Die vraag stel ik mezelf vaker. Waarom preek ik zo nu en dan eigenlijk? Waarom schrijf ik dit artikel? Waarom ga ik regelmatig in op het verzoek om iets voor te dragen op de singins van Geloofstoerusting en Jij daar? Waarom schrijf ik liederen? Waarom stuur ik iemand een kaart? Trouwens, waarom som ik al deze activiteiten op dit moment eigenlijk op in dit artikel? Ik stel de vraag ook wel eens aan anderen. Niet hardop, maar in mijn hoofd. Waarom schreef die theoloog zo’n indrukwekkend boek? Waarom zingt dat ene meisje solo in het koor? Waarom staat die predikant zondag aan zondag op de kansel? Waarom deelt die jongen regelmatig zijn getuigenis?

Het ‘waarom’ in deze vragen is een kritisch waarom. Een spiegel voor mezelf in de eerste plaats, maar ook voor anderen. Wat heeft een mens ongemerkt zichzelf op het oog in wat hij of zij doet voor Gods Koninkrijk. Wat is de verleiding groot om inspirerend gevonden te willen worden. Wat krijgen we graag een compliment over onze mooie stem of over ons respectabele betoog of over onze bemoedigende preken. Hoe groot is de verleiding om ‘goed’ gevonden te willen worden. Goed in de zin van inspirerend of meelevend of bevindelijk of leerzaam of onderlegd.

‘We geven U glorie, maar misschien kunt U daarvan ook wat met ons delen.’

In een negatieve bui kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat velen van ons soms meer zichzelf op het oog hebben dan God. Ik moet denken aan dat ijzersterke lied van Ross King genaamd ‘The Show’, waarin hij onder andere zingt: ‘We’ll give you some glory. Maybe You can share a little with us.’ (Vert.: ‘We geven U glorie, maar misschien kunt U daarvan ook wat met ons delen.’) Het refrein verderop laat er ook geen gras over groeien: ‘We’ve got a lot of He must increase in our songs, but all of our I must decrease is gone.’ (Vert.: In onze liederen zingen we veel dat ‘Hij meer moet worden’, maar het ‘ik moet minder worden’ is er volledig uit verdwenen.)

Ooit hoorde ik het verhaal van dat ene echtpaar, dat na afloop van een muziekavond vroeg aan de zangeres of ze wel tot eer van God had gezongen. De zangeres was op zijn zachtst gezegd niet blij met die vraag. Had het echtpaar misschien de spijker op z’n kop geslagen? Is de mens niet heel gauw als een ballonnetje, zoals mijn predikant laatst zei, die maar al te snel stijgt tot aan het plafond… totdat God een doorn in het vlees prikt…?

Wat een verademing is het als je mensen tegenkomt, die nederig zijn.

Met mijn vrienden besloten we tijdens de jaarwisseling om wat woorden op een briefje te schrijven, die we dan aan het einde van dit jaar weer eens tevoorschijn kunnen halen. Nu ik dit artikel schrijf, bedenk ik me dat ik ‘nederigheid’ er eigenlijk wel op had willen schrijven. Wat een verademing is het als je mensen tegenkomt, die nederig zijn. Die wát ze doen, van harte doen, voor de Heere en niet voor de mensen (Kolossenzen 3:23). Zo wil ik ook zijn. Volledig. Vol van God, ledig met betrekking tot mijn eigen ego.

En jij? Beste zangeres die dit leest, wil je er eens over nadenken waarom je eigenlijk liederen over God zingt voorin de kerk? En u, geleerde theoloog met inspirerende boeken op uw naam, wilt u er eens over nadenken waarom u gepubliceerd heeft wat u gepubliceerd heeft? Beste prediker van het Goede Nieuws, hoeveel eer van mensen heeft God als het ware ‘met u moeten delen’ in de achterliggende jaren van uw predikantschap? Zult u, zal jij, zal ik erop letten dat we niet onszelf in de schijnwerpers laten zetten in het komende jaar, maar alleen de Allerhoogste? Zullen we God vragen om ons nederig te maken?

Het is nota bene een opdracht van God zelf. ‘Wees met nederigheid bekleed, want God keert Zich tegen de hoogmoedigen’, zeggen Petrus en Jakobus (1 Petrus 5:5, Jakobus 4:6) ‘Maar’, zo vervolgen ze dan – en dat is Evangelie: ‘aan de nederigen geeft Hij genade.’ Daarom wil ik er toch om bidden, zo aan het begin van dit nieuwe jaar – voor de zoveelste keer met dat oude lied: ‘Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer.’

Want Hij moet méér worden en ik minder.
Niet mijn naam, maar Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen.
Niet meer ‘ik’ moet leven, maar Christus in mij.

God geve het u, jou en mij in het nieuwe jaar: nederigheid. En mét de nederigheid:

Genade.

Het bericht Ballon verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Precies die vraag houdt me vandaag – enkele jaren later – opnieuw bezig. De voorbereidingsbijeenkomst van de gemeente kon ik dit keer niet bezoeken. Van mijn toch al minimale voorbereiding op het Avondmaal bleef deze week dus nu helemaal niets meer over. Ja, ik had nog even de Bijbel erbij gepakt om twee Bijbelgedeelten te lezen. Ja, ik had nog even een niet onbekende theoloog uit de kast getrokken om wat van zijn schrijfsels over het Avondmaal te lezen. Ja, ik had nog een kort gebed uitgesproken en ik was nog even stil geweest om aan de drie vragen uit het formulier te denken. Maar mocht dit alles op een lezer overkomen als een grondig voorbereidingsproces; ik moet hem of haar helaas uit de droom helpen. Het geheel had slechts enkele minuten geduurd. Alles deed ik vluchtig en halfslachtig, totdat ik het na enkele ogenblikken zat was en ik besefte dat ik eigenlijk geen idee had waar ik mee bezig was. Want voorbereiden op het Avondmaal: hoe moet je dat eigenlijk doen?

Menig lezer zou me wellicht verwijzen naar de drie vragen uit het Avondmaalsformulier. Maar eerlijk is eerlijk: ik wist eigenlijk niet wat ik met die vragen aan moest. Hoe lang moest ik precies aan mijn zonden denken? Kende ik die trouwens wel allemaal? En wat moest ik er eigenlijk bij voelen? Wist ik me oprecht vergeven door het geloof in Gods betrouwbare beloften, of zei ik daar misschien wel veel te snel ‘ja’ op? Kon ik, na al die vorige keren, nog volhouden dat ik ‘gezind ben voortaan met mijn hele leven waarachtige dankbaarheid aan God de Heere te bewijzen en oprecht te wandelen voor Gods aangezicht’?

En al zou ik ál die vragen goed kunnen beantwoorden, zou ik dán voldoende voorbereid zijn op een ontmoeting met de Allerhoogste? Ik denk het niet. Ik moet maar eerlijk bekennen dat ik eigenlijk totaal niet weet hoe ik mijzelf ‘op de juiste wijze’ moet beproeven. Ik weet trouwens heel véél niet. Wanneer mij bijvoorbeeld, als gevolg van de diagnose geloofsstrijd, het vaak voorgeschreven ‘credendumpilletje’ wordt aangereikt (Bijsluiter: ‘je moet het maar gewoon geloven’, credendum is Latijn voor ‘wat geloofd moet worden’), heb ik eigenlijk geen idee hoe ik het in moet nemen. ‘Gewoon geloven’, hoe dan? Of neem een ander veel gehoord advies ‘ja maar, je moet je er hart er wel voor openstellen’. Openstellen? Zit er dan een deurtje in mijn hart en hoef ik alleen maar de klink naar beneden te duwen? Ik heb ’m nog nooit gevonden.

Het strooigoed der christelijke clichés lijkt niet gauw zijn bodem te bereiken, maar hoe vaker ik het zie liggen, hoe minder ik het opraap. Gewoon geloven, je hart ergens voor openstellen, jezelf op de juiste wijze beproeven: het klinkt allemaal zo bekend en simpel, maar écht… ik heb geen idee wat ik ermee moet. Maar daarmee ben ik helaas wel terug bij af. Want zondag is er Avondmaal. En ondanks een verwoede poging tot voorbereiding moest ik vandaag tijdens een wandeling concluderen dat mijn voorbereiding er dus wéér bekaaid vanaf was gekomen…

Maar tijdens diezelfde loop kwam ik nog ergens achter. Ineens besefte ik me namelijk dat ik voortdurend bezig was om eigen gerechtigheid op te bouwen. Met al mijn goede bedoelingen probeerde ik onbewust eigenlijk zelf een geestelijk kruikje te kleien, die Jezus zondag aan het Avondmaal dan zou mogen vullen met wijn. Met al mijn verwoede voorbereidingspogingen probeerde ik ten diepste hier en daar wat graankorrels te verzamelen, opdat Hij er zondag brood van zou kunnen kneden. Maar de klei bleek te hard en de kruimels te weinig…

Nee, de noodzaak van voorbereiding wil ik niet ontkennen, noch mijn gebrek daaraan goedpraten. Als iemand me kan uitleggen hoe Avondmaalsvoorbereiding (óf gewoon geloven óf je ergens voor openstellen) in de praktijk werkt, houd ik me aanbevolen. Voor nu houd ik het er echter maar op dat ik zondag maar wéér met lege handen moet komen. Dat er wéér tekort is aan mijn kant. Dat ik me wéér niet écht heb voorbereid.

En met dat ik dat schrijf, zie ik mezelf ineens weer zitten. Daar in dat kerkgebouw, jaren terug. Toen mijmerde ik dus al op een vergelijkbare manier. Toen verweet ik mezelf ook al niets te hebben voorbereid. Ik ben in al die jaren maar weinig opgeschoten.

En tóch. Wat ik toen óók dacht, gold ook nog steeds. Want toen en daar, in dat oude kerkgebouw, volgde er op mijn zelfverwijtende gedachten ineens één verheugende gedachte. Of nou ja, gedachte – het was eerder een empirisch feit. Het was een constatering, die uitmondde in een dankgebed. ‘Heere, ik heb niets voorbereid. Maar Ú! U hebt alles voorbereid!’

En met dat ik dát concludeerde, was ik onderweg naar Zijn Maaltijd. Want Hij riep. En álle dingen waren gereed.

Het bericht Harde klei en weinig kruimels verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Terwijl hij het horloge optilde en weer neerlegde op de Bijbel, flitste er een gedachte door mijn hoofd. Heel even maar. ‘De tijd op het Woord’, zo dacht ik. ‘De tijd regeert blijkbaar over het Woord. Maar wanneer regeert het Woord nu eens over onze tijd?’ Het was een korte gedachte. Eentje, die ik eigenlijk helemaal niet te breed moet gaan uitwerken in een veel te lang artikel. De dominee deed immers niks geks. In realiteit ben ik veel minder vroom dan dit soort gedachten doen vermoeden; alsof ik wél het Woord over mijn tijd zou laten regeren. En alsof ik een voorstander zou zijn van ellenlange preken, waarbij een dominee nóóit op een blik op de klok werpt en de tijd tot middernacht vol mag maken. Dat alles is niet het geval. Daarom zou ik deze snelle gedachte in de doofpot hebben kunnen stoppen. Maar toch schrijf ik dit artikeltje. Gewoon om de vraag vandaag even aan jou en mezelf te stellen. Wanneer regeert het Woord nu eens over jouw tijd?

Wat leggen we – figuurlijk gesproken – gemakkelijk ons horloge op de Bijbel.

Wat leggen we – figuurlijk gesproken – gemakkelijk ons horloge op de Bijbel. ‘Even gauw wat lezen’, roepen we aan tafel, implicerend dat het Bijbellezen niet te lang moet duren, omdat we over een halfuur op het sportveld moeten zijn. Verraadt de regelmatig gehoorde reactie ‘Wat een moeilijk hoofdstuk, he!’, na het dichtslaan van de Bijbel, niet iets van onze onwil om tijd te reserveren om ons écht in de betekenis van de gelezen tekst te verdiepen? En wat te denken van de veelbetekenende blikken die we elkaar toewerpen als de dominee vijf minuten langer preekt dan gebruikelijk?

Wat leggen we gemakkelijk ons horloge op de Bijbel. Maar wat leggen we weinig onze Bijbel op ons horloge om, ongeacht de tijd die het kost, in de aanwezigheid van God te verkeren. Om ons te verdiepen in Zijn glorie en majesteit. Niet omdat we het dagelijkse kwartier vol willen maken. Maar omdat we ons hart vol willen maken – of dat nu een kwartier of drie uur moet duren.

Met tegenwerpingen en verzachtende omstandigheden zou ik nog alinea’s kunnen vullen. Want ja, we hebben toch ook onze dagelijkse taken te doen? Lange preken of Bijbelstudies zijn toch geen doel op zich? Is het niet zo dat de leescultuur is veranderd in een beeldcultuur? Mensen lezen toch überhaupt veel minder dan voorheen? Het zullen allemaal terechte tegenwerpingen zijn. Maar ik wil er niet op ingaan. Het enige doel dat ik mezelf stelde, is om jou en mijzelf de vraag maar eens voor te leggen: Wanneer regeert het Woord nu eens over mijn tijd (in plaats van de tijd over het Woord)?

Misschien is je antwoord verrassend positief. Ik hoop het van harte. De mijne – eerlijk gezegd – niet. Misschien moet ik de Bijbel gewoon maar eens letterlijk op mijn horloge leggen; de god van de tijd laten wijken voor tijd met God. Niet omdat het moet. Maar omdat het mag. Contact voor onbepaalde tijd. Uren die zich zéker laten uitbetalen met schatten in de hemel, waar mot en roest ze niet bederven, en waar dieven niet inbreken en stelen.

‘Heere, help me erbij. Maak mijn uren en mijn tijd tot Uw lof en dienst bereid.’

Het bericht Contact voor onbepaalde tijd verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nou, niet dus. Ik had de bel helemaal niet gehoord. Ik lag nog als een herdertje bij nachte. Ineens hoorde ik gestommel op de trap. Ik hoorde stemmen. En ik herkende die.

Er werd op de deur geklopt. Ik verstijfde.

De onaangekondigde bezoeker wachtte niet op antwoord. De deur ging open. Daar stond hij. Daar lag ik. Oog in oog… met m’n baas!

De beste man kwam een kerstpakket brengen. Ieder jaar verzint hij weer iets anders. Iets unieks. Dit jaar had hij een grote giftbox van Rituals in handen. Speciaal voor mij. Eerst vermaande ik mijn broer, die de voordeur had open gedaan. Vervolgens bedankte ik mijn baas hartelijk voor het gebrachte geschenk.

Toen hij weer vertrokken was, durfde ik niet langer te blijven liggen. Ik ging zitten om een klein stukje uit de Bijbel te lezen. Genesis 28 was aan de beurt.

Het was nacht. Jakob had zijn hoofd neergelegd op een harde steen en was in diepe rust. Hij droomde. Hij zag een ladder, die reikte van de aarde tot in de hemel toe. Engelen uit de hemel klommen omhoog en omlaag. Bovenaan de ladder stond God. En God begon te spreken. Hij bevestigde Zijn eerder gedane beloften aan Jakob: veel nageslacht en het beloofde land zou hij krijgen. God stond er Zelf voor in.

Het was een toepasselijk gedeelte. Had ik immers zojuist niet iets soortgelijks meegemaakt?

Het moge duidelijk zijn dat niet alleen mij dit overkomt. Het gebeurt maar wat vaak dat er ineens een Gever bij iemand op de stoep staat, die klopt aan de deur van diens hart. En, eerlijk is eerlijk: altijd komt Hij ongelegen. Altijd komt Hij op het moment dat we er op ons lelijkst uit zien. Het zondekleed aan ons lichaam. Een schuldzwart hart. Stinkend geworden (Psalm 14:3, SV).

De deur zwaait open. Daar staat Hij. Ineens sta je oog in oog met Jezus. Hij komt om je een geschenk aan te bieden. Nee, Hij schrikt niet als Hij je ziet. Hij kende je al (Psalm 139:1-3). Hij wist wat van jou te verwachten viel (Psalm 103:14). En Zijn geschenk heeft Hij dan ook zorgvuldig uitgekozen. Je hebt er écht iets aan. Het is een pakket met ‘zeep’ (Psalm 51:9): al je zonden wast het weg. Je hart wordt witter dan sneeuw. Rein en genezen.

Als Jakob opstaat, beseft Hij dat God tot Hem gesproken heeft. Hij noemt die plaats dan ook Bethel: huis van God.

En wij? Laten ook jij en ik opstaan. Laten wij naar Bethel gaan, naar het huis van God. Daar waar de Gever Zich laat ontmoeten. Laten we binnensluipen, samen met honderden anderen, om daar…

‘Om daar met lof Uw grote naam te danken.’

Het bericht Rolmops verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Al vanaf tientallen meters afstand hoorde ik ineens muziek. Het geluid van vele honderden vrouwenstemmen zochten, gedragen door orgelklanken, een weg naar buiten. Liftend op de avondwind bereikte het mijn trommelvliezen, mij uitnodigend om bij de oude, houten deuren mijn oor eens te luister te leggen. Welkom was ik niet. Het was een zangavond voor vrouwen. Maar niemand kon mij verhinderen om zo maar wat minuten te luisteren naar de klanken van een bekend lied: ‘Ruwe stormen mogen woeden, alles om mij heen zij nacht…’

Kom ik ooit wel terecht waar ik zó graag zijn wil?

Nacht was het inderdaad. Het was al aardig donker geworden buiten. Met die ruwe stormen viel het gelukkig nog wel mee. De vrouwen zongen verder: ‘God, mijn God zal mij behoeden, God houdt voor mijn heil de wacht.’ Onwillekeurig deden de damesstemmen me denken aan de hemelse stemmen van een engelenkoor. Wat een dag zal het zijn als er een eeuwig loflied zal worden aangeheven voor de troon van God! Het zal nog veel mooier, veel rijker, veel hemelser zijn dan dit, al prachtige, geluid. Maar ineens botste mijn mijmeringen op een vraag, die me aan het denken zette. ‘Maar… maar wát als ik buiten zal staan…?’

Binnen zongen de vrouwen. Buiten stond ik. Met mijn oor haast tegen de deur. Ineens moest ik denken aan Jezus’ gelijkenis van de vijf wijzen en vijf dwaze maagden. Zó zal het zijn, zo sprak Jezus, wanneer de Zoon des mensen komen zal. Er zullen er binnen zijn. Er zullen er óók buiten zijn. ‘Lafhartigen. Ongelovigen. Verfoeilijken. Moordenaars. Ontuchtplegers. Tovenaars. Afgodendienaars. Leugenaars.’ Buiten. En wat als ik daarbij hoor? Wát als ik buiten zal staan…?

Om maar een begin van een antwoord te geven: ik zou het vrolijk zingen daarbinnen waarschijnlijk niet aan kunnen horen. Het loflied dat voor Gods troon gezongen zal worden, zal immers slechts hemels klinken voor de zangers zelf. Voor hen die buiten staan, de ‘liedlozen’, zal het als niet méér dan slechts een aanklacht fungeren. ‘Maar jij… je hebt niet gewild! Je hebt niet genoeg olie in je lampen gehad. En nu sta je buiten. Alles om je heen is nacht…’

Wát als ik buiten zal staan…?

Zo stond ik daar. Even maar. Mijmerend bij die oude kerkdeur. Terwijl de vrouwen vrolijk zongen, zonk ik weg in zo maar wat gedachten. Ik vraag het jou, als lezer, maar gewoon: wil je in gedachten misschien even bij me komen staan? Zo maar even, een paar tellen. Kom je erbij staan, bij die roestige deurklink, in de schaduw van dat eeuwenoude kerkgebouw? Kom je even luisteren naar de vreugde daarbinnen, en de stilte hier buiten? Gewoon om jezelf even diezelfde vraag te stellen, te midden van de drukte van je leven? Wát als ik buiten zal staan…?

Misschien denk je er wel nooit over na. Of is het juist wel een worsteling voor je. Dit soort lastige vragen kunnen je van tijd tot tijd enorm bezig houden. Kom ik ooit wel terecht waar ik zó graag zijn wil? Had God in die wereld, die Hij zo liefhad, óók mij op het oog? Wat een worsteling kan het voor je zijn!

Toch vraag ik je even naast me te komen staan. Niet om je wanhopig te maken. Maar om je met me mee te laten kijken. Om je met me mee te laten luisteren. Kijk eens goed waar we staan. Ik ben me inmiddels namelijk een eenvoudig feit gewaar geworden. We staan bij een deur. En wat zei Jezus ook alweer? Hij sprak: ‘Ik ben de Deur; als iemand door Mij naar binnen gaat, zal hij behouden worden; en hij zal ingaan en uitgaan en weide vinden.’

Binnen. Ik?
Behouden. Ik?
Weide vinden. Ik?

Het is alsof de Heere Jezus naar je knikt. Ja jij. Mits je door Mij naar binnen gaat!

Ineens klinken die vreugdevolle vrouwenstemmen weer. Dwars door de oude muren. Het lied krijgt een vervolg. Gezongen wordt er: uitbundig, vrolijk, hemels, helder en duidelijk. Zelfs zó dat de woorden vandaag jouw hart nog bereiken. Het zijn woorden die mijn mijmeringen – hopelijk ook de jouwe – het zwijgen opleggen. Die mij mee doen neuriën:

Mij heeft Hij Zijn Zoon gegeven,
door ’t geloof nam ik Hem aan;
ja, ik weet, dat ik zal leven
en door Hem ten hemel gaan.
Mij heeft God in Hem verkoren,
zelfs eer ik nog was geboren,
eer de stem van Zijne macht,
immer iets had voortgebracht.

Het is alsof de deur open zwaait. Alsof het licht van binnen zich een weg naar buiten breekt, om rechtstreeks in jouw ziel te vallen. Net zo lang, totdat je je Thuis voelt in dat licht. Totdat je het meezingt: Door een’ nacht, hoe zwart, hoe dicht, voert Hij mij in ’t eeuwig licht.

Hij.

Het bericht Wat als ik buiten sta … ? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mijn hele gezin is zo saai. M’n zus trok ’s morgens vroeg een zwart-bruin kledingstuk uit de kast. ‘Doe je dát aan vandaag?’ vroeg ik verbaasd. Grijnzend antwoordde ze: ‘Ja. Ik heb niet eens oranje kleren.’ De planning van haar Koningsdag was de meest actieve uit het hele huisgezin: ‘Lunchen, dan een oranje tompouce eten, en dat was het.’

M’n broer werkte. M’n ma rommelde wat in huis. M’n pa hing op de plaats en in de schuur. En ik zat thuis een column te schrijven. Allemaal geheel tevreden. Koning te rijk in ons eigen paleis.

Overigens, we waren wel koningsgezind. Het huis was versierd met een oranje strik en een rood-wit-blauwe vlag. We waren alleen de wimpel vergeten.

Het was net als in de kerk. Daar zijn we immers ook Koningsgezind. Echter, dat blijkt eigenlijk alleen nog maar aan onze grote kerkgebouwen; het feit dat ze er staan. Verder is er weinig te zien.

Vaak gaan we de straten niet op. Vaak bekennen we geen kleur. We zijn koning te rijk in ons eigen paleis. Maar de tijd is rijp om écht kerk te zijn. Om de wereld over de komst van Zijn koninkrijk te vertellen. Om te vertellen dat bekering en vergeving van zonden nodig zijn, om in dat koninkrijk te mogen wonen. Om te delen bij Wie we horen. Bij de Koning der koningen.

Kom, luister toe, gij Koningsgezinden! Hoor wat God mij deed ondervinden, wat Hij gedaan heeft aan mijn geest:

‘k Ben een koninklijk kind,
dat zijn vreugd’ daarin vindt,
God te loven met jub’lende stem.
Tot ik sta voor de poort,
van het hemelse oord,
waar ik zal zijn voor eeuwig met Hem.

Het bericht Koning te rijk in ons eigen paleis verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als het kwik slechts even boven de twintig graden is gestegen, begint er een serie klaagliederen, waar Jeremia bij wijze van spreken een puntje aan zou kunnen zuigen. Puffend en kreunend zweeft ze dan door het huis. Voortdurend klaagt ze dan dat dit toch echt geen weer is voor een normale Hollander. Angstvallig begeeft ze zich die dag niet buitenshuis, om te voorkomen dat ze ook maar één zonnestraal op zou pikken, die haar lichaamstemperatuur nog verder opzweept.

Je kent ze vast zelf ook wel: mensen die niet tegen de hitte kunnen. En zo niet, dan moet je je Bijbeltje nog maar eens openslaan, om koning David iets beter te leren kennen. Op een zeker moment in zijn leven komt hij op een punt, dat zijn ‘levensvocht veranderde in een zomerse droogte’ (Psalm 32:4). De hitte werd hem te veel. Figuurlijk natuurlijk.

En misschien, als ik nog een stapje dichterbij mag komen, misschien herken je dat zelf ook wel. Je voelt je uitgedroogd. De beloofde stromen van Gods zegen laten al jaren op zich wachten…

Hoe komt het toch dat je je zo voelt? Is het, omdat je door hete vuren moest gaan (Jesaja 43:2)? Je bent oververhit uit de beproeving gekomen. Je kunt de hitte niet meer verdragen.

Of is het door de woestijn, waarin je al maanden rondzwerft? Het geloof is helemaal doodgebloed. Oases van versterking zijn verleden tijd. Het is alsof je wat rond sjokt in een land, dor van droogte. En net als dat vermoeide hert uit Psalm 42 schreeuw je om waterstromen.

Bij David is de reden nog iets anders. Het zijn diens zonden, die hem benauwen. Hij ervaart Gods hand, maar dan niet als een troostende hand. David ervaart Gods hand heel anders: ‘Dag en nacht drukte Uw hand zwaar op mij, mijn levensvocht veranderde in een zomerse droogte.’ Ook dat is God.

Kun je de hitte ook niet meer verdragen? De bittere, hete tranen, de geloofsbeproeving, Gods toorn over de zonden die je hebt gedaan: je kookt haast over. Je hebt het niet meer. Je smacht naar water en verkoeling.

Ach, zoek alsjeblieft niet in je eigen vijvertje naar verkoeling. En blijf niet wat rondhangen in je eigen huisje, totdat de koelte weer door dat levenshuis stroomt. Het is tijd om op zoek te gaan naar de Bron. De Bron van troost, de Bron van geloof en de Bron van vergeving.

In Jezus’ genaderivier vind je verkoeling. Daar vind je levend water. Nieuwe krachten, om de levenstocht verder te lopen.

Daar vind je ook vergeving. Volkomen. Voor ál je zonden. Want God, Hij is geen God van wraak, maar Hij vindt in gunst Zijn lust. (Psalm 85).

Ja, wie in die genaderivier van Jezus zijn verkoeling en vergeving heeft gevonden, die jubelt het de Psalmist wel na: Halleluja! De hitte van Uw gramschap is geblust!

Het bericht Oververhit verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Je begrijpt: zoiets vind ik fantastisch. De Amsterdamse jongen met het DEUS-petje en ik raakten in gesprek.

‘Wat studeer je?’ luidde zijn vraag.
‘Theologie’, antwoordde ik. Omdat het net iets te lang stil bleef en de jongeman ook wat bedenkelijk keek, voegde ik toe: ‘Weet je wat dat is?’
‘Ja, ouwe. Daar heb ik pas nog van gehoord. Da’s een redelijk nieuwe studie, toch?’

Nou nee, dat dan weer niet. Ik legde hem uit dat ik christen ben, en dat theologie over religie en over God gaat.
‘Oke, dus je komt even kijken wat er hier in de stad nog een beetje van over is gebleven?’ vroeg hij heel onschuldig.

Nu zit ik thuis. In een veilig christendorpje aan de kust. De lange kerktoren van ‘de Nieuwe’ prikt in de inmiddels donker geworden lucht. Links van mij ligt een programmaboekje van de beroemde en beruchte mannenzangavond. Op een plank boven m’n bureau staan diverse albums van christelijke artiesten, vergezeld door een stuk of vijf verschillende Bijbels. In mijn gedachten echoot de vraag van het DEUS-petje na: Wat is er eigenlijk nog van over gebleven?

Niet zo heel veel meer, zul je zeggen. De secularisatie heeft de afgelopen decennia haar slag geslagen. In grote getale verliet men de kerk. En in de loop van de komende jaren zal deze trend zich – als er niets verandert – ongestoord voortzetten. In tien jaar tijd zullen er zo’n duizend kerkgebouwen gesloopt worden. En dat alles leer je dan in je theologiestudie…

Trouwens, opvallend genoeg stelde Jezus ooit een soortgelijke vraag als de jongen. Hij sprak: ‘Maar zal de Zoon des mensen, als Hij komt, wel het geloof op de aarde vinden?’ Oftewel: Wat zal er eigenlijk nog van over zijn?

Nee, Jezus heeft het niet over kerkgebouwen. Jezus heeft het zelfs niet over het áántal gelovigen. Jezus heeft het over ‘het geloof’…

Ligt het probleem eigenlijk wel écht in de secularisatie? Ligt het probleem eigenlijk wel écht in al die getalletjes? Moeten we ons echt als eerst druk maken over al die mensen die uit de kerk naar buiten vertrekken? Of moeten we ons misschien meer druk maken over de mensen die iedere week van buiten de kerk naar bínnen gaan? Kennen we God nog wel écht? Geloven we God nog wel écht?

Weet je wat ík geloof? Dat God almachtig en liefdevol genoeg is om miljoenen Nederlanders terug te brengen bij Hemzelf! Niet zozeer om de kerkbankjes allemaal weer netjes gevuld te krijgen. Maar om zielen te behouden. Om mensen te redden van Zijn grote toorn. Ik geloof erin! Ik bid voor mijn land. En jij?

Ik pak het programmaboekje van de mannenzang dat naast me ligt er nog even bij. Precies daarin vind ik de juiste woorden om te bidden:

‘Zend, Heer’, Uw licht en waarheid neder,
en breng ons, door die glans geleid,
tot Uw gewijde tente weder!’

Het bericht Ouwe verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We raakten in een kort gesprek verwikkeld, waarin ik hem uitlegde dat ik veel waarde hecht aan de persoon Jezus. Vervolgens vroeg ik hem of hij zelf gelovig was, maar dat was niet het geval. ‘Kijk’, zo legde hij mij uit, ‘ik vind dat geloven voor zielige mensen is.’ Hij vervolgde zijn verhaal met het voorbeeld van zijn oma die de Tweede Wereldoorlog had meegemaakt. Hij kon er veel begrip voor opbrengen dat zijn oma (en anderen in die periode) troost konden putten uit het geloof in een God in de hemel. Voor mensen die veel hadden meegemaakt, was het in zekere zin wel iets moois. Maar hijzelf? Hij had het geloof echt niet nodig. ‘Dus, je vindt mij een zielig persoon?’ concludeerde ik. Hmm, ik was dan vast een uitzondering, aldus de jonge kerel.

De jongen verwoordde een veelgehoorde gedachte in onze cultuur. Geloven is voor zielige mensen, voor mensen wiens leven in duigen is gevallen, voor mensen die onnoemelijk veel hebben meegemaakt; logisch dat zij graag in een Vaderlijke God geloven.

Ik heb er langere tijd over nagedacht. Als ik eerlijk ben, wilde ik zijn stelling eigenlijk niet onderschrijven. Geloven was helemaal niet alleen voor zielige mensen. Immers, ik ben niet zielig. Bovendien zocht ik al denkend nog naar een hele hoop prominente christenen of welvarende gemeenteleden die ook niet zielig waren.

Nu, maanden en maanden later, besef ik me ineens dat de jongen gelijk had. Geloof in Jezus is voor zielige mensen. Geloof in Jezus is voor mensen die nergens meer terecht kunnen dan bij Hem. Geloof in Jezus is voor gebroken en verslagen zielenpieten. Armzalige stakkers.

Eén van de grote – misschien wel de grootste – barrières in de Bijbel is hoogmoed. Het is de zonde van de satan zelf, waarmee wij besmet lijken te zijn. Niet alleen Jezus waarschuwt ervoor in Zijn toespraken, eeuwen eerder waarschuwt de Psalmist ons al in de tiende Psalm als hij schrijft: ‘De goddeloze, met zijn neus trots omhoog, onderzoekt niet. Al zijn gedachten zijn: Er is geen God!’ En ook op zoveel andere plekken in de Bijbel wordt gewaarschuwd tegen de zonde van de hoogmoed.

Wat zijn veel mensen tegenwoordig hoogmoedig! Ze hebben geen Redder nodig. Geloven in Jezus is voor zielige mensen, en dat ben ik toch zeker niet…?!

Toch wel. Wie in Jezus wil geloven, moet buigen. Hij of zij moet erkennen: ik kom er zelf niet uit. Ik heb te veel gedaan en te veel meegemaakt. Ik heb een Verlosser nodig.

Dus, ja, jongeman, je had toch gelijk. Geloven is voor zielige mensen; voor mensen die er zelf niks van bakken. Voor hen is Jezus gekomen. En tot die mensen spreekt Hij vol liefde:

Wie in Mij gelooft, is ten diepste niet zielig, maar zalig!

Het bericht Geloven is voor zielige mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En dit alles is eigenlijk precies het beeld van het échte christenleven, vind je niet? Dat is ook ‘camping life’, op de planeet Aarde. Als we onszelf voor de spiegel zetten, worden we niet echt heel enthousiast. Ik zie halfslaperige ogen, omdat het me maar niet lukt om wakker te blijven (Mattheüs 26:36-46). Ik zie knikkende knieën, zo ontzettend vermoeid van de wedloop (Hebreeën 12:1-17). Ik zie een incompleet outfit, de wapenrusting hebben we maar deels aangetrokken (Efeze 6:10-20). Het is allemaal niet echt een hele fraaie vertoning.

Maar Paulus ziet je staan voor die spiegel. Hij probeert je te troosten: ‘Verlies de moed niet!’ Bij wijze van spreken zegt hij tegen jou: Ach, het is hier op aarde ook nog maar gewoon ‘camping life’. Vergeet niet dat er ooit iets veel beters komt! ‘Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden, als wij maar bekleed en niet naakt zullen bevonden worden.’ (2 Korinthe 5:1-3).

Het is alsof hij zegt: Wacht maar! Op een dag zul je wakker worden, en als je dán voor de spiegel verschijnt, weet je niet wat je meemaakt. Dan zie je een schitterend, onsterfelijk, zondeloos mens; met de ogen wijd open om Jezus te zien van aangezicht tot aangezicht, met de knieën gebogen om God te aanbidden, bekleed met een hagelwit kleed…

‘En ik hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn. En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. En Hij Die op de troon zit, zei: Zie, ik maak alle dingen nieuw.’ (Openbaring 21:3-5)

Ik kijk nog eens goed om me heen. En dan nog eens goed in de spiegel. Kijk! Een nieuw mens! En stamelend val ik de engelen dan maar bij:

‘Halleluja, want de Heere, de almachtige God, is Koning geworden. Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt. En het is haar gegeven zich met smetteloos en blinkend fijn linnen te kleden, want dit fijne linnen zijn de gerechtigheden van de heiligen.’ (Openbaring 19:6-8)

En tussen al dat hemelse gezang door, hoor ik die echo uit Genesis. Je weet wel, dat vers waarin God om Zich heen keek naar álles wat Hij gemaakt had, waarna Hij niet anders kon concluderen dan dit:

En zie, het was zeer goed!

Het bericht Campinglife verscheen eerst op Geloofstoerusting.