‘De dokter knipte de navelstreng door en legde hem voorzichtig op Susans borst’, vertelt Marshall. ‘Hij was gezond roze en we zagen zijn borstkas op en neer gaan, de adem van het leven. Dank u wel, Heere God. Maar vrijwel direct daarna werd hij blauw. We streelden zijn gezicht en fluisterden lieve woorden, dat hij zo welkom was en namen afscheid. Veel te snel vertelde de dokter ons dat hij niet meer leefde.’ Later reflecteerde Marshall op deze ervaring en schreef dit:

‘Ik was zijn hele leven bij mijn zoon, dat maar twee minuten duurde. Het was een zeer korte tijd. Te kort. Mijn vrouw en ik hebben hem nooit zijn eerste stapjes zien zetten. We hebben hem amper adem zien halen. Ik weet niet of hij softbal of software, dinosaurussen of dolfijnen leuk zou hebben gevonden. We hebben nooit gestoeid, geracet of gelezen. Zou hij van die dingen hebben genoten zoals zijn oudere zussen dat doen? Wat zou hem aan het lachen hebben gemaakt? Wat zou hem bang of boos hebben gemaakt? Deze vragen vlogen door mijn hoofd in de dagen na de geboorte en het snelle overlijden van mijn zoon. Zoveel dingen die ik me afvroeg. Maar één vraag doemde groter op dan alle andere en achtervolgde me maandenlang: Waarom schept God een baby die maar twee minuten leeft?’

De vraag is scherp. Waarom zou God een baby scheppen om die vervolgens maar twee minuten te laten leven? Marshall vertelde later zijn verhaal op een reünie van zijn hogere school. Het verhaal van Marshall kwam onder ogen van John Piper die er tijdens een lezing over Gods voorzienigheid aan refereerde (en in de podcast Ask Pastor John).

Twee minuten tot de eeuwigheid

Marshall Shelley is nu een van de vicepresidenten van Christianity Today en houdt toezicht op Leadership Magazine, Partnership Magazine en Christianity Today en het nieuwe blad dat ze hebben uitgeven, Books and Culture. Hij is belangrijke man daar.

Marshall heeft veel geleden. Zijn eerste dochter was zwaar gehandicapt en stierf na twee jaar. Daarna kreeg hij een zoon die twee minuten leefde en stierf, iets wat sommige mensen in onze gemeente ook hebben meegemaakt. Op de reünie van school vroegen oud-klasgenoten aan hem: ‘Vertel eens hoe het jou vergaan is, Marshall.’ Ze wisten niet wat ze zouden horen. Iemand zei dat het het meest diepgaande moment ooit was op een reünie.

Twee minuten verschilt niet veel van zeventig jaar.

Het is grappig om elkaar na lange tijd op een reünie te ontmoeten. Wat kunnen mensen in twintig, vijfentwintig of dertig jaar veranderen. Daarom wordt gevraagd om iets over je leven te vertellen. Het is tenslotte heel anders dan toen je op school bij elkaar in de klas zat.

Wat Marshall zei was: ‘Het leven is moeilijk, maar God is goed.’ Toen vertelde hij het verhaal van die kleine baby die slechts twee minuten leefde. Ik las het artikel ongeveer drie jaar geleden en het kwam recent opnieuw in m’n gedachten op. ‘Ik moet dit artikel aan enkele gezinnen in onze gemeente doorgeven,’ bedacht ik me. Juist vanwege die vraag van Marshall: waarom schept God een baby om twee minuten te leven?

Deze zeven decennia durende damp

Marshall Shelley stelde niet eens de vraag of God het gedaan had. Marshall is zo overtuigd van de soevereiniteit van God dat hij een andere vraag stelde: waarom zou God een baby scheppen om twee minuten te leven? Het antwoord dat hij gaf was: ‘Dat heeft Hij niet gedaan. Hij ontwierp hem om eeuwig te leven.’ En twee minuten verschilt niet veel van zeventig jaar als je het beziet in het licht van de eeuwigheid.

Denk daar eens over na. We geloven meestal niet in de eeuwigheid als we ons frustreren waarom we dit of dat verliezen in het leven. Twee seconden maakt niet zoveel verschil. Stel je de breedte van het gebouw waar we zijn voor als de eeuwigheid. Kun je je dan voorstellen hoe minuscuul zowel zeventig jaar als enkele minuten is? Denk daar eens over na. God heeft die baby niet geschapen om slecht twee minuten te leven. Dit is één antwoord en er zijn er meerdere te geven.

Dit leven is namelijk niet het belangrijkste dat er is. Dit is niet het belangrijkste! Dit is de voorbereiding, een beproeving, het verzamelen van schatten in de hemel (Mattheüs 6:20). Jezus zei ons dat we een paar jaar krijgen om te investeren. Investeer ze goed, om het daarna uit te geven. In onze samenleving heerst een totaal andere mentaliteit: we hebben zeventig jaar om uit te geven, en dan is het voorbij. We moeten echt naar Marshall luisteren. We moeten naar dat soort mensen luisteren.

Dit leven is niet het belangrijkste. Dit is de voorbereiding.

Gebed voor mensen die lijden

Laat we bidden voor mensen in lijden.

O Vader in de hemel, ik besef me dat als ik dit bid het voor sommigen zo rauw is en zo ongelofelijk pijn doet. Maar Heere, ik bid dat wij in alle tederheid, in alle zachtmoedigheid, met alle bewogenheid en alle zorg, het Bijbelse zicht op het leven mogen geloven. Ik bid dat degenen die het meest lijden onder ons, onze beste leraren zouden zijn. Velen van hen zijn dat inmiddels ook. 

Ik bid dat U onze diepste nood zou heiligen en ons Marshall’s vraag doet stellen, ook als we die niet kunnen beantwoorden. Laat ons deze vraag niet als een atheïst stellen. Maar help ons wel om deze vraag te stellen: waarom schept God mijn baby om maar twee minuten te leven? Laat zoeken naar Bijbelse antwoorden en daarin vrede vinden.

O Heere God, wij willen Bijbelse, liefdevolle en sterke mensen zijn. We willen de verhevenheid van God in alle dingen verkondigen tot vreugde van iedereen die we ontmoeten. Ik bid U, help ons. In Jezus’ naam. Amen.

Het bericht Waarom schept God een baby die maar twee minuten leeft? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Na 18 dagen begint het hartje van de baby te kloppen.
Na 21 dagen pompt de baby zijn eigen bloed met zijn eigen bloedgroep door zijn eigen bloedsomloopsysteem.
Na 28 dagen beginnen zijn ogen, zijn oren en zijn ademhaling vorm te krijgen.
Na 42 dagen kunnen hersengolven waargenomen worden en de baby heeft reflexen.
Na zeven weken zou je een plaatje kunnen zien van je baby die op z’n duimpje zuigt.
Na negen weken, nog voor de meeste vrouwen het kunnen zien (of zelfs weten) dat ze zwanger zijn kan de baby al soort van zien, slikken, zijn tong bewegen en een vuistje maken.
Na acht weken zijn alle lichaamssystemen present.
Na elf weken heeft de baby nageltjes en maakt zelf al ademhalingsbewegingen.
Na vijftien weken heeft de baby de smaakpapillen van een volwassene.
Na zestien weken zijn de genitale organen duidelijk te onderscheiden, en kan de baby iets pakken met zijn handjes, zwemmen, schoppen, zich omdraaien en een salto doen, en de moeder voelt het niet.
Na zeventien weken droomt de baby al.
Na achttien weken werken de stembanden en kan de baby huilen.
Na 20 weken (wanneer je een echo laat maken) heeft de baby haar op zijn hoofd, weegt een pond en is ongeveer 30 centimeter lang. Het kind kan de stem van zijn moeder herkennen.
Na 24 weken overleeft meer dan de helft van de baby’s in ons land een te vroege geboorte, en dat cijfer gaat elke week exponentieel omhoog.

Het leven is kostbaar. Elk menselijk leven.

En deze jonge kinderen hebben niet vanzelfsprekend het recht om te leven?

Verdienen grotere mensen meer bescherming dan kleinere mensen? Heeft je 3-jarig kind meer rechten dan je 3-maand oude kind, omdat het oudere kind al kan praten? Heeft een tiener meer rechten dan een 4-jarige, omdat hij mag autorijden? Veranderen jouw rechten als mens als je een auto kunt rijden, thuis zit, een pak draagt, badkleding draagt, of onder water bent? Veranderen jouw rechten naarmate je in een andere omgeving zit?

Heb je minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Waarom zouden die paar centimeter door het geboortekanaal de rechten veranderen die de baby heeft als een menselijk persoon? Een antwoord zou kunnen zijn: ‘De baby is nu eenmaal volledig afhankelijk van de moeder.’ Heeft de persoon die zich elke dag op insuline moet vertrouwen ook minder rechten om dat te doen om zich zo in leven te houden? Heeft de persoon die een paar keer per week voor een dialyse op pad moet omdat hij anders zou sterven ook minder rechten? Hebben zij vanwege die afhankelijkheid van iets of iemand anders minder rechten om te leven? Wat als je elke dag medicatie in moet nemen om je cholesterol laag te houden, zodat je geen vervroegde dood sterft? Heb je dan minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen

Elk menselijk leven is kostbaar. Ongeboren leven is kostbaar. Kinderen met een beperking zijn kostbaar. Ouders die ouder worden zijn kostbaar, zelfs als zij zich dit niet meer herinneren omdat ze lijden aan dementie. Zij zijn nog steeds gemaakt naar het beeld van God. Kinderen of ouders die non-verbaal zijn, zij die in een rolstoel zitten, zij die compleet afhankelijk van doktoren zijn, zij zijn ook kostbaar. Al het leven gaat God aan Zijn hart. Als we onze ogen open hebben kunnen we dit in de meest verrassende passages in de Bijbel vinden. Neem bijvoorbeeld de lex talionis (vergeldingsrecht) in de wet van Mozes. Je kan het ook zien in imago Dei (geschapen naar Gods beeld). Je kunt het zien in de menswording waar God in de wereld kwam als een hulpeloze baby.

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen; dat van jezelf en dat van je kinderen of ouders! Laat ons allen bidden en werken – en daarbij maakt het niet uit van welke politieke partij we lid zijn of waar we op gestemd hebben – zodat elk menselijk leven beschermd zal worden en als kostbaar gezien zal worden.

Het bericht Het leven is kostbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Is er minachting in Prediker 4:3 over het ongeboren leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De dokters gaven Thomas de diagnose ‘trisomie 18’, een aandoening waarbij cellen een derde kopie maken van het achttiende chromosoom, wat afwijkingen veroorzaakt in het lichaam. 90% van alle baby’s die geboren worden met trisomie 18 halen hun eerste verjaardag niet.

“Ik weet nog dat we allebei aan het huilen waren, maar toch vertelden we elkaar het evangelie. We hebben zo vaak gehoord dat je waarheden moet verzamelen in je hart, omdat je ze op een bepaald moment nodig zult hebben. Wij verwachtten dan iets als ‘oké, we zullen het wel nodig hebben in een bepaalde moeilijke periode op ons werk, of bij iets anders moeilijks…’ Echter op het moment dat je er achter komt dat je baby ernstig ziek is, en je er helemaal niets aan kan doen om hem beter te maken, dan is de waarheid van het Evangelie het enige waar je jezelf aan vast kunt houden. Er is niets anders wat het gewicht van dit verdriet kan dragen.

Rond de 33 weken hadden we ’s morgens de hartslag van Thomas nog gezien in het ziekenhuis. Om 1 uur waren we met vrienden aan het bidden in het ziekenhuis. Ik voelde dat Thomas schopte, ik pakte Bens hand en Ben voelde Thomas ook schoppen. Daarna heb ik hem niet meer gevoeld. Het is heel raar om hier aan terug te denken, want als ik er nu aan terug denk zou ik op dat moment heel erg in paniek raken en willen voelen of hij nog beweegt. God gaf me op dat moment vrede dat Thomas gestorven was, zodat ik niet bang was. De hele nacht door, toen de weeën erger werden gaf God me vrede. Terwijl de hele wereld zegt dat ik bang zou moeten zijn was ik helemaal niet bang! We hebben een herdenkingsdienst gehouden op zaterdag, hij was dinsdag geboren.  We wilden God eren, we zongen liederen over over Jezus, we eerden Hem. Dat is hoe wij het wilden. Het geeft mij hoop dat God van mij houdt, zoveel, dat Hij zijn Zoon heeft gezonden om te sterven. Dat maakt het voor mij mogelijk om mezelf ‘goed’ te voelen.  Hij heeft me dat zo krachtig laten zien, dat God van mij houdt maar dat ik niet de baas ben. En dat is goed.

‘De HEERE is nabij de gebrokenen van hart, Hij verlost de verbrijzelden van geest.’ (Psalm 34:18)

Het bericht Het verhaal van Ben & Ashley verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Abortus verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Jezus is de grootste vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.