – vasten, rouwkleding, gebed en bekering – vormen een roep om genade.

Wat volgt is wonderlijk: ‘Toen zag God wat zij deden… en Hij deed het niet.’ Gods oordeel blijft uit. ‘God reageert op onze reactie,’ zegt Leander. Deze studie laat zien dat God een levende en horende God is, vol barmhartigheid, een God die liever genade toont dan oordeel.

Het bericht Berouw in de stad, barmhartigheid bij God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Hoe zou hij geroken hebben?’ vraagt Leander Janse zich af, als hij het moment beschrijft waarop Jona door de vis op het droge wordt uitgespuugd. Na drie dagen in het donker, op de grens van leven en dood, ligt Jona op het strand. En dan gebeurt het: ‘Het woord van de Heere kwam voor de tweede keer tot Jona.’ God geeft hem een nieuwe kans.

De reis naar Nineve is lang, zo’n maand lopen. Tijd om na te denken. Jona gaat, dit keer wel. Zijn boodschap is kort en krachtig: ‘Nog veertig dagen en Nineve wordt ondersteboven gekeerd.’ Maar, legt Lander uit, het Hebreeuwse woord ‘hafak’ kan ook iets anders betekenen: kantelen, veranderen, bekeren. De dreiging draagt tegelijk ook hoop in zich. God wil genade geven.

‘De prediking is geen prediking als we Gods boodschap niet brengen.’ Leander maakt duidelijk dat ware verkondiging niet gaat om wat mensen graag willen horen, maar om wat waar is. Jona preekt geen zachte boodschap, maar roept op tot bekering en gerechtigheid. Zelfs voor een stad als Nineve is er nog tijd. De kern is helder: God wacht. Hij wil redden. Zelfs de meest verdorven stad krijgt nog veertig dagen.

Het bericht Jona’s Missie 2.0 verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In het gebed van Jona, uitgesproken vanuit de buik van de vis,  kijken we recht in het hart van een man die opnieuw heeft leren bidden. ‘Oh God, mijn God,’ roept hij (Jona 2:1). In deze lezing laat Leander Janse zien hoe dit gebed een spiegel is van het evangelie. Jona erkent zijn zonde en Gods oordeel: ‘Verstoten ben ik van voor uw ogen’ (vers 4). Hij beseft dat hij zichzelf niet kan redden: ‘De grendels sloten zich voor eeuwig achter mij’ (vers 6). Deze erkenning is volgens Leander essentieel om het evangelie te begrijpen.

Maar er klinkt ook hoop. Jona herontdekt Gods barmhartigheid – een God ‘die rijk is in barmhartigheid’ (Efeze 2:4). God wil niet alleen redden, Hij doet het ook: ‘Maar uit het verderf trok u mijn leven omhoog’ (vers 6). Dat besef leidt tot dankbaarheid: ‘Met dankzegging zal ik u offers brengen’ (vers 9), en vervolgens tot overgave: ‘Wat ik beloofd heb, zal ik nakomen.’

Leander: ‘Herken jij die dankbaarheid? Want wie Gods verlossing werkelijk begrijpt, wordt een dankbaar, toegewijd mens die leeft tot eer van Hem.’

Het bericht Gods reddende genade breekt door verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Allereerst is God degene die hoort en antwoordt. Jona bidt: “Ik riep uit mijn benauwdheid tot de Heere en Hij antwoordde mij.” Dit laat zien: gebed is geen therapie, maar een gesprek met een levende God. Vervolgens leert Jona dat God soeverein is – Hij is actief aanwezig, zelfs in het lijden. “U wierp mij de diepte in,” zegt Jona, waarmee hij erkent dat niet de zeelieden, maar God zelf zijn leven leidt, zelfs als dat door het water gaat.

Ook herkent Jona dat God rechtvaardig is: “Verstoten ben ik van voor uw ogen,” zegt hij, beseffend dat zijn ongehoorzaamheid gevolgen heeft. Tegelijk roept hij uit: “Maar uit het verderf trok U mijn leven omhoog, Heere mijn God.” – God redt. En meer nog: Hij is “goedertieren” – vol standvastige liefde. Een God die niet loslaat, maar zich aan mensen verbindt. Uiteindelijk jubelt Jona: “Het heil is van de Heere.” Alles wat goed, bevrijdend en helend is, komt van Hem.

Leer deze God kennen zoals Jona Hem herontdekt – als je bidt, spreek dan niet alleen je nood uit, maar noem Hem zoals Hij is. Dat verandert alles.

Het bericht ‘O God’ – welke God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze aflevering van Het Evangelie van Jona staat het gebed van Jona centraal, uitgesproken vanuit het binnenste van een grote vis. Wat op het eerste gezicht een straf lijkt, blijkt juist een reddingsactie van God. “Toen bad Jona tot de Heere zijn God vanuit het binnenste van de vis,” lezen we in Jona 2. Leander Janse nodigt ons uit om stil te staan bij die noodsituaties in ons eigen leven: momenten waarin we, net als Jona, geen uitweg meer zien en alles dreigt te verdrinken in verdriet, verlies of angst.

De kernboodschap is dat het niet de nood zelf is die ons verandert, maar wat we met die nood doen. “Jona veranderde op zich niet door in de buik van de vis te zitten, maar door in de buik van de vis te bidden.” Dat gebed is geen formule, maar een terugkeer tot God. De vis wordt zo het atelier waarin God Jona opnieuw leert bidden.

Gods doel is niet alleen redding, maar ook vorming. “Het grootste wonder is niet dat Jona overleeft in de vis, maar dat Jona verandert in de vis.” In onze diepste nood ontdekken we wie God werkelijk voor ons is – en dat Hij genoeg is. Zoals Tim Keller zegt: “Je beseft niet dat Jezus alles is wat je nodig hebt, totdat Jezus alles is wat je hebt.”

Het bericht Nood leert bidden? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze achtste aflevering van de videoserie Het Evangelie van Jona, neemt Leander Janse ons mee naar Jona’s vlucht en de storm op zee. Eén boodschap staat centraal: zelfs in de chaos is God nabij, aan het werk en vol genade. Terwijl Jona probeert te ontsnappen aan Gods opdracht, barst er een storm los. De zeelieden, die eerst tot hun eigen goden roepen, raken diep onder de indruk van de macht van Jona’s God. Wanneer de zee tot rust komt nadat ze Jona overboord hebben gegooid, “vreesden de mannen de Heere met grote vrees; ze brachten Hem offers en deden geloften.”

Leander Janse wijst op het opvallende contrast: Jona’s vroom klinkende woorden blijken hol, terwijl de heidense zeelieden — door hun daden — juist eerbied en toewijding tonen aan God. En dan is daar dat onverwachte moment van hoop: God stuurde een grote vis om Jona te redden. Geen veroordeling, maar genade.

Deze Bijbelstudie wil je bemoedigen: ook als je je in de buik van de vis bevindt – verloren, uitgeput – is God daar. Zijn plan faalt niet. Zijn liefde is groter dan onze zwakte.

Het bericht De grote Regisseur verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als we nu eens heel goed kijken naar de zondares uit onze tekst, dan komen we tot de ontdekking dat wij allemaal arme zondaars zijn. Daarom moeten wij er ook dag en nacht aan werken om van onze zonde verlost en bevrijd te worden. Hoe dat gaat? We mogen de Vader om vergeving bidden, omwille van zijn geliefde Zoon. Waarom zouden we dat ook niet doen? God de Heere leert ons deze edele kunst immers zelf aan in Zijn Woord? (Jesaja 1:16-17; Jeremia 3:12; Ezechiël 18 en 33.) (…)

Kom dan, laten we daarom samen onze stem verheffen en met de profeet Micha (7:18-19) zeggen:

Wie is een God als U,
Die de ongerechtigheid vergeeft,
Die voorbijgaat aan de overtreding
van het overblijfsel van Zijn eigendom?
Hij zal niet voor eeuwig vasthouden aan Zijn toorn,
want Hij vindt vreugde in goedertierenheid.
Hij zal Zich weer over ons ontfermen,
Hij zal onze ongerechtigheden vertrappen,
ja, U zult al hun zonden werpen in de diepten van de zee.

Ja, ook de vele voorbeelden in de Bijbel sporen je hiertoe aan. Denk alleen al aan Adam en Eva, Aäron, Mozes, Manasse, Petrus en Paulus. Daarom zegt Augustinus terecht dat Gods barmhartigheid alle ellende van de mensheid verre overstijgt. De kerkvader Chrysostomus zegt in zijn uitleg van Romeinen 5 dat Christus ruimschoots voldoende heeft betaald voor wat wij schuldig waren.

Laat je niet tegenhouden …

Daarom hoef je je door alle zonden die je hebt gedaan ook niet lang te laten tegenhouden. Ga en zoek de barmhartigheid van God! (…) Met de arme zondares uit de tekst geeft Lukas ons een heel krachtig voorbeeld van wat een oprechte bekering tot God inhoudt.

In de eerste plaats kijkt deze vrouw namelijk naar binnen, in haar eigen hart. Ze belijdt haar zonden en misdaden, en huilt bittere tranen. Ook bij de apostel Petrus en bij de verloren zoon ging dat op die manier (Mattheüs 26:75; Lukas 15:17-21).

… maar ga naar Christus

Maar zie je wat ze vervolgens doet als ze haar zonden oprecht heeft beleden? Ze gaat regelrecht naar Jezus Christus toe. Door Christus’ voeten nat te maken met haar tranen, ze af te drogen en te kussen, laat ze zien dat haar berouw oprecht is. Daarin is ze een levend voorbeeld voor ons. Wij moeten leren erkennen dat toorn van God tegen de zonden rechtvaardig is en dan ook met een verbrijzeld en verslagen hart, en een gebroken geest naar de Heere gaan, zoals David ons dat leert in de psalmen (Psalm 6, 32, 38, 51 en 130). Kom dan, als je er zo vurig naar verlangt dat God de Heere je niet zal veroordelen en ga dan nog een stap verder: veroordeel dan zelf je goddeloze leven, leer je zonden belijden en je verdorven natuur veranderen en huil over je zonden.

Omhels Hem …

Deze arme vrouw leert ons ook naar wie we dan toe moeten gaan: naar de Jezus Christus, de gekruisigde. Want Hij is een verzoening voor onze zonden en niet alleen voor de onze, maar ook voor de zonden van de hele wereld (1 Johannes 2:2). Hij is het waarachtige Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt (Johannes 1:29). Hem moeten we met de armen van het geloof omhelzen als onze Middelaar (1 Timotheüs 2:5) en Hem alleen als onze Voorbidder erkennen (Romeinen 8:34). Christus is ons immers door de Vader geschonken tot wijsheid, gerechtigheid, heiliging en verlossing (1 Korinthe 1:30).

… en heilig je leven

Ten derde, ook wij moeten, net als deze vrouw, bekleed zijn met een nieuwe gehoorzaamheid, de zonde haten en ervan wegvluchten, weer godvrezend worden en niet meer zondigen (Johannes 5:14). Weet je wat ons dan daartoe aanzet? Ons beginsel en onze geboorte zijn namelijk uit God, want wie gelooft, die is uit God geboren (1 Johannes 5:1; Romeinen 8:14). De apostel zegt: we moeten naar heiliging streven, want zonder heiliging kan niemand tot God naderen (zie Hebreeën 12:14). (…)

Alleen door geloof

De profeet Habakuk zegt: ‘De rechtvaardige zal door zijn geloof leven’ (Habakuk 2:4). Ook Paulus zegt: ‘Want met het hart gelooft men tot gerechtigheid’ (Romeinen 10:10). Nou, dat heeft deze arme zondares gedaan en haar geloof heeft haar inderdaad geholpen. Dat klopt ook met de belofte van Christus zelf: ‘Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven’ (Johannes 3:36).

Hier zien we dus dat alleen het zaligmakende geloof de hand is waarmee we ons de Heere Christus met al Zijn heilige verdiensten ons toe-eigenen, tot onze eeuwige zaligheid (Romeinen 3:28; 4:3; Galaten 2:16; 3:14; Efeze 2:8; Titus 3:8).

Uit: Johannes Strackius, De sanctis martyribus (Amsterdam 1617), 98r, 99r-v, 102r. – Hertaling: Kees de Wildt.

Het bericht Laat je niet tegenhouden ** – ga tot Jezus! verscheen eerst op Geloofstoerusting.