‘Maar geloof je niet dat er Iemand voor jou is gekomen?’

Heb je hoop in je hart? Kijk dan eens naar al deze mensen, hebben ze hoop, waar halen we onze hoop vandaan? Het houdt een keer op, hier. Ik ken je vragen, ik snap ze. Echt. In alle godsdiensten moet je naar God toe gaan. Eindeloos jezelf opwerken en oppoetsen. Maar God kwam naar deze aarde, naar jou toe. Hij verlangt er zo naar joh, dat je bij Hem gaat horen. Hij gaat ver. Hij gaat zelfs voor je op Zijn knieën… God gaat voor je op Zijn knieën.’

Ik glimlach verwonderd en knik de jongen toe. De stoel achter de vleugel is eindelijk vrij, ik neem plaats en zet Amazing Grace in. Het meisje dat bij de jongen staat, zingt het mee. De blonde jongen kijkt zijn gesprekspartner aan en zegt: ‘Hoor je dat?’ De blonde jongen komt naar mij toelopen en legt zijn hand op de toetsen en speelt mee. Het overbekende Amazing Grace dat overvloeit in de klanken en zinnen: ‘Kom tot de Vader, kom zoals je bent.’ Ik kijk ‘m glimlachend aan en zeg: ‘Mooi, dat Jezus’ naam genoemd wordt op Utrecht Centraal.’

Hij verlangt er zo naar, dat je bij Hem gaat horen.

Terwijl ik naar de trein ren, klinkt het na in mijn hoofd: ‘God gaat voor je op Zijn knieën … Hij gaat voor mij op Zijn knieën.’

Kerst. Wij op onze knieën. Het beeld van nederigheid en aanbidding. De wijzen en de herders die neervallen voor Jezus. Knielen. Dicht bij de grond. Blijkbaar is het zo dat het zien van Christus je op de knieën brengt.

Maar daarvoor moest eerst Hij voor jou op Zijn knieën. Daarvoor moest Hij de aardse grond raken. Soms ben ik bang dat ik dat gewoon ga vinden. God die naar de aarde afdaalt. Jezus die geboren wordt. Een baby. Klein en afhankelijk. Hij liet Zich beperken tot de schouder van een moeder, de handen van een Jozef. De zorg van Maria. Om ons genade te schenken. Te midden van de kindermoord die Herodes aanrichtte. Geen plaats voor Hem. Vanaf Zijn eerste ademtocht in deze wereld was er geen plek waar Hij Zijn hoofd op kon laten rusten. Toen al uit liefde gedaan en vanaf het prilste begin volmaakt gehoorzaam aan Zijn Vader. Zijn handen zouden doorboord worden. Zijn voeten zouden het kruis richting Golgotha brengen. De lippen die de moedermelk proefden, zouden de edik drinken. Het lichaampje dat in doeken was gewikkeld, zou de striemen voelen. Nieuw leven zou gedood worden. Dood zou nieuw leven geven. Omdat wij het écht niet goed kunnen maken. Omdat Hij gekomen is om te zoeken én zalig te maken wat verloren is. Jij. Ik.

Soms ben ik bang dat ik dat gewoon ga vinden. God die naar de aarde afdaalt.

Jezus gaat op Zijn knieën. In een schrijnend donkere wereld. Hij gaat op Zijn knieën om te dienen.

Overal waar mensen over Jezus horen, ontstaat er een lied in hun hart. Het lied van aanbidding. Het lied van knielen, laag bij de grond. Het lied dat verlangt dat Jezus wordt verhoogd. Laat je kerstdagen niet voorbij gaan zonder op je knieën te gaan. Laat kerst niet voorbijgaan zonder ootmoed en aanbidding. Laat je kerst niet voorbijgaan zonder verwondering. God gaat op Zijn knieën. Hij smeekt het de wereld: ‘Laat je verzoenen.’

‘En dit alles is uit God, Die ons met Zichzelf verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening van de verzoening gegeven heeft. God was het namelijk Die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende, en aan hen hun overtredingen niet toerekende; en Hij heeft het woord van de verzoening in ons gelegd. Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons smeekt. Namens Christus smeken wij, laat u met God verzoenen. Want Hem die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde gemaakt, opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in Hem.’ – 2 Korinthe 5:18-21

Kom, laten wij aanbidden Die Koning! God gaat op Zijn knieën en roept je door Zijn Woord.

Zie op Jezus en kniel. Aan Zijn voeten is de hoogste positie die jij je maar kunt bedenken. Verwonderd over Zijn genade, schoonheid en gerechtigheid. Zie op Jezus en je kúnt niets anders dan knielen.

Kniel maar neer, in, door en voor genade.

Het bericht God gaat op Zijn knieën verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mijn korte antwoord is ‘ja’, maar dat zegt niet veel als we niet eerst een paar definities en de Bijbelse context van het woord ‘wetticisme’ bekijken.

Om te beginnen is er iets waar meer mensen rekening mee zouden moeten houden en daarbij ook voorzichtiger moeten zijn in hun taalgebruik: er is geen woord voor ‘wetticisme’ in het Grieks van het  Nieuwe Testament. Het woord komt ook niet voor in de hedendaagse vertalingen. Niet in de ESV, NIV, NASB, NKJV. Dat betekent dat de ongelofelijk frequentie en overtuiging waarmee dit woord in negatieve zin gebruikt wordt om mensen te bekritiseren, op losse schroeven staat. Niet omdat er niet zoiets als wetticisme zou bestaan, maar omdat we wellicht niet weten waarover we praten.

Wat geen wetticisme is

Als we geen idee hebben waar we over praten, dan staat het misschien niet eens in de Bijbel. Het zou zomaar een onbijbels idee kunnen zijn. En toch smijt iedereen maar met dit woord – het is ongelofelijk gebruikelijk – met een verbazingwekkende overtuiging. We moeten dus in de Schriften gaan zoeken en besluiten waarnaar het woord ‘wetticisme’ verwijst. Laten we vier dingen noemen die vaak ‘wetticisme’ worden genoemd, die het Nieuwe Testament niet veroordeeld maar in feite aanmoedigt.

1. Het is geen wetticisme om te geloven dat een veranderd leven van liefde en heiligheid noodzakelijk isvoor uiteindelijke redding.

‘Jaag de vrede na met allen, en de heiliging, zonder welke niemand de Heere zal zien.’ (Hebreeën 12:14).

‘Want dit weet u, dat geen enkele ontuchtpleger, onreine of hebzuchtige, die een afgodendienaar is, een erfdeel heeft in het Koninkrijk van Christus en van God’ Efeze 5:5).

De Bijbelse waarheid is dat Christus’ bloed en gerechtigheid de enige grond is voor onze aanneming in Gods gunst. Maar het nieuwe leven van liefde en heiligheid met alle onze krachten, bereid om onze handen af te hakken als het moet, is noodzakelijk als vrucht dat laat zien dat we écht in Christus zijn en zijn wedergeboren. Het is niet wettisch om ernst te maken met heiligheid.

2. Het is geen wetticisme om te denken aan een christenleven als een leven van gehoorzaamheid, geleidt door geboden, geboden van Jezus. Deze twee woorden, ‘gehoorzaamheid’ en ‘geboden’, zijn geen wettische woorden in het Nieuwe Testament. Filippenzen 2:12 zegt: ‘Daarom, mijn geliefden, zoals u altijd gehoorzaam geweest bent, niet alleen zoals in mijn aanwezigheid, maar nu veelmeer in mijn afwezigheid, werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven’. En 1 Johannes 2:3 zegt: ‘En hierdoor weten wij dat wij Hem kennen, namelijk als wij Zijn geboden in acht nemen’.

3. Het is niet wettisch voor een christen om het tot zijn doel te maken om God aangenaam te zijn in de manier waarop hij leeft. Rechtvaardiging door geloof alleen sluit dit niet uit, het bekrachtigt het juist.

‘Daarom stellen wij er ook een eer in, hetzij inwonend, hetzij uitwonend, om Hem welbehaaglijk te zijn’ (2 Korinthe 5:9).

4. Het is niet wettisch om waarschuwingen en bedreigingen te uiten tegen belijdende christenen om hen aan te sporen waakzaam te zijn in hun jagen naar heiligheid. Kolossenzen 3:5-6 zegt: ‘Dood dan uw leden die op de aarde zijn: ontucht, onreinheid, hartstocht, kwade begeerte, en de hebzucht, die afgoderij is. Door deze dingen’ – hij heeft het tegen christenen – ‘komt de toorn van God over de ongehoorzamen’.

Mattheus 5:30 zegt: ‘En als uw rechterhand u doet struikelen, hak hem af en werp hem van u weg, want het is beter voor u’ – jullie discipelen: Petrus, Jakobus, Johannes, het is beter voor je – ‘dat een van uw lichaamsdelen te gronde gaat en niet heel uw lichaam in de hel geworpen wordt.’ Het is niet verkeerd, het is niet wettisch om dergelijke Jezus- en apostolische- taal te gebruiken om belijdende christenen te waarschuwen geen zonde tot de dood toe te laten in hun leven.

Wanneer is iemand wettisch?

Dus, wat is dan de betekenis wat wetticisme als dit het niet is, terwijl velen dat wel denken? Wat is het dan wel? Wat zou het Nieuwe Testament wel veroordelen wat we soms wetticisme noemen of zouden moeten noemen? Hier drie betekenissen die ik heb gehoord en waarvan ik denk dat ze goed zijn om te gebruiken. Het is wel belangrijk dat er voorzichtig  uitgelegd wordt welke betekenis je kan gebruiken en wanneer.

Ten eerste kunnen we iemand wettisch noemen als hij overdreven nauwkeurig is met betrekking tot bepaald gedrag dat nergens verboden of voorgeschreven is in het Nieuwe Testament. Dat is waar het in Romeinen 14 over gaat. Ongeveer dit: ‘Wie wel alles eet, moet hem niet minachten die niet alles eet. En wie niet alles eet, moet hem niet veroordelen die alles eet. God immers heeft hem aanvaard’ (Romeinen 14:3). Het minachten en veroordelen zou wetticisme zijn in deze definitie.

Ook kunnen we iemand wettisch noemen als hij niet inziet dat de mozaïsche wetgeving van offers, priesterlijke ceremonies, rites van reiniging en rituelen die Israël onderscheidden van de anderen volken, niet bindend zijn voor een christen. Hebreeën 8:13, ‘Als Hij spreekt van een nieuw verbond, heeft Hij daarmee het eerste voor verouderd verklaard.’ Of Romeinen 7:6, ‘Maar nu zijn wij ontslagen van de wet, gestorven aan dat waaraan wij vastgebonden zaten, zodat wij in nieuwheid van Geest dienen, en niet in oudheid van letter.’ (zie ook Romeinen 7:4)

Wettisch om door God volledig aanvaard te worden

Tenslotte kunnen we iemand wettisch noemen als hij de wet of welke morele maatstaf dan ook gebruikt als grond om door God volledig aanvaard te worden, in plaats van Christus’ bloed en gerechtigheid als de enige grond te zien voor onze volle aanvaarding, en het geloof als enige middel om datgene waar Hij voor stierf te verkrijgen.

‘Want wat voor de wet onmogelijk was, krachteloos als zij was door het vlees, dat heeft God gedaan: Hij heeft Zijn eigen Zoon gezonden in een gedaante gelijk aan het zondige vlees (…) en de zonde veroordeeld in het vlees’ (Romeinen 8:3).

Onze veroordeling is voorbij omdat Hij aan het kruis deed wat wij nooit hadden kunnen doen door de wet na te leven.

Galaten 5:2-3 is nog duidelijker, denk ik: ‘Als u zich laat besnijden, Christus u van geen nut zal zijn. En nogmaals betuig ik aan ieder mens die zich laat besnijden, dat hij verplicht is de hele wet te onderhouden.’ Dat betekent, dat als je besnijdenis gaat gebruiken als deel van je grond om aanvaard te worden door God, je ook alles moet doen en een volmaakte persoon in wetsonderhouding moet zijn. Beter stap je van dat idee af en vertrouw je helemaal op Christus alleen voor je aanvaarding door God.

Mijn antwoord

Mijn antwoord is dus ‘ja’. Iemand kan wettisch doen over wetticisme. Dat kan je doen ja. De gemakkelijkste manier om het te zien is dit, denk ik. Het is in ieder geval wat ik zie, tegenwoordig. Denk bijvoorbeeld aan een persoon die denkt dat een ándere christen overdreven nauwkeurig doet over gedrag dat nergens in het Nieuwe Testament verboden of voorgeschreven is: misschien bidden voor het eten, elke dag stille tijd houden, avondsluiting met het gezin doen, geheelonthouding van alcohol, weigeren films met naakt te kijken, etc. Niets hiervan is genoemd in het Nieuwe Testament.

En dan zie je dat deze zogenaamd-wetticisme-verwerpend persoon overdreven nauwkeurig wordt in het doen van het gedrag dat die overdreven nauwkeurige christen vermeed. Je ziet hem dit gedrag maken tot noodzakelijkheden om te laten zien dat hij níet wettisch is. Hij is vrij. Hij doet precies die dingen die de andere generatie niet deed of niet wilde doen en zo wordt in feite de vrijheid weer een gebondenheid om het anders te doen. Net zoals het wetticisme wat ze verwerpen een gebondenheid aan de traditie zou zijn.

Ja, het is mogelijk om wettisch over wetticisme te doen, maar de grote uitdaging die ik zie is om er achter te komen waar we het over hebben als we over wetticisme praten en hoe we dat volgens de Schriften kunnen meten.

Het bericht Wettische vrijheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.