Het bericht ‘Kun je God aanbidden in tijden van moeite en verdriet?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Hoe kan ik mij dagelijks in God verheugen?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We genoten samen van Lukas 10:20, waar Jezus reageert op de zeventig discipelen die terugkeren van hun uitzending en enorm blij zijn dat de demonen aan hen onderworpen zijn. Dan antwoordt Jezus: ‘Verblijd u niet daarover dat de geesten aan u onderworpen zijn, maar verblijd u erover dat uw namen opgeschreven zijn in de hemel.’

Tim herinnerde me eraan dat Martyn Lloyd-Jones daarin meer troost vond toen hij stierf dan in welke andere tekst ook: mijn naam staat geschreven in de hemel.

Verheug je meer in de Verlosser dan in Zijn dienst.

Daarom denk ik dat het Tims wens zou zijn dat ik dit doorgeef:

Boven alles, doe je exegese van de Bijbel grondig.
Boven alles, doe je exegese van de cultuur grondig.
Boven alles, preek het Woord van God met heel je hart.
Boven alles, heb je gemeente lief en zorg voor de kudde.

Maar onder alles, in alles en boven alles uit, laat het je meer in vervoering brengen dat je gered bent dan dat je succesvol bent. Verheug je meer in de Verlosser dan in Zijn dienst. Dat is wat ik denk dat Tim Keller zou willen dat ik zeg.

Het bericht De laatste mail van Keller aan Piper verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hoe zit het eigenlijk met vreugde in de Heere? En hoe komt deze vreugde tot stand? Op welke manier is ze verbonden met de heerlijkheid van God?

De zoektocht naar vreugde

Christelijke blijdschap is meer dan op ongedwongen manier liederen zingen. Het is een diepe tevredenheid in God, die te omschrijven is als een levensstijl van aanbidding. De gelovige heeft innerlijke vrede en vreugde in God gevonden en ervaart daarmee dat hij beantwoordt aan zijn levensdoel, namelijk de verheerlijking van God. Je kunt stellen dat ieder mens op zoek is naar die innerlijke vreugde en verzadiging. Waarom is dat eigenlijk? Dat wordt het meest duidelijk als we kijken naar hoe God ons gemaakt heeft. Hij legde de eeuwigheid in de mens en schiep hem met een groot verlangen. Dat is de reden waarom er wereldwijd zoveel rusteloosheid is en zien we de mens, in alle tijden, op zoek naar de vervulling van dat verlangen. Augustinus (354-430 na Chr.) riep het eeuwen geleden al uit: ‘U maakt ons voor Uzelf, en ons hart vindt geen vrede voordat het rust vindt in U’. De christelijke denker C.S. Lewis (1989-1963) omschreef het als volgt: ‘Als ik in mezelf een verlangen ontdek dat door geen enkele ervaring in deze wereld verzadigd kan worden, is de meest waarschijnlijke verklaring dat ik voor een andere wereld gemaakt ben’. Dat is de wereld van Gods heerlijkheid.

De grootste catastrofe

En juist daar is het ernstig misgegaan. Waar God ons schiep op Hem te aanbidden en ons in Hem te verheugen, kozen wij ervoor om ‘de heerlijkheid van God te vervangen door een beeld dat lijkt op een vergankelijk mens, op vogels en op viervoetige en kruipende dieren’ (Romeinen 1:23). Dat is het pijnlijke gevolg van de zondeval. We hebben God de rug toegekeerd, maar het ‘gat in ons hart’ bleef. We zijn geschapen als aanbidders. Ons hart is op zoek naar een altaar, waarvoor het knielen kan. Paulus zegt dat onze aanbidding van God wordt ingeruild voor de aanbidding van een mens of zelfs van een dier. Hiermee is de essentie van alle alternatieve wereldgodsdiensten en overige vormen van afgoderij getekend. Ons hart is verworden tot een afgodenfabriek. ‘Zonde is wat je doet, als je hart niet tevreden is in God. Als wij Gods adembenemende schoonheid de rug toekeren, werpen we een schaduw op de aarde en worden we daarop verliefd’ (John Piper). En toch, hoe gecultiveerd en geaccepteerd verschillende vormen van afgoderij ook zijn, ze laten in ieder mens een leegte achter, die slechts door God zelf gevuld kan worden.

De weg naar vreugde

Niet alleen ongelovigen, maar ook gelovigen zullen bij tijden iets van die desillusie kennen. Ze zaaien, maar brengen weinig binnen. Ze eten, maar niet tot verzadiging (naar Hagaï 1:6). Hoe brengen we onszelf bij die vreugde? Is er een stappenplan voorhanden om je vreugde te hervinden? Wat kun je doen om je blijdschap in God te doen groeien? Gelukkig is het niet zo gemakkelijk. Vreugde is namelijk niet los verkrijgbaar. Vreugde is niet primair, maar secundair. Het is een gevolg. Vreugde heeft een oorzaak, een aanleiding nodig. Dat is de heerlijkheid van God. Het zien van Gods glorie maakt ons tot andere mensen. Hoewel iedere christen wordt opgeroepen om zich actief in de Heere te verblijden (Filippenzen 4:4), en het zelfs een zonde is als we dat niet doen (Deuteronomium 28:47), is vreugde geen doe-het-zelf-product. Het is een vreugde ‘in de Heere’. Een vreugde die ontstaat bij het zien van Gods heerlijkheid.

Gods doel met zijn schepping

De heerlijkheid van God is wel omschreven als de som van al Zijn eigenschappen en wezenskenmerken. Het is alles wie Hij is, en dat ‘opgeteld’. En wat beoogt deze heerlijke en volzalige God? Waarom schiep Hij? Waar werkt Hij op aan? De Bijbel is er glashelder over. ‘Ieder die genoemd is naar Mijn Naam, die heb Ik tot Mijn eer geschapen’ (Jesaja 43:7). God schiep jou en mij voor Zichzelf. Of praktischer: ‘Of u dus eet of drinkt of iets anders doet, doe alles tot eer van God’ (1 Korinthe 10:31). Gods doel is dat de aarde gevuld wordt met de heerlijkheid van God, zoals het water de bodem van de zee bedekt. Gods schepping moet vollopen met aanbidding van Zijn Naam. En daar zal het in Gods heilsplan ook op uitlopen: ‘Want U bent geslacht en hebt ons voor God gekocht met Uw bloed, uit elke stam, taal, volk en natie’ (Openbaring 5:9). Overal waar geen aanbidding is, moet zending ingezet worden om aanbidding in het leven te roepen, zodat er lofprijzing van God is onder elke bevolkingsgroep. Hoe komt dat tot stand? Door ‘de volkeren’ te vertellen wie God is, hoe Hij schiep, Adam en Abraham riep, Israël bevrijdde, Zijn beloften gaf en Zijn geduld toonde. Hoe Hij de Messias Jezus Christus in de wereld bracht, Die leed, stierf, de rekening betaalde, opstond en daarmee dood, hel en satan overwon, plaats nam aan Gods rechterhand, en gereed staat te komen, zodra de naties dit goede nieuws hebben gehoord. Bekeer je, geloof het Evangelie en aanbid de levende God. Waarom? God moet aanbeden worden!

Copernicaanse revolutie

Lang dacht de mensheid dat de zon om de aarde draaide. De aardbol zou het centrum zijn waar de zon en andere planeten zich omheen bewogen. Totdat Copernicus ontdekte dat het precies andersom was. De zon was het stralende middelpunt van ons zonnestelsel waar de ronddraaiende planeten, inclusief de aarde, om heen cirkelden. Alles was op de zon afgestemd.

Een geestelijke Copernicaanse revolutie kan plaatsvinden als de ik-gerichte mens ontdekt dat niet hij, maar God het centrum van het leven is. Dat niet hij, maar God alle aanbidding en eer waard is. John Piper schrijft daarover: ‘De zon van Gods heerlijkheid is geschapen om te schijnen als het middelpunt in het zonnestelsel van onze ziel. En als dat het geval is worden alle planeten van ons leven in hun juiste baan gehouden. Maar als de zon verplaatst wordt, vliegt alles uit elkaar. De genezing van de ziel begint als de eer van God wordt teruggebracht naar zijn schitterende centrale plaats’.

De godgerichtheid van God

Waarom is aanbidding het grote doel van ons leven? Het antwoord is eenvoudig: omdat aanbidding het doel van God is. Wij worden geroepen God te verheerlijken, maar ook God is bezig Zichzelf te verheerlijken. God heeft de verheerlijking van God als ultiem doel. Deze waarheid is even eenvoudig als diepzinnig. Het kost een mensenleven om dat een plek te geven en die waarheid te gaan koesteren als goed nieuws.

‘O, wat ben ik het er hartstochtelijk mee eens dat God ons geschapen heeft voor Zijn heerlijkheid. Ja! Ja! God is de meest godgerichte persoon in heel het heelal. (…) Gods hoogste doel is de verheerlijking van God. Dat vind je heel de Bijbel door’ (John Piper).

Is God egoïstisch?

Deze radicale godgerichtheid van God roept nogal eens vragen op. Is God dan niet egoïstisch? Ontwaren we hier nu geen narcistische trekken, wanneer God zo expliciet zegt dat Hij uit is op de aanbidding van Zichzelf? Dat zijn belangrijke vragen. Als een mens zou beweren op Zijn eigen eer uit te zijn, huiveren we. Dat is terecht, omdat bij ons de zonde ingebakken is. Wij kunnen slechts op een zondige manier uit zijn op onze eigen eer. Bij God is dat anders. Hij is licht en in Hem is geen duisternis (1 Johannes 1:5). In God wonen geen zondige motieven. Als God jaagt naar de aanbidding van Zijn eigen Naam, doet Hij dat in rechtvaardigheid en liefde. Eerst de rechtvaardige kant van deze zaak: God ziet de dingen juist, en Hij geeft dat wat het meeste waardevol is ook de meeste eer. Als Hij dat niet zou doen, zou Hij een afgodendienaar zijn. God geeft eer aan Wie eer toe komt. Voor ons betekent dat: verheerlijk God! Voor God betekent dat: verheerlijk God! Het is rechtvaardig. Daarnaast is het ook liefdevol. Als God Zijn heerlijkheid uitstalt en daarmee Zichzelf verheerlijkt, is alles en iedereen daarmee gezegend. Sterker nog: Hij stelt de mens in staat zijn diepste verlangen, waarmee hij geschapen is, te vullen met de heerlijkheid van God. Wie begonnen is die heerlijke God te aanbidden, heeft gemerkt dat hierin niet alleen de eer van God, maar ook de vreugde van de ziel ligt. Wij zijn gemaakt om God te verheerlijken en genadig vreugde te beleven aan Zijn persoon en daden.

Jaag naar de vreugde in God

Toen ik na een lange zoektocht voor het eerst persoonlijk geloofde dat Jezus Christus voor mij gestorven was, en dat ik daardoor vrede had met God en nooit meer onder Zijn verdoemenis kon komen, ben ik voor mijn bed neergeknield. Vanuit de grond van mijn hart heb ik God gedankt voor Zijn wijsheid, Zijn goedheid, Zijn onnaspeurlijke wegen die samenkomen in mijn redding door Jezus Christus. Terwijl ik daar, in mijn ouderlijk huis als prille twintiger, God aanbad en Hem dankte voor Zijn genade, ervoer ik een vreugde die ik in niets anders ooit had ervaren. Staande bij de oceaan van Gods liefde vond mijn ziel een genoegdoening die met niets anders te vergelijken is. Ja, die vreugde in God bedoelt John Piper als hij zegt: ‘God is het meest verheerlijkt als wij het meest tevreden zijn in Hem’. Die tevredenheid, die verzadiging omvat niet alleen de glorieuze momenten van aanbidding in goede tijden, maar ook de schreeuw uit de diepte. De honger naar God, juist in de woestijn van het leven (Psalm 63), bij lege stallen en kale vruchtbomen (Habakuk 3:17-19), in gevangenschap (Efeze 3:13), onder vals gerucht (Filippenzen 1:18) en in allerlei verdrukkingen (Romeinen 5:3), maakt God tot de grootste schat. Jezus Christus is de parel van grote waarde, die onze ziel kan verzadigen (Mattheüs 13:44). Die vreugde mogen we najagen, omdat het die vreugde is die God verheerlijkt.

Aanbidding is de vreugde in God

Wat is lofprijzing? Woorden zoeken om de schoonheid die je waarneemt te omschrijven. Dat doe je als je voor een gigantisch bergpanorama staat of een heerlijke maaltijd voorgeschoteld krijgt. Je doet het als je je kind zijn eerste stapjes ziet zetten of als je een prachtig lied beluistert in de taal van je hart. De lof is niet slechts een uiting, maar de voltooiing van de vreugde. Zo ook met de lof van de drie-enige God. Aanbidding komt niet bovenop vreugde, en vreugde is geen bijproduct van aanbidding. Aanbidding is de vreugde in God. En die vreugde geeft God eer. Er is misschien wel niemand in de geschiedenis die deze zaak zo diep doordacht heeft als Jonathan Edwards (1703-1758). In zijn boek ‘The End for Which God Created the World’ schrijft hij: ‘God wordt niet alleen verheerlijkt doordat Zijn heerlijkheid gezien wordt, maar nog meer doordat men zich daarin verheugt. Wanneer degenen die het zien zich daarin verheugen, wordt God meer verheerlijkt dan wanneer zij het enkel zien. (…) God maakte de wereld opdat Hij Zijn heerlijkheid zou kunnen mededelen en opdat het schepsel deze zou kunnen genieten. Hij die getuigt van zijn gedachten over Gods heerlijkheid, verheerlijkt God niet zo sterk als hij die bovendien getuigt van de vreugde die hij daarin vindt’.

Als wij ons niet in God verheugen, verheerlijken wij Hem niet zoals we bedoeld zijn. Daarom klinkt het als een refrein in heel de Bijbel: ‘Laten de natiën zich verheugen en verblijden’. Het is dus onze opdracht ons in God te verheugen. Dat vraagt geestelijke oefening. Het vraagt een dagelijkse keuze om ons van de afgoden af te keren en ons te wenden tot de God der heerlijkheid, Die zich in Jezus Christus heeft geopenbaard. Tim Keller schrijft in zijn boek ‘Namaakgoden’ wat het betekent om je in God te verheugen. ‘Zich verheugen is: iets koesteren, de waarde ervan vaststellen, mijmeren over de schoonheid en het belang ervan, tot je hart ervan tot rust komt en er het heerlijke van proeft. ‘Zich verheugen’ is een manier van God prijzen tot het hart er verzadigd en kalm van geworden is en zijn greep op alles wat het verder meent nodig te hebben laat verslappen’.

Hoe vinden wij vreugde in dit leven? Of belangrijker nog: hoe wordt God in ons leven verheerlijkt? Het is één en dezelfde zaak. Je hoeft niet te kiezen tussen het vinden van vreugde en het eren van God. God schiep ons met slechts één doel: ‘Hem te verheerlijken door voor eeuwig van Hem te genieten’ (naar Westminster Catechismus, vraag en antwoord 1).

De inhoud van dit artikel is gebaseerd op twee boeken van John Piper ‘Geroepen tot vreugde’ en ‘Laat de volken U loven’. Dit artikel is overgenomen van Metamorfose Magazine.

Het bericht Gods heerlijkheid en onze vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als God gaat voor aanbidding van Zijn naam, dan kun je je afvragen: waaruit bestaat dan die aanbidding? Waarom aanbidden mensen de grote, eeuwige God? In deze lezing legt Leander Janse uit dat aanbidding van God alles te maken heeft met de vreugde in Hem. God wordt het meest verheerlijkt als wij het meest tevreden zijn in Hem.

Het wonderlijke is dat God ieder mens geschapen heeft met een verlangen om iets te prijzen, iets te aanbidden. Wij als mensen komen tot onze diepste bestemming als onze aanbidding gevoed wordt door de vreugde die we in God vinden, door Jezus Christus. En daardoor wordt God het meest verheerlijkt. Vreugde in God is het hart van aanbidding.

Deze lezing werd gehouden tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Barendrecht. De eerste lezing van de avond kun je hier terugkijken.

Het bericht Wat is het hart van aanbidding? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat is het doel van zending? Waarom verkondigen we het evangelie? Om mensen te redden van de ondergang? Of slechts uit gehoorzaamheid aan God?

Leander Janse behandelt in deze lezing het ultieme motief voor zending: de eer van God. Dat doet hij op basis van het boek van John Piper, Laat de volken U loven. De hoofdgedachte van dit boek is: Zending bestaat, omdat aanbidding ontbreekt. Gods hoogste doel met zending is de eer van Zijn naam. Hij verlangt dat in elk gebied, in elke taal, stam, volk en natie Zijn naam zal worden verheerlijkt. Aanbidding drijft ons de naam van Christus te verkondigen.

Deze lezing werd gehouden tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Barendrecht. De tweede lezing van de avond kun je hier terugkijken.

Het bericht Hoe vormt Gods eer ** het hart van zending? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De avond is gevuld met toerusting doormiddel van bijbellezen, zingen van psalmen en liederen, lezingen en ontmoeting. Als je met de auto komt, kun je bij de Immanuelkerk voldoende parkeergelegenheid vinden. Ons advies: kom op tijd; de koffie staat voor je klaar!

Belangrijke details:

Datum: DV dinsdag 25 april 2023
Locatie: Immanuelkerk, Klarinetweg 2 in Barendrecht
Tijd: 19:15 (inloop), 19:45 (aanvang) en 22:15 (slot)
Spreker: Leander Janse

Het bericht Laat de volken U loven! – Toerustingsavond in Barendrecht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ze waren gekleed in nieuwe boven- en onderkleden (Leviticus 8:7). De tulband op hun hoofd had een gouden plaat met daarin gegraveerd: ‘DE HEILIGHEID VAN DE HEERE’ (Leviticus 8:9; Exodus 28:36). Bloed van hun aanstelling werd aangebracht op hun oren, duimen en tenen (Leviticus 8:24). Hun harten waren nog steeds vol ontzag vanwege het vuur dat uitging van het aangezicht van de HEERE en het brandoffer verteerde (Leviticus 9:24).

Zij waren apart gezet om God te dienen, maar niet voor lang. De openingsverzen van Leviticus 10 luiden:

De zonen van Aäron, Nadab en Abihu, namen beiden hun wierookschaal, deden vuur daarin, legden reukwerk daarop en brachten vreemd vuur voor het aangezicht van de HEERE, wat Hij hun niet geboden had. Toen ging een vuur uit van het aangezicht van de HEERE, en verteerde hen, zodat zij stierven voor het aangezicht van de HEERE. (Leviticus 10:1-2)

Het proces van hun inzegening duurde waarschijnlijk langer dan hun diensttijd voor God. Hun ongevraagde vuur leverde een alles-verterend vuur op. God doodde hen daar op een dramatische wijze.

De plotselinge dood van Nadab en Abihu doet veel vragen opborrelen: Wat was dit vreemde vuur precies? Gebruikten zij de verkeerde wierook? Deden ze het op de verkeerde tijd? Kwamen ze in het Heilige der Heilige? Waren ze dronken (Leviticus 10:9)? Offerden ze wierook tot een valse God?

We weten het niet zeker.

We weten alleen wel zeker dat zij wisten van het duidelijke gebod over het altaar: ‘U mag daarop geen ander reukwerk in rook op laten gaan’ (Exodus 30:9). Om de één of andere reden lieten zij de waarschuwing links liggen en daar betaalden ze voor met hun leven.

Verhalen als deze staan in de Bijbel om ons te onderwijzen (Romeinen 15:4). God wil ons stilzetten, laten nadenken. Wat zouden we moeten leren van deze vurige dood? Hier zijn drie lessen.

1. Er zijn geen kleine zonden

Dat God vuur liet regenen op Sodom en Gomorra is logisch, maar het verteren van priesters die nog groentjes zijn omdat ze ‘vreemd vuur’ offerden? Wij schrikken ervan als we lezen dat mensen verteerd worden vanwege zo’n kleine zonde. Het is duidelijk dat de arglistige harten van Nadab en Abihu ook hen verleid hadden tot het denken dat hun ongehoorzaamheid slechts triviaal was.

De bladzijden van de Bijbel zijn gevuld met kleine zonden die enorme gevolgen hebben. Het eten van de verboden vrucht (Genesis 3:6). Het omkijken naar een stad (Genesis 19:26). Slaan op een rots (Numeri 20:11). Het aanraken van de Ark van het Verbond (2 Samuël 6:7). Liegen over de opbrengst van een vastgoeddeal (Handelingen 5:1-11).

Zonde kan alleen als iets kleins gezien worden, als we Gods heiligheid ook als nietszeggend beschouwen.

Geschiedenissen als deze leren een belangrijke les: er zijn geen kleine zonden tegen een heilige God.

Zonde kan alleen als iets kleins gezien worden, als we Gods heiligheid ook als nietszeggend beschouwen. God is een verterend vuur Die een ontoegankelijk licht bewoont (1 Timoteüs 6:16; Hebreeën (12:29). Er is geen onreinheid in Hem Wiens ogen te rein zijn om het kwade te zien (Psalm 92:15; Habakuk 1:13). Engelen zonder zonde die onafgebroken ‘Heilig! Heilig! Heilig!’ zingen terwijl zij hun ogen en voeten bedekken omdat Gods pure heiligheid ondraaglijk is (Jesaja 6:4; Openbaringen 4:8). Toen Jesaja voor God stond zei hij: ‘Wee mij, want ik verga! Ik ben immers een man met onreine lippen’ (Jesaja 6:5). Als we zien hoe heilig God is, zien we dat er geen kleine zonde bestaat.

Dat er geen kleine zonden bestaan betekent niet dat alle zonden hetzelfde zijn. Sommige zonden zijn erger dan andere en dragen grotere gevolgen met zich mee (Mattheüs 10:15; 2 Petrus 2:21). Maar dit onderscheid moet er niet voor zorgen dat we bepaalde zonden laten ‘krimpen’. Het zijn niet onze zonden die klein zijn, maar ons beeld van God. Een juist inzicht in Gods heiligheid laat duidelijk zien dat zelfs de schijnbaar kleinste zonde eeuwig verraad is. De dood van Nadab en Abihu is slechts een voorafschaduwing van het verterende vuur dat zelfs de minst grote zondaar wacht. Zo heilig is God en zo serieus is onze zonde.

Het zijn niet onze zonden die klein zijn, maar ons beeld van God.

Zijn er ‘kleine’ zonden waar jij je comfortabel bij voelt? Trap niet in de val door te denken dat, omdat God jou niet heeft verteerd met vuur, Hij jouw zonde prima vindt. Zijn genade moet jou er niet toe zetten dat je jouw zonde oké vindt. Integendeel, het zou je moeten leiden tot bekering (Romeinen 2:4).

2. Hoe wij aanbidden doet ertoe

De Bijbel is er duidelijk over dat het God uitmaakt hoe wij Hem benaderen in aanbidding. In Leviticus 8-9 deden de priesters precies zoals de HEERE hen geboden had (Leviticus 8:4, 5, 6, 9, 13, enz.). Maar Nadab en Abihu deden wat Hij hun niet geboden had. Dit kan met goede intenties gebeurd zijn, zoals bij Uzzah (2 Samuël 6:6-7), of sluw, zoals bij Saul (1 Samuël 15:1-23). Hoe dan ook, God liet aan iedereen zien dat het uitmaakt hoe wij Hem aanbidden.

Innovatieve aanbidding die creatief en cultureel relevant is, is het kenmerk van moderne trendsetters. Hoewel waarheid-dienende creativiteit belangrijk is, is waarheid-ondermijnende creativiteit een satanisch instrument. ‘Want ik beijver mij voor u… Maar ik vrees dat, zoals de slang met zijn sluwheid Eva verleid heeft, zo misschien ook uw gedachten bedorven worden, weg van de eenvoud die in Christus is’ (2 Korintiërs 11:2-3). Ik heb dezelfde angst voor de kerk in onze tijd.

Het verbijsterende tekort aan theologisch onderscheidingsvermogen en het Bijbelse analfabetisme in de moderne kerk zet hele gemeenten ertoe aan om God te onteren door ‘vreemd vuur’ te offeren als aanbidding. Ik ben bang dat veel aanbidders met goede intenties meer beïnvloed zijn door de tijdsgeest dan door de Heilige Geest. We roepen heel snel de woorden ‘culturele context’ wanneer we overduidelijke Bijbelse geboden aanpassen. Door dit te doen volgen we in de voetsporen van Nadab en Abihu, die God aanbaden volgens hun eigen wil en wijsheid, in plaats van die van Hem.

Ik ben bang dat veel aanbidders met goede intenties meer beïnvloed zijn door de tijdsgeest dan door de Heilige Geest.

We moeten ook opmerken dat Abihu en Nadab leiders waren. Dat je een leider bent betekent niet dat je gespaard wordt van oordelen. Integendeel, het oordeel wordt alleen maar zwaarder. Leiders zullen strenger geoordeeld worden (Jakobus 3:1; Lukas 12:48), en Gods volk leiden volgens wereldse wijsheid brengt een brandende straf voort (1 Korintiërs 3:10-15). Het is heel belangrijk dat leiders zich dit realiseren.

3. Wij hebben een betere priester nodig

Nadab en Abihu waren alles wat je niet wilt in een priester. Ze minimaliseerden zonde en maakten hun eigen regels voor aanbidding. Hun fouten en zwakheden zijn bedoeld om ons te herinneren aan onze talloze zonden (zowel kleine als grote) en onze neiging om Gods eisen naar onze eigen smaak te hervormen. Hun oordeel laat ons zien hoe groot onze nood is dat wij een priester hebben die perfect Gods wet houdt en eeuwig leeft om voor ons te pleiten (Hebreeën 7:25). Wij hebben een priester nodig die beter is dan Nadab of Abihu. Wij hebben Jezus nodig.

Wij hebben een priester nodig die beter is dan Nadab of Abihu. Wij hebben Jezus nodig.

Jezus bood weerstand aan zelfs de kleinste zonde, omdat Hij vertrouwde op het Woord van de Vader (Mattheüs 4:3-4, 10). Hij veranderde Gods Woord niet, maar leidde mensen in de juiste aanbidding van God (Mattheüs 5:1-7; 29). Jezus, Die geen zonde kende, werd buiten het kamp gebracht om de zonden van anderen te dragen (Leviticus 10:4; Hebreeën 13:12; 2 Korinthe 5:21). En Hij stond op uit de dood als de eeuwige priester voor ieder die in Hem gelooft (Hebreeën 4:14-46; 7:25).

Op veel manieren hebben wij, net als Nadab en Abihu, Gods geboden genegeerd. Maar Jezus stierf zodat wij kunnen leven. Als we nadenken over Nadab en Abihu, laten we dan troost vinden in het feit dat, hoewel wij het ook verdienen om verteerd te worden vanwege onze zonden, Jezus de vlam van Gods heilige toorn gedragen heeft, zodat wij vergeven konden worden en ons mogen verheugen in de hoop dat wij eens Zijn aangezicht mogen aanschouwen (Openbaringen 22:4).

Kom Heer Jezus, kom!

Het bericht Waarom doodde God Nadab en Abihu? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Maar geloof je niet dat er Iemand voor jou is gekomen?’

Heb je hoop in je hart? Kijk dan eens naar al deze mensen, hebben ze hoop, waar halen we onze hoop vandaan? Het houdt een keer op, hier. Ik ken je vragen, ik snap ze. Echt. In alle godsdiensten moet je naar God toe gaan. Eindeloos jezelf opwerken en oppoetsen. Maar God kwam naar deze aarde, naar jou toe. Hij verlangt er zo naar joh, dat je bij Hem gaat horen. Hij gaat ver. Hij gaat zelfs voor je op Zijn knieën… God gaat voor je op Zijn knieën.’

Ik glimlach verwonderd en knik de jongen toe. De stoel achter de vleugel is eindelijk vrij, ik neem plaats en zet Amazing Grace in. Het meisje dat bij de jongen staat, zingt het mee. De blonde jongen kijkt zijn gesprekspartner aan en zegt: ‘Hoor je dat?’ De blonde jongen komt naar mij toelopen en legt zijn hand op de toetsen en speelt mee. Het overbekende Amazing Grace dat overvloeit in de klanken en zinnen: ‘Kom tot de Vader, kom zoals je bent.’ Ik kijk ‘m glimlachend aan en zeg: ‘Mooi, dat Jezus’ naam genoemd wordt op Utrecht Centraal.’

Hij verlangt er zo naar, dat je bij Hem gaat horen.

Terwijl ik naar de trein ren, klinkt het na in mijn hoofd: ‘God gaat voor je op Zijn knieën … Hij gaat voor mij op Zijn knieën.’

Kerst. Wij op onze knieën. Het beeld van nederigheid en aanbidding. De wijzen en de herders die neervallen voor Jezus. Knielen. Dicht bij de grond. Blijkbaar is het zo dat het zien van Christus je op de knieën brengt.

Maar daarvoor moest eerst Hij voor jou op Zijn knieën. Daarvoor moest Hij de aardse grond raken. Soms ben ik bang dat ik dat gewoon ga vinden. God die naar de aarde afdaalt. Jezus die geboren wordt. Een baby. Klein en afhankelijk. Hij liet Zich beperken tot de schouder van een moeder, de handen van een Jozef. De zorg van Maria. Om ons genade te schenken. Te midden van de kindermoord die Herodes aanrichtte. Geen plaats voor Hem. Vanaf Zijn eerste ademtocht in deze wereld was er geen plek waar Hij Zijn hoofd op kon laten rusten. Toen al uit liefde gedaan en vanaf het prilste begin volmaakt gehoorzaam aan Zijn Vader. Zijn handen zouden doorboord worden. Zijn voeten zouden het kruis richting Golgotha brengen. De lippen die de moedermelk proefden, zouden de edik drinken. Het lichaampje dat in doeken was gewikkeld, zou de striemen voelen. Nieuw leven zou gedood worden. Dood zou nieuw leven geven. Omdat wij het écht niet goed kunnen maken. Omdat Hij gekomen is om te zoeken én zalig te maken wat verloren is. Jij. Ik.

Soms ben ik bang dat ik dat gewoon ga vinden. God die naar de aarde afdaalt.

Jezus gaat op Zijn knieën. In een schrijnend donkere wereld. Hij gaat op Zijn knieën om te dienen.

Overal waar mensen over Jezus horen, ontstaat er een lied in hun hart. Het lied van aanbidding. Het lied van knielen, laag bij de grond. Het lied dat verlangt dat Jezus wordt verhoogd. Laat je kerstdagen niet voorbij gaan zonder op je knieën te gaan. Laat kerst niet voorbijgaan zonder ootmoed en aanbidding. Laat je kerst niet voorbijgaan zonder verwondering. God gaat op Zijn knieën. Hij smeekt het de wereld: ‘Laat je verzoenen.’

‘En dit alles is uit God, Die ons met Zichzelf verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening van de verzoening gegeven heeft. God was het namelijk Die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende, en aan hen hun overtredingen niet toerekende; en Hij heeft het woord van de verzoening in ons gelegd. Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons smeekt. Namens Christus smeken wij, laat u met God verzoenen. Want Hem die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde gemaakt, opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in Hem.’ – 2 Korinthe 5:18-21

Kom, laten wij aanbidden Die Koning! God gaat op Zijn knieën en roept je door Zijn Woord.

Zie op Jezus en kniel. Aan Zijn voeten is de hoogste positie die jij je maar kunt bedenken. Verwonderd over Zijn genade, schoonheid en gerechtigheid. Zie op Jezus en je kúnt niets anders dan knielen.

Kniel maar neer, in, door en voor genade.

Het bericht God gaat op Zijn knieën verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wij eren en aanbidden U

Met elkaar zingen kreeg betekenis voor mij toen ik een tiener was. Mijn zussen en ik kwamen terecht in de jeugdgroep van de kerk. Enkele volwassen echtparen gaven trouw en toegewijd leiding aan deze groep. Er ontstond een hechte groep waar aandacht was voor elkaar, waar liefde heerste en waar je open kon zijn over wat er nou werkelijk speelde in je leven.

Op jeugdavonden en tijdens de weekenden als wij ergens anders heen gingen voor bijbelstudie en ontmoeting werd er ook vaak gezongen. Enkelen speelden gitaar en soms was er een piano in de buurt. Ik kan mij herinneren dat ik vaak ontroerd raakte door het samen zingen en bidden. Het met elkaar zingen, de rest van de groep horen zingen en daar in meedoen, daar doorheen werkte de Heilige Geest. Vaak werden we van binnen stil als we met elkaar hadden gezongen, er ontstond een geest van gebed als we elkaar hadden horen zingen ‘wij eren en aanbidden U… en wij volgen U tezamen’. De gitaar en de piano begeleidden ons.

Optreden of aanbidding?

In veel kerkdiensten van evangelische gemeenten is er tegenwoordig geen sprake meer van muzikale begeleiding. De muziek is vaak zo hard geworden, dat het geluid dat van het podium komt het zingen van de gemeente overstemt. Daarmee is de begeleiding van het zingen van de gemeente ten onder gegaan. Het is meer een optreden geworden van de musici en zangers die op het podium staan. ”

Sinds ik in de bediening sta als rondreizend prediker en leraar kom ik in veel verschillende gemeenten. De samenkomsten waarin ik merk dat onze harten zich werkelijk tot God neigen zijn diensten waarin ik mijn broeders en zusters werkelijk kan horen zingen. Dat geeft een gevoel van saamhorigheid en dan ontstaat er een sfeer van gebed, waarin de gemeente zich tezamen richt op God. Dan wordt er werkelijk voor de Heere gezongen.

Het gaat er in een dienst om dat de gemeente verschijnt voor het aangezicht van God. Het gaat om datgene water vanuit de zaal naar God toe gebeurt. Het gebeurt dus in de zaal! Maar vaak overkomt het mij dat ik in de dienst zit en dat het lijkt alsof het vooral gaat om datgene wat er op het podium gebeurt. Soms kan ik niet eens meer mezelf, laat staan mijn broeders en zusters, horen zingen. Dan denk ik, laat alsjeblieft even alleen de piano op de achtergrond spelen, of de gitaar enkele akkoordjes spelen en laat de gemeente nu eens de muziek voor God maken.

Uiteindelijk zijn alle muziekinstrumenten imitaties van de menselijke stem. Dus waarom zouden we de nadruk leggen op de imitaties, terwijl er honderden stemmen aanwezig zijn die graag voor de Heere willen zingen? Sommige mensen verlaten de evangelische kerken en voelen zich meer thuis in de traditionele kerken omdat daar tenminste niet zo veel lawaai wordt gemaakt in de eredienst.

Soms kan ik niet eens meer mezelf, laat staan mijn broeders en zusters, horen zingen.

U bent welkom Heere?

Oudstenraden en kerkenraden moeten zich meer gaan bezighouden met de liturgie en de gang van zaken in de erediensten. Mijns inziens wordt hier veel te weinig over nagedacht door de leiders van de gemeenten.

In sommige traditionele kerken is het probleem misschien wel dat er helemaal niets mag veranderen aan de orde van dienst. In evangelische gemeenten is het probleem dat er zomaar, zonder enige beschouwing en discussie, van alles kan veranderen. Daardoor worden er op een gegeven moment ook zomaar liederen gezongen waarvan de inhoud niet getuigt van geestelijk inzicht.

In diverse liederen bijvoorbeeld zingen wij dat “de Heer welkom is in ons midden”. Wij zijn blijkbaar de gastheer en de Heere is vereerd dat Hij bij ons mag zijn. Dit lijkt mij een beetje de omgekeerde wereld. Het gaat er niet om dat God bij ons mag binnenkomen. Wie zijn wij om tegen de Schepper van hemel en aarde, om tegen de Eeuwige, de almachtige en heilige God te zeggen dat Hij bij ons welkom is?

Oudstenraden en kerkenraden moeten zich meer gaan bezighouden met de liturgie en de gang van zaken in de erediensten.

Waar het in de Bijbel om gaat is de vraag of wij, armzalige, schuldige en diep verdorven mensen überhaupt nog welkom zijn bij Hem. Wie in het Oude Testament, zonder dat hij daarvoor van God de bevoegdheid had gekregen, het heiligdom binnenging, werd onmiddellijk gestraft met de dood. Dus tegen God zeggen dat Hij welkom is bij ons lijkt mij wat aanmatigend. Dit is slechts een voorbeeld. Het toont aan dat het nodig is om de gang van zaken in onze diensten eens kritisch onder de loep te nemen. Opdat wij de Geest niet doven.

Het bericht Is de samenzang een optreden ** of aanbidding? verscheen eerst op Geloofstoerusting.